Oorspronkelijk wou ik ook blijven overnachten maar ze hadden hevig onweer voorpeld. Niet zo prettig in de bergen (boven de 1500 meter) en ook : wat moest ik hier dan nog een hele middag en avond doen ? Ik heb dan maar beslist om in één keer naar Spanje door te rijden. De weg over Puigcerda, La Seu d'Urgell en Tárrega is prima te doen. Nieuwe asfalt, breed genoeg en mooie uitzichten over riviertjes, (bijna leegstaande) stuwmeren en af en toe een lelijke fabriek. Je passeert duffe dorpjes waar de siësta nog heilig is en de winkels de hele middag gesloten blijven tot de ergste warmte voorbij is. 

Je blijft altijd de bordjes met C14 volgen en je komt vanzelf aan de Costa Dorada in de buurt van Cambrils en Salou. Je hebt dan onderweg ook meteen geen last van grote steden als Barcelona en Tarragona. Om 16u kon ik een plekje uitkiezen op camping Playa Cambrils, nooit echt simpel want veel overhangende bomen. Meteen na het aansluiten van de stroomkabel ben ik gaan wandelen en het is hier veel gezelliger dan ik mij herinnerde. Na een klein uurtje stappen was ik bij camping La Llosa, aan de andere kant van Cambrils. Eindelijk kon ik Ben en Ingrid nog eens een keertje zien, een Nederlands echtpaar dat we (toen nog met Nancy) een kleine tien jaren geleden hebben leren kennen in Spanje. De laatste week zijn we zo ongeveer elke keer met een dag verschil op dezelfde plaats geweest.

Het kasteel dus : een heleboel trappen om boven te geraken maar wat een uitzicht ! De Canigou (bergtop) en de Middellandse Zee kan je van hieruit zien, ook al is het een beetje wazig. Het kasteel van Peyrepertuse zie je ook liggen, dat stond oorspronkelijk ook nog op mijn lijstje maar is nu geschrapt - genoeg is genoeg. Op verschillende infoborden kom je meer te weten over dit bouwwerk. Wel straf : soms waren hier maar een twintigtal soldaten aanwezig om het geheel te verdedigen. Wat mij ook opvalt : bij al die overblijfselen staan altijd nog stukken muur overeind, maar van een dak is bijna nooit iets te bespeuren. Dakwerkers slechtere stielmannen dan metsers ? 

Na een uurtje had ik alle hoekjes van het kasteel gezien en kon de terugtocht beginnen : in tweede naar beneden, in eerste brulde de motor pijnlijk hard én je moest toch nog bijremmen. Daarna was het nog 30 km rijden tot Nefiach. Op camping La Garenne had ik enkele jaren geleden ook al eens gestaan en er was gratis wifi. Volgens de campinggidsen nu nog altijd, helaas is de werkelijkheid anders en duuuuuuuuuuuuuuuur : 8 euro voor een dag ! Dat is toch buiten elke verhouding : je betaalt hier 13 euro om te overnachten, stroom en sanitair inbegrepen en dan zo'n bedrag voor – ja voor wat – iets dat je niet eens ziet, draadloos internet …

Puilaurens is één van de vele overblijfselen van de Katharen hier in de buurt. De Katharen waren religieuzen in de 12e en 13e eeuw en hun interpretatie van de bijbel stemde niet echt overeen met die van de grote baas in Rome. Het doopsel, het vereren van heiligen en andere fantasietjes van het katholieke geloof waren zaken waar zij niet in geloofden. Bovendien zagen ze Satan als almachtig op aarde en dat kon enkel bestreden worden met hulp van de Heilige Geest, wie dat dan ook mag/mocht zijn. Door de Rooms-katholieke kerk werd dit aanzien als ketterij, het woord ketter is dan ook afgeleid van Kathaar. Trouwens, ik heb ooit wel eens een radioprogramma gehad dat etter/tetter/ketter heette. 

Kort samengevat : je kan al raden wat er met al die afvalligen moest gebeuren … Onder paus Gregorius IX mochten de bisschoppen politiemannetje spelen en Katharen arresteren. Ze waren echter niet streng genoeg en toen werd de inquisitie ingesteld. Folteringen en verbrandingen waren toen heel gewone straffen. Zelfs dode Katharen werden opgegraven om daarna te verbranden. 

 Na ongeveer 40 jaar vervolging en de val van de kastelen in Puilaurens en Quéribus in 1255 bleef er niet veel meer over van de “parfaits” en “croyants” zoals ze zichzelf noemden. Toch werden pas in 1329 de laatste Katharen verbrand in Carcassonne. Mensenliefde, vergeef uw vijand – zijn dat geen christelijke waarden ?

Nog vóór 10u stond ik op de parkeer/camperplaats van Rennes-le-Château. Overnachten mag er niet en dat zou ook niet kunnen, je staat zo schuin dat je uit bed zou rollen. De verhalen die over Rennes de ronde doen, en dan vooral over een pastoor, hebben genoeg stof geleverd om er talrijke boeken over te schrijven. Rennes was in de oudheid en de vroege Middeleeuwen bekend als Rhedae, genoemd naar de Redones, een Keltische stam. In de 5e eeuw werd het zelfs de hoofdstad van de Visigoten en telde op een bepaald moment 30000 inwoners, nu nog 82 ! 

Eeuwenlang was er over dit door iedereen vergeten dorp niets te vertellen, tot in 1985 ene Bérenger Saunière er benoemd werd tot priester. Onder zijn leiding werden grootste werken uitgevoerd aan de kerk en andere gebouwen, renovaties die veel meer geld kostten dan er officieel beschikbaar was. Heeft hij een schat van de Katharen, de Tempeliers of de Westgoten gevonden ? Allemaal mogelijk, maar bewijzen zijn nooit gevonden en na zijn dood is er niets teruggevonden van eventuele rijkdommen.  Een bord aan de ingang van het dorp verbiedt de bezoekers zelf op zoek te gaan naar de schat.

Na het bezoek weer langs dezelfde weg naar beneden, hopende op niet te veel tegenliggers want het is er maar smalletjes. Helaas, alle 82 inwoners hadden ergens beneden hun inkopen gaan doen en kwamen nu naar boven. Ook een schoolbus ontbrak er niet aan.

Niets kon mij vandaag tegenhouden en eindelijk is het gelukt. Ik was het al zo lang van plan en altijd wel was er een reden om het niet te doen : Carcassonne bezoeken. Om 13u30 reed ik de camperplaats op, naast de camping gelegen. Je hebt er dan wel geen stroom of sanitair maar je staat er wel aan halve prijs. Mooie camperplaats trouwens, met veel ruimte en beplanting. 

Onmiddellijk na aankomst richting “Le cité” gestapt, een gezellig wandelpad naast een watertje. Je ziet al onmiddellijk waar je moet zijn : bergop ! Dit is geen ruïne, geen kasteel, geen mooi gerenoveerde omwalling – dit is een complete stad. En maar foto's nemen … 

Met de drukte viel het wel mee, vooral na 16u leek het even alsof voor iedereen de busuitstap ten einde liep maar daarna werd er weer een nieuwe lading geleverd. De oude stad is een aaneenschakeling van restaurants en winkeltjes. Als je kinderen graag riddertje spelen, hier vind je alles om ze aan te kleden. Ik heb ook enkele mooie t-shirts gezien maar ik vond ze te duur. De glasramen in de basiliek zullen waarschijnlijk nog iets duurder zijn, zo mooi ! Tijdens mijn wandeling klonk opeens een heel herkenbaar en vertrouwd geluid : een draailierspeler ! Heel het zomer- en festivalgevoel kwam helemaal terug. Uiteraard ben ik een tijdje blijven zitten en luisteren. Zo lang dat er geen tijd meer was om de “nieuwe” stad te verkennen maar ik veronderstel dat ik daar niet veel gemist heb.

Na zo'n 45 minuten stappen (inclusief even schuilen voor de regen) stond ik bij “Les Antiques” waar je een triomfboog en een grafmonument kan bekijken, twee overblijfselen die je gratis kan bezoeken. Het hoofddoel lag echter aan de andere kant van de weg : Glanum ! De oorsprong van deze stad gaat terug tot in de tijd van de Gallische Kelten (zesde eeuw voor Christus). Daarna groeide de stad verder onder Griekse en Romeinse invloed. Na verwoesting door de Alemannen werd een paar kilometer noordelijker Saint Rémy de Provence gesticht. Een deel van de vervallen gebouwen van Glanum werd daarbij gebruikt als bouwmateriaal. 

Wat je nu kan bezoeken zijn de opgravingen van een groot deel van de verdwenen stad, inclusief (voor die tijd) ingenieus rioleringssysteem. Je kan dit gewoon een hoop opeengestapelde stenen noemen, maar ik vond het toch bepaald indrukwekkend en groter van omvang dan ik had gedacht. Nochtans is naar schatting slechts 15% van de stad blootgelegd ! 

Na Glanum bezocht ik Saint-Paul-de-Mausole, de psychiatrische inrichting waar Vincent Van Gogh in 1889-1890 verbleef en “verzorgd” werd. De tijdens zijn leven weinig succesvolle schilder maakte hier zo'n 150 schilderijen, tussen zijn talrijke zenuwinzinkingen in. Vanaf de instelling kan je dan opnieuw in de richting van het centrum wandelen en onderweg op talrijke borden zien waar Van Gogh zijn inspiratie vond. 

Om af te ronden ben ik nog een beetje gaan rondslenteren in het centrum van Saint Rémy. Een gezellig stadje met veel volk op de been want er was kermis. Het geboortehuis van Nostradamus kan je daar ook vinden, maar daar is niets bijzonders aan.

Omdat ze vandaag slecht weer voorspelden, had ik mij al voorbereid op een middagje internet – gratis hier. Alarmniveau oranje, hagelbuien, hevig onweer, risico op overstromingen … dan blijf je beter binnen. Om 12u nog altijd droog, om 13u begon de bewolking te verdwijnen en om 14u begon de zon zelfs te schijnen. De GPS genomen en vertrokken om enkele caches te zoeken. Een half uurtje onderweg en ja hoor : donkere wolken, nog meer donkere wolken, druppels, regenvlaag. Regenjasje aan, zo eentje waar de regen niet doordringt maar er wel voor zorgt dat je zo hard zweet en nat wordt dat je net zo goed zonder jas zou rondlopen. 

Uiteindelijk heb ik slechts drie caches gezocht én gevonden. De reeks was trouwens niet wat ik verwachtte. Met de naam “cascades au plateau de la crau” verwacht ik iets anders dan een beek die met een hoogteverschil van 2 cm overloopt in een andere beek.