In het artikel van Knack “Paus pleit voor soberheid: 'Dit kind leert ons wat echt belangrijk is'” tonen Paus Franciscus en Aartsbisschop Jozef de Kessel wat de echte relevantie van Kerstmis is. De incarnatie van God in de persoon van een onschuldig en kwetsbaar kind prikkelt onze gemeenschap, waardoor we worden aangezet om onze praxis te veranderen en ons nederiger op te stellen tegenover onze medebroeders en medezusters. Ook wijst paus Franciscus aan op de soteriologie van Kerstmis. De redding is nabij en de eschatologie is al begonnen na het publiek optreden van Christus, na zijn kruisiging en na zijn verrijzenis. Dit impliceert dat leden van de Katholieke Kerk extra oog moeten hebben voor de kwetsbare mens, meer bepaald voor de vluchtelingenproblematiek, waarmee Europa in het laatste decennium wordt geconfronteerd. Daarop wijst ook de paus in het artikel: “Wij als christenen moeten niet onverschillig blijven ten opzichte van de vluchtelingenproblematiek. Wij moeten echt tot actie overgaan, waardoor de vluchteling, waarin God aanwezig is, zich welkom kan voelen in het beloofde land.” God houdt van iedereen en is nederig ten opzichte van zijn schepping. Als hij echt de mens wenste wakker te schudden, was dat echt niet op Kerstmis. Welke God zou focussen op de zonde van de mens door een klein en onschuldig kind de wereld in te sturen. God wou op kerstmis bij zijn schepping zijn. In het boekje van Rikhof “Die in ons wonen” werd duidelijk verwezen naar de zondigheid van de mens, dat bij Kerstmis moest worden beleden in de viering. Rikhof zei dat we ons meer bewust moesten worden dat God ons komt redden en dat enkel door de genade van God de weg naar hem werd opengebroken.

Op Pasen, dat zeker en vast verbonden is met Kerstmis, moeten we de voltooiing van het heilsgebeuren zien en zijn we genoodzaakt om de zondigheid meer te benadrukken dan bij Kerstmis. De kerstperiode is een tijd, waarin de mens vreugde moet tonen, omdat de heilseconomie eindelijk is aangebroken. In de protologie, op het begin der tijden was Jezus aanwezig in een trinitair verbond met God. De logos van God doorbreekt de existentie van de mens. Waarbij de existentie van de mens een bredere betekenis krijgt.

Toch komt in het artikel naar voren dat de plaats van de mens niet onderschat mag worden ten opzichte van de schepping. De mens is het evenbeeld van God. Hij is de rentmeester voor de schepping, die God gemaakt heeft. Hij is misschien door zijn zondigheid verdreven uit het paradijs, maar telkens weer was God daar om hem te beschermen. Telkens weer zorgde God, dat de zondaar niet werd vermoord of vernederd. Dit kan aangetoond worden in volgend blokcitaat, waar Kain zijn broer Abel doodde. Hij werd vervloekt en verbannen door de Heer, maar de Heer beschermde Kaïn. Hij liet hem niet vallen.

Daarom zult u vervloekt zijn, verbannen van de grond die zijn mond heeft geopend om uit uw hand het bloed van uw broer te ontvangen! [12] De grond die u bewerkt zal niets meer opbrengen; een zwerver en een vagebond zult u zijn op de aarde!' [13] Kaïn zei tegen de HEER: 'Die straf is te zwaar om te dragen. [14] U jaagt mij weg van de bebouwde grond, en ik zal ver van U vandaan moeten blijven. Ik zal een zwerver en een vagebond zijn op de aarde, en iedereen die mij ontmoet kan mij doden.' [15] Maar de HEER antwoordde: 'Nee! Wie het ook is die Kaïn doodt, hij zal zevenvoudig boeten!' En de HEER gaf Kaïn een merkteken, om te voorkomen dat ieder die hem ontmoette hem zou doden. [16] Daarna trok Kaïn weg uit de nabijheid van de HEER en vestigde zich in het land Nod, ten oosten van Eden.

Volgens mij moet men ook zo Kerstmis zien. Het is een periode, waarin er wordt herinnerd dat de Heer is afgedaald naar de aarde om de weg terug vrij te maken naar God. Hij daalt af uit zijn transcendente positie om de mens terug kracht te geven. Hij vernieuwd op Kerstmis zijn verbond, waardoor de mens terug kan verrijzen in zijn eigen persoon. Kerstmis is zeker een feest, waarop we stil moeten staan met onze zondigheid, maar het is ook een feest van bevrijding. Het is een feest, waarop de mens terug het gevoel krijgt dat hij van God liefde ontvangt. We zouden naar mijn bescheiden mening meer moeten focussen op de liefde van God en minder op de zondigheid, zodat de hoop terug in het leven komt, zodat we kunnen voelen dat het licht binnendringt in de kleine barsten van ons nietig bestaan.

http://www.knack.be/nieuws/wereld/paus-pleit-voor-soberheid-dit-kind-leert-ons-wat-echt-belangrijk-is/article-normal-639017.html

https://www.kuleuven.be/thomas/page/bijbelfiche-kain-en-abel/

02-12-2017 om 20:55 geschreven door Maarten  

Mijn blik staart naar buiten, kijkend naar de dauw dat langzaamaan op het gras neerdwarrelt. Mijn hart vult zich met een warme en liefdevolle gloed. In de les luisterde ik een uur geleden naar de professor, die vertelde over een aantal wonderverhalen uit de Bijbel. Met Kerst zou je denken dat God de wereld doorbreekt met spectaculaire wonderdaden, die heel de schepping zouden kunnen herordenen. Toch blijven deze wonderen uit en blijft het oorverdovend stil bij de problemen, die we zien tijdens de nieuwsberichten. Wat is een wonder en waar in het leven komt een wonder tot uiting? Dat zijn vragen, die in mijn gedachten rijzen bij het verwijlen in de trein. Plotseling doorbreekt een glimlach mijn leven en vervallen deze gedachten onmiddellijk. Nooit is er een persoon geweest, die me op een andere manier heeft aangekeken, dan de glimlach, die mijn blik nu doorbreekt. Is een glimlach schenken misschien een wonder? Of zit het wonder achter de glimlach, in de manier hoe iemand je benadert in een conversatie, in het vragen naar je gevoelens, wanneer je zwijgzaam voor je uit zit te staren op de bank. Maar dat gebeurt nog maar zelden in deze maatschappij waarin je constant verantwoording moet afleggen voor alles wat je doet. De controle is nog nooit zo groot geweest. Als medemens durft men zelfs een persoon in nood niet meer te helpen uit angst om fouten te maken, zelfs door een luisterend oor aan te bieden kan men verantwoordelijk gesteld worden, wanneer het nadien fout loopt met de betreffende persoon. “We zoeken beter professionals om het probleem op te lossen, mensen die ervoor gestudeerd hebben, die weten hoe je met een probleemsituatie omgaat”. Maar die professionals zitten vaak ook met hun handen in het haar en weten soms ook niet wat ze moeten aanvangen bij een bepaalde crisissituatie. Mensen, die gestudeerd hebben, worden gekatapulteerd tot robotten, en zouden dus exact moeten weten hoe ze een probleemsituatie aanpakken. Uiteindelijk durven we zelfs niet meer om een open gesprek aan te gaan met iemand. Ook wordt het zelfbeschikkingsrecht niet meer gerespecteerd, omdat men denkt dat mensen in nood niet meer wilsbekwaam zijn. Onze maatschappij is gekenmerkt door innerlijke contradicties. Euthanasie keuren we goed, omdat professionals van mening zijn dat een leven niet meer waard is om geleefd te worden, weliswaar op vraag van de patiënt. Maar als iemand zelf een einde maakt aan zijn leven, dan had er professionele hulp moeten gezocht worden en heeft de omgeving te kort geschoten in het niet onderkennen van de noodsituatie. Volgens mij moeten we consequent worden in onze argumentatie en niet alles proberen in stukjes te hakken. We moeten proberen om een warme samenleving op te bouwen, waarin de mens wil leven. We moeten meer met elkaar praten en niet in een kleinburgerlijk of zogezegd veilig stramien blijven vastzitten. We hebben een te individualistische visie, waarbij we onze zielsgenoot vergeten, waarbij we geen begrip hebben voor de diepste gevoelens van de medemens. Iemand, die zelfmoord pleegt, die begaat “een zonde” volgens de Katholieke Kerk, omdat hij het recht op leven aan zijn laars lapt. Maar moeten we in deze termen blijven denken? Is er geen transformatie nodig in de traditie van de Katholieke Kerk en moeten theologen niet meer in debat gaan met de Kerk, om de terminologie aan te passen aan onze culturele ontwikkeling.  Volgens mij is deze maatschappij toch al verder geëvolueerd dan te aanvaarden dat zelfmoord een zonde is. We moeten zelfmoord eerder zien als een schreeuw om hulp. We moeten proberen te begrijpen waarom mensen uit het leven willen stappen. We moeten beseffen dat een persoon, die aan zelfmoord denkt, meestal niet wilsonbekwaam is. Sommigen hebben het echt geprobeerd om te leven, maar hebben de diepste overtuiging dat het hen nooit meer zal lukken. Ze werden te vaak vernederd of zijn sinds lang geïsoleerd of in eenzaamheid gewikkeld. Mensen moeten stoppen om na te denken dat een persoon, die daaraan denkt, niet meer redelijk is.  Het is de maatschappij, die niet genoeg oog heeft voor zijn medemensen. Laat de liefde de maatschappij terug vullen met een warme gloed. En laten we het taboe rond zelfmoord doorbreken, om met een open en begrijpelijke blik potentiële suïcideplegers te benaderen.  

In het midden van de nacht woel ik rond in mijn bed, vastzittend in de sleur van mijn herinneringen. Duistere gedachten flitsen door mijn hoofd. Waar is God in de pure momenten van mijn lijden? Waar was hij toen ik vernederd en bespot werd in het middelbaar? Stond hij toen naast mij of bevond hij zich in de schimmige persoonlijkheid van de bespotter? Veel jongeren hebben dezelfde negatieve ervaringen. Ze worden door de groep vernederd en hun persoonlijkheid wordt gereduceerd tot een materieel iets, ze geraken hun menselijke waardigheid kwijt en worden behandeld als een prooi, vluchtend voor hun roofdieren, overgeleverd aan hun krachten, overgeleverd aan de pijn van het leven. Peinzend aan deze gedachten wordt mijn verleden terug opgeborgen in één van de laden van mijn bestaan. Altijd heb ik mijn andere wang aangeboden als verdediging. Bied je andere wang aan aan je bespotter. Laat je harder slaan, want God lijdt mee.  Het was een verheerlijking van het lijden, een afdalen in de donkere krochten van de hel, om proberen terug op te stijgen naar de hogere sferen van aanvaarding. Ik wenste gezien te worden door een persoonlijke God, een God, die ontzag kreeg voor mijn lijden, een God, die mij eindelijk lief zou hebben. Maar God was ver verwijderd, transcenderend als een koning, hangend boven de wereld. Hij was afwezig in deze wereld, omdat ik geen oog had voor de immanente goddelijke kracht, die zich bevond in de kleine dingen van zijn schepping. De stilte van de nacht begint me te omarmen en mijn geest komt tot rust en geeft zich over aan een diepe slaap. Sinds jaren heb ik geen dromen meer. Ik probeer in het nu te leven, geen oog meer te richten op de toekomst. De toekomst boezemt mij te veel angst in, angst die mij reeds te vaak verwijderd heeft van de kracht gevende en helende momenten in mijn leven. Nu ervaar ik God als een onderdeel van mijn missie om andere mensen te doen stralen, te doen lachen en te doen herleven in de goddelijke kracht van deze wereld. Met de focus op het heden ontwaak ik en laat ik de warme gloed van God binnendringen in mijn hart. God is mijn tochtgenoot, hij verlaat me nooit, omdat ik onderdeel ben van zijn eeuwigdurende schepping, onderdeel van zijn liefde. Neem me op in uw kracht en laat me nooit meer los. Laat me opgaan in uw liefde en blijf altijd naast me staan in de moeilijke momenten van mijn leven. Want als Ik U prijs voor de mooie zaken in mijn leven, moet ik U ook prijzen voor de momenten van lijden, de momenten, waarop ik geleerd heb dat geloven in U het sterkste en het kostbaarste is, waar een mens op terug kan vallen. U bent mijn Heer, U bent Adonai, mij tochtgenoot, mijn beste vriend en mijn kracht om door te leven in je goddelijke schepping.

13-11-2017 om 10:07 geschreven door Maarten  

Het gevoel te hebben dat je een pion bent op een schaakbord, dat je op elk moment schaakmat kan worden gezet, zonder daarover de controle te hebben, heeft me vandaag weer te pakken. Een schaakbord, dat gecontroleerd wordt door een vreemde kracht, die elke pion onderwerpt is de kluister van mijn bestaan. Wanneer kan ik een moment hebben voor mezelf? Wanneer kan een mens de tijd beminnen en stoppen met het meedraaien in de banaliteit van elke dag. Iedere dag wil ik van dat schaakbord afkomen en mij richten op de zaken, die echt belangrijk zijn. Wil ik even tot rust komen, even zelf bepalen, waar die pion van mijn leven naartoe gaat. Het verlangen om de tijd te ontstijgen, om even te ontkomen aan de druk van de maatschappij. Een straaltje licht breekt door de gordijnen en het licht brandt zachtjes op mijn gelaat.  Mijn blik richt zich naar buiten en kijkt naar de wereld, die met een volle vaart begint te draaien. Mensen haasten zich naar hun werk. Een vrouw kijkt bezorgd om zich heen, angst voor de moeilijkheden, die haar pad doorkruisen.  Eigenlijk wil ik me neerzetten, om eventjes te verwijlen bij de gedachten dat we allemaal verbonden zijn met een liefdevolle kracht, mijn liefdevolle God. Mijn hart bonst in mijn keel en ik word melancholisch bij de gedachte dat ik ook direct de deur uit moet om te draaien in die vluchtige wereld, waarin geen enkele mens oog heeft voor elkaar. Geen lach, geen traan en geen bezorgdheden worden gedeeld. Alles is maar perfect en goed. Niets loopt verkeerd en we stellen ons allen voor als de gelukkigste mensen ter wereld. Maar de laatste jaren twijfel ik aan die gelukzalige samenleving. Deze samenleving heeft de goddelijke kracht verbannen en gedegradeerd tot een bijkomstigheid. De koffie loopt langzaam door de filter en ik voel de aroma’s prikkelen in mijn neus. Weeral dat goddelijke moment, waarop mijn zintuigen zich openstellen voor een wonderlijk product van Gods’ schepping. De mens neemt een centrale rol op als een medeschepper. Met het ruiken van de koffie ontstijg ik even de tijd en zie ik het beeld voor me van de plantages, waarop de koffieplanten geoogst worden. Dankbaar voor dit mooie moment prijs ik God en de arbeiders en val ik even stil. Even lijkt het alsof ik zelf bepaal, waar ik mijn pion plaats op het schaakbord.

10-11-2017 om 23:34 geschreven door Maarten  

Al snel voel ik het gevoel van eenzaamheid bij elke stap die ik zet. Wandelend naar het kerkhof, verwijlend bij de gedachten aan het mooie en eeuwige leven. Ik voel dat “mijn God” me vaak in de eenzaamheid komt opzoeken door zijn goddelijke kracht in de natuur. Langzaamaan loop ik door het bos en plots zie ik kikkers springen over het bospad. Ik neem er één op en vol bewondering kijk ik naar “Gods’ mooie schepping”. Daar is mijn God weer, hij doorbreekt telkens mijn wandeling op een onverwachte en liefdevolle manier. Ik voel die goddelijke kracht stromen in alle levende wezens. De geur van het bos en een opstekend briesje doen mijn hart verwarmen. Ik ervaar precies wat Elia ervaarde. “God” zit niet in de macht van de grote materiële zaken, God zit in het kwetsbare en het zachte van de natuurlijke fenomenen. Hij zit in een klein briesje of in de geur van het bos. Hij zit in het kwetsbare gedeelte van elke mens, van elk dier, van elke plant en in elk natuurlijk deeltje van de wereld. Bij Allerheiligen loop ik altijd langs het kerkhof, langs het graf van twee geliefde familieleden, die al een decennium bij de Heer vertoeven in het Hemelse paradijs. Ik denk aan hen elke dag even hard en voel me nog altijd even sterk met hen verbonden over de grenzen van de dood heen. Vaak lijkt het alsof het gisteren was dat grootvader met mij samen zat en alles vertelde over de verschillende soorten gesteenten en over zijn verre reizen. Door mijn kinderogen leek hij een avonturier, een man die op weg was met God. Een graf, symbool voor een goddelijk altaar, staat te blinken in het stralende daglicht. Toch kan je nooit de herinneringen tijdens het leven gelijkstellen aan de gedachten bij een grafzerk. Later als ik dood ben, wil ik ook begraven worden, dan wil ik teruggaan naar de oorsprong van ons bestaan, terug naar de kiem van ons nietige en kwetsbare leven. Als een mens nederig is ten opzichte van zijn medemens en zijn God, dan is er een transformatie mogelijk in zijn bestaan. Ik zou vaak nederiger moeten zijn, denk ik bij mezelf, de kleine zaken beminnen als een geliefde persoon, die op weg gaat met zijn God. Op het einde van het kerkhof staat er een kapel. Ik zie mensen kaarsen branden en bidden voor hun overleden zielsgenoten. Ik denk bij mezelf, geloven in, en verwijlen bij een liefhebbende en persoonlijke God, is toch prachtig. Opeens voelt mijn hart een warme gloed. “Mijn zijn” wordt teruggeworpen in de tijd. In gedachten zit ik te lachen en plezier te maken aan de keukentafel bij grootmoeder. Haar liefdevolle blik doorbreekt mijn menselijke gelaat en beroert mijn hart. Soms heb ik het gevoel, dat ik meer in mijn verleden leef. Langzaamaan vervaagt de natuur, de schepping van God rond mij. Langzaam besef ik dat God zich in mijn hart heeft gekluisterd. De goddelijke kracht heeft zich verplaatst naar mijn persoon. Ik voel me bemind door ‘Gods schepping’. Ik voel me een deeltje van het goddelijke geheel, de ervaring dat God me bemint en dat ik deel uitmaak van Zijn goddelijk heilsplan.

10-11-2017 om 08:49 geschreven door Maarten