Omdat mijn regels nog steeds niet zijn doorgekomen spreken we nu van onze erwt of onze rijstkorrel. Niet echt flatterend, maar uiteindelijk (moest het zover zijn) is het nog maar een erwt groot. Vandaag nog steeds geen streepje bloed te bespeuren en zo goed als geen regelpijnen. Gisteren kon ik me al niet inhouden om een predictor te kopen. Maar heb mezelf nog net op tijd kunnen inhouden om hem uit te testen .
Ik denk dat ik het gewoon voor morgen ga houden. Rekening houdende met mijn langste cyclus en dan één dag overtijd, mja, dan is vrijdag "The Day". Ik probeer er niet te veel aan te denken en iedere keer ik moet gaan plassen bereid ik me voor op het ergste... Misschien ook niet een al te goede houding, maar ik wil gewoon niet te hard van stapel lopen...
Twee dagen overtijd, het zal toch echt niet van de eerste keer gelukt zijn zeker? Heb wel menstruatiepijnen, dus ik weet niet goed wat te denken... Och ja, we zullen zien wat de toekomst brengt!
Wat een dag vandaag... Heb een vreselijke nacht achter de rug, niets anders moeten doen dan hoesten en dus zo goed als niets geslapen. Jammer genoeg mijn man ook niet, en dat was te merken vanmorgen. 'Je gaat morgen naar de dokter' , was het eerste dat hij tegen me zei als ik vanmorgen opstond. Ik kan best wel begrijpen dat je er een beetje knorrig van wordt als je bijna niet geslapen hebt. Nu ja, ik had ook niet geslapen. Blijkbaar was het katteneten ook nog op, dus de sfeer zat er al helemaal in. Nadat ik de deurklink van de garage letterlijk in mijn handen had, ben ik dan maar onmiddellijk naar de gb gereden voor katteneten en eten voor morgen. Terug thuisgekomen was de sfeer al iets wedergekeerd en konden we er deftig over praten. Dus morgen ga ik naar de dokter en zal ik me dan maar eens grondig laten onderzoeken. Ik hoop alleen maar dat ik vandaag al een beetje kan slapen.. Mijn ventje ligt hier nu naast me op de zetel te slapen, dus ik hoop dat het hem deugd doet. Ik heb vanmiddag al een dutje gedaan van twee uur, daarna een lekker warme douche genomen en ondertussen voel ik me toch al wel wat beter. Buiten die enorm vervelende hoestbuien , voel ik me redelijk goed. Ben wel wat vermoeid, maar dat is logisch als je niet kan slapen. Er zijn ook nog altijd geen regels te bespeuren, dus misschien is er wel kans op zwangerschap...wie weet! Kan natuurlijk ook zijn dat mijn hormonen helemaal op hol zijn geslagen door te stoppen met de pil.. wie weet, wie weet! We zullen zien wat de toekomst ons brengt!
Wat een rottige dag vandaag. Ik ben ondertussen bijna 3 weken verkouden en ik geraak er maar niet vanaf. Gisteren had ik zelfs een beetje koorts, wat niet mijn gewoonte is. Ik doe niet anders dan hoesten en niezen, mijn ogen tranen, heb een druk op mijn borst en een constante kriebel in de keel. Fijn om zo het weekend in te zetten. Maar natuurlijk ook de ideale moment om me te laten verzorgen door mijn ventje. Gisteren heeft hij voor mij gekookt en een pot thee gezet met een versgeperst citroentje en honing. Vandaag misschien een massage ? Ik zal er maar het positieve van inzien zeker.
Trouwens een lichte temperatuurverhoging is blijkbaar ook een symptoom van zwangerschap. Zelf wou ik daar niet bij stilstaan, maar mijn ventje kwam er mee op de proppen. We waren samen aan het lachen dat het een rijstkorrel zou zijn nu (misschien), maar dat het toch al een tijdje op en neer zou gaan door mijn gehoest..
Vandaag weer geen last van regelpijnen, het gaat op en af. Waarschijnlijk wel normaal als je gestopt bent met de pil, je hormonen slagen compleet op hol. Ik heb op bepaalde forums gelezen dat er vrouwen waren die een half jaar lang geen regels hadden. Ben benieuwd wat er me nog allemaal te wachten staat. Laat ons hopen dat alles op een gezonde en natuurlijke manier kan verlopen. Hoe lang het zal duren maakt eigenlijk niet uit. Natuurlijk liefst zo snel mogelijk omdat je je zinnen erop hebt gezet, maar ik wil het tijd geven.
Dit weekend wordt nog een redelijk druk weekend, dus het volgende verslagje zal pas maandag volgen. Tenzij er natuurlijk onverwachte gebeurtenissen zullen plaatsvinden...
Vandaag is zoals iedere andere weekdag een werkdag voor me. Alleen heb ik er vandaag niet veel zin in. Ik heb niet veel werk te doen en om wat te liggen knutselen aan excel files heb ik totaal geen zin in. Mijn ventje is ondertussen les aan het volgen aan het PVI, voor zijn preventieadviseur cursus. Ik ben benieuwd hoe zijn eerste dagje les geweest is. Als je al bijna 10 jaar van de schoolbanken af bent, moet het toch wel een aparte ervaring zijn. Verder is deze dag een dag zoals een andere. Opstaan, eten, werken, eten, werken, eten, tv kijken, slapen. Tv kijken is dan weer eerder uitzondering dan regel. Ons leventje is vaak nogal hectisch. We hebben een grote, fijne vriendenkring en eigenlijk nog eens 4 families ook. (beiden gescheiden ouders...) Is niet altijd even evident om iedereen tevreden te houden, en met iedereen op tijd en stond af te spreken. Mijn ventje is dan ook nog eens een fervente loper, dus daar gaat ook al heel wat vrije tijd naar uit.
Vandaag zou ook wel de dag zijn waarop ik normaalgezien de laatste pil van mijn strip zou innemen. Dit wil zeggen dat ik binnen 3 dagen mijn regels zou moeten krijgen. Tenzij moeder natuur er anders over beslist. Het zou natuurlijk fijn zijn, mochten we van de eerste maand al zwanger zijn. Dat is er toch wel zeer weinigen gegund. Ik probeer er niet op te hopen, maar ergens doe je dat toch. De laatste dagen heb ik al heel wat afgesurft op het internet over alles wat met zwangerschap te maken heeft. Maar soms heb ik het gevoel dat ik al aan het overdrijven ben.
We zullen zien wat de volgende dagen zullen zeggen. Wat me wel opvalt is dat ik de laatste tijd last heb van mijn borsten. En dit is nu iets waar ik nooit maar dan ook nooit last van heb gehad. Misschien zit het wel in mijn hoofdje. Maar ik moet eerlijk zijn dat ik nu reeds een beetje last heb gekregen van rug - en buikpijn. Hoewel ik dit de laatste dagen wel meer heb gehad, maar dan altijd maar eventjes.
Ik ga deze blog hier afsluiten, mijn middagpauze is bijna ten einde. Van zodra er meer nieuws is, zal dit zeker op mijn blog komen te staan. Ik merk nu hoe fijn het is om te kunnen lezen over iemand zijn zwangerschap, dus wil ik dit ook delen met iedereen.
Vandaag zijn we 8 januari 2011. Moest het vanaf de eerste maand lukken, zoals mijn man denkt dat het zal gaan, zou vandaag de innesteling plaatsvinden. Spannend natuurlijk. We naderen mijn eerste menstruatie. Gaat het lukken vanaf de eerste maand of niet? Het zou fantastisch zijn, maar ik probeer er niet te hard op te hopen. De kans dat dat meteen zou lukken lijkt me bijzonder klein. Ik heb vandaag trouwens niet anders dan last van menstruatiepijnen. Mijn man is vandaag op weekend vertrokken voor een loopmagazine. Hij moet daar eventjes een halve marathon gaan lopen en zou morgen terug naar huis komen. Toen hij vertrok, vroeg hij me om goed voor ons kindje te zorgen.. Hij is er volledig van overtuigd dat het gelukt is, mja, volgens hem heeft hij ADHD zaad.. Man, wat zou ik blij zijn met het feit dat we nu al zwanger zouden zijn. Ik doe momenteel niet anders dan forums lezen over zwanger worden, zwanger zijn, wat als het kindje er is?.... Vandaag heb ik gezocht naar een originele manier om het aan mijn man te vertellen. Ik weet dat hij graag zou hebben dat ik dat op een leuke manier aanbreng. Hoewel ik tegelijkertijd ook wel denk dat het eigenlijk voor hem niet uitmaakt hoe ik het hem vertel, als ik hem maar vertel dat we samen een kindje gemaakt hebben... Onze eigen creatie, onze liefde, ons kindje. Heb al vele leuke dingen gezien, een boxershort of t-shirt met de bedrukking dat ik zwanger ben, een leuk gedichtje een taart met de meisjesnaam en jongensnaam van ons kindje,... Maar ik denk persoonlijk dat ik de beste mededeling al gevonden heb. Hij heeft namelijk een eigen blog. Als ik reageer op zijn blog, gaat hij naar mijn blog komen kijken. (Hij gaat natuurlijk niets van deze blog weten) De moment dat we 2 of 3 maanden zwanger zijn, ga ik iets posten op zijn blog. Voordien zorg ik dat ik op mijn blog schrijf "Schatje, we zijn zwanger". De toekomst zal uitwijzen of deze bewuste dag de innesteling is van ons kindje. Zou wel fijn zijn om weten. Let's keep fingers crossed!
Mijn laatste pil heb ik genomen op 16 december 2010. Een niet te vergeten moment...
De stap zetten om aan kinderen te beginnen, is iets dat je niet zomaar beslist. Bij ons was het echter al veel vroeger ter sprake gekomen. Kinderen zouden er zeker komen. Hoewel dit bij mijn man niet altijd het geval is geweest...
In juli 2007, toen we enkele maanden een koppel waren, gebeurde er iets wat zijn visie omtrent eigen kinderen hebben totaal veranderde. Ik was alleen thuis wanneer ik plots serieuze pijnen kreeg in rug en buik. Geen menstruatiepijnen, maar zodanige pijnen dat ik met moeite op mijn buik en rug kon liggen. Een vriendin stelde voor om onmiddellijk naar de dokter te gaan. Hij concludeerde dat ik een blaasontsteking had, maar vertrouwde het ganse zaakje niet en stuurde me direct door naar het ziekenhuis voor verdere onderzoeken. Ik belde mijn vriend op om hem dat nieuws te vertellen. Hij is toen als een gek naar het ziekenhuis gereden. (onvoorstelbaar dat hij geen boetes heeft gehaald.) ik werd onmiddellijk aan een aantal testen onderworpen. Eventjes nadien kwam de dokter binnen en vroeg me of het mogelijk was dat ik zwanger was. Ik antwoordde negatief, ik nam toen de pil, die naar het schijnt toch voor 99% veilig moet zijn. Bij die één procent zou ik toch niet bijhoren, verder was ik nog jong en kinderen hoefden er niet direct te komen. De minuten kropen voorbij terwijl we op de uitslag wachtten... Na een uur of anderhalf uur kwam de dokter binnen. "Juffrouw?", vroeg hij, "bent u zeker dat u niet zwanger bent?". Ik antwoordde affirmatief. "Wel", zei hij, " dan heb ik nieuws voor u, want u bent wel degelijk zwanger". Beiden reageerden we verward, dit kon niet zijn. De dokter bleef ons vertellen dat we zwanger waren en dat de gynaecologe onderweg was. Met gemengde gevoelen wachtten we op de gynaecologe. "Wat als het echt waar was?, wat als we nu al een kind moesten opvoeden?, wat met werk vinden?, hoe gaat onze toekomst eruit zien?, wat met onze relatie?" zoveel vragen. De gynaecologe kwam eraan en we gingen kijken of er reeds een vruchtje te bespeuren was. Volgens de test zouden we 7 weken zwanger geweest zijn. Uit het onderzoek bleek dat er nergens een vruchtje te zien was. De kans dat het vruchtje zou overleven of zich niet op een verkeerde plaats had ingenesteld was klein. We moesten de volgende bloedresultaten afwachten. Deze konden we pas na een week doen. Het werd afwachten geblazen, en we werden gedwongen om keuzes te maken. "Kunnen we het kindje houden of moeten we het laten wegnemen?" Deze vraag werd al redelijk snel beantwoord, we gaan geen levens vernietigen. "Wat met onze toekomst?" Allerlei vragen kwamen ter sprake, maar telkens kwam er maar één antwoord, als onze zwangerschap niet wordt afgebroken zullen we ons kind alles geven wat we kunnen. We hebben het gemaakt uit liefde en zullen het met liefde behandelen. Een week later belde ik vol schrik naar de dokter. Ik wist eigenlijk niet waar ik het meest schrik voor had, dat de zwangerschap doorging of dat ik ons kindje verloren had... "het zwangerschapshormoon is gedaald, de vrucht is afgebroken" kreeg ik meteen te horen. Ik was toen bij een vriendin van me die me opving. Ze troostte me dat het misschien wel beter zo was. De natuur had zijn werk gedaan. Ik belde mijn vriend om hem het nieuws te melden. Het werd stil aan de andere kant van de lijn... Hij was droevig, ik had ons kindje verloren. Sindsdien wist hij dat wij samen ooit een kindje zouden maken...
En nu is het eindelijk zover. "We zijn eraan begonnen". Een zinnetje dat nog zoveel keer over onze tong zal gaan. In september zijn we getrouwd en nu verwacht iedereen natuurlijk de volgende stap. We zullen het niet onder stoelen of banken steken dat we er klaar voor zijn. We zijn er eigenlijk al klaar voor vanaf de moment dat we onze miskraam hadden. De juiste moment vinden was stap twee, en daar zijn we nu aanbeland. De stabiliteit is stilaan in ons leven aan het komen en een kindje mag niet ontbreken. Onze liefde voor mekaar is ook sinds enkele weken alleen maar gegroeid en een nieuw leventje zou ons alleen maar gelukkiger kunnen maken!
.
