Negen maandenxml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Negen maanden droeg ik je onder mijn hart.
Je groeide er zonder hiaten.
Totdat je buiten mij leven kon.
Dat was het eerste loslaten.
Je leerde snel, al moest ik nog helpen,
had alles zo vlug in de gaten.
'Nee mamma, ik kan het al zelf'
Opnieuw een stukje loslaten.
En dan naar school, en mamma naar huis.
Stiekem een traantje gelaten.
De schooltijd, ach ze vloog voorbij.
Dat was weer een stukje loslaten.
Op een dag kwam je thuis met je vriendin.
Zo gelukkig,je was in alle staten!
Het was zover,'Mam, we gaan trouwen!'
Dat was het totale loslaten.
Mijn taak was volbracht,nu was het jouw beurt.
Maar ook al gaan we nu verder apart,
en heb ik voor jou geen verantwoording meer,
je blijft altijd een stuk van mijn hart.

Denk nu niet ik laat je alleen

Maar ik denk dat jij mij laat vallen