.... is zwaar. Wat een stress gisteren achter mijn laptop. Als ik naar een match van Genk ga kijken ben ik normaal al zenuwachtig, maar dit was nog tien keer erger. Je ziet niets, het enige wat ik kon doen was vertrouwen op de commentaar van Peter Vandenbempt en de berichtjes van mama. Toen er werd afgefloten was de opluchting dan ook enorm. Op 23 mei zal ik met plezier nog een keer stressen achter mijn computer. Hopelijk met hetzelfde resultaat tot gevolg.
Vorige week kwam dus mijne schat op bezoek en dus heb ik mij hier niet veel laten zien. Op vrijdag kwamen mama en papa ook nog aan dus nu heb ik veel te vertellen. Nadat Maarten en ik vrijdag mama en papa waren gaan afhalen in het station en ze hadden ingecheckt in hun hotel zijn we iets gaan eten in de oude haven (porto antico) van Genua. Het was mooi weer dus installeerden we ons op een terrasje. Na een lekkere maaltijd gingen we op pad voor een paar cadeautjes. Deze maand verjaren er namelijk twee van mijn nichtjes en aangezien ze samen een feestje hebben wilde ik een leuk cadeautje voor ze vinden. De zoektocht leverde al snel resultaat op, ik hoop dat ze er blij mee zullen zijn. Met de cadeautjes in de hand gingen we terug naar het hotel, want mama had een paar adresjes opgezocht van goede restaurants waar ze 's avonds misschien konden gaan eten. Na een beetje zoeken op de kaart had ik er een paar aangeduid en dus konden we 's avonds op zoek. We kwamen uiteindelijk terecht in een heel leuk restaurantje, waar we lekker gegeten hebben. Bij mij stond er inktvis op het menu.
Op zaterdag namen we een soort kabellift naar het hoger gelegen deel van de stad. Daar aangekomen wandelden we nog wat verder omhoog en zo hadden we een mooi uitzicht over de benedenstad. Na een verfrissend drankje op een terras gingen we terug naar beneden voor de lunch en om een tafel te reserveren voor 's avonds. Ook keken we nog een keer welke boot we morgen zouden nemen voor een daguitstap naar enkele kuststadjes.
Zondag hadden we om half tien afgesproken aan de haven om de boot te nemen naar San Fruttuoso en Portofino. We kochten onze tickets en gingen aan boord. Toen de boot de haven verliet zagen we nog enkele leuke schepen liggen, er stonden tekeningen op van Tweety, Sylvester, Daffy Duck, enz... en er was ook ook boot waar opstond I love fashiontv. Na een rustige trip kwamen we aan in de baai van San Fruttuoso, de zon scheen al fel en we gingen aan land om een beetje rond te wandelen, na een kwartiertje hadden we alles al gezien. We dronken dan maar een cola op een terras en wachtten op de boot die ons naar Portofino zou brengen. Eens aangekomen in Portofino werd het al snel duidelijk dat dit een plaatsje is voor toeristen en heel rijke mensen. We zagen er winkels van Louis Vuitton, Armani, Dolce&Gabbana, noem maar op. We vonden er gelukkig ook betaalbare vingerhoedjes voor de collectie van mijn oma en een mooie vuurtoren voor mezelf. We genoten heel de dag van een stralende zon en namen om iets over vijf de boot terug naar Genua.
Op maandag sliepen we uit en genoten we in de namiddag van een lekker cocktail op een terras aan porto antico. We beslisten ook van op dinsdag nadat ik mijn Wit-Russische kotgenootjes had afgezet op het departement de trein te nemen naar Cinqueterre.
Dinsdagmorgen moest ik mijn twee kotgenootjes afzetten op het departement waar ik stage loop. Omdat ik nadien toch met mama, papa en Maarten de trein moest nemen kwamen zij ook allemaal mee. Op die manier konden ze ook een keer kennismaken met mijn stagebegeleider. Hij trakteerde ons op de gebruikelijke ochtendkoffie en vertelde me dat hij op woensdag naar Wit-Rusland zou vertrekken en dus wel een papier met taken voor mij op zijn bureau zou leggen. Na onze koffie begaven we ons naar het station waar we de trein namen naar Riomaggiore, één van de vijf dorpjes die deel uitmaken van de Cinqueterre. Cinqueterre is een geheel van vijf kustdorpjes die verbonden zijn door een wandelweg een beschermd worden door Unesco. In Riomaggiore vertrokken we voor een korte wandeling naar Manarolo, dit stuk van de weg staat bekend als de Via dell' Amore, de weg van de liefde. Halverwege de wandeling kom je namelijk een bankje tegen waarvan de rugleuning bestaat uit een zoenend koppeltje. In Manarolo aten we iets en besloten we van de trein de nemen naar Corniglia en dan van daaruit verder te wandelen naar Vernazza. Jammer genoeg kwam de trein die we oorspronkelijk wilden nemen niet opdagen. We hebben dus toch zeker drie kwartier staan wachten om uiteindelijk drie minuten op de trein door te brengen. In Corniglio kochten we snel een flesje drinken want we hadden een wandeling van anderhalf uur voor de boeg en de zon was nog altijd van de partij. Om aan het begin van de wandeling te komen moesten we eerst al 382 trappen omhoog lopen om tot in het dorpje zelf te geraken. Daarna konden we vertrekken voor een leuke wandeling, op en neer met mooie uitzichten. Na goed anderhalf uur kwamen we aan in Vernazza. We kochten nog snel een flesje drinken en stapten dan op de trein terug naar Genua. Omdat het onze laatste avond samen was hadden we gisteren ook gereserveerd in het restaurant van het hotel en om 21 uur begaven we ons dan ook naar daar. Het eten was fantastisch en het gezelschap nog beter, het was een leuke afsluiter van de vakantiedagen.
Op woensdag sliepen we uit en gingen we nog op zoek naar wat souvenirs voor de thuisblijvers, na een snelle hap was het al tijd om mijn schatje op de trein naar Milaan te zetten. Afscheid nemen is altijd het minst leuke deel van een bezoek krijgen, maar binnen anderhalve maand zie ik hem al terug. Dan komt hij me namelijk samen met papa halen. Nadat Maarten zijn trein vertrokken was kochten mama en papa ook al maar hun tickets voor later dan moesten ze daar straks niet meer voor aanschuiven. Hierna hadden we nog twee uur tijd. We deden nog een terrasje in porto antico en daarna gingen we naar mijn kot waar mama en papa hun bagage oppakten en we afscheid namen.
Het bezoek was super, nu kan ik terug met volle moed aan de slag.
Ik heb weer klachten gekregen dat hier niet genoeg op verschijnt dus zal ik mijn best nog eens doen. Zoals ik al zei in mijn vorige berichtje heb ik niks gemerkt van de aardbeving buiten het feit dat de kranten er hier vol van staan. Sinds maandag is Maarten hier gearriveerd en zoals ik gevraagd had, had hij de zon in zijn koffer zitten. Het is hier dus al een heel week lekker zonnig en om en bij de 20°. Dankzij mijn toffe stagebegeleider heb ik er ook wat van kunnen genieten, want omdat hij dinsdag niet kwam werken en hij wist dat mijn lieveke hier was, mocht ik ook thuisblijven. Woensdag moest ik wel weer aan de slag, maar veel was er niet te doen. Ik moest gewoon de kopies die ik op maandag gemaakt had allemaal op hetzelfde formaat bijsnijden zodat we daar een boekje van konden maken. Gisteren moest ik ook niet werken, want ze zetten de ganse dag de stroom uit hier. Vandaag een laatste dagje en dan genieten van een lang paasweekend met Maarten, mama en papa. Ik laat jullie volgende week wel weten hoe het geweest is.
Misschien snel even melden voor iedereen die het nieuws gehoord heeft van de aardbeving in Italië, hier in Genua heb ik er niks van gemerkt. Met mij is dus alles in orde.
Naar het schijnt is het weer dringend tijd dat ik hier iets opzet. Ik zal dus maar wat vertellen over de afgelopen dagen.
Donderdag was er op de middag een klein feestje op het werk. Rita van het secretariaat verjaarde namelijk. Ze trakteerde ons op pizza, focaccia, taart en champagne.
Vrijdag heb ik voor de eerste keer eens iets anders moeten doen dan vertalen. Mijn stagebegeleider had namelijk een tekst van twee bladzijden die ik opnieuw in een Worddocument mocht zetten en nadien heb ik ook nog allerlei cijfers moeten ingeven in Excel en ze dan moeten optellen. Niet echt moeilijk natuurlijk. Ik had dus op de laatste dag voor het weekend pas om tien over zes gedaan met werken, dat viel wel even tegen.
Zaterdag heb ik uitgeslapen tot half elf en dan heb ik snel ontbijten. Hierna zette ik me achter mijn laptop om vol goede moed aan mijn eindwerk te werken. Jammer genoeg wilde de internet verbinding niet echt meewerken. Het bleef dus bij goede bedoelingen. Dan maar wat dvd's kijken en rond vier uur in de miezerende regen een frisse neus halen. Ik was net op tijd terug binnen, want om vijf uur besloten ze van de hemelsluizen helemaal open te zetten. Ik maakte voor mezelf pasta met tonijn, mais en olijven en zette nog wat opzij voor zondag. 's Avonds keek ik met een lekkere chipsje naar de match van de Italianen tegen Montenegro. Ze deden het beter dan onze Rode Duivels en wonnen met 0-2.
Zondag stond ik om 10 uur op en het bleek meteen dat het vandaag niet veel beter was met het weer. Dus besloot ik maar van op internet de Brabantse Pijl te volgen. Toen deze aangekomen was nam ik een verkwikkende douche en zette me terug achter mijn laptop om deze keer effectief aan mijn eindwerk te werken. Het ging goed vooruit, ook dankzij wat hulp van mijn broer. Ik kroop op tijd mijn bed in zodat ik maandag niet met een slaapkop moest gaan werken.
Vandaag ben ik op het werk de hele dag bezig geweest met een nogal saaie taak. Eerst moest ik allerlei afbeeldingen uit een boek kopiëren, dat heeft me bijna mijn hele voormiddag gekost. Die afbeeldingen moest ik dan inscannen en daarna moest ik met al die afbeeldingen een PowerPoint maken. Telkens ik een deel gedaan had, moest ik dit ook altijd laten controleren door mijn stagebegeleider, maar omdat hij nogal vaak weg is in plaats van op zijn bureau duurt dat soms nogal lang. Om zes uur kon ik eindelijk vertrekken. Op kot maakte ik snel een roerei klaar en at dit op met een lekkere boterham. Daarna aan de slag voor de Italiaanse les. Ik moet morgen namelijk een presentatie geven via Skype. Spannend! Na nog een gesprek met mama op msn ga ik nu stilletjes aan mijn bed opzoeken.
Weeral even geleden dat ik nog iets van me heb laten horen. Veel speciaals heb ik dan ook niet gedaan in het weekend of tijdens de voorbije werkdagen. Even een overzicht.
Zaterdag heb ik tot half twaalf in mijn bed gelegen en op de manier de jetlag van Amerika helemaal van me afgeslapen. Het deed best deugd. Na een verkwikkende douche nam ik dan een veel te laat ontbijt, je kan het beter lunch noemen en keek een dvd (one tree hill). Niet veel later begin op Rai Tre de uitzending van Milaan-Sanremo, als wielerfan kon ik dit natuurlijk niet missen. Ik installeerde me in een comfortabele zetel voor de TV en keek en luisterde hoe de Italianen opgingen in 'La Primavera'. Cavendish was uiteindelijk de verdiende winnaar, je moet het maar doen bij je eerste deelname. Toen de koers gedaan was heb ik dan eten gemaakt, een pastasalade met een hamburger. Het was best lekker. Veel meer heb ik nadien niet meer gedaan, wat gelezen, nog een aflevering van Gossip Girl gekeken en wat op Internet gezeten. Ik kon echter niet echt vroeg gaan slapen, want bij de overburen was er volgens mij al de ganse dag een soort familiefeest aan de gang en pas rond half twee ben ik ingedommeld.
Omdat het dus zaterdagnacht zo laat was, ben ik op zondag pas om elf uur uit mijn bed gekropen. Een klein ontbijt en dan aan de slag voor mijn eindwerk, want ook dat moet nog afgeraken. Ik ben ook nog even de stad ingedoken, want mijn oma verzamelt namelijk vingerhoedjes en van Genua had ze er nog geen. Na even gezocht te hebben kwam ik er uiteindelijk toch een paar tegen in een klein winkeltje. Oma zal tevreden zijn. Ik kroop op tijd mijn bed in, want maandag is terug 'werkendag'.
De voorbije dagen heb ik eindelijk wat beter kunnen kennis maken met mijn stagebegeleider en hebben we ook eindelijk de papieren voor de school in orde kunnen brengen. Hij heeft ook al wat feedback gegeven op mijn vertalingen, maar heeft me nu gevraagd van me te concentreren op de vertaling van de website van het doctoraat. Daar ben ik dan nu ook mee bezig.
Vandaag en dinsdag ben ik ook samen met hem en nog een collega 's middags gaan lunchen in twee gezellige restaurantjes, waar ze typisch Genovese gerechten serveren. Hij stelt dan altijd een bepaald gerecht voor dat ik zeker moet proberen en tot hiertoe is me dat nog niet tegengevallen. De typisch Genovese pesto is trouwens echt heel lekker.
Mijn werkdag van vandaag zit er bijna op. Nog twee dagen en het is weeral weekend, wat gaat de tijd hier toch snel!
Ik had beloofd van hier gisteren al iets neer te zetten, maar toen kwamen er andere dingen tussen (lees: skype met mama, broer en grootouders, lange facebookconversatie met Kristien en meer van die dingen). Ik zal er nu dan maar tijd voor maken.
Eerst en vooral, het is hier al de ganse week super mooi weer geweest. Elke dag een stralend zonnetje dat me naar mijn werk volgt. Een mens zou voor minder opgewekt zijn. Voor de rest is er deze week eigenlijk niets speciaal meer geweest. Maandag ben ik wel weer met mijn kotgenote Steffy naar een concert geweest, deze keer waren het 3 violisten en een cellist. Het was weer de moeite en we hadden heel goede plaatsen en dat voor maar 5 euro!
Op het werk gebeurt er niet echt iets speciaal. Ik ben nog altijd bezig met de vertaling van de eerste website, al komt het einde daarvan in zicht. Dat is natuurlijk nog niet zo als het moet zijn, maar na wat feedback van mijn begeleider volgende week maandag kan ik er de foutjes beginnen uithalen.
Dit weekend ben ik trouwens alleen op kot, want Steffy verblijft bij vrienden ergens aan de kust. Lekker rustig, dus kan ik wat aan mijn eindwerk werken en misschien duik ik morgen wel even de stad in om wat te gaan shoppen. Ze hebben hier namelijk ook een Fnac en daar krijg je me eens ik binnen ben nogal moeilijk buiten.
Vandaag
vertrekken we met twee bussen om acht uur voor wat culturele uitstappen. Eerst op
het programma de distillery van Jack Daniels. Deze bevindt zich in Lynchberg
een minuscuul dorpje van ongeveer 400 inwoners. Het rare aan dit dorpje is dat
het een dry county is, er mag dus geen drank verkocht worden.
Na een rit van
zeker twee uur en na twee keer verkeerd te zijn gereden komen we uiteindelijk
aan bij Jack Daniels. Het plaatsje straalt echt wel iets speciaals uit. We
krijgen een tour van een uur waarbij ons het hele productieproces wordt
uitgelegd en ook het levensverhaal van Jack Daniel. Deze distillery is trouwens
de oudste van heel Amerika, toch wel indrukwekkend eigenlijk.
Na de tour worden
we afgezet in de shop, de enige plek in heel Lynchberg waar wel alcohol
verkocht mag worden en dit dankzij een speciale wet die in 1994 gestemd werd.
We krijgen ook allemaal een glaasje limonade, maar ze moeten hier toch eens
leren van minder ijs in hun drankje te doen. Ik kan bijna niet drinken zonder een
blokje in te slikken! Even later krijgen we ook nog wat uitleg van één van de
meesterproevers, die man zijn job is dus om heel de dag whisky te proeven. Er
bestaan slechter jobs.
Het bezoek aan
Jack Daniels zit erop en we rijden verder naar Nashville, daar zullen we
afgezet worden aan Opry Mills, een shopping mall, waar we dan ongeveer drie
uurtjes krijgen voor wat te shoppen. Ook deze keer duurt de busrit langer dan
gepland, maar uiteindelijk bereiken we onze bestemming.
Het shopping
center is niet echt extreem groot en na drie uur rondwandelen heb je het wel
gezien. Mijn buit:een t-shirt van Tommy
Hilfiger ( 20), twee boeken (samen 6) en dan nog een boek waarin ik een
reisdagboek kan bijhouden ( 10).
Het shopping
intermezzo zit erop en nu gaan we op weg naar het centrum van Nashville. Het
regent trouwens al heel de dag pijpenstelen en het beter er maar niet op. We
hebben dus eigenlijk niet te veel zin om lang rond te lopen en besluiten van
naar de ijshockeywedstrijd te gaan kijken. Vandaag spelen de Nashville
Predators tegen de New York Rangers. Thraci en Laura vergezellen ons en regelen
tickets voor 20 dollar en zorgen er ook voor dat we allemaal in dezelfde blok
zitten. Toch leuk die Amerikaanse monitors. Het stadion is echt geweldig groot,
maar zeker niet uitverkocht, met onze tickets zitten we natuurlijk helemaal van
boven, maar ook daar heb je best een goed zicht op het ijs.
De wedstrijd
begint en New York komt al snel op voorsprong, maar nog voor het einde van het
eerste deel zetten de Nashville Predators een 2/1 tussenstand op het bord. In
het tweede en derde deel slagen de New York Rangers er echter nog in van 3 keer
te scoren wat de eindstand dus op 2/4 brengt. Ondanks het verlies van de
thuisploeg heb ik me toch goed geamuseerd. Ook al is al de sfeer die hier
gemaakt wordt erg kunstmatig en gebeurt het enkel als de omroeper iets zegt.
Na de wedstrijd
begeven we ons terug naar de bus en rijden we naar Cookeville waar we rond half
twaalf aankomen.
Vrijdag 13
maart 2009:
De dag van de
halve finales en finales, maar natuurlijk niet voor ons. We kunnen dus
profiteren en blijven in bed liggen tot half elf. Iets later krijgen we
telefoon, we moeten tussen vier uur en half vijf zeker op de universiteit zijn.
Dan mogen we namelijk feedback geven en deze wordt dan opgenomen zodat ze die
aan het team van volgend jaar kunnen laten zien.
Sommige van onze
teamleden zijn blijkbaar al op de campus en Nathalie, Ken, Bert en ik bestellen
dan maar een taxi om naar daar te gaan. Voor drie dollar kan een mens niet
sukkelen eh. Daar aangekomen blijkt dat de twee finalisten al bekend zijn,
Helsinki en Memorial. Dat vinden we best jammer voor onze vrienden van
Concordia. Even later komen ze naar buiten van hun feedback en ze zijn toch een
beetje teleurgesteld. Met 6/5 je halve finale verliezen is nooit leuk en het
was blijkbaar echt heel close. De andere partij tussen Helsinki en TTU was een
7/4 overwinning voor Helsinki.
Op de
universiteit hebben ze pizza laten leveren en daar eten we graag een stukje van
mee. Nadien beginnen de finalisten aan hun voorbereiding van hun laatste case
en begeven wij ons naar de shop van de school. Ik koop er voor mezelf een
t-shirt en trui van Tennessee Tech. Hierna gaan we wat internetten in het
computerlokaal op de campus en we brengen ook nog een bezoekje aan een
baseballwedstrijd. Als we daar vertrekken staat TTU echter al 7/0 achter. Het
is tijd om feedback te gaan geven en we leggen zo goed mogelijk uit aan onze
opvolgers van volgend jaar wat ze zeker nodig hebben en welke dingen ze zeker
niet mogen vergeten.
Om kwart na vijf
is het dan tijd voor de finale. De eerste om te presenteren is Memorial en ze
leveren een sterke prestatie. Daarna is het de beurt aan de Finnen en ook zij
verdedigen hun case op een knappe manier. Persoonlijk denk ik dat de Finnen
zullen winnen, maar daar komen we pas achter op het diner in de town hall deze
avond.
We haasten ons
naar het hotel, trekken onze deftige kleren aan en vertrekken voor het diner.
Er is een open bar vanavond dus dat beloofd. Als voorgerecht krijgen we een
lekker slaatje en als hoofdgerecht is er pasta, kip met zongedroogde tomaten en
nog een ander vlees, allemaal heel lekker.
Ondertussen is
het tijd geworden om de winnaars bekend te maken. Eerst wordt de spiritaward
uitgereikt, deze gaat naar de jongens van de Katholieke Hogeschool uit
Rotterdam. Daarna is het tijd voor het moment van de avond, de winnaar van NIBS
2009, en na lang beraadslagen heeft de jury voor Memorial University uit Canada
gekozen. Ze zijn superblij en nemen vol trots de trofee in ontvangst. De Finnen
zitten er toch een beetje beteuterd bij.
Iedereen heeft
trouwens ook een officieel diploma meegekregen waar opstaat, NIBS 2009, Nele
Van Baekel, Competitor, KHKempen. Mooi toch. Nu het officiële gedeelte achter
de rug is, is het tijd om te feesten. Er wordt muziek gespeeld en de coaches
zijn de eersten om zich op de dansvloer te wagen, maar niet veel later volgt de
rest ook hoor. Vooral Simon van het Concordia-team blijkt een echt danstalent
te zijn. Om half elf moeten we echter vertrekken. Deze meeste mensen trekken
nog verder naar een club, maar ik moet morgen om kwart na zeven de shuttle naar
de luchthaven en ik besluit dan ook van naar het hotel terug te keren en te
gaan slapen.
Als ik in mijn
bed kruip besef ik dat deze week voorbij is gevlogen. Ik vind het echt jammer
dat ik morgen naar huis moet vertrekken en dat ik afscheid moet nemen van deze
fijne groep mensen.
Zaterdag 14
maart 2009:
Om half zeven ben
ik beneden zodat ik nog snel een kleinigheidje kan eten voor ik de shuttle
opmoet. Ook onze coach is al op en ze verrast me met drie kleine cadeautjes. Ik
ben er erg blij mee, bedankt mevrouw Van Beylen, u was echt een fantastische
coach de afgelopen week.
Het eerste deel
van mijn terugreis breng ik nog door met mijn Canadese vrienden, zij vliegen
namelijk ook eerst naar Chicago. Best wel leuk eigenlijk dan ben ik toch niet
de hele tijd alleen. Op de luchthaven van Nashville trakteert hun coach me dan
ook nog eens op een lekker ontbijt. Eens aangekomen in Chicago heb ik nog twee
uur en half de tijd voor ik mijn volgende vlucht moet halen. Stephanie en
Evelyne halen hun laptop uit en kopiëren de fotos die hun coach op cd heeft
staan op hun desktop op de manier kan ik de CD Rom meenemen. Een heel leuk
aandenken en er zitten echt grappige fotos tussen.
Drie kwartier
voor mijn vlucht vertrekt, besluit ik van me toch maar naar de gate te begeven,
je weet nooit dat die vlieger ineens vroeger opstijgt. Ik neem afscheid van
Nodin, Stephanie, Evelyne en hun coach Marc en we beloven van elkaar zeker een
keertje op te zoeken. Zij komen een keer naar België en ik moet een keer naar
Montreal.
De rest van mijn
terugreis verloopt vlot en op zondag 15 maart sta ik om twintig na zeven terug
met mijn voeten op Italiaanse bodem. Terug in de realiteit.
Wat een
ongelooflijke week is het geweest daar in Amerika, ik had nooit gedacht dat ik
het ging zeggen, maar ik wil terug naar Amerika en wel nu meteen! Ok, dat is
misschien overdreven, ik wil gewoon terug samenleven met al die leuke mensen en
feestjes bouwen en mekaar buffaloën.
Ach ja, aan alle
mooie liedjes komt ooit een einde zeker. We zien elkaar terug dat is zeker, om
te beginnen op Facebook!
Als jullie foto's willen zien dan moeten jullie een keertje gaan kijken op www.ttumba.org/nibs2009
Morgen vertel ik wat meer over de afgelopen werkweek.
De eerste
competitiedag vandaag. We nemen het op tegen het team van de organiserende
universiteit, Tennessee Tech.Vandaag
hebben we de vroege shift, want we moeten eerst presenteren. Als ik beneden in
de ontbijtzaal aankom, blijkt dat alle teams er in kostuum bijzitten. Jefke is
echter vanuit Barcelona naar hier gevlogen en heeft er geen bij. Wij
presenteren vandaag dus niet in kostuum. Als excuus gebruiken we dat onze
bagage nog niet is aangekomen. De case die we vandaag moeten oplossen gaat over
Apple. Hoe kan Apple ervoor zorgen dat het zijn voorsprong op de concurrenten
behoudt, ook tijdens de afwezigheid van Steve Jobs?
We brainstormen,
wegen voor- en nadelen, sterktes en zwaktes af. Onze presentatie is net op tijd
af en we begeven ons naar het lokaal voor de presentatie. Daar zit een
driekoppige jury ons op te wachten. We geven onze presentatie, maar ze valt wat
kort uit. (Je hebt 20 minuten en ze duurde ongeveer 12 minuten). Nadien krijgt
de jury 10 minuten de tijd om vragen te stellen. Hierbij focussen zij heel erg
op Steve Jobs en op dat moment weten wij nog niet waarom. We blijven in het
lokaal om naar de presentatie van onze tegenstander te kijken. Na verloop van
tijd wordt duidelijk waarom de jury zo op Steve Jobs focuste. Blijkbaar heeft
hij in Amerika zo een beetje de status van halfgod. We verlaten het lokaal een
beetje teleurgesteld en toch ook wel onder de indruk van de presentatie van het
Amerikaanse team.
Bij de feedback
vertelt de jury ons dat ze ons idee van Apple on demand wel goed vonden, maar
dat er geen duidelijke lijn zat in onze presentatie en dat ze het dus een
beetje moeilijk hadden om te volgen. Ze wisten niet echt waar we naartoe
wilden. En natuurlijk hadden we meer moeten focussen op de ziekte van Steve
Jobs en de impact hiervan op het bedrijf. We vertellen de jury eerlijk dat wij
dit als Europeanen toch een beetje anders zien en dat we er dus daarom niet
zoveel aandacht aan hadden geschonken. Uiteindelijk geeft de jury van de 11 te
verdelen punten er drie aan ons en acht aan TTU. We zijn een beetje
teleurgesteld, maar hebben veel bijgeleerd voor morgen.
We gaan een hapje
eten op de campus, een gigantische hamburger en wafelfrieten en ik besluit van
nadien samen met onze coach naar de presentatie van Finland te gaan kijken. Zij
zijn onze tegenstanders van morgen. Ondertussen horen we dat het Leuvense team
ook met 8/3 verloren heeft van Concordia. De presentatie van de Finnen is echt
schitterend, nog beter dan die van de Amerikanen. Morgen wordt een zware
opdracht.
Ik keer terug
naar het hotel waar ik me omkleed voor het diner. Vandaag gaan we naar
Crawdaddys voor wat lokale specialiteiten. We komen er aan om half zeven, maar
het duurt nog tot na achten vooraleer we ons hoofdgerecht voorgeschoteld
krijgen. Gelukkig hadden we ondertussen al wat appetizers gekregen. Het eten
bevalt me niet echt, aan mijn steak hangt net iets te veel vet naar mijn zin en
veel honger heb ik ook niet wantdie
hamburger van vanmiddag was echt wel groot.
Na het eten
rijden we, in de laadback van een truck, naar Spankies, het is er namelijk
karaoke hebben ze ons verteld. Daar aangekomen blijkt echter dat de karaoke pas
om 23u begint. We drinken snel één pintje en gaan dan terug naar het hotel,
want morgen wordt een lange dag.
Dinsdag 10
maart 2009:
Jefke heeft een pak gekregen van de universiteit en vanaf nu presenteren wij
dus ook strak in het pak.
Vandaag moeten we
2 cases oplossen en dus krijgen we slecht 3 uur er case. Voor de eerste case
nemen we het op tegen Helsinki en vandaag presenteren wij als 2de.
De case bevalt ons niet echt, hij gaat over boten. De merken Sea Ray Boats en
Meridian Boats zijn ons echter onbekend. We weten niet echt welke kant we ermee
opmoeten, maar boksen toch een deftige presentatie in elkaar. De Finnen zijn
blijkbaar erg zelfzeker, want ze komen zelfs niet naar onze presentatie kijken.
Uiteindelijk
halen we op deze case 4 punten binnen en Helsinki 7. Beter als gisteren dus en
dat tegen een sterker team! We zijn dan ook tevreden en gaan snel lunchen op de
campus. Vandaag opteren we voor een sandwich, supersize welteverstaan! Nadien
zetten we ons aan de tweede case van de dag.
Deze keer gaat
het over veiligheid bij en transportbedrijf genaamd Averitt. Jony en Jefke,
onze twee logistieke bollebozen, voelen zich in hun sas en we gaan met
vertrouwen onze presentatie tegemoet. We waren echter de dokwerkers van het
bedrijf een beetje uit het oog verloren en ook onze financiële kant was niet
uitgewerkt. Toch scoren we opnieuw 4 punten tegen het team van Memorial
University uit Canada.
Nadien gaan we
voor het diner naar Mauricios, een Italiaan restaurant. Als voorgerecht
krijgen we salade en als hoofdgerecht is er spaghetti met tomatensaus en meatballs.
Dit valt wat tegen, maar het dessert maakt alles goed: een overheerlijke
chocoladecake. Ik neem de helft ervan nog mee naar het hotel als ontbijt voor
morgen.
Geen café
vandaag, iedereen is afgepeigerd na de twee cases van vandaag.
Woensdag 11
maart 2009:
Vandaag staat er
een Belgisch duel op het programma. We nemen het dus op tegen het team van
Leuven. De case gaat over OCharleys een casual dining restaurant dat de
laatste jaren wat problemen kent. Jony is jammer genoeg ziek achtergebleven in
het hotel en dus moeten we het met ons drietjes zien te redden. Ondanks de
numerieke minderheid presenteren we een sterke case, ook al moeten we dan
finaal, heel nipt, met 6/5 de duimen leggen.
We beseffen
achteraf zelf dat we gedurende deze drie dagen enorm vooruit zijn gegaan. Dat
krijgen we ook te horen van Marieke, onze coach, en Mario, de coach van het
Leuvense team. We vertrekken naar het hotel om ons om te kleden voor de NIBS
Olympisch van vanavond en ondertussen zijn ook de vier halve finalisten bekend.
Het zijn Helsinki, Memorial, Concordia en TTU. Drie van de vier teams war wij
dus van verloren hebben. Op die manier krijgt onze prestatie toch nog iets meer
glans.
Om half zeven
vertrekken we naar het fitness center ven TTU. Als avondeten mag je zelf je
hotdog en/of hamburger samenstellen en als nagerecht is er ijs. Nadat we
gegeten hebben gaan we de verschillende opstellingen in de twee hallen een
keertje bekijken. In de ene hal staat een opblaasbare klimmuurin de andere vinden we een stormbaan, een
bungeeloopbaan, sumoworstelpakken en een opstelling met stokken waarbij je op
een paaltje moet gaan staan en elkaar er moet proberen af te duwen. Ik wacht
rustig af in het begin, mijn maag zit nog wat te vol om er stevig in te
vliegen. Op het einde doe ik mee aan een mini-competitie op de stormbaan. Ik
vlieg er over, maar verbrand me op de schuifaf wel aan mijn rechterheup.
Om half negen is
het uiteindelijk tijd voor de NIBS Olympics. We worden onderverdeeld in vier
groepen en nemen het tegen elkaar op in allerlei rare spelletjes zoals
onderbroeklopen, iemands veel te grote kleren volproppen met ballonen, om ter
snelste dingen op eten en meer van dat fraais. De winnaar van elk onderdeel
krijgt één of andere rare prijs van bij Wal Mart en de uiteindelijke winnaars
overall krijgen zelfs een echte pin met het opschrift: you are the hero of
today
Na dit ludieke
intermezzo begeven we ons naar het hotel waar het Concordiateam een feestje
gepland heeft. We trekken snel andere kleren aan en begeven ons naar de
ontbijtzaal. Daar staat voor iedereen een shot Jägermeister klaar, een
traktatie van de coach van Memorial. De smaak bevalt me niet echt en ik spoel
dan ook snel na met een beetje cola.
Het Concordiateam
heeft echt alles voorzien en het wordt dan ook een leuk feestje waarbij we
echter verschillende keren aangemaand worden om het wat stiller te maken. We
kruipen uiteindelijk weg in een conferenceroom waar we tot één uur mogen
blijven. Hierbij maken we ook in het echt kennis met het beroemde Beerpong
spelletje. Om één uur worden we dus uit de conferenceroom gezet en dus begeven
we ons naar de kamer van de meisjes van Concordia. Daar babbelen nog wat na,
maar niet veel later zoeken we toch maar ons bedje op. Het zijn drie
vermoeiende dagen geweest.
Network of
International Business Schools Case Competition
March 8th -13th
2009, Tennessee Technological University, Cookeville, Tennessee
Zaterdag 7
maart 2009:
Mijn vlucht van
Milaan Malpensa naar Philadelphia vertrekt om 10.20u. Omdat het niet mogelijk
is om vanuit Genua op tijd op de luchthaven de geraken s morgens ben ik
vrijdagavond al vertrokken. Om 7u loopt mijn wekker af, want ik heb de shuttle
van mijn hotel naar de luchthaven om 8u. Na een beperkt ontbijt, betaal ik mijn
kamer en vertrek samen met een paar andere gasten. Een kwartiertje later zijn
we al op de luchthaven. Ik begeef me naar de check-in en daar stellen ze me een
paar vragen. Omdat ik Belgische ben, maar vanuit Milaan naar Amerika vlieg ben
ik blijkbaar een verdacht persoon. Nadat ik heb uitgelegd dat ik in Italië op
stage ben en naar Amerika moet voor een wedstrijd en nadat ik mijn
studentenkaart heb laten zien mag ik toch verder. De vlucht van Milaan naar
Philadelphia duurt negen uur en verloopt vlotjes. Ook de immigratie- en
douanecontrole vormt geen probleem. In Philadelphia is het trouwens erg warm,
zeker 25° C.
Ik begeef me naar
de volgende gate voor mijn vlucht naar Chicago en het blijkt dat deze vlucht
vertraging heeft. Ongeveer een kwartier later dan gepland beginnen we te
boarden. Eens aan boord vertelt de piloot ons dat we misschien 2 uur zullen
moeten wachten omwille van het slechte weer in Chicago. Gelukkig hangen we een
kwartier later toch in de lucht, want ik moet in Chicago natuurlijk wel mijn
aansluiting naar Nashville halen. Op een beetje turbulentie na valt ook deze
vlucht mee en na iets minder dan 2 uur kom ik aan in Chicago, maar daar is het
natuurlijk nog een uurtje vroeger.
In Chicago ga ik
op zoek naar de volgende gate voor mijn vlucht naar Nashville. Daar aangekomen
blijkt dat ook deze vlucht vertraging heeft omwille van de zware regenval in
Chicago. Deze keer stijgen we op met een vertraging van ongeveer drie kwartier.
Ik ben wel een beetje ongerust, want de laatste shuttle naar het hotel zou om
acht uur op de luchthaven zijn, maar door de vertraging zal ik pas tegen kwart
voor negen landen. Ik hoop dat de shuttle op me wacht.
Bij aankomst in
Nashville blijkt dat de vlucht van mijn teamgenoot Jefke ook vertraging had en
dat ze dus op mij gewacht hebben omdat ze wisten dat ik door het weer
waarschijnlijk ook vertraging zou hebben. Gelukkig maar want ik heb in Amerika
geen ontvangst op mijn GSM. Ik begeef me samen met Jefke en Kevin, één van de
NIBS-medewerkers naar de bagageclaim area, maar mijn koffer daagt niet op. Ik
laat mijn verblijfgegevens achter bij een dame van US Airways en zij vertelt me
dat mijn koffer is achtergebleven in Chicago. Morgenvroeg zal ze in Nashville
toekomen en dan wordt ze doorgestuurd naar het hotel.
Samen met Jefke
stap ik op de shuttle voor een rit van ongeveer één uur naar ons hotel in
Cookeville. Rond half elf komen we aan bij het hotel en krijg ik de sleutel
(kaart) van mijn kamer. Ik lig op de 2de verdieping op kamer 310. Ik
deel deze kamer samen met een meisje van het andere Belgische team uit Leuven.
Als ik mijn kamer binnenkom valt mijn mond open. Twee ontzettend grote bedden,
een mooie TV, een sofa, ijskast, microgolf, koffiezet, Mijn kamergenote is
blijkbaar nog op stap met haar team en dus neem ik rustig de tijd om me op te
frissen en wat TV te kijken. Even later doe ik het licht uit om te gaan slapen,
maar nog geen 5 minuten later komt Nathalie binnen en dus maken we eerst nog
even kennis vooraleer echt te gaan slapen. We beslissen ook van morgen gewoon
uit te slapen. Het programma begint toch pas om vier uur in de namiddag.
Zondag 8 maart
2009:
Om half vier s
nachts krijgen we telefoon op de kamer. Mijn bagage zou aangekomen zijn. Ik
spring in mijn jeans en schoenen en neem de lift naar de receptie. Daar
aangekomen blijkt dat niet mijn bagage, maar die van één van de Deense meisjes
is aangekomen. Dit terwijl het Deense team nog vastzit in Washington omdat ze
hun aansluiting gemist hebben. Ik vertrek dus terug naar boven om mijn
broodnodig nachtrust verder te zetten.
Om 10 uur wordt
er op de deur geklopt, we hebben echter geen zin om op te staan en pas even
later gaan we kijken. Er staat niemand meer voor de deur, maar er ligt wel een
papier op de grond. Hierop staat de planning van vandaag. We blijven nog wat in
ons bed liggen om wat te praten en rond kwart voor elf verplichten we onszelf
van op te staan. Het ontbijt in het hotel is natuurlijk al lang gedaan en dus
trekken Nathalie en ik naar de Starbucks vlak naast ons hotel voor een kop
koffie en een stuk cake.
Na deze
deugddoende opkikker wandelen we terug naar het hotel en we merken op dat we
echt de enige mensen zijn die hier wandelen. Alle Amerikanen verplaatsen zich
met de auto, zelfs voor een rit van 200 meter. Ik loop even langs de kamer van
de jongens van mijn team, maar ze zijn niet op hun kamer. Ik ga dan maar naar
mijn kamer en zap er rustig op los. We hebben zeker 60 zenders op de TV. Even
later krijg ik terug telefoon op de kamer, deze keer zou effectief MIJN bagage
aangekomen zijn. Ik haast me naar beneden en vind daar inderdaad mijn koffer.
Ik neem ze mee naar mijn kamer en kleed me snel om. Wat later komt Nathalie
terug aan op onze kamer. Zij had nog even een briefing gehad met haar team en
coach voor de competitie van morgen. Ze vraagt of ik mee ga lunchen samen met
haar team aangezien mijn team toch nergens te bespeuren is. We trekken snel een
vest aan en gaan op pad.
Als voetgangers
vallen we hier echt op en de straat oversteken is echt risky business. Ze
hebben hier blijkbaar nog nooit van zebrapaden en voetgangerslichten gehoord.
We passeren diverse fastfoodketens, maar besluiten van eerst nog even bij JC
Penneys langs te gaan. We zijn namelijk erg benieuwd naar de maten van de
kledij hier. 5 XL blijkt hier geen uitzondering. De meeste kledingstukken zijn
hier ook veel goedkoper dan in Europa. Een jeans kan je hier bijvoorbeeld kopen
voor 25 dollar. We vertrekken terug en begeven ons naar het winkeltje van het
tankstation. Daar zien we ook weer iets vreemds trouwens. Er passeert een
Beetle met vanachter op de kofferbak zo een schroef die precies dient om een
wekker op te winden die ronddraait. Bizar!
In het winkeltje
koopt iedereen een paar flesjes drinken na een lange beslissingsperiode. Er is
hier namelijk keuze in overvloed. Ik ga voor water met granaatappel. We steken
de straat terug over en gaan binnen bij Wendys voor een hamburger. Voor 0,99 $
heb je er al één! Hierna gaan we terug naar het hotel en rond kwart voor vier
nemen we de shuttle naar de universiteit. Ik zie nu ook voor het eerst de rest
van mijn team, Jony en Stefaan en onze coach Marieke Van Beylen. Blijkbaar
waren het de jongens die vanmorgen om 10 uur op onze deur hadden geklopt. De
universiteit ligt op een kwartiertje rijden van ons hotel. De campus is
ongelooflijk groot en het football stadion indrukwekkend. We worden afgezet aan
Johnson Hall, het gebouw van het business departement.
In het auditorium
worden we verwelkomd door Dr. Wood. Hij geeft wat meer uitleg over het
programma van de komende week . Hierna worden de nummers voor alle teams
getrokken, behalve voor de twee nieuwkomers, KH Rotterdam en wijzelf. Wij
moeten op maandag namelijk als eerste presenteren en dus krijgen wij zo een
nummer toegewezen. Voor Rotterdam is dat nummer 4 en voor ons is dat nummer 10.
Nadat alle nummers getrokken zijn blijkt dat we het de volgende dagen zullen
opnemen tegen, in volgorde, Tennessee Tech University, Helsinki School of
Economics, Memorial University uit Canada en de Katholieke Hogeschool Leuven.
We krijgen ook een monitor toegewezen die ons tijdens de ganse week zal begeleiden
en voor ons is dat Justin. Een 24-jarige getrouwde MBA- student.
We begeven ons
naar het lokaal waar wij de volgende dagen onze cases zullen voorbereiden om
een aantal praktische zaken te regelen. Om te beginnen krijgen we allemaal een
NIBS 2009-sweater, maar die van mij is een medium en echt veel te groot.
Blijkbaar hebben ze geen Small hier. We krijgen ook een zakje vol met snoep,
pennen en allerlei papieren met nuttige informatie. We vullen ook twee
papiertjes in met onze eetvoorkeuren voor maandag en dinsdag. Daarna kunnen we
terug naar beneden voor een receptie met lekker hapjes en drankjes. We willen
vandaag graag nog iets gaan drinken en dus vragen we aan een paar monitors waar
we daarvoor moeten zijn. Het antwoord is Spankies.
We spreken af dat
de shuttles ons om negen uur aan het hotel komen halen, dan kunnen we ons nog
wat opfrissen en iets anders aantrekken. Om negen uur stappen we in de shuttle
en rijden naar Spankies. Als we daar aankomen schrikken we toch wel even. Het
lijkt precies meer een tent dan een café. We gaan binnen en zien dat een deel
van de monitors al daar is en blijkbaar ook al wat gedronken heeft. We zetten
wat tafels samen en bestellen aan de bar een Budweiser. Ik zet me bij de Canadezen
van Concordia University uit Montreal en leer ze wat beter kennen. Simon van
het Concordia team laat ons meteen kennis maken met een typisch begrip van hun
universiteit: Buffalo.
Eigenlijk is dat
gewoon een goed lesje in netwerken. De bedoeling is dat als je ergens bent je
je drankje steeds in je linkerhand hebt. Op die manier kan je als je iemand
ontmoet die makkelijk met je rechterhand een hand geven. Als je dus iemand ziet
drinken met zijn rechterhand moet je Buffalo zeggen en dan moet die persoon
zijn drankje van hand wisselen en dan de rest van de inhoud van zijn drankje ad
fundum leeg drinken. Gevaarlijk als je van nature rechtshandig bent, maar wel
een leuke tip.
We maken het
uiteindelijk niet te laat en kruipen rond elf uur ons bed in.
Me even snel excuseren voor het gebrek aan updates de voorbije week, maar de meesten onder jullie zullen wel weten dat ik de voorbije week in Amerika zat voor de NIBS case competition. Binnenkort kunnen jullie hier een uitgebreid verslag lezen waarin de volgende twee woorden zeker zullen voorkomen: buffalo en spankies!!
Doe maar een gok wat het betekent, maar jullie zullen het niet raden.
Snel eventjes iets zeggen over de voorbije twee dagen. Eerst vermelden dat het concert heel leuk was, maar omdat alles hier pas een uur later begint als bij ons (lees negen uur ipv acht uur) lag ik pas na middernacht in mijn bed. Dinsdag geraakte ik er dus moeilijk uit, degene die mij kennen weten dat ik een slaapkop ben. De voorspelde regen was er maar niet echt hard en na de middag klaarde het op en scheen de zon.
Vandaag was dat echter niet het geval, ik geraakte wel nog droog op mijn werk, maar niet droog terug. Ik ben ook moe, want de vertaling van de websites is heel interessant maar niet gemakkelijk en dus vermoeiend. Ik kruip dus vandaag waarschijnlijk vroeg in mijn bedje.
Om half acht ben
ik opgestaan en heb ik me aangekleed. Ik kreeg iets later nog een berichtje van
papa dat hij en mama nog even langskwamen, want mama was vergeten dat de schaar
nog in haar handtas zat en die kwamen ze dus nog even brengen. Toen dit achter
de rug was heb ik ontbeten en rond twintig na acht ben ik dan vertrokken op
mijn kot. Het is ongeveer twintig minuten wandelen van mijn kot naar mijn
stageplaats, maar met mijn zware laptoptas wilde ik toch op tijd vertrekken.
Om kwart voor
negen was ik op mijn stageplaats en omdat mijn stagebegeleider er deze week
niet is had hij gezegd dat ik naar de derde verdieping moest gaan en naar
mevrouw Viviani vragen. Toen ik daar echter aankwam was zij er nog niet. De
andere mensen op het secretariaat hebben me dan een stoel aangeboden en zeiden
dat ik maar eventjes moest wachten. Stipt om negen uur kwam mevrouw Viviani
aan. Ze stelde me meteen voor aan een heleboel mensen en bracht me naar het
kantoor van mijn stagebegeleider waar ik me kon installeren.
Gelukkig had ik
al wat tekst van de websites die ik moet vertalen in een Worddocument geplakt,
want de informaticus wist mij te vertellen dat ik een login en een paswoord nodig
heb om toegang te krijgen tot het WIFI-netwerk. Dit kan enkel aangevraagd
worden door een professor en dus moet ik wachten tot meneer Narducci terug is
vooraleer ik op Internet kan op het werk.
Om half vijf
waren de paginas die ik van de website had gehaald vertaald en dus kon ik
vertrekken en wat bleek de mensen van het secretariaat enz waren allemaal al
naar huis. (raar)
Seffens ga ik nog
met het meisje waar ik mijn kot mee deel en nog een paar andere mensen naar een
concert.
Voor ik het vergeet
het was hier vandaag heel mooi weer, maar voor morgen en woensdag voorspellen
ze terug regen.
Hierbij ook nog een foto van mijn kot. Hij staat wel op zijn kop.
We hadden
zaterdag op het weerbericht gezien dat het zondag zou gaan regenen. We dachten
van we zullen dat maar even afwachten misschien regent het helemaal niet.
Spijtig genoeg
was dat niet waar. Ik ging de deur uit en het regende echt pijpenstelen. We
hadden dus eigenlijk maar 1 optie en dat was iets binnen doen, dus oftewel een
museum oftewel het aquario van Genua. We kozen voor het tweede.
Het Acquario van
Genua is echt een gigantisch aquarium vol met alle soorten vissen, reptielen en
amfibieën die je je maar kan inbeelden. We hebben hier toch zeker twee uur in
rondgelopen vooraleer we alles gezien hadden en dan hebben we nog niet eens
alles gelezen! Daar was het eigenlijk ook wel te druk voor.
In de namiddag hebben
we het dan toch gewaagd van buiten iets te gaan doen en zijn we naar La
Lanterna gewandeld. Deze vuurtoren is zo ongeveer hét symbool van Genua. Het
was een stevige wandeling en toen we daar aankomen waren we dan ook helemaal
nat. Gelukkig konden we doen eventjes binnen in de vuurtoren, spijtig genoeg
niet tot helemaal boven, maar toch tot op het eerste verdiep. Voor een
vuurtorenfreak zoals ik toch ook wel iets speciaals en bij beter weer heb je
daar ook een schitterend uitzicht over Genua. Nadien brachten we ook nog een
bezoekje aan het museum van La Lanterna, maar er was jammer genoeg geen
winkeltje waar ik een nieuwe aanwinst voor mijn vuurtorencollectie kon
bemachtigen.
Het is nu zondag 1 maart en ik ben dus ondertussen toch al meer dan 2 dagen hier. Ik heb de eerste dagen vooral doorgebracht met het zoeken naar Internet en het verkennen van de stad. De zoektocht naar Internet was een hele onderneming, maar na veel heen en weergeloop tussen de vodafone- en de TIM -winkel is het gelukt. Ik heb nu een Internetstick met 100 uren Internet en ik kan deze ook herladen.
Ik heb ondertussen ook men werkplek gevonden, dat is op een straat die boven de grote winkelstraat loopt.
Het kot valt best mee met een goed bed en veel plaats. Er is een Tv met DVD-speler, keuken, afwasmachine, douche, etc... Eén van de volgende dagen zal ik wel wat foto's toevoegen dan kunnen jullie zelf oordelen.
Morgen is het zover, dan vertrek is 's morgensvroeg richting Genua. Het begint nu toch wel spannend te worden. Ik hoop dat ik jullie op de hoogte zal kunnen houden, maar ik heb normaal gezien geen Internet op mijn kamer. Een beetje geduld dus als het wat lang duurt met de updates.
Welkom op mijn blog waarop ik gedurende drie maanden zal vertellen over mijn stage in Genua. Ik vertrek op 27 februari en vanaf dan vinden jullie hier al mijn belevenissen terug.
