De eerste volle week van het jaar 2009 werd door het KMI als een uitzonderlijk koude week aangekondigd. Wij lieten ons echter door dit bericht niet afschrikken en trokken er met zijn vieren , zoals elke eerste week van het nieuwe jaar , op uit. We maakten van elke dag een kort verslag. Veel leesgenot. Je kan iedere foto vergroten door die even aan te klikken.
Afspraak 9.30 uur. Het kost enige moeite om de bagage in de kofferruimte te krijgen want we willen goed gekleed en " gemutst " de aangekondigde koude trotseren. De autowegen lijken verlaten, dus vorderen we vlot, temeer daar we regelmatig aanwijzingen krijgen van een vriendelijke vrouwenstem.Ter hoogte van Nismes jaagt ze ons langs een opgelapte asfaltweg voor een kleine tien kilometer het bos in. Wanneer we menen dat ze ons vergeten is komt dan plots de verlossende melding " over 300 meter hebt u uw bestemming bereikt." We draaien de parking op voor een alleenstaand prachtig gebouw waar een kerstman door middel van een touw door een bovenraam tracht binnen te komen. Wij echetr beschikken over een sleutel en zijn hem voor. We rijden de auto in de garage en het lossen kan beginnen. Een uurtje later is die klus geklaard en ligt alles netjes op zijn plaats. Tijd om te genieten van het glaasje dat de huiseigenaar voor ons achterliet. Van harte bedankt. Op uw gezondheid.
Magda zorgt voor lekkere croquemonsieurs terwijl wij proberen vuur in de houtkachel te krijgen. Het belooft hier gezellig te worden. En dan nog even een verkenningstochtje door het centrum van het dorp dat op zowat 1,250 km ligt. Op deze zondagnamiddag zijn de enkele winkels dat het dorp rijk is " ferme " gesloten, maar volgens ingewonnen informatie kunnen we ons morgen reeds vanaf 7 uur bij de warme bakker bevoorraden. Dan maar de avond knus, bij de vele kerstlichtjes en de warme houtkachel in ons vakantiehuis doorbrengen.
De beloofde sneeuw voor vandaag is er reeds van voor het begint te klaren. Geen overvloedige sneeuwval maar genoeg om na enige tijd een mooi tapijt te vormen. Eerst te voet naar de bakkerij en dan paraat om de tocht Morimont van een goede 8 km. aan te vatten. Voor het eerste gedeelte volgen we de wit-rode GR-aanduidingen maar wanneer we met de groen-wit-groen tekens verder moeten blijken die te ontbreken. Ondertussen is het harder gaan sneeuwen en wanneer we de Delûve, een klein beekje, over twee smalle boomstammen moeten dwarsen is alle voorzichtigheid geboden. Eens die klus geklaard trekken we pal zuidwaarts. Plots stellen we vast dat we de wandeling in omgekeerde richting maken en dat de aanduidingen er wel zijn, maar dat we ons even moeten omdraaien wanneer we een markeringspaaltje passeren willen we ons van de correcte weg vergewissen. We blijven klimmen tot op 386 m. hoogte bij la Belle Air de Faude en dan volgt een behoorlijke afdaling tot op een dwarsweg. Tijd om de thermos boven te halen en van een heerlijke warme kop koffie te genieten.
In de verte is er volk te bespeuren maar plots lijkt iedereen verdwenen en zijn zelfs de voetsporen niet terug te vinden. Beginnen we misschien door de koude te hallucineren ?We bevinden ons op een kilometer van de Franse grens en lopen er een tijdlang mee evenwijdig en dan gaat het kordaat noordwaarts. Wanneer we het bos verlaten wenkt de kerktoren van Oignies ons naar het centrum maar we komen te laat om de winkels nog open te vinden.Geen nood want een lekker konijntje met een passend rood wijntje wacht ons op. De traditionele middagrust is welkom na deze eerste inspanning en het dorpswinkeltje zorgt in de vooravond voor de aanvulling van diepvries en frigo. Het is gestopt met sneeuwen maar men belooft ons een barkoude nacht. Gelukkig hebben we ter plaatse naast een ronkende kachel nog een ideale centrale verwarming. Niets kan ons nog deren en dus zien we hoopvol de dag van morgen tegemoet.
De termometer wijst deze morgen -12° C aan. De omliggende weiden liggen wit en de sparren sparen de sneeuw op hun takken tot de dooi intreedt ( maar die is zeker niet voor de eerste dagen te verwachten ). Op een honderdtal meter van ons verblijf verwijderd komen we op de geplande wandeling aangeduid met een gele rechthoek. Deze maal gaan we die in de aangeduide richting volgen.Rechts een weide met een tiental schapen die op een hoekje samentroepen en zich tegoed doen ? aan wat toegeworpen hooi. Een wagen die ons zopas voorbij stak raakt de lichte klim niet op en moet zich noodgedwongen stilletjes achteruit laten terug zakken. Wij kunnen de helling wel aan en gesteund door een deugddoend zonnetje trekken we het bos in. Het is er prachtig. We dwarsen de weg Olloy - Oignies en bevinden ons meteen in het bos ' Les Tailettes '. Ons pad toont een massa aan sporen van allerlei wild maar het is nergens te bespeuren. Wel horen we geluiden, afkomstig van everzwijnen denken we. En dan komt er een steile afdaling. We verkiezen naast het pad te lopen want de met sneeuw dedekte bladeren kunnen ons toch enigszins afremmen. Gelukkig verloopt de klim die erop volgt veel geleidelijker. We warmen ons op aan een klad zon die door de kale bomen priemt. Iets over 13 uur belanden we weer in ons verblijf en de frietjes met vol-au-vent smaken hemels. De lekkere warmte en een deugddoend bad zorgen ervoor dat de rest van de dag in prima omstandigheden verloopt.We gaan terug een koude nacht tegemoet.
Tamelijk vroeg uit de veren want om 9.30 uur moeten we in het centrum de bus nemen die ons naar Olloy-sur-Viroin zal brengen om dan te voet door het bos en geleid door de wit-rode merktekens van het GR 12 pad terug te keren. We zijn met twee gratis reizigers en twee betalende en worden netjes aan de kerk afgezet. En nu op zoek naar de GR tekens die ons de weg zullen wijzen. Oplettendheid is geboden want hier komen heel dicht bij elkaar twee GR routes samen namelijk de GR 125 en de GR 12. Zekerheid omtrent de juistheid van het gekozen traject kunnen aan niemand beter vragen dan aan de boswachter. En die weet er inderdaad alles van ( zelfs met een woordje Nederlands ). Het is -12° en ijzig koud maar we redden het wel. Weldra krijgen we gezelschap van de Rau de Noueé wiens loop we met uitzondering van de laatste kilometers trouw zullen volgen. De ene maal van heel dichtbij en de andere maal op een kleine honderd meter. Op een open plek in het bos treffen we er banken, speeltuigen en een heuse barbecue maar we trekken verder want er wacht ons lekker eten op het einde van de tocht. Het fietspad van de VTT speelt ons enkele malen parten. Soms moeten we het links en dan weer rechts laten liggen.Enkele malen is wel enig speurwerk nodig om de wit-rode markeringen terug te vinden. Voetstappen in de sneeuw vinden we niet, we zijn blijkbaar de enigen die de koude en de sneeuw trotseren. Of toch niet want het pad wordt gevolgd en doorkruist door honderden sporen van wild die in het nabije waterloopje hun dorst komen lessen. We zitten goed op schema tot we plots ter hoogte van ' Les Roches ' noodgedwongen het pad moeten verlaten en hoger klimmen willen we een nat pak en zeker natte voeten vermijden. Dan maar kiezen voor een natte broek ( alleen het zitvlak ) want na de kleine klim is de enige oplossing ons voorzichtig op ons achterste naar beneden te laten glijden. Dan over enkele stapstenen het half bevroren riviertje dwarsen. Deze moeilijke passage heeft ons zeker 45 minuten gekost zodat het middaguur al ruim voorbij is wanneer we op 290 meter hoogte bij Mary Fontaine belanden. We ruiken onze stal, nog een 1500 m. Maar eerst wacht ons nog een flinke klim door een 12 cm dikke onbegane sneeuwlaag. Het begint waarachtig weer lichtjes te sneeuwen. " Thuis " gekomen blijkt het te laat om nog te middagmalen en te vroeg om te avondmalen. Dan maar eerst wat boodschappen doen. Met de wagen gaat het naar het nabije Fumay in Frankrijk waar we in de Intermarché en een bakkerij de nodige voorraad opslaan. De warme luchtoven wil zijn werkingsgeheimen eerst maar niet prijsgeven maar de GSM brengt oplossing zodat we van een ' gastronomisch ' avondmaal kunnen genieten . We beslissen morgen een rustdag in te bouwen.
Rustdag ! Dus langer slapen, eten, een bad nemen, een boek lezen, kortom genieten. De lichte mist zou er toch geen aangename tocht van maken.Maar eens halverwege de voormiddag heeft de zon het gewonnen op de nevel maar de thermometer blijft wel -8 aanduiden. Het is tijd om wat brandhout uit het stapelhuisje te halen en enkele foto's van het huis en de omgeving te schieten. Maar na de middagpauze begint het wandelbloed terug te kriebelen. Zouden we ? Dan maar een kort tochtje naar het centrum en er in het café L'EGLISE genieten van een biertje en een warme wijn.
De koudste morgen tot op heden, -16° C maar gelukkig er is geen wind en er schijnt een helder winterzonnetje. Met de wagen rijden we naar Olloy-sur-Viroin waar Magda en Gilbert vruchteloos pogen ( zonder hun code-nummer in te tikken ) de Dexia bank geld afhandig te maken. Gelukkig zijn we ruimschoots op tijd om de bushalte op te zoeken maar de ijzige koude is er wel teveel aan. We bussen tot Nismes, stappen uit bij de kerk en zoeken de GR 125 op. Onmiddellijk een steile klim, eerst langs ongemakkelijke trappen en daarna langs een smal pad tussen de struiken. We komen in een wondermooi gebied en trekken dan naar de Abannets door de mensen van Nismes fondrys genoemd. We doen er één aan, namelijk de bekendste en tevens de indrukwekkendste: de Fondry des Chiens. Hij heeft zijn naam te danken aan het feit dat de omwonenden er vroeger de kadavers ( ook van honden ) in gooiden. Over het onstaan ervan zijn de meningen verdeeld. We vervolgen verder met de GR 125 en trekken langs de overzijde van de baan N99 het bos in. Weer flink klimmen en wanneer we een infobord bereiken op een ietwat bredere baan ( die we zondag op aanraden van de GPS-madam ookal bereden ) nemen we tijd voor een warme koffie en een koekje. En dan langs een smal eenmanspad dwars door het immense bos. De afdalingen naar en het dwarsen van de dwarsbeekjeszijn aardig glibberig en vragen volledige concentratie. Maar prachtig is het in ieder geval. Rond één uur, op een kruispunt van boswegen nemen ruimschoots de tijd om de picknick aan te spreken. Nooit smaakten boterhammetjes belegd met natuurlijk gekoelde paté en spek met eieren samen met een slok hete koffie lekkerder. En dit bij een temperatuur van -12°. We zijn gelukzakken dit te mogen en kunnen meemaken. Wanneer we op een bredere ( reeds door enkele auto's bereden ) baan komen kunnen we een poosje gemakkelijker stappen. Maar het zou geen GR-pad zijn moesten ze ons die luxe lange tijd gunnen want na 500 meter worden we weeral in een minder comfortabel pad gejaagd. Het daalt vrij steil naar een onbenoemd waterloopje. Gilbert schiet plots uit zijn sloffen en verkiest in zijn loop de omhelzing met een boom boven die met Alice die even verder staat. Dit waterloopje wordt nu geruime tijd onze gids zelfs tot bij de rand van het bos. We blijven de rand volgen tot in Olloy waar we de bakker en de beenhouwer nog vereren met een bezoekje. En dan spoeden we ons naar de warme " thuishaven ". We hebben er ruim 10 km op zitten en dit langs een GR-pad bij een temperatuur van -12°. De " vriendjes " uit de omgeving hebben gedurende onze afwezigheid gulzig gebruik gemaakt van de restjes die we hen buiten hadden aangeboden, zo gulzig zelfs dat ze het schoteltje waarin we het hadden gepresenteerd ook maar meegenomen hebben. Van gastvrijheid gesproken !
De koude is draaglijker geworden ofwel we zijn ze reeds gewoon geraakt. Dan maar even in de voormiddag een " beenstrekkertje ". De wandeling l'Etang des Pairières is aangegeven met een lengte van 4 km . Samen met de aanloop en de terugkeer van en naar onze verblijfplaats wordt het een wandeling van 6 km. Eén van de schapen uit de besneeuwde weide is bij die strenge koude bezweken en ligt langs de kant van de weg te wachten tot het door het vilbeluik wordt afgevoerd. Langs mooie residentiele woningen verlaten we het dorp en komen weldra in het bos terecht. Bij het verste punt van de tocht bereiken we de vijver. De aanhoudende vriestemperatuur heeft die tot een ideale schaatsplaats omgetoverd maar zelfs op deze vrije zaterdagvoormiddag is hier geen kat te bespeuren. Is hier dan geen jeugd meer ? Terug in het centrum vernemen we in het café l'Eglise dat het dorpje 's winters slechts 600 inwoners telt maar dat er in de zomermaanden zeker nog zoveel bijkomen. Is het de nawerking van de picon in het café of de vermoeidheid van de inspanningen van de voorbije dagen, maar we verkiezen na de middag ter plekke te blijven en te genieten van de prachtige omgeving.
We leerden het reeds in onze kindertijd ' Mooie liedjes duren niet lang ' en wie zong ook weer ' 't Sprookje is uit ...' ? Met enige tegenzin maken we de valiezen en duwen ze in de wagen. Dan nog even de Heer en Mevrouw uit de rue de Rocroi gaan groeten en zeggen dat we vertrekken. Gilbert zal ons net als bij de heenreis attentvol ter bestemming brengen. Beaumont vinden we de moeite om even halt te houden en daar het toch bijna middag is waarom zouden we hier niet aperitieven en middagmalen ? In " La Commanderie " hebben we geluk dat er nog juist vier plaatsen vrij zijn. De rest is gereserveerd. Wanneer we de ' Filet pur sauce poivre crème ' en de ' Filet d'agneau et sa garniture ' proeven weten we direct waarom. En dan trekken we huiswaarts. Einde van een heerlijke vakantieweek.
De termometer wijst deze morgen -12° C aan. De omliggende weiden liggen wit en de sparren sparen de sneeuw op hun takken tot de dooi intreedt ( maar die is zeker niet voor de eerste dagen te verwachten ). Op een honderdtal meter van ons verblijf verwijderd komen we op de geplande wandeling aangeduid met een gele rechthoek. Deze maal gaan we die in de aangeduide richting volgen.Rechts een weide met een tiental schapen die op een hoekje samentroepen en zich tegoed doen ? aan wat toegeworpen hooi.
