18 lentes lang dachten ze dat ik een rustig type was. Ik zweefde door het leven alsof mijn benzinetank nooit eens moest bijgevuld worden. Ik weet wel beter. Het is 20 juni en het vuurwerk raast door mijn lichaam. Langs de buitenkant lijkt het alsof ik de reïncarnatie van Boeddha ben. Over drie dagen weet ik hoe mijn verdere leven er zal uitzien. Als ik zou moeten berekenen met de formules die van de lessen kansrekenen heb overgehouden, kan ik stellen dat het om 50 procent gaat. In de slechtste 50 procent zal ik het woord helaas horen en zal ik wenend afdruipen naar huis. Maar stel dat Boeddha het toch juist had, zal ik glimlachen. Heel sereen, alsof het niets is. Ik zal glimlachen aan de buitenkant, net als de Mona Lisa. Maar binnen in mezelf zal mijn hart het bloed naar mijn hoofd pompen totdat ik besef dat mijn leven in een bocht hangt. Aan een zijden draadje zullen we zeggen. Zoals alle oudere mensen mij al hebben wijsgemaakt, kan ik nu ook zeggen: hier begint mijn leven. Ik ben weldra niet meer bekend op de speelplaats. Ik ben de nieuwe mij. Ik ben nerveus en voel de spanning langs mijn benen omhoog kruipen. Ik heb nog steeds 2 kanten, binnen vuurwerk en buiten Boeddha.
Déjà-vu's zijn onwerkelijk. Ze flitsen aan je voorbij alsof ze er nooit waren geweest. Mensen zeggen vaak dat ze niet bestaan, dat het maar in ons hoofd is. Maar daar denk ik anders over. Voor mij is een déjà-vu een herrinnering uit ons vorige leven dat gelijkaardig is aan ons leven nu. Ons leven loopt dan parallel met ons vorige bestaan. Als men hierover gaat nadenken kan men ook ons bestaan in twijfel trekken. Maar het bestaan is echt, want als dat er niet was zou ons hele leven een leugen zijn. Alsof God er nooit was geweest.
De tijd is een versperring op mijn weg door het onbekende. Ik wil de tijd kunnen kneden en zetten naar mijn hand. Helaas gaat dit niet en moet ik verder leven op het ritme van België. Op het ritme van een onbekende Chinees in Brazilië want de tijd is voor iedereen hetzelfde maar gaat toch niet even snel. Ik wordt meegesleept door de momenten van het bestaan en door de momenten waar ik het liefst de klok wou stilzetten. Ik zou hem niet meer opdraaien of geen nieuwe batterij insteken. Ik zou leven op het ritme van mijn hart. Ik zou meer tijd hebben voor u, voor anderen en zeker voor mezelf. Ik zou meer genieten en de dagen op me laten afkomen omdat ik toch weet dat ik me elk moment kan neerzetten zonder me zorgen te maken om de tijd. Tijd is een tegenstrijdig woord in een mensenleven. Het kan de beste momenten breken, en de slechtste momenten redden. Neen ik praat niet graag over de tijd.
'Kristalwegen schept de volle maan in vorstnacht In donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten hoeken scheiden steenkantscherp kluisduisternis van duizellicht Maanbomen vergaren en dragen schaduwmythos Begerend alle klaarte verlangend alle maanstraalstraten is de vijver glad en eenzaam heldere drager van het veelvoudig éne van het éne veelvoudige '
Het verdeelde huis. Deze titel intrigeerde me en spoorde me aan om me te verdiepen in het boek. En - O God - wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. Door de niet chronologische verhaallijn komt het boek verwarrend over. Maar naarmate ik verder las, paste de puzzel in elkaar. Ik heb begrip voor juffrouw Irene, ze voelt geen afgunst tegenover Benoit maar koestert begrip. Waarom weet ik nog altijd niet, want als ik het boek las werd ik boos en teleurgesteld in Benoit. Het enige wat ik van een boek verlang is een happy-end en dat was hier helaas ver te zoeken. Laat het volgende boek maar komen! Liefs, R.
Vanavond heb ik een date met K. Wouters. Koen Wouters. Onze afspraak begon toen ik enkele maanden geleden op sherpa.be rondsnuffelde. Ik hou van musicals en wou mezelf een ticket cadeau doen toen ik opeens 'Clouseau, de laatste ronde' zag staan. En 2 dagen later lag onze afspraak vast. Op 29 december om 20:30 in het sportpaleis, heeft hij me laten weten. Ik heb staanplaatsen genomen, kwestie van hem te kunnen aanraken als hij toevallig voorbij zou lopen. Nu lijk ik wel geobsedeerd door Koen, maar dat is helemaal het geval niet. Ik laat me straks meeslepen door zijn wereld en zal je laten weten hoe ik dit ervaren heb. Liefs, R.
Eerst Latijns-Amerikaanse schrijver krijgt Nobelprijs literatuur
Op mijn zoektocht naar literatuur vond ik een artikel over de eerste Latijns-Amerikaanse schrijver die de Nobelprijs literatuur krijgt.
Mario Vargas Llosa krijgt Nobelprijs Literatuur
De Zweedse Academie heeft haar jaarlijkse Nobelprijs voor de literatuur toegekend aan de Peruviaanse schrijver Mario Vargas Llosa. De in 1936 in Peru geboren maatschappelijk geëngageerde auteur wordt beloond "voor zijn cartografie van de machtsstructuren en zijn scherpzinnige beelden van het verzet, de opstandigheid en de nederlaag van het individu". Meer dan twintig van zijn werken zijn in het Engels vertaald. Ook behoorlijk wat romans van de Spaanstalige, in Madrid wonende auteur zijn in het Nederlands vertaald. Daaronder bekende werken als "Het feest van de bok", "Het ongrijpbare meisje", "Het groene huis" en "De jonge honden van Miraflores". In 1990 deed Vargas Llosa een gooi naar het presidentiële ambt in Lima. Op politiek vlak geldt hij als rechts-liberaal. Hoewel de auteur een nomadenbestaan leidt -hij woonde al op 40 verschillende plaatsen- gaan zijn romans op een drietal uitzonderingen na steeds over zijn Peruviaanse Heimat. Vargas Llosa is de eerste Latijns-Amerikaanse schrijver die de Nobelliteratuurprijs wint sedert 1982, toen de Colombiaan Gabriel García Márquez aan het feest was. In een eerste reactie toonde de Peruviaan zich "zeer ontroerd en geestdriftig".
