Oef de presentatie is achter de rug! En we weten zelfs al ons resultaat: 10,25 (geeft dan een halfke he!) op 15. En daar zijn we best tevreden mee! Zeker als je weet dat het niet de gewoonte is van onze leerkracht om hoge punten te geven, hij geeft nooit meer dan 70% zegt hij. De Mexicaanse meisjes daarentegen waren zwaar teleurgesteld: volgens hun schoolsysteem slaag je pas met 70% en zij behouden slechts de rechten op een studiebeurs wanneer zij een gemiddelde van 90% behalen! Dat is iets helemaal anders dan mijn Vlaamse ‘als ik de helft haal, ben ik content’ strategie he.
Maar de punten waren dus goed en ook de commentaar was positief. Het A4-bladje vol commentaar (beide kanten!) ons overhandigd door de dochter (haar taak breidt uit) had slechts één punt van kritiek: blijkbaar vond hij dat de schattige Canadees met de Chinese naam (ik hou er nog even de spanning in Laura) iets te lang aan het woord was in vergelijking met de rest van de groep. Nog al logisch meneer, hij heeft zo’n mooi accent!
De rest van de dag spendeerde ik boven mijn cursus. Al gebeurde dit blokken al veel minder intensief eens ik vernam dat het een openboek examen was! Dus ik nam uitgebreid de tijd om een hoogstaande culinaire maaltijd te bereiden (= ravioli opwarmen). Nee, veroordeel mij niet, hebben jullie ooit al eens een keuken moeten delen met 80 man? In die keuken mag je ook geen eigen spullen laten staan waardoor je telkens als je iets wilt klaarmaken met al je potten, borden en ingrediënten drie verdiepen hoog moet lopen. Om de drukte te vermijden, eet je dan ook beter op bizarre tijdstippen en doen de meeste studenten hun afwas in het lavabootje op hun eigen kamer maar dat vind ik wat ongezellig. Dan staat er naast je zeep en tandpasta een fles Dreft! En je weet gewoon dat je je één dag gaat missen! Zo heb ik al eens mijn gezicht afgedroogd met de keukenhanddoek. Jakkes.
Na het eten besliste ik om gewoon te gaan slapen in plaats van naar één of andere party te gaan maar dit bleek een verkeerde beslissing. Die één of andere party vond namelijk plaats in het studentenrestaurant dat onder mijn kot gelegen is, het voelde dus alsof ik erbij was! Zou dit betekenen dat ik niet genoeg uitgerust was voor het examen … ?

17-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Een nieuwe les die begon met de uurregeling voor de presentaties, op het bord geschreven door de dochter van de professor (ze heeft dus toch een taak!). Wij presenteren morgen om 12u25, wat betekent dat ik mij nu wat zorgen aan het maken ben. Nee niet over wat ik ga zeggen, over wat ik ga aandoen! De schattige Canadees met Chinese naam en mooi accent heeft ons namelijk gevraagd om ‘ietsjes deftiger dan casual’ gekleed te zijn. Blijkbaar is dit de gewoonte wanneer je een ‘anglo-saxen’ leerkracht hebt. Hopelijk vinden ze een jeans in Canada deftige kledij want iets anders heb ik niet meegenomen naar Lille. Maar dat zal wel aangezien de dresscode in Canada een houthakkershemd is.

Nog een zaak waarover ik mij zorgen maak, is het feit dat ik mijn groepsleden moet voorstellen. Demn, dit betekent dat ik hun rare namen eindelijk ga moeten uitspreken! Benieuwd hoe dit gaat aflopen … .

16-01-2008 om 18:07 geschreven door Natalie

Deze ochtend besloot ik om het ‘gratis’ ontbijt in mijn residentie een tweede kans te geven. De eerste kennismaking was namelijk nogal ontnuchterend: misschien heb ik te hoge verwachtingen maar aangezien we ons in Frankrijk bevinden, verwachtte ik toch een croissantje of ten minste een baguette! Maar nee er is enkel dik wit brood met als beleg choco of abrikozenconfituur die naar thee smaakt (Is dit iets nieuws? Eten en drinken in één voor wie s’ochtends weinig tijd heeft ofzo?). Als drank is er koffie of melk en er staat een pot Nesquick. Maar ook hier stuitte ik op cultuurverschillen: de Fransen drinken hun melkske niet uit een tas maar uit een kommetje?! Pardon, dat is enkel voor cornflakes! Ik zat dan ook maar heel onhandig mijn Nesquick uit een soepkom te drinken en daarenboven vond ik geen lepeltjes waardoor ik het geheel door elkaar moest roeren met een mes. De Fransen moeten gedacht hebben dat ik nog niet goed wakker was.

Maar deze ochtend had het ‘petit déjeuner’ een extraatje: de overschot van de ‘galette des rois’ die we gisterenavond mochten proeven. Wat hebben die Fransen toch met Driekoningentaart? Dat feest is al bijna twee weken gepasseerd en nog steeds hangen er in heel Lille reclameborden van bakkers die zogezegd de beste Driekoningentaarten verkopen. Een vriendelijke Fransman aan het ontbijt legde mij uit dat de populariteit werd aangewakkerd door ‘la commerce’ en dat zij in Lille dus al vanaf de laatste week van december tot begin februari van die taarten moeten eten. Tja de commercie, over een paar jaar zitten we in Gent misschien met hetzelfde probleem.

Na het voedzame ontbijt begaf ik mij naar mijn eerste les. Die les wordt gegeven door een Australiër die zijn dochter had meegenomen naar de klas. Heel bizar, dat meisje zat op de eerste rij in haar trainingsbroek (!) op haar laptop naar films te kijken. In het vervolg ga ik mij naast haar zetten, die films zijn waarschijnlijk interessanter dan de les. Nee, ik overdrijf de les valt wel mee maar 4 uur aan één stuk is iets teveel van het goede! En na de les moest ik nog samenkomen met mijn groepje om een presentatie te maken die we donderdag reeds moeten geven. Mijn groepje bestaat uit Ninfa (Mexicaans van mijn residentie), haar Mexicaanse vriendin Imelda, de Hongaarse Zsofia, een Fransman Charles (die ons bij het afscheid al direct twee zoenen op de wang gaf, okeee, we kennen elkaar 3 uur, die overdreven familiariteit is ook typisch Frans zeker?) en een schattig Canadeesje (hij is misschien 22, hij ziet er uit als een zevenjarige J) met een Chinese naam maar een prachtig Engels accent.

Het avondeten was even moeilijk: het schattige Canadeesje met de Chinese naam maar mooi accent had mij een restaurantticket cadeau gedaan (dat systeem zal ik een andere keer uitleggen) maar het eten stond mij niet aan dus ik ging terug naar huis. Maar thuis had ik totaal niets van eten en het was te slecht weer om inkopen te doen. Gelukkig bood Ninfa aan om haar eten met mij te delen. Ik was al even ongerust (ik herinnerde mij dat ze in haar kamer ongeveer 20 pakjes bonenpasta staan had) maar uiteindelijk werd het nog een deftige maaltijd. Al vond ik het bizar dat zij frieten in een pan in boter bakte, de Belg in mij was ontzet om zulke frieten te eten (al smaakten ze eigenlijk nog deftig).

Tijdens het eten hadden we gezelschap van Nathan, Heeya, Gina en een meisje van de Filippijnen wiens naam ik natuurlijk vergeten ben. We beleven nog wat napraten aan tafel en in plaats van dat partygirl Heeya ons kon overtuigen om uit te gaan, hebben wij haar overtuigd om thuis te blijven (het was echt slecht weer!). Tijdens het eten maakten we ook enkele plannen: we gaan tesamen naar de gym (zonder dat ik een vervalste studentenkaart nodig heb meisjes!) en op zondag gaan we naar de mis. Nee, niet lachen iedereen die ik hier tegenkom is super gelovig! En aangezien ik niet uitgesloten wil worden en wil bekendstaan als ‘de ketter’ zal ik maar meegaan zeker? Ik vrees wel dat ik eens door de mand ga vallen, dit gebeurde gisteren bijna al toen ik gevraagd werd of ik ‘catholic’ of ‘christian’ ben. Euh is dat niet hetzelfde? Ik antwoordde dus ‘I’m both’. Aiai, blijkbaar kan je het niet allebei zijn! Om het verschil duidelijk te maken vroegen ze mij of ik in Maria of in Christus geloof. Weer was ik verward: is Maria niet de mama van Christus? Die twee jaar verplichte catechese waren duidelijk een zonde van de tijd… .

15-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Vanmiddag vertrok ik met de trein naar Brussel-centraal en zonder enige vertraging (een unicum!) kwam ik rond 12 uur toe aan EHSAL. Na eventjes bijpraten met mijn andere buitenlandse klasgenootjes (ik begin stilaan te geloven dat ik meer buitenlanders ken dan Belgen?) was het tijd voor het examen. En dat examen ging … goed? Jullie weten dat ik dat nooit graag luidop zeg maar ik denk wel dat ik erdoor ga zijn. Mijn minisamenvatting heeft dan blijkbaar toch gewerkt hé Laura en Ellen! Dat zal jullie leren om mijn systeem uit te lachen!

Na een korte rustpauze en een lekkere huisbereide maaltijd, was het alweer tijd om richting Lille te vertrekken. Ik had niet echt veel zin om andermaal Gent achter te laten maar gelukkig kreeg ik niet de kans om zielig te doen. Romka (ik ben verward over wat nu effectief haar naam is J) en Ninfa kwamen op mijn deur kloppen en tesamen aten, praten en jaja studeerden we! Ninfa neemt hetzelfde vak als mij en bracht mij op de hoogte van de eerste les die ik dus gemist heb. Het vak ‘International Strategic Management’ ziet er interessant uit maar we hebben wel veel werkjes naast de lessen: een individuele paper, een paper in groep én een presentatie. Die korte weekjes les hebben dus blijkbaar ook hun nadelen.

Er was vanavond ook nog tijd voor nieuwe ontmoetingen: Nathan uit Parijs vertelde ons tijdens het avondeten (Ninfa de Mexicaanse moest natuurlijk nog om 22 uur s’avonds eten, ze bood mij ook wat aan maar ik zei ‘nee dank je, ik at reeds 4 uur geleden’, het perfecte excuus om die Mexicaanse bonenpasta niet te hoeven proeven.) dat Iéseg bekend staat voor zijn ‘party’s’. En dat we zeker morgenavond de Iésegparty in de ‘Seven Heaven’ niet mogen missen.

Ik vraag me nu al af hoe de combinatie van het vele schoolwerk met de vele party’s zou verlopen … .

14-01-2008 om 23:11 geschreven door Natalie

Dit weekend was ik terug in Gent! Nee lieve vrienden, geen paniek: ik heb het buitenlands avontuur nog niet opgegeven. Ik ging terug naar huis om mij beter te kunnen voorbereiden op mijn examen Management Accounting op maandag.

Niettegenstaande ik slechts een week weg was, was het leuk om terug thuis te zijn en mijn familie en vrienden terug te zien. Zaterdag kwamen Ellen, Laura, Julie en Nico taart eten én cadeautjes uitdelen! Nogmaals bedankt! Mijn kamer gaat er dankzij jullie decoratie alweer veel mooier uitzien! Al denkt Ellen daar misschien anders over J. De rest van de dag spendeerde ik voornamelijk met opgenomen tv-programma’s van hoogstaand niveau te bekijken (Simon kuste Sara!!! J).

Zondag had ik voorbehouden voor mijn cursus accounting. Hopelijk zou die laatste dag hard blokken voldoende zijn … .

13-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Rond 9 uur vertrokken we met de bus richting Arras, een stadje op zo’n 40 km van Lille. Hier hadden we een korte rondleiding met een gids die ons de oude markt en het belfort toonde. Na de lunch (die ik in Subway nuttigde – typisch Frans?!) moesten we wachten op onze tweede gids die ons zou rondleiden in de vele kerkhoven en gedenkplaatsen van de eerste wereldoorlog in de buurt (de school had echt een gezellig dagprogramma voor ons uitgestippeld he?!). Na enige tijd wachten, zagen we onze gids aankomen: een klein oud vrouwtje dat waarschijnlijk echt wel een experte in de oorlog was aangezien ze hem zeker nog had meegemaakt! De rondleiding was ondanks het triest thema best interessant en het was leuk om eens in Canada te zijn geweest! De Fransen hebben als dank voor de hulp in de oorlog aan de Canadezen een stuk grond cadeau gedaan, dit bos is nu Canadees grondgebied. We moesten wel oppassen waar we liepen, op vele plaatsen zit de grond nog vol bommen. Vanwege het gevaar wordt het gras op die plaatsen niet machinaal afgereden maar zet men er schapen op. De gedachte dat een schaap opgeblazen wordt, lijkt mij even verschrikkelijk mabon!

Om onze zinnen een beetje te verzetten, werd de uitstap afgesloten met een bezoek aan een brouwerij. De rondleiding kon mij niet echt boeien en ik was een beetje bedwelmd door de indringende geur (al prees ik mij wel gelukkig dat de school geen bezoek aan een kaasfabriek had geboekt!). Natuurlijk mochten we op het einde een pintje proeven. Al was er één meisje dat geen bier lustte. Ja dit meisje beschaamde echt haar Belgische roots!

De terugtocht duurde door de files iets langer dan verwacht maar gelukkig bood de radio afleiding. Dé hit in Frankrijk voor het moment is ‘Parle à ma main’ van ‘Fatal Bazooka’. Alle Fransen zingen dit mee én voeren de bijhorende bewegingen erbij. Op YouTube vond ik de clip, zeker eens bekijken en beluisteren: in wat voor een land ben ik terecht gekomen… .

è http://www.youtube.com/watch?v=y4VccCPLZwo

11-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Donderdag werd een rustdag. Ik had maar één afspraak: een gesprek met de administratie van Iéseg over je lessenrooster. Aangezien er voor hen geen problemen waren, was dit gesprek snel afgelopen. Hopelijk is EHSAL even gemakkelijk te overtuigen.

Een rustdag was welkom aangezien we gisteren dus voor het eerst uitgingen. Rond 20 uur ging ik tesamen met de Poolse en Mexicaanse meisjes naar het appartement van de Canadees Andrew (Drew voor de vrienden). Daar hielden we een kleine preparty met nog enkele mensen van Canada (de Canadezen en Mexicanen zijn het best vertegenwoordigd in Iéseg) en een meisje van Australië. De Canadezen waren zo vriendelijk om mij een drankje aan te bieden, ja enkel aan mij want blijkbaar ben ik bevriend geraakt met geheelonthouders! Voor het party-aspect van de uitwisseling zal ik mij dus bij een andere crew moeten aansluiten, en dat heb ik ook gedaan!

Na de toffe preparty (ik ben alweer één drankspelletje rijker), trokken we rond 22 uur met de rest van de buitenlandse studenten naar de bar ‘Le Zeppelin’. Deze bar was afgehuurd voor alle Erasmusstudenten van Iéseg. Daarna trokken we naar club/disco Seventh Heaven. Het was grappig om iedereen in een partymood te zien. Zo bewees onze homovriend uit New York met zijn vrouwelijke dansjes dat hij ècht wel homo is en dan was er ook nog een Mexicaan met een camioneurke aan die zo walgelijk danste dat je niet anders kon dan er naar te kijken, echt vreselijk. Ook verrassend was dat het kleine, schattige Koreaanse meisje opeens een echt partyanimal bleek te zijn en moest ik haar niet van het podium gehaald hebben, zat ze waarschijnlijk nog altijd in de club. Maar aangezien ik niet alleen naar huis wou wandelen, eiste ik dat ze meekwam. Ondanks het feit dat we reeds rond 2 uur vertrokken, was ik de hele dag een beetje moe. Na het gesprek op Iéseg ben ik even naar het stadscentrum gewandeld. Als je op mijn tempo stapt (vermeld ik er beter bij hé J), is het zo’n 15 minuutjes wandelen. Wanneer het een beetje beter weer wordt, is dit dus goed te doen.

’s Avonds hebben ik, Asia, Heeya (Zuid-Koreaanse) en Gina (USA) gewoon tesamen iets gedronken op de kamer van Romana (eindelijk heb ik de tweede Poolse haar naam verstaan). Niemand had echt zin om uit te gaan én we moest fris zijn voor de uitstap de volgende dag … .

10-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

De tweede introductiedag begon met een uitermate moeilijke opdracht: je eigen lessenrooster samenstellen. Deze last zou ik als enig denkbare reden opgeven om iemand af te raden op uitwisseling te gaan. In plaats van een vast programma te volgen, moet je zelf puzzelen met cursussen waarvan de lesuren elkaar niet mogen overlappen. Ook moet ik rekening houden met een bepaald minimum aan credits en er voor zorgen dat de leerstof min of meer overeenkomt met de vakken die ik normaal in Brussel zou volgen. Aan Iéseg moet je dan ook nogeens de keuze maken tussen twee systemen: of je neemt ‘extensieve’ vakken die net zoals bij ons over het hele semester lopen of je kiest voor de ‘intensieve’ aanpak. Deze vakken worden in één week afgehandeld. Je hebt les van maandag tot en met donderdag in de voormiddag, op vrijdag heb je een examen en dan ben je er vanaf! En wat denken jullie, natuurlijk kies ik voor de intensieve aanpak! Met mijn noodzakelijke 16 credits en 2 credits per vak, betekent dit dat ik dus zo’n 8 weken les ga hebben J dus genoeg tijd om te reizen … of om mijn thesis af te werken natuurlijk L.

Na het harde werk werden we weer beloond met een hoogstaande lunch: loempia’s! Een bezoek aan de grote universiteitsbibliotheek volgde na de lunch en toen was het tijd voor een klein testje. Ik weet nog niet of ik Franse lessen ga volgen (deze credits tellen niet mee voor EHSAL en de lessen zijn ‘extensief’ waardoor heel mijn systeem in de war is) maar voor de fun wou ik wel het examen dat de groepverdeling bepaald meedoen. Aangezien ik beter Frans kan dan de Mexicanen en Amerikanen stapte ik vol zelfvertrouwen het lokaal binnen, maar ik kwam er al snel lachend buiten. Zo moeilijk! Ni te doen! De invuloefening was een totale ramp, de meeste buitenlanders konden enkel de ‘cijfertest’ invullen maar aangezien Belgen en Fransen andere benamingen gebruiken was ook dit voor mij te hoog gegrepen (waarom soixante-dix ipv septante? En is nonante niet veel simpeler dan quatre-vingt-dix?!). Na de test werden we getroost met ‘thee and cakes’ wat een driekoningentaart bleek te zijn. En zoals je ziet op de foto was Asia de koningin! (Ik was in Brussel ook bevriend met een Pools meisje dat Asia heette dus ik ben het al gewoon, voor wie dat niet is: je spreekt het NIET uit zoals het continent!) .

Na de taart zijn ik, de twee Poolse en de Mexicaanse gaan shoppen in de ‘Match’. Shoppen in Frankrijk is niet zo verschillend dan in België, behalve dat ze geen Danio’s hebben (een kleine ramp voor mij) en dat er gigantische kaasafdeling is (een grote ramp voor mij).

En s’avonds gingen we voor het eerst uit … .

09-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Vandaag begon de introductieweek voor de internationale studenten. Ik werd om 9 uur verwacht op school wat betekende dat ik toch reeds om 8u55 van bij mij thuis moest vertrekken (mijn school is echt zalig dicht bij mijn residentie, je kan hem praktisch zien vanuit mijn raam).

Eerst werden we verwelkomd door de directeur die mij direct aan de Engelse politieagent uit ‘Allo, allo’ deed denken. ‘Wie aar verrie eppie ztoo welkom yuu’ en ‘Please take your shit of paper’, ‘Can everybody hand in his shit?’: It is pronounced ‘sheet’ sir! Het deed mij terugdenken aan mijn Poolse leerkracht in Zweden die ‘focus’ uitsprak als ‘fuck us’. ‘Everybody please fuck us!’ ‘You at the back, why don’t you fuck us? En hij vroeg ons vaak om te focussen, heel vaak!

Maar behalve het accent, geen kwaad woord over de Fransen! Iedereen die ik tot nu toe ontmoette, is supervriendelijk. De mensen in mijn residentie en de mensen van de internationale studentenvereniging op Iéseg die ons vandaag rondgeleid hebben in de school. Zij zorgden ook voor de lunch, al hadden ze het hun wel wat makkelijk gemaakt: pizza van pizzahut! Morgen krijgen we opnieuw een lunch, ik vraag me af wat het nu zou zijn, waarschijnlijk hamburgers van de Quick! Tijdens de lunch had ik de kans om de andere buitenlanders wat beter te leren kennen, ik heb heel veel mensen ontmoet, veel namen gehoord en vooral veel namen vergeten. Ik leerde ook wat mensen kennen die in mijn residentie wonen: een jongen van Canada, twee meisjes van Mexico, een Koreaanse en een Poolse. Een ander Pools meisje woont in de residentie recht tegenover ons (er zijn zo’n 6-tal residenties dicht bij elkaar in mijn straat) en met hen ben ik vanavond inkopen gaan doen. Dit gebeurde na de laatste activiteit van de oriëntatiedag en die was …. een uitstap naar IKEA! Met de metro is IKEA slechts een 15-tal minuutjes verwijderd van onze school, de verleiding om niet iedere dag ‘köttbullar’ te gaan eten zal dus groot zijn!

Ok lieve vrienden, ik heb het gevoel dat ik nog veel te vertellen heb maar ik ben doodmoe van heel veel (te veel) informatie te verwerken op één dag dus ik ga gaan slapen. Morgen staat een nieuwe oriëntatiedag te wachten met zelfs een klein examen … .

08-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie

Vandaag stapten ik en de mama in de auto met bestemming Lille. Ja, dat is het grote voordeel van niet zo ver van huis te studeren: je wordt gevoerd! Al moet ik bekennen dat ook toen ik in Zweden ging studeren mijn ouders mij aan mijn deur hebben afgezet. Ja, dat is het grote voordeel van lieve ouders te hebben, zou dus een meer correcte observatie zijn!

Een 45-tal minuten later (voor al jullie bezoekers: het is dus ècht niet ver he!), bevond ik mij reeds in mijn nieuwe thuis: ‘Résidence Teilhard de Chardin’ (de naam van mijn nieuwe thuis zal ik waarschijnlijk nooit correct kunnen uitspreken …) in de Boulevard Vauban 47 59000 Lille (even het volledige adres vermelden voor alle kaartjes en brieven ;-)). Mijn kamertje is niet groot maar wel gezellig (al komt dit waarschijnlijk doordat mijn lamp zo weinig licht geeft zodat het te donker is om eventuele foutjes te detecteren). Naast de gebruikelijke stoel-tafel-bed-kast heb ik ook een grote frigo en een wastafel. De douches en toiletten bevinden zich aan het eind van de gang. Overal bekruipt je een vroege jaren 70 – gevoel maar alles is wel proper en rustig. En de keuken, vragen jullie zich af? Die bevindt zich op de 6^de verdieping! Ja, iedere gang heeft zijn extraatje: op verdieping 1&2 is er enkel de administratie en een studentenrestaurant, verdieping 3 (waar ik zit – kamer 318) heeft de ontbijtkamer (ontbijt is in Frankrijk steeds inbegrepen bij de accommodatie), 4 heeft een tv-kamer (gezellige en gemakkelijke cinemastoeltjes maar wel een klein TV’tje ipv een movie-screen), 5 heeft een … (demn daar ben ik nog niet geweest!?) en op het 6^de bevindt zich dus de keuken én de kamer van ‘Baptiste’ een belangrijk persoon aangezien dat de jongen is verantwoordelijk voor het draadloos internet. Ik en Baptiste hebben dus al ettelijke uren tesamen gespendeerd: niet alleen door het vele werk dat mijn computer hem gaf maar ook omdat Baptiste geen Engels spreekt en ik tolk moest spelen voor mijn nieuwe Poolse en Mexicaanse vriendinnen. Ik heb hier al superveel Frans moeten praten! Ok aangezien ik mij in Frankrijk bevind is dit niet zo verwonderlijk maar sinds ik vernam dat ik aan een Engelse school ging studeren, had ik er niet meer bij stilgestaan! En dat Frans dat lukt wel, en als ik mij zorgen maak over mij accent, denk ik gewoon aan de Fransman die Engels probeert te praten en mijn schaamtegevoel is direct verdwenen! Het mooie Franse accent werd nogeens bevestigd tijdens de eerste introductiedag … .

07-01-2008 om 00:00 geschreven door Natalie