Ik heb een wens Dat éne lichtje Dat aanwezig is in mijn hart, Dat lichtje van Hoop en vriendschap? Licht en warmte Moet het je geven Ja véél licht Maar vooral veel liefde Zodat je het kunt doorgeven Aan degen Die zo dierbaar voor jou is En dat die het ook Weer doorgeeft Zodat het kan groeien En schitteren In het hart van iedere mens Geef je het door?
*WAAROM heb je het gedaan? WAAROM is de vraag... WAAROM maakte je er een einde aan...? Dacht je niet aan ons of aan mij, onze momenten samen... maakte je dat niet even blij? Hoe kon je denken alleen op deze wereld te zijn en WAAROM verzweeg je al je pijn? Had ik nog met je kunnen praten... dan had je ons mss niet verlaten... Droeg je een masker, verborg je je verdriet... want echt... de signalen zag ik niet... Daarvan heb ik nu veel spijt, want mss was ik je nu niet kwijt... Jouw leven is een puzzel, het WAAROM is een stukje die ik mis, ik zal het nooit weten, want jij alleen weet wat de echte reden is.*
s o m e t i m e s y o u j u s t h a v e t o r u n a w a y ,
s o y o u c a n s e e w h o w i l l c o m e a f t e r y o u .
s o m e t i m e s y o u h a v e t o t a l k q u i e t e r ,
j u s t t o s e e w h o i s l i s t e n i n g
s o m e t i m e s y o u h a v e t o s t a n d u p i n a f i g h t , b u t o n l y t o s e e w h o i s s t a n d i n g b y y o u r s i d e .
s o m e t i m e s y o u h a v e t o m a k e a w r o n g d e c i s i o n o n l y t o s e e w h o i s t h e r e t o h e l p y o u f i x i t .
s o m e t i m e s y o u h a v e t o l e t g o o f t h e o n e y o u love
j u s t t o s e e i f t h e y w i l l c o m e b a c k . . .
Mijn ervaringen in de psychiatrie
30-08-2007
vriendschap deel 2: in ziekenhuis
In het ziekenhuis leerde ik ook vele mensen kennen, soms ook totaal foute mensen voor me, ik zat in een periode dat ik erg beinvloedbaar was, ik was 20 en ik rookte daar mijn eerste sigaret, tja de verantwoordelijkheid lag toch bij mezelf en tot de dag van vandaag rook ik nog altijd. Ik bouwde ook daar vriendschappen op, met sommigen had ik totaal geen contact ook, het waren vooral de jongere mensen waarmee ik omging maar ook enkele mensen die wat ouder waren, die gaven me ook raad en zo ivm bepaalde zaken. Toch was het ook ieder voor zich, het was ten strengste verboden andere patiënten lastig te vallen met je eigen problemen maar toch hoorde ik hier en daar toch verhalen, waarop je dan reageert met je eigen ervaringen. Soms wist ik ook de achtergrond niet van bepaalde personen, met als gevolg dat de verpleging me waarschuwde voor bepaalde mensen zonder daarbij het beroepsgheim te doorbreken natuurlijk. Soms lachten we ook wel onder elkaar, maar dan vroeg de verpleging stiller te zijn, alsof we niet mochten lachen of zo. Natuurlijk ontstonden er ook relaties tussen personen wat eigenlijk af te raden was omdat 2 depressieve mensen elkaar zogezegd niet konden steunen, daaraan heb ik me ook laten vangen, ik kom daar later op terug. Van vele mensen hoor ik niks meer waarvan ik dacht dat het echte vriendschap was maar uiteindelijk, als men genezen is, wil men, denk ik, niks meer te maken hebben met alles die doet terugdenken aan die periode, wat begrijpelijk is natuurlijk. Ik was toen nog erg naief, geloofde alles...met het ouder worden is het alleen maar beter geworden.
In nood kent men zijn vrienden klinkt cliché maar in werkelijkheid is het ook zo..dat ondervind je bijv als je hen meer dan ooit nodig hebt, als je bijv in een situatie als de mijne hebt gezeten. Na mijn ziekte wist ik wie mijn échte vrienden waren, in veel was ik ontgoocheld en trok ik mijn conclusies. Echte vrienden kan je op je hand tellen maar je bent meer met een paar échte vrienden dan met een hoop waaraan je niks hebt. Ik heb veel bezoek gekregen in het begin maar na verloop van tijd blijven ze weg alleen de vrienden die echt alles voor je betekenen en omgekeerd blijf je zien, ze blijven je trouw, ook al verandert de toestand maar traag. Toch waardeer ik erg de éénmalige bezoekjes die ik kreeg ze zijn toch afgekomen, ze zijn bezorgd. Ik weet nog goed wie is gekomen en wie niet, sommige mensen kwamen waarvan ik het nooit had verwacht, dan gaan je ogen toch eens open en zie je hoeveel mensen achter je staan, soms sta je versteld, ook ik. Ik kreeg massas kaartjes, smsjes, knuffels, cadeautjes dat deed deugd maar enkel het bezoek alleen al was het belangrijkste, hun aanwezigheid. Zo waren er ook mensen die en soort van drempelvrees hadden, daar heb je het al het taboe hoe zou het daar zijn?, durf ik wel gaan? Weer dat verkeerde beeld, maar dat begrijp ik wel Dat zeiden ze me ook persoonlijk hoe ze erover dachten vooraf maar achteraf gezien vonden ze dat het meeviel. Ik heb zon 5 échte vrienden maar weet je dat ik al tevreden ben met dat getal. Die mensen bleven me steunen, kwamen geregeld langs, hielden contact. Ze luisterden naar mijn verhaal, zelfs herhaaldelijk zonder te klagen of het beu te worden. Een vriendin maakte zelfs cassettes met een paar woorden, grappige gebeurtenissen die we meemaakten vertelde ze, bemoedigende woorden ik kon die cassettes beluisteren als ik me alleen of slecht voelde en het hielp wel. Mijn moeder kan niet rijden met de auto maar toch stond ze er iedere dag, ze moest soms wel vervoer zoeken maar toch was ze er, echt iedere dag. Mijn pa daarentegen die kon het niet, hij kwam zelden hij kon het niet aan maar dat heb ik hem nooit kwalijk genomen en de mensen die veel voor je hebben gedaan wel, die vergeet je niet, ik was er erg dankbaar voor, nu nog..
When you left me here alone my world upside down wish you would come back to me I know you won't you're gone for good No more hugs and kisses just loneliness in this heart The laughter & love was so special you promised we would never part Well, you broke that promise
Mijn eerste dagen in het psychiatrische ziekenhuis
Hallo,
Ik moest dus naar het psychiatrisch ziekenhuis, ik wist niet wat me te wachten stond ook al omdat ik een verkeerd beeld had van zo'n ziekenhuis...ik zag mensen voor me in mijn verbeelding die totaal niks meer van de wereld wisten, in isoleercellen en dwangbuizen, verpleeg(st)ers in witte schorten...enz...Ik durf ook te wedden dat sommigen onder jullie ook zo'n beeld voor ogen hebben...wel het is totaal anders. Niet dat ik daarop toen lette maar achteraf gezien.Wat ik daar zag was een modern gebouw aan de buitenkant en vanbinnen leek het helemaal niet op een ziekenhuis...,de kleuren van de muren waren warm....helemaal niet donker en zo. Het rook er ook niet naar een ziekenhuis en de verpleeg(st)ers droegen gewoon hun alledaagse kledij. Bij mijn aankomst was ik vergezeld van mijn moeder en zus (mijn zus is trouwens ook verpleegster in de psychiatrie)...ik kreeg een eerste gesprek, veel weet ik daar niet meer van, ik was totaal uitgeput, in paniek omdat ik niet wist wat me te wachten stond, wel weet ik dat ik moest vertellen wat ik voelde en dacht. Er waren geen gewone kamers meer vrij dus moest ik in een isoleercel, maar ik kon binnen en buiten...Mijn eerste nacht verliep wonder bij wonder goed, ik kon voor de eerste keer wat slapen weliswaar met een slaapmiddel, ik begon met 16 pillen per dag... De eerste dag moest ik allerlei onderzoeken ondergaan; een E.E.G. (onderzoek van het hersenen), dat gebeurde met een soort gel op het hoofd; en een E.C.G. (onderzoek van het hart). Er was ook een soort huisarts aanwezig in het ziekenhuis, daar moest ik ook naartoe voor algemeen onderzoek. Ondertussen had ik ook mijn eigen kamer, een mooie kamer met een aparte badkamer met douche, modern en nog nieuw want het gebouw stond er nog niet lang. Ik kreeg ook een eigen verpleegster om me op te volgen. Omdat ik erg mager was hielden ze mijn gewicht goed in het oog...dagelijks werd ik gewogen, ik weet nog goed dat ik slechts 41 kg woog. Ik kon mijn evenwicht niet houden en viel constant om van zwakte, en mijn tenen waren blauw...waarschijnlijk omdat ik zo verzwakt was van niet meer te eten. De eerste dagen moest ik nog niets doen van therapie, ook al omdat ik lichamelijk de kracht niet had en dat gaf mij ook de kans om wat uit te rusten en terug wat sterker te worden...
Dat was het voor vandaag...aarzel niet om vragen te stellen...indien je iets meer wil weten over een bepaald iets
Om af te sluiten de tekst van een liedje die ik heel toepasselijk vind, het nummer is van Linkin Park, één van mijn favoriete bands; met de titel "In the end"
It starts with one... One thing, I don't know why, It doesn't even matter how hard you try, Keep that in mind, I designed this rhyme, To explain in due time, All I know, Time is a valuable thing, Watch it fly by as the pendulum swings, Watch it count down 'till the end of the day, The clock ticks life away, It's so unreal, You didn't look out below, Watch the time go right out the window, Trying to hold on, Didn't even know, I wasted it all, Just to watch you go, I kept everything inside, And even know I tried, It all fell apart, What it meant to be, Will eventually be, A memory of a time, when , I tried so hard and got so far, But in the end, It doesn't even matter, I had to fall, To lose it all, But in the end, It doesn't even matter, One thing, i don't know why, It doesn't even matter how hard you try, Keep that in mind, I designed this rhyme, To remind myself How I tried so hard... In spite the way you were mocking me, Acting like i was part of your property, Remembering all the times you fought with me, I'm surprised it got so far, Things aren't the way they were before, You wouldn't even recognize me anymore, Not that you knew me back then, But it all comes back to me, In the end... You kept everything inside, And even know i tried it all fell apart, What it meant to me, will, Eventually, be a memory of a time when, I tried so hard and got so far, But in the end, It doesn't even matter, I had to fall, To lose it all, But in the end, It doesn't even matter, I've put my trust in you, Pushed as far as I can go, For all this, There's only one thing you should know, I've put my trust in you, Pushed as far as i can go, For all this, There's only one thing you should know... I tried so hard and got so far, But in the end, It doesn't even matter, I had to fall, To lose it all, But in the end, It doesn't even matter
Thanx 2 those who HATED me u made me a stronger , person. Thanx 2 those who LOVED me u made my heart bigger Thanx 2 those who ENVIED me u made my self esteem grow Thanx 2 those who CARED u made me feel important Thanx 2 those who WORRIED u let me know that u care Thanx 2 those who LEFT u showed me not evrything is forever. Thanx to those who STAYED u showed me the meaning of true friends Thanx 2 those who ENTERED my life u made me who i am today
Zoals jullie konden lezen in mijn vorig bericht...overwon ik mijn eerste opstoot van depressieve gevoelens en dwanggedachten...Toen ik eindelijk afstudeerde heb ik vrijwel snel werk gevonden...dat was een hele nieuwe wereld voor me...voor het eerst stond ik graag op 's morgens want ik deed het werk heel graag en had toffe collega's...Ik bloeide open, het was weliswaar keihard werken en veel overuren kloppen maar dat deed ik met plezier...ik werkte ook in ploeg , wat voor mij geen probleem was. In die tijd leerde ik ook een jongen kennen waar het in het begin goed mee klikte...maar er gebeurden ook aangrijpende dingen. Ik denk dat dat allemaal heel veel invloed op mij had...zonder het zelf te beseffen. Ik heb vooral veel afgezien van een zwaar auto-ongeluk...heb doodsangsten ervaren toen de auto van een vriendin de dieperik inging...Ikzelf werd de auto uitgeslingerd maar gelukkig ben ik er goed vanaf gekomen...vanaf toen is alles wat beginnen veranderen. Mijn schoonbroer kreeg een werk - ongeval waarbij hij half - dood was en mijn oom stierf op zeer korte tijd aan kanker. Op het werk kon ik me moeilijk concentreren door al die gebeurtenissen. Veel tijd om alles te verwerken was er niet. Mijn relatie liep ook niet meer goed, ... en plots als een dief in de nacht staken die rare gedachten, die dwangggedachten, weer de kop op...maar nu veel erger...het was zo erg dat ik er niet van kon slapen, niet meer kon eten en bovendien maakte ik me erg veel zorgen over de toekomst met mijn vriend...en mijn toestand maakte er mijn relatie niet veel beter op. Nachten lag ik wakker, te piekeren...het feit dat ik niet kon slapen maakte het alleen maar erger...de stoppen zijn doorgeslaan na een zoveelste nacht zonder slaap en gepieker. Ik liet iedereen weten dat ik niet meer kon behalve mijn eigen familie, ik zweeg als de dood. Ik was toen ook al thuis van mijn werk...de kracht om te werken had ik niet meer. Ik woog nog maar 43 kg...ik was totaal uitgeput. Mijn ouders begonnen zich erg veel zorgen te maken en probeerden me te helpen zo goed ze konden...en via via hadden ze mijn schreeuw naar hulp vernomen, waarna ze meteen de psychiater raadpleegden. Voor de dokter was er maar 1 oplossing...een opname in een psychiatrische kliniek. Mij kon het het niet schelen, ik wilde geholpen worden ook al had ik het gedacht dat alles zinloos was...ik was slechts een schim van mezelf meer en was me aan het uithongeren...er moest iets gebeuren en zo kwam ik aan mijn eerste opname toe ...daarover vertel ik jullie meer de volgende keer.
Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ik een jaar of 16 was .ik voelde me helemaal niet goed in mijn vel .ik haatte school was enorm teruggetrokken en had angsten Ik begon ook last te krijgen van dwanggedachten (obsessies). Dwanggedachten zijn eigenlijk gedachten die je niet wil hebben ze worden je opgelegd door je eigen geest bijv: steeds hetzelfde woord moeten gebruiken, steeds bijv zeggen: je bent een nietsnut..Die gedachten zijn soms zinloos en raar en niet tegen te houden daardoor krijg je een soort van angst en ontstaat er onrust en spanning. Het is enorm lastig die gedachten te hebben ikzelf werd er depressief van, bijv dacht ik altijd waarom moet ik dat nu denken en zeggen in mezelf? Maar het is iets dat moet van jezelf. Je hebt ook dwanghandelingen bijv: je stappen moeten tellen, 20 keer controleren of de deur goed gesloten is maar daarvan had ik toen nog geen last. Omdat ik er echt ziek van werd ben ik toen naar een psychiater geweest ik kreeg toen antidepressiva en moest enkele weken thuisblijven van school, een opname was nog uitgesloten na een tijdje werd het beter en voelde ik me goed maar ik wist toen nog niet dat dat enkel het begin was van een lange lijdensweg.
Nog even verduidelijken....mijn ervaringen in de psychiatrie zijn als ex - patient...ik wil jullie meer info geven over de bepaalde ziektebeelden, hoe het allemaal begonnen is ...wat ik er heb meegemaakt en ook de weg naar genezing...het is zeker niet zo dat men geen toekomst meer heeft...dat men niet kan genezen...
Ik zal jullie ook eerst wat meer over mezelf vertellen.
Ik ben 28 jaar en sinds kort gelukkig getrouwd. Ik werk al zo'n 4 jaar part-time als arbeidster, een job die ik heel graag doe (gelukkig ) In mijn vrije tijd hou ik van lezen, lezen en nog eens lezen... Verder bekijk ik graag af en toe en film, hou ik van muziek en reizen...Ik ben ook een enorme dierenvriend...Zelf heb ik een kat, cavia's en een dwergkonijntje waar ik ook veel tijd aan besteed...Ik ga ook wekelijks fitnessen, kwestie van wat in vorm te blijven en natuurlijk heb ik ook mijn bezigheden op de pc...
Zo dat was wat meer over mezelf... Volgende keer ga ik jullie meer vertellen over het begin van mijn ziekte... ...wordt dus zeker vervolgd..
Hey... Met deze blog wil ik mijn ervaringen in de psychiatrie graag met jullie delen...er is nogal wat taboe over dit onderwerp en graag zou ik jullie een duidelijk beeld geven hierover...Er moet nog ferm gewerkt worden aan deze blog...I know...dus ik zal proberen (voor de geintereseerden) hier vlug iets aan te doen.
Een klap in het gezicht, de relatie met mijn vriend
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
Hallo...
) In mijn vrije tijd hou ik van lezen, lezen en nog eens lezen...
