beginnen aan een nieuwe muziekcarriere (Jazz please)
de kilo's die de laatste 2 jaar zijn bijgekomen terug afvallen
gezonder eetpatroon kweken
Er zullen er nog wel zijn, denk denk denk denk.
*stilte*
Allemaal voornemens die voor mijn eigen positief uitdraaien. Voor een keer laat ik de voornemens 'zoveel mogelijk mensen helpen'. Het heeft mij dingen opgeleverd maar geen job om U tegen te zeggen. Dus nu ga ik mezelf voornamelijk helpen.
Ik ben een cursus thuisstudie begonnen. Hopelijk gaat het een beetje lukken, ik ben natuurlijk ook niet hoogbegaafd. Dan stage doen en een bureaujob vinden. Gaat een strijd worden, ik weet het nu al. Maar we gaan dat gewoon doen!! Punt. Het wordt een vruchtbaar jaar!
Als dat gedaan is wil ik natuurlijk ook een huisje vinden! Zodat ik terug wat meer met muziek kan bezig zijn en misschien een hondje kopen. Of heel veel konijntjes. Een huis is ook gemakkelijker te onderhouden als een appartement. Ook al beweren de mensen zonder ervaring van niet. Probeer maar eens de was te doen op een appartement van 50 m². Of ordelijk te koken elke dag in een keuken met amper 5 kastjes en een koelkast die niet werkt.
Ik heb een pianist gevonden. We hebben nog maar één keer gerepeteerd maar ik denk wel dat er een slaagkans is. Dus... Mij daar volledig op toe leggen zodat ik terug zin krijg in muziek. Misschien krijg ik William er wel van overtuigd om ook een instrument te spelen. Iets percussie zou leuk zijn.
Ja, de laatste 2 jaar ben ik wat bijgekomen, niet veel maar ik voel me niet aantrekkelijk zo. Voor een vrouw is dat laatste natuurlijk wel belangrijk. Ook om een nieuwe job te vinden, is zelfzeker overkomen ook een pluspunt dacht ik toch. Dus ongeveer 10 kilogram! Hoe weet ik nog niet.
Natuurlijk begint het met gezonder te eten, gewoon 's avonds wat koken, verse groentjes, vlees of vis en klaar. Veel beter dan eten wanneer we honger hebben. Wat nu dus het geval is. Zeer ongezond.
Fijne feestdagen en vermoedelijk tot volgend jaar!!!
Het optreden waar ik zoals Tim zei 'niet welkom was'.
Een week voor dat optreden had iemand gevraagd of Tim alleen kwam zingen. Als je zoiets hoort kun je toch moeilijk daar nog met vol goesting naar toe gaan. Of ben ik verkeerd? Ik moet er misschien bij vertellen dat ik het niet rechtstreeks van die mensen hoorde, maar van Tim zelf.
Het optreden was cava, het geluid stond heel slecht waardoor ik me ook schor gezongen heb. Maar dat ben ik al gewoon. Heb er iets van gezegd, maar er veranderde niet veel. Het werd alleen slechter!
Op het einde van het optreden, alles was opgeruimd, ben ik naar de baas gegaan van die zaak om hem nog een goede avond te wensen. Hij vroeg 'Zijt ge kwaad vandaag' en ik heb daarop geantwoord 'Nee, mijn gezicht is gewoon zo'. Maar bij de weg terug kreeg ik te horen van Tim dat de baas dat al aan hem ook gevraagd had en hij had geantwoord dat hij dat aan mij moest vragen.
Ik vind nog altijd dat ik goed op die vraag gereageerd heb. Ik heb er een grapje om gemaakt om duidelijk te maken dat ik niet boos was. Ik was ook niet boos. Dus ik vind het grof dat er zoiets gevraagd word aan mij.
13 december
Ik keek min of meer uit naar dit optreden, ik ga graag op deze plek. Het is een klein hotelletje of een herberg en de mensen zijn toeristen die echt daar zijn om te genieten en plezier te hebben. Dat is een verschil van publiek.
Ik reed samen met Tim ernaar toe. Stap in, zeg 'goede avond' en we vertrekken. Na een tijdje moest ik de gps instellen. Om het grof te zeggen 'het is een kutgps'. Ik vond het knopje eerst niet dus duurde het een half minuutje langer. Kreeg ik het volgende te horen, 'Ik had het beter zelf gedaan'.
Je had het beter zelf gedaan, maar ik heb dingen zelf beter gedaan.
Fijn om dat te horen. Een tijdje later zei hij 'Seg kind, eens een vraagje. Gaat ge zo verder blijven doen of hoe zit dat.' Ik snapte niet wat hij bedoelde en vroeg ook nader uitleg. En toen begon het.
'Ge zit hier al de hele tijd niks te zeggen. En repetities? Voor mij hoeft dat niet meer hoor. Dit is het laatste optreden als ge nu nog met zo een attitude staat te zingen.' Je moet weten dat ik niets KAN zeggen, ik word altijd wagenziek in de auto en zit dan liever stil ver voor me uit te staren. En de vorige repetities had HIJ afgezegd. 'Ik heb al uw liedjes al uit de studio gehaald en de hele studio is terug opnieuw geschilderd.' Hij had dus een muurschildering gemaakt van hem en mij. 'Ik krijg constant te horen van mensen die zeggen tegen mij dat ik maar een suggel ben en dat ik toch niks terug krijg van u en dat ge ondankbaar zijt.' En van mensen naart schijnt die ik graag heb! Ik word daar zo onzeker van. Hij vond mijn grapje over mij gezicht de week ervoor helemaal misplaatst, wat dacht ik wel niet van mijn eigen.
Als het niet anderhalf uur rijden van thuis was, donker was en een pak sneeuw lag dan was ik uitgestapt en terug naar huis gegaan op één of andere manier.
Als ik dit zou lezen van iemand zou ik denken 'stel u niet aan, dit is allemaal niet erg'. En ik voel me ook slecht omdat ik dit neer schrijf en vertel aan de mensen die ik vertrouw. In feite heeft hij wel veel voor mij gedaan. Maar ik ben echt ongelukkig bij hem en ik wil terug gelukkig worden van muziek en zingen.
Er zijn van die momenten dat alles op rolletjes loopt en dat men uiterst relaxed is en kan genieten van rust. Er zijn van die momenten,... Volledig het tegenovergestelde. Dat niks op rolletjes loopt en dat er geen rust is. Dat moment is nu en vorige week en de weken die gaan volgen, zelfs de maanden of zelfs het eerst volgende jaar.
Ik zing, al van toen ik een kind was. En graag! Ik wou er volledig voor gaan. Tot ik 17 was en ik terecht kwam bij een man die een bepaald genre doet (deze ga ik niet noemen). Niet mijn ding maar ik ging ervoor. Ik was jong (jonger) en ik knikte ja en nee als het hem uit kwam. Tot nu. Nu wil ik ook eens op vakantie en niet elk weekend een optreden moeten doen. Toen begon de miserie. Of toch niet. Die zijn er altijd geweest.
Altijd kreeg ik te horen wat andere mensen blijkbaar tegen mijn partner over mij zeiden. Dat ik te stijf was, vals zong, niet het genre dat ze willen, niet de liedjes dat ze willen, niet de juiste kleren,... Het kon niet op. En daar, beste mensen, word je heeeeel onzeker van! Dan begin je ook paranoïde te worden. Te denken 'Ja zie, ze zijn over mij bezig'. Dan is het heel moeilijk om tegen die mensen ,die zogezegd zo een dingen zeggen, vriendelijk te zijn. Dat lukt gewoon niet meer. Ik ben een mens, geen machine.
En zo ben ik gehersenspoeld. Nu denk ik dat al die mensen raar naar me kijken en dat ze me niet willen en alleen mijn partner.
Nu zaterdag heb ik een optreden. Maar ik heb al te horen gekregen van (laten we hem Tim noemen) Tim dat deze mensen alleen hem willen. Hoe? Hoe in hemelsnaam moet ik daar nog lachend en vol zelfvertrouwen gaan zingen? Hoe?
Mijn ogen gaan open. Ik denk dat hij mij gemanipuleerd heeft in de onzekere vrouw die ik geworden ben. Ik denk dat hij een boeltje bij mekaar gelogen heeft. Al die verwijten ik heb er genoeg van.
Ken je dat? Dat je mensen kent die je niet wilt kennen en eenmaal dat je ze kent blijf je ze kennen?
Je mag natuurlijk geen lelijke dingen over mensen zeggen, maar als mensen er gek uitzien mag je dat toch even vermelden? Is dat roddelen? Zo zijn er in het dorp heel rare mensen, die ik 'ahum' dorpsgekken noem. Nu heb ik vandaag vernomen dat meneer de dorpsgek mevrouw de dorpsgekkin heeft neergestoken. En haar zus. Tragisch. Ze leven beiden nog! Maar het blijft poging tot moord.
Ze hadden samen 6 kinderen tussen de 2 en 9 jaar oud. Dutskes. Mevrouw zelf had al een zeer moeilijk leven achter de rug. Laten we hopen dat het vanaf nu stopt en alleen nog maar beter wordt voor haar en haar kinderen.
Ik stel mij dan de vraag wat zo een mensen zover drijft. Is er iemand die dat kan vertellen? Ik zal moeten wachten op de verlichting.
Ik ben van principe dat NIEMAND slecht is. Zelfs moordenaars niet. Een normale mens zou toch nooit een ander mens doden? Exclusief oorlogstoestanden en 'jij-of-ik' toestanden. Dus... Ik heb mijn conclusie getrokken dat het een stoornis is, een defect in de hersenen, een ziekte. Anders doe je dat toch niet? En een ziekte is iets wat niemand wilt. Of misschien bestaan bezetenen wel echt?
Ik kan er wel kwaad om worden als er één of andere gek een creche binnenwandelt met een mes, wat heeft die mens zo gemaakt. Je wordt zuiver geboren, is het niet? Ik praat het niet goed maar vergeving is één van de mooiste dingen die een mens heeft gekregen dus laten we er gebruik van maken.
Ik zie ze het liefst wel achter tralies en ver weg van mijn leven.
Ik weet dat er heel wat mensen zijn die hier anders over denken en misschien dat ik het ooit ook ga doen. Maar ik hoop dat iedereen vanaf nu vrij is van zo een tragedies. Respect aan de mensen die het hebben meegemaakt en er doorkomen.
Een leeg weekend zou je denken, nee hoor, super vol! Als ik niet moet optreden dan gaan we altijd leuke dingen doen, naar Brussel of uit eten. Of in Brussel uit eten! :p Als ik moet optreden dan ben ik daar een hele dag mee bezig, dan heb ik niet veel aan een weekend en mijn vriend al helemaal niet.
Natuurlijk treed ik graag op maar het is ook zo leuk om eens thuis te kunnen zijn en uit te rusten van een week hard werk. Dat is soms een probleem als ik 3 optredens heb in een weekend. :( UITPUTTEND!!
Als ik dit lees zou ik zeggen tegen mezelf 'stop met dromen jongen, eet uw pizza!' neenee grapje, :p ik zou zeggen 'stop er dan toch mee!'. Ik wil niet stoppen, zingen is mijn hobby. Maar het is jammer dat ik mezelf niet meer vind in het zingen. Ook deels omdat de genre die ik zing niet de genre is die eigenlijk zou willen doen.
lieve woensdag, ik wou dat jij er altijd was. Een halve dag werken! Maar
woensdag verlaat me nog sneller als zondag!
Ik hou van mijn job, iedereen zou ooit poetshulp geweest moeten zijn. Je
helpt mensen, je ordent en poetst... buiten (soms) vieze wc's, polspijn,
rugklachten, handen die ruiken naar poetsmiddel, handen die ruw worden,... is
het een perfecte job! Ik kies volledig mijn uren zelf. ZALIG!
Natuurlijk wil ik dit mijn hele leven niet blijven doen, ik doe het nu
al 2 jaar en paar maanden. Het wordt hooooog tijd dat ik eindelijk een
degelijke job vindt. Nu ik eraan denk! Ik ging bellen naar de VDAB voor een
cursus.
Zoals mijn titel al verluidt ben ik een echte
blogmaagd! Straks niet meer natuurlijk.
Ik ga me voorstellen,
Naam: Katherina
Leeftijd: 21
Hobby: muziek
Beroep: Huishoudhulp,
muzikant
Ongezellig zo'n lijstje.
Heb je ook soms het gevoel dat je in een cocon zit, een veel te kleine
welliswaar? Dat heb ik nu. in ALLE richtingen, mijn hobby, geld, liefde,...
Ik probeer het geluk uit kleine dingen te putten. Die schattige krul die
soms in mijn haar zit, cliché maar de lach van een kind, een applausje wanneer
ik net die ongelofelijke toon heb gehaald, winkelen in de action, sushi lachen
bij mijn eigen humor,...
En toch voel ik me opgesloten, misschien dat ik door te bloggen vrijheid
vind?
Ik heb een jongensrichting gedaan, ik heb dus vrienden meer geen
vriendinnen. Ik ben NIET zielig! Want een vrouw zonder vriendin is heel moedig
volgens mij. Het punt is... Zie je me al aankomen bij mam? 'hoi mam, laten we
praten over de problemen bij William en mijn geld en de repetitie was weer laag
hoor.' Nee, not done! Daarom wil ik het schrijven.
Kisses, Catharina
p.s.: Ik hoop dat het volgende al wat vlotter gaat gaan!
muziek in mijn hoofd
