kleinigheidjes
komen en gaan
13-04-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leeuw
Natuurlijk heeft hij een naam.  Iedereen heeft er een, wel, dat zou toch moeten, ook al bekeek ik op tv -een tijd geleden- een documentaire over naamloze kinderen.  De wrede wereld die wij, volwassenen creëren... zorgt hier en daar voor schrijnende toestanden.  Maar ik kan me inbeelden dat kinderen zonder naam, ook een herkenningsnaam hebben.  Laat het me voorlopig een nick noemen, om het een Engelse term te geven, wat op zich ook weer een naam is natuurlijk.

Ik noem hém alleszins ook bij een nick.  Hij verdient hem, het straalt van hem af.  Voor mij heet hij Leeuw.  Vanaf het eerste moment dat ik hem -na vele jaren- terugzag, niet herkende maar toch direct wist wie hij was, zag ik dat hij Leeuw is.  Hij had het altijd al in zich, maar nu, nu hij senior is, is hij een Leeuw met status.  Patriarchische uitstraling, wellicht niet beseffend...  niet met de sierlijke leeuwenmanen -en maar goed ook, 't zou teveel van het mooie zijn- maar toch met de wilde zilveren haardos zo glad mogelijk gekamd.  Schouders die de wereld wel zouden kunnen dragen, zo lijkt het.  Groot, rechtop kolossaal krachtig.  Ja beslist, die naam moet het zijn!

Leeuw rouwt om zijn broeder.  Zijn 'kleine' broeder kon niet verder leven.  De strijd was lang, pijnlijk, werd ondraaglijk, maar hij bleef moedig vechten, hopen, anderen  proberen te ontzien van zijn lijden.  Waarschijnlijk had 'kleine broeder' toch wat van diezelfde genen als Leeuw.  Er is veel volk gekomen om een laatste officiële groet te brengen, om 'kleine broeder' zijn naasten hun steun te betuigen, waarbij ook Leeuw hoort natuurlijk.  Iedereen houdt zich flink, zoals wij in het westen menen dat het hoort.  'Hier Weent Men Niet' draagt men in het hart, ziel, hoofd.  Kleindochter komt een zelfgeschreven brief voorlezen, hopende dat haar grootvader het hoort, moest hij het nog niet weten.  Ze mist hem zo, ze herinnert hem.  Eén iemand heeft het lef om na het voorlezen van die brief heel eventjes in de handen te klappen.  'Fijn zo' denk ik, terwijl ik niet meedoe, maar het wel erg apprecieer.  Ik besluit ter plekke een scenario uit te werken voor m'n eigen begrafenis, die als het wat meezit nog wel op zich zal laten wachten voor lange tijd.  Ik wil dat men grappige opmerkingen maakt, nu ook weer niet à-la-stand-up-comedian, want daar hou ik niet zo van.  Maar asjeblieft, laat er swingende luide muziek klinken, laat er gedanst worden, laat er genoten worden.  Want, het leven is te kort om triest te zijn.

'Kleine broeder' is in mijn ogen verlost, veel te jong moeten gaan, maar hij had zo'n pijn.  Ik hou het voor mezelf, ik kan niet tegen anderen zeggen wat ze moeten voelen.  Er wordt gegroet...  Iedereen passeert rustig de urn, de asse, de bloemen, het overschot van 'kleine broeder'.  Leeuw is niet de eerste, die eer is voor de weduwe, de kinderen.  Leeuw groet, pokerface, terecht aangedaan door het verlies.  Bekeken vanuit je eigen standpunt, is het altijd te vroeg iemand uit te zwaaien op deze manier.  Leeuw, moet net als de weduwe en de kinderen naar de uitgang.  Hij weet niet goed raad met deze gevoelens van onmacht, waar dit een moment is dat hij liever alleen zou zijn.  Niemand hoeft hem zo te zien.  Kwaad klopt ie de ene hand gebald in de palm van de andere, terwijl hij een voet tegen de grond stampt.  Snel herpakt Leeuw zich, het hoort niet, niet hier...

Onder de verpakking van Leeuw, zit dons, een hart van goud, een gevoelensmens...  Maar ik... vertel het heus niet verder...

13-04-2009 om 10:38 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
07-04-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Haar oorlog
Het is weer zover...  Iets vroeger dan ik gewend ben, maar door omstandigheden, moet het maar eens wat vroeger.  Eén keer, elke twee maanden, is de normaliteit, hoewel tegen m'n zin.  Maar een mens die zichzelf een beetje respecteert, doet het.  Alhoewel ik niet persé wil beweren, dat zij, die om religieuze of welke redenen dan ook, besluiten hun haren nooit te laten knippen, zichzelf niet zouden respecteren.

Als kind, toen ik lang haar had, herinner ik me m'n eerste kapperbezoek.  Dat was een belevenis.  M'n haren waren lang, erg lang...  waarschijnlijk tot irritatie van m'n moeder, wanneer ze het na het wassen moest ontwarren.  Toen waren er nog die after- en balsemmmmdingessss nog niet.  Genoodzaakt op m'n knieën op de grond, tussen moeders benen geklemd, begon de marteling.  Ik had toen ook al de nodige decibels ergens diep in longen en keelcombinatie verstopt.  Eens moeder wat haastig begon te kammen, kwamen die decibels vrij.  Moeder liet zich dan steeds maar weer ontvallen: "Wil je mooi zijn?"  Ja zegggg...  wie wil dat nu niet, dus deze vraag was een val, waar ik met m'n ogen toe in liep.  Dus, ging ze vastbesloten verder: "Wie mooi wil zijn, moet afzien!"  Kort en bondig, geen discusie mogelijk.  Afgedaan, eind, amen!  Zij kon het wel hoor, me de mond snoeren.

Waarschijnlijk werd ze het moe.  Dus als ik het bekijk op langere termijn, heb ik toch een slag thuis gehaald.  Het moest er af.  Kort!  Even kort als bondig...  Het mocht nog net over m'n oren, maar het mocht zelfs niet meer tot op de schouders.  Het moest echt een jongeskoppeke zijn.  Ik had... géén inspraak.  Moeder besloot, moeder betaalde, moeder was baas.  Vader... was lange dagen uit werken, hij bemoeide zich er dus niet mee.  Kort, was voor hem even goed als lang, het maakte hem niet uit.  Hij zag me nog even graag, na als voor.

Het ontbrak moeder nochtans aan tijd en mogelijkheid.  Ze had nog kleinere kinders en dus zag ze de mogelijkheid niet om met mij en m'n zus, die steeds hetzelfde lot onderging als ik, naar de kapper te gaan.  Maar de buurvrouw, onze lieve, allerliefste buurvrouw, bood soelaas.  Zij zou dit varkentje wel wassen.  Zij was een schat, een bejaarde dame, die geen kleinkinderen had, voor zover ik weet.  Haar dochter woonde aan de andere kant van de wereld, in de Kempen dus.  Met de bus was je toch al gauw twee uren onderweg.  Dus zag ze haar dochter beslist niet alle weken en dat gemis recupereerde ze door ons bij te staan.  Ze deed dat heel goed!  We hielden van haar, zij was onze beschermengel.  Zij nam ons dus naar de kapper.

Die vroeg hoe we't wilden.  Wij?  Wij hadden niet eens door dat het er af ging, wij wilden het gewoon, zoals het was.   Het was goed zo, want, ook al werd er tijdens het wassen en kammen telkens weer een kleine oorlog gevoerd, wij vonden het normaal hé.  De buurvrouw wist het wel voor ons, waarschijnlijk ingefluisterd door moeder.  "Echt?"  hoorde ik haar nog vragen, een beetje onzeker toch.  Een beslissende knik van buurvrouw, was het startsein.  De kapper bleef maar herhalen dat wij prachtig haar hadden.  Die krullen, zo lang, zo dit, zo dat en vooral... zo mooi...  Onze neus krulde, tot onze spijt.  Het heeft niet veel zin, fier te zijn op iets dat gedeleted wordt, hé.  Terwijl de complimenten rond ons oren vlogen, vloog het haar er ook rond... en viel pardoes op de grond.  De kapper vroeg aan de buurvrouw of ze het haar mocht gebruiken.  Ik hoorde een vaag verhaal dat me niet interesseerde over pruiken maken enz...  We zouden korting krijgen daardoor.  Buurvrouw akkoord, en wij...  beseften niks, maar het is altijd wel blijven hangen.  Vooral omdat buurvouw het verhaal heel enthousiast aan moeder vertelde, naderhand.

De schaar zien dichterbij komen, in de spiegel...  Angstaanjagend, want die vreemde vrouw mag dan al vriendelijk zijn.  Ik had al wel geleerd met dàt soort vriendelijkheid goed op te passen.  Als volwassenen zo'n overdreven vriendelijkheid tentoon spreidden, was er meestal wat loos, daar was ik zeker van.  Op dat moment dus ook, en die schaar kwam maar dichter bij...  tot tegen m'n hoofd.  Koud, gleed dat ding over m'n hoofd.  Ze trok aan m'n oren, auwwwww...  Ik trok weg en ze zei me dat ik dat niet mocht.  Ik moest haar maar laten begaan, anders zou ik mezelf nog kunnen pijn doen.  Ik mezelf?  vroeg ik me af...  Zij zeker...  zij heeft die schaar vast, niet ik!  Maar haar ogen konden tijdens die valse lach, ook vuur schieten, merkte ik op.  Dus deed ik maar weer wat ze vroeg.  Ook omdat m'n lieve buurvrouw het me uitlegde.  Ik zag de verminking met lede ogen aan.  M'n haar...   Korter, korter, korter...  Ik was zo lelijk!  Afschuwelijk...  M'n zus, altijd haar gedachten voor zich houdend -hoe deed ze dat toch- zweeg, met pokerface, maar ik wist dat ze't erg vond.  Het voordeel was, dat ik haar wel mooi vond met dat korte haar.  Dat hielp iets makkelijker, me bij de situatie neer te leggen.

Later thuis gekomen, aaide vader over ons bolleke.  Hij vond het best aardig.  Moeder ook, ze hoorde het verhaal van buurvrouw aan en besloot dat het goed was.  Tevreden mocht het leven verder gezet worden.  Spelen en kwelen met broers en zusjes.  En nooit meer... nooit meer op de knietjes, tussen moeders benen geklemd, oorlog voeren.

07-04-2009 om 11:35 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
05-04-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.event
Er is 'het event'.  Ze wil er beslist naartoe én, krijgt de mogelijkheid bij uitstek om het in alle rust mee te mogen doen.  Chanse...  Lekker meegenomen, dus zeker doen!  Het moet aansluitend na 't werk, wat op zich geen probleem is.  Op deze manier heeft ze haar twee vrije dagen nog om volledig over te beschikken.  Doen dus...

Werk zit er op, een prachtig weertje, dus ipv op het werk de tijd af te wachten om naar 'het event' te gaan, besluit ze zich in 't zonneke op een bank te zetten voor een half uur.  Midden in de drukke stad.  Het is een komen en gaan van alle kanten, gelukkig niet van boven, bedenkt ze zich nog enigzins wat sarcastisch.  Sarcasme is haar troef, maar op een constructieve manier.  Noem het doemdenken met een positieve inslag, maar daaruit haalt ze dikwijls haar binnenpretjes.  Er zit een dame op leeftijd op de bank en zij zet zich er naast.  Er op, zou er over zijn hé, bedenk ik me terwijl ik dit schrijf...  Uiteraard moet er worden gepraat, over koetjes en kalfjes.  Het mooie weer is natuurlijk een start die de dame als opening gebruikt.  Zij probeert het altijd te mijden, een babbel beginnen over het weer vindt ze zo cliché, maar dat wil niet zeggen dat ze niet op deze opening in gaat.  Ze vragen zich af, waar toch al deze mensen heen gaan?  Zijn er dan geen mensen meer die werken?  Vraagt de oudere dame.  Waarop zij denkt aan zichzelf; Er zijn wel degelijk mensen die vrij zijn tijdens de veronderstelde werkdagen.  In sommige beroepen is het zo vanzelfsprekend dat men tijdens het weekeinde werkt, dat het anderen zelfs niet opvalt hoeveel mensen wel degelijk werken tijdens hùn vrije dagen.  Maar ze houdt dit voor zichzelf, ze knikt de grijze dame toe, bij wijze van verstandhouding.

Het wordt heerlijk warm, té warm voor de ouden van dagen om in de zon te blijven.  Zij blijft dus alleen achter op die bank.  Af en toe passeert er iemand die haar iets zegt, maar de meesten stevenen gewoon op hun gemeende doel af.  De bus, of tram, de taxi, een eethuisje, of één of andere winkel, of, het station...  Keuze genoeg.  Toch lijkt het of de meesten zijn gehaast.  Het zit diep in onze maatschappelijke houding, die haast.  Zij geeft ook toe, dat ze regelmatig moeite moet doen om te onthaasten, eventjes rustig ademen, alvorens verder te functioneren als een opgedraaide pop.  Nu is ze daar trouwens volop mee bezig, op haar bank, kijkend naar al wat beweegt.  Ze neemt een boek uit haar tas en probeert zich er in te wurmen.  Ze kruipt in letters, woorden, zinnen, paragrafen.  Maar het is een themaboek, het vergt emotie, om te begrijpen.  Het valt niet mee, met het krioelen rondom haar.  Lang wordt er dus niet gelezen, dat doet ze dan toch liever thuis, wanneer ze rustig in haar zetel zit.

Dàn, is het 'eventtijd'.  Eens samengekomen aan de start, mag ze genieten van de nog-niet-in-gebruikzijnde-metrotunnel.  Eerst moet ze een vijftal verdiepen afdalen via een ijzeren trap.  Met een dertigtal mensen zijn ze, wat een enorm kabaal geeft.  De stemmen worden geleid langsheen de lange ronde muren, weerkaatsen echoënd tegen vloer en wanden en glijden de lange tunnel door.  Het duurt niet lang of de mensen lopen meer gespreid, wat gelijk ook het geluid dempt.  Zij is in gezelschap van een collega, hij blijft bij haar, pratend en kijkend de wandeling maken.  Een tunnel is ...een tunnel, niet meer of niet minder.  Maar toch, heb je nu de tijd om figuurlijk stil te staan bij het creëren ervan.  Hoe groot, hoe breed...  hier kan maar één stel (voertuig) door, waar rijdt het stel dan in de andere richting?  Het lijkt wel of ze deel neemt aan een wedstrijd en vragen moet oplossen.  Maar ze komt er wel achter hoor.  Sommige dingen worden vanzelfsprekend door beroepslogica opgelost.  De vraag waarmee ze blijft zitten, ivm verandering in de constructie van de tunnel, stelt ze aan collega's, waarvan één toch een antwoord geeft.  Nou, niet echt hét antwoord, maar ze weet dat ze haar vraag beter aan één van de ingenieurs, die op de hoogte zijn van het bouwen van deze tunnel, zou stellen.  Toch is ze al best tevreden met de uitleg die ze krijgt van een kompaan, die het hele doen en laten van het pré-metrowezen in de stad blijkt te hebben gevolgd en/of van buiten geleerd.

Spijtig dat ze haar fototoestel vergat.  Ze was er zo op uit foto's te nemen.  Misschien is iemand wel zo lief haar enkelen op te sturen.  Ze vroeg het aan een-met-statief-en-toestel-gewapend man, die vriendelijk beloofde.  't Zal toch afwachten zijn...  Maar wat ze heeft gezien, gevoeld en bedacht in die tunnel, is althans haar bezit.  Het water dat langs zijwanden naar beneden sijpelt, vies en zelfs slijmerig.  De sfeer van de wandeling, de beelden van de constructie in die jaren van big-spending-for-nothing.  Gelukkig beseffen onze politiekers nu, dat het onderhoud enkel maar baat heeft, bij in-gebruikname van de metro.  Zo heeft het besteede geld op z'n minst dan toch een doel.  De meters, twee kilometer om het juister te stellen zijn snel onder de voeten doorgedraaid.  Is ze 'r nu al?  Teneinde de tunnel, schijnt het licht, zoals hoort.  De tunnelverantwoordelijke staat de mensen op te wachten.  Pollen schudden, bedanken, een groet, een lach en een babbel om 'het event' af te ronden.

En dan terug boven de grond naar huis.  De zon schijnt heerlijk, dus geeft het niet dat ze net haar tram mist.  Boven de grond, adem haar adem, voel wat ze voelt...  Zalig!!!

05-04-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
02-04-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.tandarts
Het kan niet meer worden uitgesteld.  Het moet, zonder dralen, er werd maar al te lang gewacht.  Ik moet ermee naar de tandarts.  Tandpijn is er niet om te kwellen, maar om verholpen te worden.  Ik ben 9 en hou absoluut niet van de tandarts.  Oké, echt pijn heeft hij me nog nooit gedaan.  Maar je zit er dan met je mond open, met dat pruttelende buisje over je lip.  Wanneer je lip niet goed zit, irriteert dat enorm.  Dan wil je dat goed trekken en dan neemt de tandarts je hand weg, want je moet er af blijven.  Om het nog wat te nuanceren, vraagt hij of alles oké is.  Dan wil je wat antwoorden, maar je kan geen woord deftig articuleren, met als resultaat dat die man geen sikkepit verstaat van wat je zegt.  Dat geef je dan maar op, want hij zegt wat hij meent dat je wil zeggen en zit er glad naast.  Dàt wil je hem dan ook duidelijk maken, maar nee hoor, die volwassenen zeggen te luisteren, maar horen enkel wat hen goed uitkomt.  Ze weten het altijd beter.  Ook hij!

Ik heb dus zo lang mogelijk gezwegen over m'n tandpijn.  Maar hoe lang kan een mens dat volhouden?  Eens een grens overschreden, merkt je moeder al snel, dat je zelfs geen snoep meer wil eten.  Als ze dàt ziet, hang je gewoon.  Geen excuus is goed genoeg.  Gene goesting, telt niet, want dat gelooft ze zeker niet.  Buikpijn, moet je ook niet opgeven, als reden want dan zit je algauw in de wachtkamer van de huisarts ipv de tandarts.  Trouwens, of ik wil of niet, mijn hand gaat steeds naar de bron-der-pijn.  Ook dàt heb ik niet volledig onder controle.  Ik probeer dat wel in't geniep te doen, maar mijn moeder heeft ogen op haar achterhoofd, in haar schortzakken en op haar rug, heb ik kunnen vaststellen.  Ze is ook absoluut niet te vermurwen met excuses, in de zin van 'Ach, 't is direct wel over'.  Ook zij is een volwassene, die weet wat haar kind voelt, niet voelt, denkt, en dus wil zeggen.  Zij beslist ook voor haar kind of het ernstig is of niet.  Naar de tandarts dus.

Spreekuur.  Aanschuiven in de wachtzaal, die vol is.  Er is nog één zitplaats, die neemt m'n moeder.  Ik blijf staan, in haar buurt.  De mensen die er zitten lijken allemaal boos.  Niemand spreekt...  Of, zou het zijn omdat ze allemaal zo'n tandpijn hebben?  Iemand moet hoesten maar doet het erg verdoken, waaruit ik opmaak, dat hoesten in wachtzalen ten strengste verboden is.  Precies of zoiets denken, geeft aanzet, krijg ik een krevel in m'n keel.  Ik probeer het tegen te houden, want iedereen zal me bekijken.  Maar hoe meer ik er aan denk het te stoppen, hoe erger het gevoel wordt.  Ik proest het uiteindelijk in volle kracht te onder en te boven, ik stik er haast in.  Moeder bekijkt me afkeurend.  Ik probeer op te houden, maar het lukt niet.  Tot moeder me streng aanmaant te stoppen met hoesten.  Nou, precies of zoiets kan je commanderen...  Maar blijkbaar weet zij mijn lichaam te commanderen, want haar bloze blik, doet m'n hoestbui prompt afnemen.  Hoe doet ze 't toch hé?  Overlaatst heeft ze me ook op deze manier kunnen laten stoppen met snikken.  Ik weende zo erg, ik geraakte niet meer uit m'n gesnik.  Tot moeder erg boos op me werd.  Op één of andere manier kan zij, met haar blik, mijn doen en laten bijsturen in haar voordeel.

Eindelijk, na een anderhalf uur wachten, is het aan mij.  Moeder gaat met me de behandelkamer binnen.  Ze legt uit wat er scheelt, precies of ik kan dat niet...  Ik moet de tand aanwijzen, nadat ik in een ligstoel heb plaats genomen en ik haast plat lig.  De man komt over me leunen, wat ik maar niks vind.  Hij duwt z'n neus haast in m'n mond, die ik wijd moet openen.  Net op dàt moment denk ik, dat ik toch maar hoop dat hij niet moet niezen.  ... Ik nies en hoest...  Ik durf niet naar moeder te kijken.  De man is recht gestaan, hij lacht niet, hij is niet boos, lijkt het.  Hij wacht even, en begint er dan terug aan.  Hij tikt tegen die tand en de tand er naast.  Hij gaat de kies vullen.  Jakkes, dàt ken ik al.  Vies spul in m'n mond, uren met m'n kwek open, met dat pruttelding er in.  Wat een tegenslag...

Ik ben dapper, laat niet merken aan die volwassenen, dat ik liever een scène zou geven nu.  Maar een schouderklopje voor m'n moedig gedrag krijg ik niet.  Nee, eerder een bloemlezing over hoe ik m'n tanden driemaal daags moet poetsen, niet snoepen, en blablabla...  Ik knik zwijgend, dat ik het maar weer eens begrepen heb.  Want... zij denken te weten wat ik doe, voel, denk, ben...  Maar ze zitten er lekker dik naast.

Ik knik ja, en denk bij mezelf...  straks eet ik nog een chocolaatje, dat ik stiekem verstopt heb...

02-04-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
30-03-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.onderweg
Hij zit op de bank.  Veertien en een beetje verlegen.  Ik wil me naast hem zetten, want er zijn naast hem nog twee plaatsen vrij.  Hij neemt z'n schooltas, die naast hem op de bank ligt, voor me weg.  Wanneer ik me wil zetten, merk ik dat er nog een vrouw naar deze bank komt, dus schuif ik in ene keer door, naast hem.  Zo krijgt ook zij nog plaats.  Ze bedankt me heel beleefd, da's fijn.  Ik geef haar een glimlach als antwoord.  Zonder het te beseffen, heb ik me met m'n gewicht op een stukje van de puber z'n jas gezet.  Het valt me niet op.  Hij schuifelt wat heen en weer.  Ik denk bij mezelf: Hij zit ongemakkelijk met mij naast hem, zo'n veertienjarige...  'k Kan het me best inbeelden.  'k Denk terug aan m'n eigen veertienjarentijd.  'k Meen te denken, dat ik ook liever naast leeftijdsgenootjes zat dan naast zo'n madam op leeftijd.  Wat valt er te zeggen of te lachen naar zo'n ouw vrouw...?  't Hangt ervan af, of er oogcontact zou zijn of niet.  't Hangt ervan af, of er aanleiding zou geweest zijn tot een woordje.  't Hangt ervan af of die dame me vriendelijk zou aankijken of niet...

Ik merk dat hij maar blijft wroeten of ie op een hete patat zit.  Even negeer ik het nog, maar dan kijk ik hem aan.  Hij neemt z'n jas vast, maar zegt niks.  Ik voel dan pas dat ik op een hoekje van z'n vest zit.  Dus zeg ik: "Oei, zit ik op je jas?" en licht m'n achterst effe op, om het gezeten stukje stof vrij te geven.  Gretig trekt hij z'n jas naar zich toe, kijkt me wat verlegen aan en draait z'n hoofd ongemakkelijk weg.  Het raam biedt hem soelaas, hij ontsnapt me via de straat waar we langs rijden.  De voorbij ruisende huisgevels zijn z'n redding.  Ik denk bij mezelf: Ziezo, nu heb ik hem gelukkig gemaakt!

Hij ruikt niet fris.  Zou hij gesport hebben op school?  Vraag ik me af.  Of zou hij gewoon in een te warm lokaal gezeten hebben de godganse dag?  Of, heeft ie gewoon last van zweet, zwaarlijvige mensen hebben daar al wat sneller last van, denk ik.  Het geurtje is niet aangenaam, maar hij kan er wellicht niet aan doen.  Hij ziet er toch verzorgd uit, dus ga ik ervan uit, dat ie het niet kan helpen.  Telkens we stoppen en de deur open gaat, geniet ik van de frisse zucht die binnenwaait.  Het doet goed.  Tegenwoordig, waarmee ik wil zeggen, de laatste paar weken, valt het me op, of moet ik schrijven, irriteert het me, die mensengeurtjes.  Telkens weer, ga ik controleren of ik mezelf ruik.  Elke keer weer, moet ik besluiten dat ik het niet ben, trouwens, in dat geval, zou ik er thuis ook last van moeten hebben.  Maar dat is niet zo, want ojee, dàn zou ik snel andere kledij aantrekken na een goeie douche te hebben genomen.  Zweetgeurtjes, lijfgeurtjes, de zomer moet nog beginnen, ik moet me tijdig wapenen met spray of stick, om ergernis te voorkomen.  Het wordt duidelijk wanneer hij afstapt, de geurhinder is mee weg.  Die werd mee buitengezogen bij het verlaten van de bus.

Ik denk, de volgende moet ik er af.  Dus ga ik maar vast staan, zo kan mevrouw met zoontje plaats nemen.  Ik wacht om af te stappen tot wanneer ik ben waar ik zijn moet.  Ik moet nog verder.  De tram op.  Bomvol!  Hartstikke veel mensen rijden mee.  Geperst als sardienen in blik, maar ik vind nog een zitplaats, waar ik me neer plof.  Zo heb ik alvast geen last van geduw en getrek.  Voorlopig geen hinder van ongewenste geurtjes, dus zit ik goed.  Ik laat me langs de sporen meeglijden met het stalen ros.  Wanneer ik dan weer afstap, maak ik m'n wandeling huiswaarts in de zon.

Toch flink doorstappend, want thuis wacht me een heerlijk persoontje.

30-03-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
29-03-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.experimenteel experiment
't Wordt tijd om te vertrekken.  Neusje gepoederd, haartjes gekamd, netjes gekleed.  Vooral de tickets niet vergeten, dàt zou pas erg zijn.  'Scha-at...  weet jij waar je moet zijn?  Ken je de weg?'  O, ja, meisje, geen probleem.  We hoppen kwiek ons koekendoos in en vertrekken.  Er is toch nog wat verkeer op de baan, voor een zondag...  Ik merk dat ik niet meer van de tijd ben, nu ik de laatste jaren 's zondags niet meer echt wegga, door m'n werk.  Maar bon, voor ons is er nog meer dan genoeg plaats op die baan.

We naderen de stad, waar we moeten zijn.  Eens in de stad, wordt het een janboel.  Knelpunten aan rotondes, wegonderbrekingen en ontbrekende wegmarkeringen.  Maar 'hij' kent blijkbaar de weg.  Goed zo!!!  Ik hoef me dus helemaal niet in te spannen, ik relax, geniet en praat niet teveel tijdens het rijden.  Echt waar, zonder overdrijven, ik kàn wel degelijk zwijgen... af en toe.  Een stadsplan brachten we niet mee, want 'hij' wist toch waar we moeten zijn.  Het wordt hoe langer hoe drukker, we naderen het stadscentrum en er waren nogal wat toeristen rond.  Manneken Pis trok, trekt, en blijft volk trekken in z'n blootje.  Oppassen geblazen, want toeristen hebben enkel oog voor het beeldje, een auto zien ze helemaal niet naderen, ook al staan ze midden op de weg.

'k Vraag toch maar of we'r nog niet ver zijn.  Parkeren zal niet makkelijk zijn, hier in het centrum, denk ik.  'Hij' zegt dat de schouwburg niet ver meer is.  Maar, 'hij' vergist zich van schouwburg, merk ik.  We moeten dààr niet zijn, maar bij die andere...  Voor alle zekerheid controleer ik de tickets nog een keertje.  Yep... we moeten naar die andere, beslist. Het wordt heel even stil.  En dan mompelt 'hij' binnensmonds.  Ik weet hoe laat het is, maar zonder stadsplan kan ik hem absoluut niet helpen natuurlijk.  De weg vragen, is ook niet bepaald eenvoudig, daar hier niets dan toeristen rondlopen.  Maar, niet geklaagd, we hebben nog tijd.  En... 'hij' is een heel goeie plantrekker, met nadruk op PLAN.  We willen een straat inrijden, maar er komt net een politiecombi met z'n snuit voor ons staan, dwars over de weg.  Iedereen voor ons kan verder, maar wij mogen niet meer.  Eventjes krijg ik het gevoel dat deze agent ons in het vizier heeft met één of andere niet te verklaren reden.  Z'n lichaamshouding geeft me al snel te verstaan, dat dit niet zo is.  Oefff... opgelucht, want dàt soort oponthoud hebben we nu niet nodig.  Eerder keek ik op m'n horloge en hadden we nog een half uur de tijd alvorens de voorstelling aanvangt.  Nu, moeten we dus rechtsomkeer maken, want we waren de straat net in gereden.  De politiecombi geeft ons geen ruimte om te draaien.  Manoeuvreren is dus de boodschap, tot we eindelijk gedraaid raken...  om verder rond te waren, blok  om, blok om...

'Hij' besluit om hier ergens een parkeerplaats te zoeken.  In het centrum... is dit niet evident, maar na enkele keren rond getoerd te hebben, kunnen we onze koekendoos kwijt op een daarvoor voorziene parkeerplaats, zoals het hoort.  Gratis, want het is zondag, jippie!!!
  Wat verder vind ik een stadsplan, waar ik me stante pede naartoe rep.  'Hij' is nog bij de koekendoos, want die moet goed afgesloten worden, begrijp je.  'Hij' spreekt een voorbijwandelend koppel aan en -wonderbovenwonder- weten zij ons de weg te wijzen.  We hebben geluk, want verliezen geen tijd.  Nog leuker is, dat we eigenlijk maar een tiental minuutjes moeten stappen, gewoon de lange straat helemaal ten einde.  Dus zonder dralen, beginnen we er vast aan.  We steken de straat over naar de zonnige kant, dat stapt leuker, de zon warmt ons wat op.  We passeren wafelkraampjes, een blik werpend op brusselse wafels, belegd met slagroom en daarbovenop aardbeien en allerlei andere toestanden.  Ik vraag me af, hoe je zoiets kan eten, zonder te morsen?  Zo'n wafel, lijkt me een maaltijd op zich...  Ondertussen stappen we verder, time is... fun, toch vandaag.

We komen nog tijdig aan het theater.  Hier was ik nog nooit.  Een schande?  Ik vind van niet, maar het werd wel hoog tijd, geef ik toe.  We hebben een plaats helemaal bovenaan, want we wilden geen buitenzinnige prijs besteden.  He-le-maal boven...  Vier verdiepingen hoog, klimmen we rustig met de trap.  Onze plaats wordt toegewezen, we moeten op de allerlaatste, allerhoogste, rij.  Ik durf haast niet naar beneden te kijken, dus ik wacht daarmee tot ik zit.  Dan gaat het...  We zien de orkestbak, we horen de zalige kakefonie, het stemmen van de instrumenten.  'Hij' probeert zich zodanig te nestelen op de smalle plaats, zodat de man vòòr hem geen knie tegen z'n oren krijgt.  De benen wijd gespreid dus en half gedraaid, zit ie, te zitten.  Ik kan me dat niet veroorloven, want voor een keertje heb ik een rok aan.  Raar gevoel hoor, een vreemde man, die met z'n hoofd ter hoogte van je knieën zit...  Die zal het ook wel vreemd aanvoelen, en hij doet niet de minste moeite zijn hoofd te draaien.  Goed zo!!!

We zien enkel de onderste helft van het podium, want boven ons bevindt zich een plafond dat afhelt.  Dat neemt een deel van ons zicht weg.  Positief ingesteld als ik ben, zeg ik 'hem' genietend, dat er op z'n minst toch geen pilaren in ons zicht staan, zoals toen... een tijd geleden, weet je nog?  Jaa, 'hij' weet het nog.  Ook voorspel ik, dat we maar beter kunnen hopen dat men tijdens de voorstelling niet in bomen moet klimmen, want dan zullen we niks meer zien...

Sssssssjjjjjjjjt...  Het gaat beginnen...  Het doek gaat open.  We zien de onderste helft van het decor.  We zien het orkest, als we naar voor leunen, maar dat doen we niet lang, want dan blazen we in onze voorbuur zijn nek, wat ie wellicht niet zal begrijpen als genot.  Het gaat een tijdje redelijk goed.  De muziek is wat te experimenteel, maar ach, met alle respect voor de brengers.  Makkelijk is het zeker niet, dus appreciatie mijnentwege alom.  Tot de artiesten het blijkbaar beu zijn om op de begane grond van het podium hun ding te doen.  Er wordt geklommen, op hoogtes geacteerd en op hoogtes gebleven.  Daar er niemand naast me zit, kan ik me zowat plat leggen op de stoel naast me.  Nou, ik lig niet echt, maar ik leun helemaal zijlings met m'n hoofd haast op het zitvlak van de stoel naast me.  Zo zie ik tenminste wat.  Als dit nog lang gaat duren, voel ik, weet ik dat ik straks met een gekraakte rug huiswaarts keer.  Ik hoor de muziek maar half meer.  M'n aandacht kraakt, net zoals m'n rug.  En 'hij' kan niet zo diep bukken, 'hij' mist zowat alles, denk ik triest.  Het stuk gaat helaas aan ons voorbij, verloren in het onzichtbare decor.

Het doek gaat neer.  Einde van de eerste scene, we zijn ongeveer 3 kwartiertjes verder.  Wij kijken naar mekaar.  'Hij' stelt voor, wat ik dacht dat 'hij' zou voorstellen...  'Zullen we dan maar gaan?'  Ik zeg:

'Ja'.

29-03-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
28-03-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.twee roosjes
Nog snel, alvorens te vertrekken, moeten er bloemen gehaald worden.  De dag tevoren was het niet gelukt, want het ontbrak aan tijd op het moment dat de bloemenwinkel open was.  Dus, geen andere optie, dan net voor het vertrek nog even naar die bloemenwinkel te gaan, hopende dat die open zou zijn vanaf 9u.  Maar nee hoor, bloemenwinkels openen niet voor 10u.  Gohhhh... heel m'n planning in het honderd laten lopen.  Die bloemen moeten er gewoon bij, het pakketje is niet àf, zonder.  Er wordt overwogen, en besloten om het er op te wagen.  Om 10u vertrekken dus, eerst nog maar eens langs die bloemenzaak om dan rechtstreeks verder naar het doel te rijden.

In die winkel gekomen, staan er toch wel twee dames voor me.  Zucht...  Maar ja, eerst komt, eerst maalt hé...  Binnenin half opgedraaid, blijf ik rustig... nou, zo rustig mogelijk -uiterlijk dan- naarstig tandenbijtend, doe ik m'n uiterste best om NIET op m'n horloge te kijken.  Ergens hoop ik dat het helpt, zou de tijd trager gaan, als je niet naar de klok kijkt?  De eerste dame, wil twee boeketten.  De winkelbediende, bloemenspecialist, mag ze zelf samenstellen.  Maar niettegenstaande is het niet allemaal zoals de dame wenst, er moet wat gewijzigd.  Ze merkt nog paarse tulpen, en die zou ze 'r ook wel graag in verwerkt zien...  Of het mag ingepakt?  Of er een kaartje bij mag?  Ohhh, nog schrijven...  Op zoek naar betaalmiddel.  Dame heeft een zee van tijd, wat ik haar niet kwalijk kan nemen natuurlijk, maar... maar...  Noem het jaloezie, op mensen met een zee van tijd, ik krijg alleszins zin om 'iets' te zeggen.  Herpak me, want àls ik nu iets zeg, zal ik dat niet juist doen, en uiteindelijk is het tijd/bloem-probleem, dat van mij, niet dat van haar.

Beroepend op alle wilskracht die ik bezit, blijf ik rustig ademen, verdring gedachten die op vloeken lijken en hoop, dat ik toch nog maar op tijd zal zijn.  De dame gaat buiten, de andere kan bediend worden en heeft nogal wat vragen, want knutselt ook met bloemen enz enz.  De eerste dame komt ondertussen terug de winkel binnen, ze is een handschoen kwijt.  Er wordt gezocht in zowat alle hoeken en kantjes aan de toonbank, tot na enkele minuten (die wel eeuwen lijken) de bediende een handschoen vindt, half onder een rek, bijna aan de deur...  De binnensmondse verwensingen, zullen stillaan wel van m'n gezicht te lezen zijn, ik voel me groen aanlopen...  De tweede dame haar bediening gaat verder.  Ondertussen breng ik een hoop zelfdiscipline aan de dag om niet zelf m'n twee rozen, die ik wil kopen om het cadeaupakket àf te maken, uit het water te nemen.  De verleiding daartoe is enorm.  Ik bedenk me: als ik die twee bloemen nu snel neem, wat geld op de toonbank smijt en maak dat ik uit de voeten ben, haal ik misschien m'n deadline nog.  Maar er staat geen prijs op, en nee, dit is geen krantenwinkel waar zelfbediening gewoon is.

Eindelijk...  mag ik.  Kort, bondig, snel en nog meer gehaast, krijg ik m'n prachtroosjes voor hen in de handen.  Ik ren naar de auto, neem  diep adem, wanneer ik plaats neem achter het stuur.  Kwestie om me niet te laten vangen aan overhaast rijen.  Daar behoed ik me voor.

Wegenwerken...  djuuuuuuuuuuuuuuu!!!
Omleiding...  oké dan maar, niks aan te doen.  Elk licht waar ik langs moet, springt op rood, wanneer ik in het vizier verschijn.  Dit is afgesproken werk, dat kan niet anders.  Ik moet ver, verdomd vér om...  Veel later dan ik had gepland, kom ik waar ik verwacht wordt.  Iedereen wacht op mij, schandalig.  Overhaast spuw ik verontschuldigingen, zonder mezelf goed te praten, want laat is laat.

Toen ikzelf huwde, was ik helemaal zo zenuwachtig niet...

We mogen nog eventjes wachten in een daarvoor voorziene plaats, waar we met z'n allen rond een grote tafel plaats kunnen nemen.  Er worden wat foto'tjes genomen.  De twee kleintjes zijn er -uiteraard- ook bij.  Ze beseffen het nog niet, maar het huwelijk van mama en papa, daar moeten ze bij zijn.  Nichtjes willen de kleintjes vasthouden.  Het oudste kindje mag 'de doos' vasthouden.  Ze speelt met 'de doos'.  Het is een mooie doos, kleurrijk, en vooral, het deksel is heel leuk.  Het heeft een randje, als je daaraan trekt...  komt het los.  Als je 'de doos' omdraait, zò... ja..., en dan met je kleine vingertjes aan de rand van het deksel wriemelt... wat zou er dan...?  Hé...  dan komt het ook los!  Plots roept het nichtje haar onheilskreet die gelukkig nog geen Engels strontwoord is, zoals bij velen wél het geval is.  Maar de kreet is luid én duidelijk, hij behelst onheil.  De parketvloer ligt bezaait met rijstkorrels.  Haaaa, dàt zat er dus in 'de doos', denk ik bij mezelf.   Ik -verwoed leidinggevende figuur- neem het spreekwoordelijke heft in handen.  Eerst ga ik op zoek naar iemand die een borstel kan weten te vinden, of aanreiken.  Doch, zo iemand waart er in het districtshuis niet rond tijdens huwelijksceremonieën.  Dus zeg ik: 'Opruimen die boel!'  Om m'n woorden kracht bij te zetten, buk ik me en begin met handen te vegen.  Neefjes en nichtjes, genieten van de toestand, en vliegen met hun mooiste kleertjes onder de tafel om rijst te vegen.  Het kleintje wordt er stil van, ze voelt aan dat ze wat mis deed, maar van mij krijgt ze een zoen en een aai.

Het andere kleintje is het schootzitten beu.  Nichtje wil bewijzen dat ze goed voor het 7-maanden-kindje kan zorgen en weet gewoon dat hij honger en dorst heeft.  De fles wordt boven gehaald (gelukkig een plastieken).  Slurp slurp gaat het effe, toch niet lang.  Dàt was niet echt wat hij wilde.  Oké dan maar, hop hop paardje in galop, hupt het kind op nichtjes schoot met schokjes omhoog en omlaag.  Wat hij thuis nog nooit deed, doet hij vandaag, want het is toch een bijzondere dag.  De pap komt er uit, op nichtjes broek, op tafel, op de parketvloer...  Kleintje heeft er verder geen last van, maar goed ook, maar er moet weer gepoetst worden.   En dàt gebeurt dus ook, met papieren zakdoekjes en handige tantes.  Ondertussen staat de papfles vergeten op de tafel en is zusje de rijstellende reeds vergeten.  Ze speelt met de fles, keert ze om en om, en om en om...  Het ene is nog maar net van tafel gepoetst, of het andere ligt er weer...  Nichtje neemt de fles af van kleine meid, maar ik, zeg haar, dat ze 't anders moet aanpakken.  Ik vertel haar (het kleintje dan hé) dat ze de fles in haar handjes moet nemen, en vooral goed mikken en dàn duwen.  Kleintje vertrouwt me niet helemaal, dus herhaal ik het nog een keertje.  Neefje hoort het en wil doen wat ik zei.

Spijtig, zijn moeder steekt stokken tussen de wielen...  Vanaf dàn, wordt het rustig.  We worden gehaald voor de aanvang van de ceremonie.  Het gezinnetje gaat pronkend de zaal binnen.  De kindjes zijn braaf want...

Mama en Papa zien mekaar 'kusjesgraag' en dat vieren we vadaag!

28-03-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
25-03-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.enkele dagen nog...
Jippie!!!
Het is bijna zo ver.  De week is half, wanneer het einde nadert, zullen ze trouwen.  Ze hebben een ware calvarieweg afgelegd, om het eindelijk zo ver te krijgen.  Via consulaat, districtshuis, en stadsdiensten in Portugal, kregen ze na twee jaren heen en weer geloop, getelefoneer, geschrijf en geredetwist eindelijk de nodige, juist ingevulde en afgestempelde papieren om hun 'ja'woord te mogen uitspreken tegen mekaar.

Nee!
Ze kwam helemaal niet naar hier afgezakt om op goedkope wijze snel verblijfspapieren te krijgen.  Maar ze kwam hém tegen, en hij haar... en het werd wat het is geworden.  Ondertussen zijn ze fiere ouders van twee schatten van kinderen.  Maar nu bestempelen ze de boel.  Een groot feest is er niet bij.  Financieel is dat onverantwoord.  Ze hebben besloten het gezellig te houden, met mensen uit hun directe omgeving, thuis.  Zo kan de kleine tijdig in z'n bedje, zo kan het kleintje in haar eigen omgeving prettig ongestoord spelen, op die mooie dag.  Het gaat regenen, maartse buien...  Precies of dàt zal hen deren.  Pffffftttt, met zon zou het natuurlijk een pak aangenamer zijn, maar die schijnt beslist nog wel op een ander keertje.

Zij had vorige week prachtig nieuws.  Ze belde me 's avonds, want moest het kwijt.  Haar zwangerschapstest was positief!  Driewerf hoera!!!  Zwanger zijn op je huwelijksfeest, vonden ze beidjes een prachtige bestempeling.  Ze willen zo graag een derde kindje, niet te lang na het tweede, zodat ze lekker weinig verschillen in ouderdom.  Maar de natuur heeft er een stokje voor gestoken.  De natuur besloot dat het anders zou zijn.  Ze had deze week, enkele dagen dus, voor het huwelijk, een miskraam.  Da's  slikken...  Vallen tijdens het zweven, kan hard aankomen.  Ze zweefden zo zalig.  Gelukkig was ze nog niet ver, fysiek gaat het dus redelijk.  Een arm om haar heen, heeft ze echter wel van doen.  Nog effe afwachten of ze naar het ziekenhuis moet voor een curritage. Net dàn, loopt hij een zware enkelblessure op, tijdens een voetbalmatchke.  O, ja, beslist heeft hij gescoord, dubbel en dik.  Goal!!! goal! goal! goal!  Zoals Rik De Saedeleer, pleegde te roepen.  De verdediger was een fractie te laat, raakte de scorende bal niet, maar wel de scorende enkel.  Ge kent dat wel, een ploegske van 't werk, of een caféploeg... hoe noemt ge zoiets hé.  Meer knoeselsjotterij dan wat anders.  Zo blijkt toch.  Hij heeft het alleszins gevoeld.  De pijn vreet hem op, hij is anders helemaal niet kleinzerig, maar doemme, doemme toch...  nu bijt hij z'n tanden knarsend op mekaar om die helse pijn de hel toe te wensen.  Hospitaal, urgentie, weekend, gips...  nét een week voor hun huwelijk...  Hij staat er (nog) niet bij stil, maar dra zal het wel dagen...  Ik vraag hem voorzichtig aftastend, of hij z'n mooie broek zal aankrijgen over die gips...

Hij vangt haar op, zij vangt hem op.  Ze bellen me wel, en ik kan vooral luisteren, bij hen langs gaan en wat praten met hen.  Wat helpen relativeren, daar waar ze 'r zelf voor open staan, want ik kan hen niet zeggen wat ze 'moeten' voelen natuurlijk.  Maar zijn krukken zijn symbolisch van zo'n grote waarde.  Ze staan voor de ondersteuning die ze beiden mekaar geven.  De fundering van hun huwelijk, is er zijn voor mekaar, uit liefde.  't Is haast een eer, mekaar, gesteund met z'n krukken, het leven te beloven.

Ik kijk alvast uit naar één van de mooiste dagen van hun leventje, wensend, dat ze een prachtig leven zullen leiden.

25-03-2009 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
14-05-1972
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.cultuurbad
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Maandag, 3 september, de zoveelste eerste schooldag in haar leven.  Elk jaar weer, prijkt er wel een titel over in de krant, want 't begin van 't schooljaar is nieuws.  Dit jaar krijgen we te horen of lezen wat men allemaal wil verwezenlijken op politiek vlak voor het onderwijs.  Kleindochtertje start in het eerste studiejaar.  Gemotiveerd.  Tof.  Haar mama maakte zelfs helemaal zelf de boekentas, een knap staaltje moederschap.  Zo fier als een gieter zal ze wellicht naar school vertrekken met kriebels in de buik.  Ze verandert immers van school.  Ze ging naar een kleuterschooltje dat een aparte afdeling had.  Op die locatie is dus geen ander onderwijs.  Raar, maar zelfs moeke voelt wat kriebels...  

Afgelopen weekeinde was het dus nog vakantie.  Haar weekeinde start op vrijdag.  Dan is manlief altijd thuis.  Eerst moest het bezoek van een expert van de verzekering afgewacht worden.  Er moest gezocht worden vanwaar het vocht in huis komt.  De man kwam vroeg.  Goedzo!  Naderhand besloten ze om -eindelijk- eens naar museum Mayer van den Bergh te gaan.  Daar is een tentoonstelling over Pieter Breughel.  Zoiets mag je gewoonweg niet aan je neus laten voorbij gaan.  Zij, was nog steeds niet, nooit, jamais, in dit museum geweest.  Wat was dat de moeite!!!  Als Antwerpenaar bovendien gratis.  Het is een prachtig huis, Rubens- en Rockox- alsook Plantin Moretusstijl.  De muren bekleed met leder, stof en goud.  Het verstikt haar, maar tegelijkertijd toont het de rijkdom waarmee in die tijd werd gepronkt.  Het is kunst op zich.  De Breugheltentoonstelling is geweldig.  Ze wil beslist nog terug voor deze afloopt.

Dat geldt ook voor de Nottebohmzaal van de stadsbibliotheek.  Daar loopt dan weer een tentoonstelling L.I.R.E. van Lore Rabaut en Frank Depoorter.  Daar, komt ze regelmatig op bezoek.  De sfeer die daar hangt overweldigt haar steeds weer.  Dit is een van de prachtigste bibliotheekruimtes in België, leest ze op het internet.  Ook daar genieten ze beiden van het werkstuk dat werd opgesteld.  Een modern surealistisch werk.  Groot contrast met Breughel, maar zij kan zich heus wel inbeelden dat de ouwe Pieter dit ook zou gesmaakt hebben.  Dan nog een koffie geslurpt in een leuk cafeetje aan het Mechels Plein om dan huiswaarts te keren.  Ze smeedde immers plannen om morgen, zaterdag naar zee te trekken voor een booforreke, in de mate van het mogelijke.  Ze moet dus goed uitgerust zijn.  Cultuur zorgt voor een enorm verzet.  Het reinigt haar hoofd.  Weg met domme dingen en vul het met cultuur in de plaats.  Het is echt zeer leuk, na te denken over wat je ziet.  De werkwijze van de artiest te proberen achterhalen of toch wat te bestuderen.  Naar kenners hun commentaar luisteren... stiekem, wanneer ze onder mekaar zo'n werk bespreken.  O, ja beslist, ze zit momenteel in een genietfase.  Ze wordt enkel met zichzelve geconfronteerd, wanneer ze moe neerploft op een stoel of haar maag wat opspeelt.  Maar voor de rest, voelt ze zich super!!!

Ook het dagje zee gaat door.  De koningin der badsteden ligt er niet bepaald vredig bij.  Wanneer ze uit 't station komen lijkt het een mierennest van mensen.  Zij besluiten direct de andere kant uit te gaan.  Ze zullen wel ergens terechtkomen waar het rustiger en de moeite is.  Het wordt een prachtige dag.  Een beetje strandwandelen, een beetje Beaufort en, het Ensorhuis.  Het enige onaangename is de bomvolle kusttram, duidelijk niet voorzien voor het vervoeren van teveel reizigers.  Soms is het beter om de tram te laten verder rijden, je kan er toch niet bij.  Maar dan moet je een kwartier wachten, wat eigenlijk te lang is, want het perron staat al snel weer veel te vol.  Het is dringen, ellebogenwerk.  Dat bevordert niet bepaald het respect onder de mensen.  Ze willen al opstappen alvorens anderen zijn afgestapt.  Nou... zij heeft daar geen zin in.  Trouwens, zo op mekaar geplakt staan, terwijl er iemand gaat kuchen is niet direct bevordelijk voor haar gezondheid, nu ze helemaal geen afweerstysteem heeft.  Het is en blijft een zeer vermoeiende maar lonende en prachtige dag...  maar toerisme is een riscibusiness...

14-05-1972 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)


Foto

Archief per week
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 02/09-08/09 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 17/05-23/05 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 08/05-14/05 1972

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    windowsgids
    www.bloggen.be/windows
    Beslist de moeite waard.
  • familie uit de oude doos
  • muren, grenzen, bakens, kunst...
  • op reis...
  • mijnduifkes
  • thatswhy
  • metruelike
  • brustekesandkids
  • bandotaar
  • vanallesennogwat
  • het leven op tram en bus als insider

    beslist de moeite waard
  • zo lief...

  • Laatste commentaren
  • taai (yettie)
        op Explotiegevaar
  • terug (miet)
        op hier is ze dan maar weer...
  • bijgelezen (Maartje)
        op hier is ze dan maar weer...
  • Vechter (Patricia)
        op Explotiegevaar
  • erik (erik)
        op Explotiegevaar
  • mr (erik)
        op Explotiegevaar
  • deadline (yettie)
        op kleine viking
  • vingertjes auchie (yettie)
        op wandelstok
  • foto (yettie)
        op oei... 't is hoog t...
  • wat een toffe zussen (yettie)
        op tour d' anvers
  • mooi (yetti)
        op creatief
  • Komen en gaan (Greetje)
        op smakelijk!
  • dat komt goed !!! (Yetti)
        op kleinigheidjes
  • streetwear (Patricia)
        op zo schoon als een hemelbeestje
  • zottekes (yettie)
        op zo schoon als een hemelbeestje
  • oefenen (Patricia )
        op lente ijver
  • oefenen (yettie)
        op lente ijver
  • van buiten leren (yettie)
        op 1 mei
  • duimen (yettie)
        op ongerust
  • ik heb een zus (yettie)
        op druk weekeinde
  • onmacht (Patricia )
        op zucht...
  • steuntje (yettie)
        op zucht...
  • fingerplay (yettie)
        op thuis
  • hoeveel??? (yettie)
        op meesjes
  • goed gevoel (yeti)
        op woeptiedoeptie!!!
  • oncoloog (yettie)
        op consultatie
  • uitstervend ras (yettie)
        op De Dode Duif
  • zusjesdag (greetje)
        op uitje
  • persoonsbeschrijving (greetje)
        op schrijven?
  • er tussenuit met de solden (yeti)
        op zou ik? zouden we?
  • leuk te horen (yettie)
        op raren tiep se
  • de zusjes (Yettie)
        op gitaarzussen
  • lekker samenzijn (Yettie)
        op anti-kankerdag
  • piknik... (Krissie)
        op middelheim
  • reuzerad (Patricia)
        op Mooi weer!
  • Soms... (Keely)
        op noorderlicht Ijsland
  • Zingen. (EwVM)
        op privacy
  • Dropbox

    Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.


    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!