Het is uiteraard fantastisch om in een bubbel te vertoeven. Maar... life goes on. Een cityptrip werd gepland en eindelijk was het zo ver. Enkele dagen Berlijn. 't Was het moment bij uitstek om er nog eens uit te trekken. Niks kanker. Niks therapieên. Niks ziekenhuis, noch verpleging, noch dokter van welke soort ook. Er helemaal uit. Zinnen verzetten en onderdompelen in een zee van externe impulsen. Het deed heel erg goed in New York. Dus ging ze 'rvan uit dat het nu ook wel welkom zou wezen. En het effect was ook zoals ze wilde(n). Zalig gewoon! Het doet zo goed om niet aan wat dan ook te denken ivm kanker en bijhorende kwalen.
De trip viel enorm mee. Berlijn is een zeer aangename stad. De bewoners vallen ook aardig mee. De stad is groot, maar de drukte valt erg goed mee. Het is ook best leuk om je weg te zoeken naar bezienswaardigheden. Het weer was bar koud. En dat nodigde dan weer regelmatig uit om ergens een plaatske te zoeken waar het aangenaam vertoeven was om op te warmen. Soms een eethuis of een café, of een tentoonstelling. Het hotel was zeer uitnodigend, door creatievelingen ingericht. Het eten lekker, ook al kon zij enkel maar soep of ander vloeibaar voedsel eten. Niet getreurd, het leven is meer dan eten. Trouwens, de soep was ook lekker. Ze gingen onder andere ook ontbijten in een weense-stijl kaffee, een aanrader in de boekskes. Een ontbijt van het huis, niet te versmaden. Manlief genoot ervan. Zij, kon het niet eten, dus bestelde ze yoghurt met fruit. Het. Was. Heerlijk! Kortom, ook met simpele dingen kan de boel slagen.
Batterijtjes opgeladen om er nog een laatste keer tegenaan te gaan, trok ze vanmorgen weer naar het hospitaal. Ze kreeg nieuwe tekeningetjes op het lichaam voor de nieuwe bestralingsboost die haar te wachten staat. De verpleging haalde de dokter erbij om de huiduitslag op borst en rug te controleren, want die is hardnekkig. Dat tot daaraantoe, maar de bijhorende jeuk is soms vervelend. Er werd een voorschriftje geschreven voor een anti-jeukzalf. Smeren, smeren en nog eens smeren is de boodschap. Vanaf donderdag zal ze weer bestraald worden tot volgende week woensdag. Dus eerst nog twee dagen vrijaf. De zon schijnt, dus besluit ze ipv huiswaarts te keren, naar haar -dochtertje te rijden. Nog effe samen naar de stad. Een dag vliegt zo voorbij.
Jongens toch, wat is ze gelukkig! Enfin, een beetje filosoof gaat dat anders begrijpen. Gelukkig is ze al lang. Maar wat is ze gedorie euforisch blij!!! Ze heeft zin om het van de daken te schreeuwen en dus, schrijft ze 't maar beter op. Juicht mensen, mee met haar, deel haar vreugd. Daar is er veel van en kan dus maar beter gedeeld worden. Zalig toch, dat springerig hartjesgevoel. Misschien kan ze maar es beter laten weten, waarom...
Vandaag ging ze -gelaten- naar de laatste bestralingsbeurt van de eerste en langste sessie. 'Gelaten', ten eerste vanwege het barre weer. Ze was niet eens zeker of ze'r wel tijdig zou geraken, ook al was ze vroeger vertrokken dan normaal. Maar, zou de bus er wel goed doorkomen met die sneeuw...? Ze heeft lang moeten wachten. Ze heeft een bus laten passeren, want vindt dat sardientjes in blik om te eten zijn, niet om te beleven. Met koude voetjes, redelijk ondergesneeuwd, want het schuilhokje gaf niet voldoende bescherming voor de rondvliegende sneeuwkristallen die o zo, romantisch kunnen beschreven worden, maar soms niets dan klamme ellende zijn. Ze kwam dus scherp op tijd, wat een andere benadering is dan 'een beetje te laat' aan ter plekke. Niet gemord want ze mocht direct naar Mercurius. Ze was immers niet de enige die sneeuwchaos meemaakte. Mensen die met de auto kwamen, waren soms meer dan een uur te laat, of geraakten er gewoonweg niet. De bestraling ging zoals het hoorde. Gisteren kreeg ze een voorschrift voor haar slokdarm, dus het slikken gaat ondertussen ook al wat beter. Hoewel ze nog geen vast voedsel kan eten. Maar een dikke pudding wil toch al wel lukken. Eigenlijk moet ze gaan opletten stillekesaan, want de kilootjes vliegen er zowat af. Maar door de medicatie zal ze snel wel normaal kunnen eten, hoopt ze.
Enfin, de behandeling zit dus goed. Ten tweede... De behandeling is nog niet gedaan. Blij zou ze pas echt zijn als alles volledig achter de rug zal zijn. Meer verlangt ze niet, maar de duur van de therapie begint door te wegen. Juichen zou ze dus pas op de dag van de allerlaatste bestraling.
Maar... ze ging op gesprek bij de oncologe. Dr. Depooter. Kordate maar vriendelijke dame. Zo'n gesprek begint altijd met: 'Hoe gaat het ermee?' Door 'Breken' van Kommilfoo, heeft deze vraag voor haar tegenwoordig een dubbele weerklank. Maar zoals de heren het in hun show aan bod laten komen, heeft zij het ook al lange tijd aangevoeld. het is een overbodige vraag, als lichaamstaal aangeeft dat het antwoord niet interesseert. Hierop wordt dus steevast met een 'ja'knik op gereageerd. Maar... ze heeft het hart gelucht ivm dr Bibber, Shiver, ofte, de dokter van de mutualiteit. Ze deed het verhaal en stak haar gevoel niet onder stoelen of banken. En... dr. Depooter heeft haar verzekerd dat ze terug kan gaan werken. Ze deed erg haar best om haar de nodige moed toe te spreken na de kouwe douche die ze kreeg van Bibber. Ach, ondertussen heeft ze dat allemaal wel geplaatst, en denkt ze er het hare van. Toch, eens thuis gekomen, drong het echt tot haar door; op 1 juni zal ze weer starten met werken. Echt! Ze zal na de therapie nog moeten aansterken en de boel tussen de oortjes klasseren. Zeker weten, op 1 juni 2013 begint een nieuw hoofdstuk!!! Ze telefoneerde al naar 't werk om het te melden. Hier wordt niet getreuzeld!
