Dag bloggers, nieuwsgierigen,
vrienden en alle anderen. Dit wordt, is en blijft de laatste blog van dit
avontuur. Dit is het einde. Morgen neem ik om 16h het vliegtuig vanuit
Ahdamabad richting Delhi. 34 dagen heb ik mogen genieten van dit prachtige land
met heel warme mensen. In totaal zijn negen steden de revue gepasseerd, ieder
verschillend qua cultuur, eten, mentaliteit en natuur.
Telkens was het een ervaring
die me lang in het geheugen zal blijven. Er waren schijnende beelden van
armoede met er tegenover een overvloed van rijkdom.
Ik zag Christenen, Moslims,
Hindi en Sikhs broederlijk naast elkaar leven, zonder verschil te maken van
bleek, bruin of zwart. Daar hebben wij nog heel veel van te leren alsook dat de
minder behoeden toch gelukkig zijn met het weinige dat ze hebben. Bij die
klasse van mensen wordt gewerkt om te leven, of te overleven, en niet andersom.
Maar er is ook een keerzijde
van de medaille. Het kastensysteem is er en zal ook nog een hele tijd blijven
bestaan. De bruidsschat is nog altijd in voege en daarom zal de bevolking van
de lagere kasten het blijven moeilijk hebben om hogerop te raken. Economisch
gaat het Indië voor de wind, miljoenen huizen en appartementen vliegen uit de
grond, maar om 1,3 miljard mensen te voeden en te huisvesten is er nog heel
veel te doen als men weet dat er om de 2 sec. een nieuw Indiërtje wordt
geboren. Maar blijkbaar doet de Indische regering zijn best door tal van
maatregelen te treffen waar de bevolking beter van wordt en ook om de corruptie
de kop in te drukken.
Overal in het straatbeeld zie
je ook aanplakborden om zuinig om de gaan met water en de natuur te
respecteren. Leve de groenen andermaal.
Ik heb ook een klein beetje
de vrees dat de eigenheid met ter tijd zal achteruit gaan. De invloeden vanuit
het zogezegd ideale westen zijn zo groot geworden dat niet alleen de jeugd er
door beïnvloed wordt maar wie zal dat tegen houden?
Desalniettemin heb ik een
unieke ervaring meegemaakt dat met de tijd hopelijk nog een vervolg zal
krijgen. Ik leerde ongelooflijk lieve mensen kennen waar verder contact zal mee
gehouden worden. Ik leerde een volk en land kennen dat je met geen ander kan
vergelijken. Vooral dank aan Dishaant, Tarun, Ronak en familie om me 5 weken
bij te staan en wegwijs te helpen.
Mercie ook aan al de
bezoekers (+-1500) van mijn blogpaginas die het volhielden om elke dag het
relaas te lezen met soms meer gezever en schunnig woordgebruik dan wat anders.
Ik had er deugd van om spontane
berichten te krijgen in momenten dat het wat moeilijker ging.
Lievelink en kindjes een
dikke zoen voor de steun en misschien breng ik nog een verrassing mee.
Wat een zotte dag is me dat
geworden. De schouwroom van Ronak heeft een evenwaardige uitstraling als onze
contreien , een commerciële zet die hem zeker geen windeieren zal opleveren.
Het is een op en aan lopen van architecten en aannemers. Wat Ronak in gedachten
heeft doet me toch wel twijfelen. Hij wil een video-opname maken met mij in de
hoofdrol om promotie te maken voor zijn baksteengamma. In een tijdspanne van 10
min moet het scenario af zijn en starten de opnames, geen enkel Vlaams acteur heeft
me dit waarschijnlijk ooit al voorgedaan. Cut, opname 1, versie 1. Ik probeer
de allure van Matthias Schoenaerts te combineren met de stem van Samsom, maar
dan wel in het Engels. Dit is bij controle meer een slapstick- dan een
promofilmpje. Ik draai de rollen om; de allure van Samson en .Hopelijk een
beter resultaat Cut, opname 2, aangepaste versie 1. Zonder enige opleiding
Herman Teirlinck geef ik het beste van mezelf alsof ik voor een Oscar acteer
met de hoop op een nominatie. Moet ik nu ook nog seks hebben met de producer om
door te breken of lukt het ook zonder? We wachten af. Het eindresultaat mag er
volgens Ronak wel zijn maar het is zeer bizar om mezelf aan het werk te zien.
Vooraleer Tarun ons vervoegt
maken we nog een bezoek aan marmerbewerkers. In zeer ongunstige
werkomstandigheden zijn dit echt kunstenaars in hun vak. De hand gekapte
beelden zijn stuk voor stuk pareltjes.
Het weerzien met Tarun is
hartelijk en hij lijkt helemaal uit zijn comfort-zone te zijn gestapt. De
gesprekken zijn heel open en een compleet andere Tarun laat zich kennen.
Op een werf enkele km verder
moet ik in een mum van tijd enkele praktische handelingen van de metsers
proberen te verbeteren. De meeste kijken andermaal schuddebollend toe en moeten
dan onder mijn toezien hun techniek bijschaven. Als ze het blijven doen als ik
mijn gat gedraaid ben weet geen enkel van ons drieën.
Terug in de schouwroom bieden
ze me een SPA aan, niet wetende dat dit een massage is juist naast de deur. Ze
zijn op oorlogspad om met mijn
te spelen. Het blijft leutig
en stilaan kan de werkdag afgesloten worden.
Ronak trakteert nog een diner
waar de heerlijkste kip in 4 wekenmet
frieten wordt geserveerd. Met nog een rondrit door de oude stad sluiten we de
dag definitief af. Morgen zit de dag compleet vol maar dat lezen jullie dan
maar morgen weer.
Het pintje gisteren is niet
geluk, daarom vandaag een 2de poging, hopend op
Pas om 10.30h komt de
chauffeur me afhalen. Ik wordt bijna knettergek van die man zijn getoeter als
hij auto rijdt. Als controle tel ik hoeveel keer hij op de claxon duwt over een
afstand van om en bij de 4 km. Ik geef het u te raden. DRIEËNNEGETIG keer stoemt
hij midden op zijn stuur. Om zot van te worden.
Ik besef bij mezelf dat ik me
begin op te jagen in zulke pietluttigheden omdat ik me de laatste 2 dagen me
hier niet meer zo goed in mijn vel voel. Er is bijna geen communicatie en weet
nooit wat de dag brengen zal. Ik ben vastbesloten dat er vandaageen gesprek moeten zijn van wat er nog volgt
de komende dagen. Een half uur na aankomst komt Tarun me zeggen dat we de
bagage ophalen en vertrekken naar Ahmadabad. Chagement de decor, en eigenlijk
ben ik een stuk opgelucht. We nemen hartelijk afscheid en beloven om zeker
contact te houden. 2 uur later rijden we enorme metropool binnen. Een stad van
7 miljoen inwoners waar het verkeer een stuk meer gestructureerd is. Bij de
inkom van een prachtig hotel staat een zekere Ronak Prajapati me op te wachten.
De eigenaar van opnieuw een steenbakkerij verwelkomt me hartelijk en begeleid
me naar de kamer. Tijdens de lunch wordt, tot mijn grote opluchting, uitgelegd
wat er de komende 3 dagen op het programma staat. Deze namiddag maakte Ronak
nog met mij een rondrit door de stad en een bezoek op een werf. Een 60
arbeiders zijn op zondagnamiddag nog naarstig aan het werk, vooral omdat ze op
zondag het dubbele verdienen dan anders. Na nog een stop bij een pottenbakker en
een speciaalzaak van zoetigheden kunnen we deze dag als geslaagd bestempelen.
Nu nog de Wifi regelen op het
hotel. De vriendelijk lobby-man krijgt het zelf geregeld om via de smartfone
een verbinding te maken met de laptop. Topie.
We maken een gesprek en van het
een komt het ander (geen slechte gedachten krijgen). In deze alcoholvrije staat
kan hij het geregeld krijgen dat er bier kan geleverd worden op de kamer. Een
dikke knuffel heeft hij verdient maar die bewaren we tot later, een fooi zal
voorlopig volstaan. Tot zover wat er te beleven viel en nu maar wachten tot er
op de deur wordt geklopt. Santé en tot morgen.
Ps. Luc bedankt om nu ook al
voor mijn dochter te zorgen.
Een uur later dan voorzien
komt een andere chauffeur me ophalen en rijden we nog naar een onbekende
bestemming. Hij spreekt geen woord Engels dus dat wordt moeilijk communiceren.
Ik doe mijn gordel aan, maar dat schiet bij hem in het verkeerde keelgat. Zelfs
een 2de keer klikt hij zelf de gesp los.
Hij acht zichzelf
waarschijnlijk zulk een goed autorijder dat het een oneer is hem niet in
vertrouwen te nemen. 0nderweg pikken we een jonge spetter op die gelukkig wel
wat Engels kan. Het bezoek aan een boeddhistische tempel uit de 15 eeuw is de
moeite waard. Het valt op dat de oudere man na het tonen van een soort paspoort
zonder betalenbinnen mag en overal
voorrang krijgt.
Ook bij het 2de en
3de bezoek zien we hetzelfde scenario. De jongere gids neemt
constant mijn smartfone uit de hand om fotos te nemen. Ik lijk wel een
fotomodel tot zelf enkele lokale schoonheden vragen om bij zon uitzonderlijk
exemplaar te mogen staan. De rage van het selfies nemen is hier ook een plaag
geworden. Tijdens de lunch vraag ik de man hoe het komt dat wij overal eerst en
gratis binnen mogen. Het is niet te geloven maar hij toont me een officiële legitimatiekaart
met bovenop friend of police. Zo corrupt als het maar zijn kan. Ik vraag om
er een foto van te nemen, maar dan skart hij gelijk Putties kiekens achteruit
en voelt nattigheid. Hij bied me een eigen gemaakte sigaret aan en veranderd
van onderwerp. Hij stopt nog een soort pruimtabak en zijn mond, roggelt wat en
spuwt dan een bruine massa op het terras. Er echt van opkijken doe ik al niet
meer want dat doen de manen hier constant. We moeten echter niet hypocriet
zijn, onze voetballers doe het ook massaal en daarbij nog op tv. Het laatste
bezoek van de dag is een tempel boven op een
berg. Na enkele km rijden is er
echter geen doorkomen meer aan. Op 5km van de top staat een file waar geen
doorkomen meer aan is. Een ware chaos verplicht ons om linksomkeer ( rechts
omkeren zouden we brokken maken)te
maken en terug af te dalen. Na het zien van al die tempels en Goden probeer ik
een live-gesprek met mijn Godin. Het is juist etenstijd en ik krijg
gehaktballetjes à là Jeroen Meus te zien. Het water komt me in de bek want hier
zal het waarschijnlijk weer rijst worden. Ik krijg te horen dat Koning Filip en
koningin Mathilde me vanaf vandaag komen bezoeken. Wie heeft dat voor mij
kunnen regelen, het is een hele eer, maar voor wie? Ik zal maar mijn beste pak
aantrekken zeker. War er vandaag nog op het programma staat weet ik niet,
afwachten dus. Vanavond ben ik wel van plan om eens naar een nabijgelegen
cinema te gaan kijken en zien wat dat zal geven.
En speciaal voor Fiene
triene, ik wil zeker in jou klas eens komen vertellen over mijn mooie
ervaringen hier in Indië.
Chronologisch valt er in die
2 dagen eigenlijk niet veel te vertellen alhoewel het leutiger was dan de dag
voordien. Als demo moest er een muurtje gemetst worden van misschien 2 m². Met
het maken van de profielen en het metselen denken ze dat dit wel een ganse dag
zal in beslag nemen. Het tempo wordt dus wat aangepast, maar 2.5h later zit de
klus erop. Dus tegen de middag zal ik een alternatief moeten zoeken om de dag
verder op te vullen. Juist op de plaats waar het muurtje is rechtgetrokken is
ook de open keuken waar de kindjes hun middagmaal mogen opeten. Een honderdtal
van die schatjes zitten netjes op een rij te wachten tot ze hun bordje rijst en
groenten krijgen. Sommigen verplaatsen zich uit schrik als ik te dichtbij kom,
anderen proesten het dan weer uit. Ik heb echter een strategisch plan. De
overschot van tandenborstels, zeepjes en schapoo-tubes uit vorige hotels geef
ik aan een soort stamhoofd die ze dan verder zal verdelen.
In een handomdraai ben ik een
soort Sinterklaas geworden en er verschijnen overal lachende gezichtjes, de dag
kan niet meer stuk. In de namiddag ga is langs in het lasatelier waar ze
werkelijk alles maken. Naast die werkplaats zijn 10 tot 12 mannen en vrouwen
een betonplateau aan het gieten. Naar schatting moet er +- 6m³ beton worden
aangemaakt; alles, buiten een betonmolentje, wordt alles manueel gedaan in de
brandende zon. Enkel de man die het beton in de schaaltjes schept heeft enige
vorm van bescherming rond zijn voeten de rest doet het met sandaaltjes of
blootvoets. Een baby ligt te slapen juist naast de plek waar het cement wordt
afgewogen. Ik kan en mag niet reageren. Tijdens de verdere rondgang op de site
schiet plots een nogal grote slang voor mijn voeten, wat hier de normaalste
zaak van de wereld is. Toch even slikken.
De dag erop, vandaag dus, ga ik opnieuw
kijken naar hoe de werken bij het plateau zijn opgeschoten. Ik heb met ze te
doen, ze zijn even over halfweg van de werken, maar toch blijven ze gekken en
lachen tijdens hun arbeid.
De muur van gisteren moet nog opgevoegd
worden maar alweer ben ik veel vroeger klaar dan voorzien. Tijdens de lunch
gaan we iets vroeger naar het huis van Tarun. Als een Godsgeschenk wordt er een
pint bier bovengehaald. De corona loopt als een godendrank naar binnen. We
hebben volgens de gastvrouw ruim de tijd om te aperitieven dus komt er nog
zoiets moois uit de frigo en dan nog een, met daarbij een heerlijke maaltijd.
Een moment om te koesteren.
Door het mindere werk van Tarun sluiten
we de dag dan ook vroeger af ben ik al om 17.30 op de kamer. Te vroeg om nu al
de dag af te sluiten. Na het eten en een douche waag ik me in het stadscentrum.
Ook hier is merkbaar dat het week-end voor de deur staat en tientallen jongeren
verzamelen om de nacht aan te vatten. Overal is luide Indische rockmuziek te
horen, ik zit met geen ei in de broek maar besluit toch maar nergens binnen te
gaan en een bar hoef ik ook al niet te zoeken.
Morgen wordt er niet gewerkt, maar
bezoeken we enkele blijkbaar historische en architecturale pareltjes hier in
Godra, ik kijk er naar wat er te zien zal zijn.
Aangekomen op de site zijn al
een paar metsers bezig aan het optrekken van een gebouw op een labiele stelling
van bamboestokken. Eerst observeren en daarna proberen bij te sturen. Ze metsen
hier op een compleet andere manier dan bij ons maar het lukt. Ik maak blokjes
om hun draad op te spannen en plaats profielen om de snelheid op te drijven. Ze
kijken me verwonderd aan hoe ik te werk ga. Om ze het uitgelegd te krijgen moet
ik het letterlijk en figuurlijk met handen en voeten uitleggen want ze verstaan
echt geen woord Engels. Het wordt gebarentaal. Of ze het begrijpen weet ik niet
maar als ze lichtjes met hun hoofd schudden en atha zeggen is dit een goed
teken. Nu afwachten of ze de aangeleerde methode ook zullen gebruiken. Ze even
alleen laten en hopen dat ze het overnemen. Terwijl loop ik rond op het enorme
terrein en zie plots een 20-tal hoofdzakelijk vrouwen staan die steen per steen
behandelen met een papje van zand en lijm om de stenen een rustiek uitzicht te
geven, honderdduizenden stenen liggen nog te wachten. Er is veel gegiechel als
ik een paar fotos neem en zo te zien willen ze allemaal we eens voor de lens
staan. Bij de controle van de metsers is te merken dat ze inderdaad mijn manier
van werken hebben overgenomen. Dat doet deugd. Het gaat nu een pak sneller en
de conducteur kijkt tevreden toe. Gemiddeld leggen ze maar een 250 stenen per
dag bij ons is dat een 6-7 honderd, maar hier verdienen ze dan ook maar een 74
roepie per uur (1 euro).
De uren vliegen voorbij en
voor ik het besef is het weeral donker.
Bij aankomst ga ik met de
chauffeur het restaurant binnen om het avondeten te bespreken. Pas nu kom ik te
weten dat het een vegetarische eetgelegenheid is, enkel op de kamer kan niet
vegetarisch eten besteld worden. Het wordt dus vis en rijst. Rechtover het
hotel is er de eerste supermarkt die ik tegengekomen ben in Indië. Dus inkopen
doen. Oploskoffie, confituur en chocoladekoekjes liggen al in het mandje. De
T-shirts kosten hier 99 roepie en die met de mooiste print gooi ik er ook bij.
Kostprijs 254 roepie (3,4 euro).
Voor sigaretten moet ik naar
de overkant van de straat. Ik vraag een pakje maar dat kan niet. Hier worden ze
meestal per stuk verkocht en tot zijn grote verwondering vraag ik de rest van
het pakje, de verkoper telt er nog 12 en doet de berekening. Rond 20h
plaatselijke tijd maak ik een video-Waths App oproep om de familie een zalige
hoogdag te wensen. Pépé en mémé zien er nog allebeigoed uit en ook Fiene triene zwaait even naar
het scherm. Ze plaatsen dan de telefoon in de zetel zodat ik ook even kan
meegenieten van de cross op de Koppenberg. Ondertussen zal het eten bijna op de
kamer geleverd worden en we sluiten af. Het wordt 9h,9.30h,10h: ik geef het op
en het pakje koekjes is nu nog de enige oplossingOmstreeks 3h in de nacht krijg ik dan nog
sarcastische beelden binnen van een bende zatlappen vanop het pompoenfeest.
Bedankt vrienden om mijn nachtrust te verstoren. Mijn wraak zal zoet zijn. Met
een ronkende maag val ik weer in slaap.
Uiteindelijk op de
hotelkamer, in het stadje Godhravan
maar 600.000 inwoners op 200km van Ahmadabad, het is 23.30 en de bar is reeds
gesloten.
We bevinden ons in de
provincie Gujarat waar ook een totaal verbod is van alcohol.
Dus voor mijn part moet de
bar niet meer open gaan. Om 7h staat
Tarun al in de lobby en we vertrekken richting steenfabriek. Nog veel groter
dan de vorige, hier werken om en bij de 1000 arbeid(st)ers. Bij de rondleiding
van toonzaal en werkplaatsen zijn arbeiders vooral bezig met zware
handenarbeid. De strengpers en oven worden pas volgende week in gang gestoken.
Tarur heeft vandaag heel veel werk voor zijn belasting aangifte zodat ik de
rest van de dag zie door te komen met waar ik goesting in heb. s Middags mag
ik mee gaan lunchen in zijn woning. De gastvrouw is erg vriendelijk en heeft
haar best gedaan om de maaltijd niet te fel te maken. Tijdens het eten tovert
Tarun opeens een frisse Kingficher tevoorschijn, een Godsgeschenk. Hoe ze het
doen weet ik niet maar blijkbaar heeft zijn vader de toestemming van de
regering om legaal drank in te voeren dankzij een medisch attest. Zon dokter
wil ik ook wel.
Het smaakt. In de namiddag
weet ik echt niet wat te doen en moet wachten tot Tarun zijn dagtaak er op zit.
Van 14h tot 19 zijn verdorie lange uren. Het is al donker wanneer ik naar het
hotel wordt gebracht. Langs de buitenkant ziet alles is fraai uit, maar eenmaal
binnen is alles nogal rudimentair ingericht. Een kleine kamer met daarbij een
stinkende badkamer. Een restaurant is er ook al niet, daarvoor moet ik onder
het hotel aan eten zien te raken. Tomatensoep en een cheese-pizza wordt
besteld, daarmee kan je normaal niet missen. De tomatensoep echter is niet te
drinken, ik smaak vooral suiker en in combinatie met al helemaal niet. Tweede
poging, de pizza. Vanaf de eerste beet van hetzelfde laken een broek, overal
suiker. Ik laat de boel liggen en de obers staan onnozel te kijken als ik
opstap. Het wordt nog een uurtje tv kijken op de kamer. Ondertussen kan ik na 3
dagen weer Dorine in beeld krijgen na wat gepruts aan de smartfone. De
dagelijkse wist-je-datjes vertellen en mekaar slepwel wensen met een gooizoen.
Op tv hier is alleen reclame
te zien en wat onnozele Indische boks- en klets-films dus besluit ik om naar
radio 1 te luisteren welke pandoering Andelecht zal krijgen maar ik val in
slaap.
Het ontbijt deze morgen is
ook al een ramp geworden. Geen koffie, enkel zwarte thee en een verlept
dipsausje met een soort weeral gesuikerde
Sponskoeken, neen bedankt.
Vandaag zou het iets drukker
worden daar een eer aantal metsers een opleiding zouden komen volgen, we zien
wel.
Maar vandaag wil ik jullie
allemaal een zalige hoogdag willen wensen en voor wie naar het pompoenfeest
gaan veel plezier. Tot morgen
