Mijn manier om mijn weg te zoeken in de nieuwe wereld waarin ik ben beland op 04 mei '06
27-04-2010
Alweer een stap dichter bij werken...
Gisteren hebben ze, onder volledige verdoving, de symphaticus zenuw verdoofd. Het warme gevoel in mijn been en voet was gewoonweg zalig. De druk van schoenen, kledij,... was volledig weg. De pijn in de rug, op de plaats van het prikken neem je er met plezier bij!
Maar jammer genoeg is het maar van korte duur... Vannacht begon alles de kloppen en vanochtend is enkel het zalige gevoel er nog in mijn tenen. Het lijkt wel of de drukpijn nu erger is dan tevoren... Logisch zeker...
Laten we maar vlug volgende week zijn, dan wordt de zenuwbaan met stroom behandeld waardoor de pijnloosheid langer zou moeten duren...
Vanaf deze week geen revalidatie meer op maandag. Wel op dinsdag, mijn "heilige" scrapdag, naar de sportgroep. De scrapdag verhuisd naar maandag, en das heel jammer voor mijn ex-buurvrouw want zij moet dan werken...
Ik ging vandaag dus voor de eerste keer naar de sporthal van Zuun om er te gaan sporten. Amaai, da was niet alles. Vooral de herinnering aan het jaar dat ik daar getraind heb en het verschil met wat ik nu nog kan heeft een ferme stempel op het gebeuren gedrukt... Da zal ook wel weer slijten, niet?
