Hoihoi Allemaal, vandaag voor de tweede keer met de lightrail Salt Lake City in. De kaartjes automaat werkte niet en er was onmiddellijk een meisje die naar het bureau belde. Er bleek aan de andere kant ook een automaat te staan. Zo vriendelijk, daar kijken we iedere keer weer van op. In Salt Lake eerst The Madeleine Cathedral opgezocht. Een grote kathedraal, mooi. Hij deed Clemens enigszins aan de Lambertuskerk in Hengelo denken, maar dan nog met de oude beschilderingen. En samen op een bankje in de kerk kwamen er allemaal verhalen van vroeger. Leuk hoor. Ik hoor nog steeds nieuwe dingen. En dat na bijna 38 jaar huwelijk. Vandaar op zoek naar een park waar we wilden lunchen (zelf meegebracht natuurlijk). We klommen een heel eind, lopend wel te verstaan, en boven op de berg zagen we het Capitool liggen. Mooi gezicht. Een eind naar beneden gelopen en toen zagen we trappen waar we helemaal naar beneden konden. Lekker in het park geluncht en gewandeld. Vandaar door naar het Capitool.

We konden er zo naar binnen lopen. Aan een beveiliger gevraagd hoe het hier zat. Het is helemaal open voor publiek vertelde hij, en we konden gaan en staan waar we wilden. Er waren vier verdiepingen. Op de tweede verdieping kwam er een meneer naar ons toe, die vertelde het een en ander over de bouw en de steensoorten. Steensoorten, valt ons op, zijn erg belangrijk in de VS, in bijna ieder Capitool wordt verteld waar de steen vandaan komt. Het vele marmer wat hier gebruikt is kwam uit Georgia. Het bruine gesteente uit eigen staat Utah. Hij was helemaal trots op het gebouw. Hij vertelde dat het vier jaar gesloten was geweest voor renovatie, en dat hij nu ook een stukje eigenaar was, daar het betaald was van de belastingcenten van de mensen uit Utah. Hij was helemaal gelukkig dat hij hier de hele dag mocht rondlopen en de toeristen alles kon vertellen.

In de lightrail terug kwamen we in gesprek met een meneer. Hij had toen hij jong was 4 jaar in Spanje gediend, hij diende bij the Airforce. Had toen veel rondgereisd in Europa. Gisteren in de lightrail, kwamen we in gesprek met een meneer wiens vader op 14 jarige leeftijd naar de VS was gekomen. Hij vertelde dat hij nog een ome Ton, een ome Freek, een tante Jolande en tante Iene in Schiedam had. En dat hij nog steeds naar de Nederlandse winkel boodschappen ging halen. Ik vroeg wat hij dan ging halen: kaas en hagelslag. Dat zijn van die leuke ontmoetingen.