Met mijn tanden trek ik aan het plakbandje om zo een stukje af te scheuren. Met 1 hand probeer ik een leuke vouw te leggen in een rood met gouden stafjes bedekt papiertje.
Echt netjes gaat het niet, maar denk niet dat mijn dochters om 06.00 uur in de ochtend al te kritisch kijken. Met zwarte stift schrijf ik hun namen op het cadeaupapier. Het zal me niet weer gebeuren dat Julia een peuter dvd krijgt en sterre een leesboek van 10+ en dat deze hem echt niet wil afstaan, want die heeft ze van zwarte piet.
Juul bekijkt inmiddels beteuterd naar de achterkant van de dvd en sterre leest voor uit HAAR boek. Uiteindelijk slaag ik erin om de cadeaus om te ruilen, want vertel ik sterre, dat hun namen erop geschreven staan. Met enige aandacht bekijkt ze de dvd en het boek en leest ook daar hun namen.
De ruil is een feit.

Juul weet inmiddels van de plakbaard van de sint en dat mama hun cadeautjes koopt. Erg vind ze het niet, ze heeft nog een zusje van 3, die nog heilig in deze baardmans gelooft. Dus Juul zit de komende jaren nog wel goed.

Zo leert ze haar zusje ook sint en piet liedjes. Echt soepel loopt dit niet. Sterre maakt graag haar eigen versie van deze liederen. 'Sint maarten sint maarten, de koeien hebben staarten, meisjes hebben rokjes aan, daar komt sinterklaasje aan'. Erg handig volgens deze blonde peuter, want zo pak je toch 2 oudhollandse gebruiken in 1.

Tijdens het inpakken van wat speelgoed, vliegen mijn gedachten naar 30 jaar terug en zie mezelf tussen mijn familieleden zitten.
De bruin/oranje gekleurde gordijnen zijn dicht. Uit volle borst zingen we liedjes. Opa zingt het hardst en ook het foutst. "Sinterklaas is jarig, zet hem op de POT!!!" "stttttttttt..opa, dan kan toch niet, dan word sinterklaas boos.
Met een bonsend hart en een boze blik probeer ik opa op andere gedachten te brengen. Maar deze lijkt onvermoeid.
" O wat zal die stinken doe de deur op slot"!!! Opa galmt door de huiskamer. Dan is daar een hard gebons. "ojee, ik kruip achter de bank en weet zeker dat zwarte piet boos is. Papa loopt naar de voordeur en roept mij, ik moet helpen om een grote doos met pakjes naar de kamer te slepen. In een grote kartonnendoos van onze nieuwe tv van afgelopen zomer zitten, voor mijn gevoel, honderden presentjes.
Met enige moeite krijgen wij hem in het midden van de kamer.

Opa mag het eerst wat uit de grote doos halen. Met mijn ogen probeer ik mijn opa richting het pakje te laten graaien met mijn naam erop. Opa is niet zo goed in het spelletje hints en grijpt ook naast mijn pakketje.
Opa wijst na het grote cadeau naast de televisiedoos. En leest wat op het briefje staat. "Jeroen", brult mijn opa.
Mijn kleine broertje staat op en rukt het papier open.
Er zit een " Ezel" in. Er staat een levensgrote ezel in de kamer, geen hobbelezel, ook loopt hij niet op batterijen, kan hij niet praten of ia-en.
Hij kan alleen maar staan en je kan erop zitten.
Op een briefje die om zijn nek hangt, staat geschreven, "niet aan zijn oren trekken". 2 weken later miste deze ezel 1 oor en was die andere erg slap langs zijn kop gaan hangen.
Oma was aan de beurt en zij begreep mijn hints toch iets beter dan opa. "Monique"! leest zij voor.
Oma overhandigt mij een glazend ingepakte doos. Na een poging om het glimmend papier voorzichtig zonder scheuren van het cadeau los te peuteren, kan ik me uiteindelijk niet beheersen en scheur het papier in grote stukken.
Na enig ogenblikken stond ik oog in oog met de enig echte 'dufty huis" met echte 'dufty poppetjes'. Ik was zo blij dat mijn stem trilde toen ik "dank je wel sinterklaasje", gilde. Het dufty huis kreeg ook een belangrijke plek in mijn kamer. Mijn hele slaapkamer heeft weken na de bloemencorso van eelde geroken.


Ook al herinner ik mij bijna elk cadeau die ik op deze magische avond mocht ontvangen. Vergeet ik niet het fijne samenzijn met mijn familie.
Veel van deze lieve mensen zijn niet meer onder ons. En ben ik dankbaar voor fijne feestavonden, familieuitjes, verjaardagen en vooral niet te vergeten sinterklaasavonden.
Met een traan, maar veel meer met een warm gevoel, die mij beroert van mijn kruin totaan mijn tenen, pak ik het laatste cadeau in.
Een wens aan mijn kinderen. Ik geef jullie warme herinneringen.