kleinigheidjes
komen en gaan
10-01-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.snik
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Het voorstel is gelanceerd.  De mails verstuurd.  Zussen en schoonzussen werden uitgenodigd om samen een middagje koekenstad te doen, tijdens de solden.  Het moet in de week.  Anders is het koppen lopen.  En dat zie ik echt niet zitten.  Natuurlijk besef ik wel dat het niet evident is voor iedereen om zomaar vrij te krijgen.  Trouwens, het is ook niet omdat ìk daar persé zin in heb, dat anderen dat ook hebben.   Enkelen hebben al laten weten dat ze kunnen komen en dat zullen doen ook.  Bij anderen lukt het niet.  Zo erg is dat niet.  We zien mekaar trouwens waarschijnlijk enkele dagen later bij m'n oudste broer thuis.  Daar, zal het dan wel druk zijn.  Toch is't fijn dat hij en m'n schoonzus dit organiseren.  Het wordt niks speciaals.  Gewoon samen iets drinken.  Geen zatlapperij of overdaad.  Niks daarvan.  Gezellig praten met mekaar is meer dan genoeg.  Meer moet dat niet zijn.  Dus da's twee keer kort na mekaar dat we mekaar zien.  Best leuk!

M'n zus Gr kwam langs.  Eerst wat bijgepraat, want we hadden mekaar euhhhhh... twee weken, geloof ik, niet gezien.  Dan de gitaren boven gehaald.  Ideetjes uitgeprobeerd.  Samen wat getokkeld in de mate van het mogelijke.  En... huiswerk gepland.  Deze keer heb ik het opgeschreven.  Eerdere keren beloofde ik immers om iets op te nemen of uit te schrijven en op te sturen en dan vergat ik dat al veel te snel.  Dan kwam dat er niet van natuurlijk.  Er wordt me niks verweten se.  Maar, dan gaat er ook niks vooruit hé.  Ken jezelf!  Deze keer maak ik die fout niet weer.  Ik schrijf dus op wat ik beloof te doen tegen volgende week.  't Is nogal wiedes dat wij niet heel serieus bezig zijn.  Tussendoor maken we pret, door opmerkingen of gewoon zotdoenerij.   Op een gegeven moment wordt het gesprek heel ernstig.  'k Begin zelfs te snotteren.  Lap!  Daar hedde ze weer, die waterlanders.  Op zich is dat niet erg, maar 'k heb dat toch liever niet als er iemand bij is.  Tja, deze keer, lukt het niet.  Ik wil haar iets vertellen en zodra ik de dingen bij hun naam wil noemen, is het bleitconcert.  Zij, antwoordt op haar best.  Zo is ze.  Ze wil me het hart onder de riem steken.  En, ze doet dat ook hoor.  Zeer zeker.  Maar ze krijgt het zelf ook moeilijk.  Op een bepaald moment zitten we met z'n tweetjes tegen mekaar op te snotteren.  En eigenlijk is dat goed, want daardoor beginnen we te lachen.  Tussen de tranen door lachend, zet ik een doos met tissues op tafel.  Hier!  Die zijn ook voor jou!  Hart luchten.  Doet goed!

Een paar zakdoeken armer, maar met een gelucht hart, brengen we de middag verder zingend door.  Een snoepeke, suiker werkt stimulerend en wellicht een halve kilo zwaarder later, gaat ze naar huis.  Ik heb m'n besluit genomen ondertussen.  Ik ga me wat meer met de muziek bezig houden.  Ik moet immers iets hebben waar ik me kan insmijten (in de mate van het mogelijke).  Niet om hoge toppen te scoren, maar om me volledig te voelen, want da's m'n euvel de laatste tijd.  Deze belofte heb ik niet opgeschreven.  Want da's niet tegen volgende week, dat IS gewoon realiteit voor altijd.

10-01-2015 om 13:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
08-01-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.efkes moeilijk
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Op een grijze, grijze regendag, was er eens...

Een mieke mot, die af en toe wat last had van emotiewisselingtoestanden.  'k Kan me inbeelden dat psychologen daar een veel geleerder klinkend woord voor hebben.  Die wisselingen zijn zowel posi- als negatief.  De weegschaal houdt zelfs dàt in balans.  Voor een kleinigheidje komen waterlanders en krop in de keel.  Vervelend hoor, als je dat niet echt kan plaatsen.  Dàt gevoel komt er dan bij, om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken.  Op den duur is ze boos op zichzelf, want zo ìs ze niet.  Den trigger zit altijd verscholen in onverwachte dingetjes.  Klein, venijnig, en vooral kwetsend.  Toen ik me lichtjes verbrandde aan m'n hand bij onhandig gebruik van het stoomstrijkijzer, dacht ik zelfs: haaaa...  dààrom snijden mensen in armen of waar dan ook, om andere pijn niet te voelen.  Het wàs echt raar, er kwam geen blaar, maar m'n vinger zag rood en ik wilde absoluut NIET m'n hand onder koud stromend water houden.  Want... gevaarlijk idee, ik besef het... het deed goed.  Hmmm... strange... op z'n minst.  Voor mij toch.  Toen wat later in een gesprek met E de grond vanonder m'n voeten wegzakte, en ik dus enig controleverlies leed, (niet dat ik hysterisch werd hé) werd het me duidelijk dat ik er moet voor zorgen, de dingen nog een keer goed op een rij te zetten.

Een artikel in de krant over een 17-jarig amerikaans meisje dat besloot geen chemo te volgen en daardoor wordt ze door de jeugddienst ter plaatse, van haar ondersteunende moeder gescheiden.  Zij, de overheid, jeugdzorg, zij die menen de goei te zijn, bonden haar vast om haar die keiharde, zware chemo toe te dienen tegen haar wil.  Het meisje wilde geen gifstoffen in haar lichaam.  ZIJ HEEFT HET RECHT OP HAAR LICHAAM!!!  schreeuwde het in mij.  Oké... de ver-van-mijn-bed-show.  Oké 't is niet hier, maar in Amerika.  Maar daarom trek ik me dit niet minder aan.  Woedend, kokend vanbinnen stokte m'n ademhaling.  Daardoor span ik m'n spieren en krijg ik -zoals steeds- pijn.  Niks abnormaals eigenlijk, in mijn toestand.  Maar, hoe kunnen mensen die NOOIT kunnen weten wat jij voelt, zich het recht toe-eigenen en zich beroepen op zulke wetten?  Wetten, die enkel dienen om politici hun faam en glorie te dienen, maar zeker niet om een patiënt te helpen.  Zeer zeker niet!

Wel, dàt was in dit geval vermoedelijk den beruchte trigger.  Maar, dat merk je pas als die is afgegaan...  Ik heb dus alle stukjes mieke mot bij mekaar gezocht.  Hoe?  Dankzij het gesprek met E.  Het gesprek, toevallig, met m'n hele goeie vriendin.  En, zelfs iets dat Mich bracht in z'n show: Duizend Man Sterk.  Ik wist het wel, maar ik voegde de daad niet bij m'n gedachte.  Het werkt, zoals ik eerder schreef, ook in de andere richting.  Onverwacht, kan je toch aan die knop draaien.  Het is plots zo duidelijk.  Ik weet wat ik moet doen.  Of het zal lukken, weet ik niet.  Maar 'k heb er terug meer goesting in.  Knokken bedoel ik dan.

Tijdens ons één januari samenzijn nam ik enkele foto's.  Sfeerbeeldjes.  Geen kunstwerken.  E zette eerder één van die kiekjes op het bureaublad.  Telkens als ik iets ga doen aan de Mac, zie ik naar dat heerlijke beeld.  Ons jongste en oudste kleinkind.  Het beeld straalt liefde, geluk, gezelligheid uit.  Ons kleine kerstvrouwtje, want zo was ze gekleed.  Gehuld in onschuld.  Met in haar armen, haar kleine beschermeling.  Onze lieve, schattige Walt, haar neefje.  Pas op...  haar twee broertjes zijn zeker ook zo'n hartverwarmende kindjes, schatten van het hoogste niveau.  Maar oké, E zette deze foto op het bureaublad en maant me voorzichtig aan, omdat ik telkens smelt als ik ze zie.  Hij zegt: 'Lieverd, het is maar een foto.'  En ik antwoord: 'Ja natuurlijk, maar het is ook nog heel veel meer... het is een zeer mooie intens liefdevolle foto, van twee van onze kleinkinderen!!!'

En ik lach weer vanbinnen.  

08-01-2015 om 18:27 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
06-01-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zou ik? zouden we?
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Alles gaat weer z'n gewone gangetje.  Àlles???  Nou... ja...E staat op even na 6u.  Hij gaat werken.  School is hervat voor de schoolgaanders.  Zowel de verplichten als de hobbyïsten.  File des morgens en des avonds.  Sneu of soms nog meer dan dat voor hen die ze moeten trotseren.  Laat me iets positiefs over kanker bedenken.  En dat is dan, dat ik... me daar niks van moet aantrekken.  Routine, 'k heb er nooit van gehouden.  Zelfs als smurfke van nog geen 10 jaar, had ik moeite om me in de hand te houden als ik er aan dacht dat ik morgen en overmorgen en over-overmorgen en daarna en daarna, steeds op hetzelfde uur hetzelfde zou moeten doen.  In datzelfde klaslokaal, het hele jaar door.  Steeds dezelfde ramen, uitzicht, kasten, leerkracht, gezichten.  Pfwoe...  soms werd het me wat teveel en werkte het op m'n systeem.  Wel, dàt trotseer ik nu niet hé.  Hoewel ik rekening moet houden met m'n medicatie.  Enfin, 'moeten' is veel gezegd.  Het is toch wijs het wel te doen, daar de medicatie vooral tegen pijn is gericht.  Ik straf bij wijze van spreken mezelf als ik dat stramien niet zou volgen.  Maar een uurtje verschil maakt niet uit.  Ik kan dus spreken van glij-uren.  *smile*

Het is middag en ik heb net gedoucht.  Net gekleed.  Maakt niet uit.  Toch...?  Ik mòet nergens zijn.  Ik mòet niks.  Men verwacht zelfs niet dat ik genees.  Een economisch wonder ben ik helemaal niet.  Je mag me zelfs een anti-econome noemen.  Graag gedaan.  Dank U.  Stilstaan is dus verre van achteruitgang.  Stilstaan kan soms zelfs een mens wonderbaarlijk doen genieten van dingen die anders aan een te groot tempo voorbij schrijden en daardoor niet worden opgemerkt.  Nee hoor.  Dit is geen sarcasme.  Ik heb 'er' echt wel zin in.  Waarin, vraagt u?  In de dingen die me het gevoel geven te 'Zijn'.  Als u begrijpt wat ik bedoel.  Niet lang geleden zei ik nog tegen m'n vriendin dat ik iets moet zoeken dat ik wel degelijk kan doen.  Ik dacht bijvoorbeeld; 'Ik maak een quilt.  Ik leer hoe het moet en oefen tot ik erbij neerval en dan doe ik het.  Ik Doe Het!'  Dàt, dacht ik.  Effe later viel mijne nikkel, dat ik tegenwoordig een joggingbroek draag omdat ik m'n andere broeken niet meer kan knopen.  Hoe?  Hoe, in godsnaam?  ...Ga ik dan een quilt kunnen naaien?  Dummie!!!  Kop naar beneden.  Klop.  Oh, nee.  Ook dàt kan ik niet...  Dat resulteert dan in tandjes op mekaar, en toegegeven, boos zijn.  Boos zijn op...  mezelf?  De situatie?  Kanker?  De wereld misschien dan toch maar?  *zucht*  En dan... komen die voetjes maar weer eens op de grond.  Het gevecht terug aanvatten, maar een ietsie pietsie wijzer.  Hmmm... is opgeven gelijk aan stilstaan?  Nee, boebel!  Dat is het niet.  Opgeven is achteruitgang.

Een avondje Kommil Foo in De Roma bijvoorbeeld.  Ik heb daarvoor niks moeten verzetten.  Enkel mijn voeten, enkele meterkes.  Om in de sfeer van 'het bestand' te blijven...  het was een heerlijk 'verzet'.  Niet zomaar heerlijk.  Echt.  Puur.  Formidabel.  Knap.  Ik heb me er tegoed aan gedaan zoals kinderen zich tegoed doen aan een chocolade figuur op sinterklaasdag.  Gretig dus.  Chris liet me weten dat ze 'het bestand' wellicht weer gaan opvoeren in 2018.  Honderd jaar na het eind van De Grooten Oorlog.  Misschien toch nog enkele extra optredens tussendoor.  Misschien.  Als je't leest en je krijgt de kans om er heen te gaan.  Aanrader.  Doen.  Met Mijn Complimenten!  En misschien verhoort één of andere leuke tiep m'n wens, dat er een cd wordt uitgebracht.  Dan, zal ik op de eerste rij staan, want die arrangementen zijn wat mij betreft een oeverloze herhaling waard.  Dat ceedeeke zou veel drrrraaien!

Stilstaan.  Leuk toch!  Het is trouwens niet altijd wat het lijkt.  De kanker wijkt tot hiertoe niet, maar wordt ook niet erger.  Maar... door de problemen die ik kreeg met handen en voeten moest ik van chemotherapie veranderen.  Tot hiertoe verdwijnen die problemen niet.  Maar vooral, ze worden niet erger.  Neem het gerust van me aan.  Zo'n stilstand is meer dan goed.  En... heel stiekem merk ik, dat deze oorlog van me, een stilstaande kleine (toch voor mij belangrijke) vooruitgang boekt.  M'n haar groeit weer!  Eerst dons.  Gelukkig geen pluimen naderhand.  Maar ik vlieg heus wel een beetje.  Als je weer begrijpt wat ik bedoel.  Lang Leve Grijs Haar!!!  Olé.  Ik staar naar mezelf in de spiegel.  En, écht.  Vind ik mezelf toch wel knap zeker.  Wie had ooit gedacht dat ik zoiets nog maar zou schrijven?  Een mens kan makkelijk leugens schrijven, zie je.  Maar ik dÈnk het ook...

In m'n roes -want ik weet heus wel dat dit gevoel tijdelijk is- bedenk ik.  Ik ga het hen vragen.  Mijn zussen en schoonzussen.  Ik vraag het hen gewoon.  Zullen we met z'n allen es een halve dag naar de stad gaan?  Eén iemand zal wel bereid genoeg zijn om me thuis op weg te helpen, zodat ik er geraak.  We spreken ergens af en brengen enkele uurtjes samen door.  't Is solden.  Wie weet kunnen we nog een koopje doen.  En naderhand een kopje koffie.

En vrouwenbabbel, geweetwel wat ik bedoel waarschijnlijk....

06-01-2015 om 13:04 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
02-01-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bos en bomen
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Tweeduizend vijftien, twee januari.  That 's it folks!!!  The new year is in town...

We hielden het zo rustig als mogelijk, die feestdagen.  Dat wil zeggen, dat we kerst niet extra in de bloemetjes hebben gezet.  Op oudejaarsavond lag ik net voor 24u in bed.  Als je dat doet, klinkt het vuurwerk des te harder blijkbaar.  Tjonge toch, vuurwerk op eigen houtje afschieten is verboden in Antwerpen.  Maar nogal wat mensen trekken zich daarvan niks aan.  Soms was de kamer helemaal verlicht door die knallers.  Een beetje ongerust, schrik voor brandende daken of tuinhuisjes, hield me een stuk wakkerder dan ik wilde.  We slapen weer in onze eerste klas slaapkamer.  Ze is nog niet helemaal up to date, maar het is er een pak stiller dan de kamer langs de straatkant.  En... tot hiertoe hoor ik de wansmakelijke badkamergeluidjes van de buurman niet.  Volgende week zullen we echt weten of de isolatie voldoende is.  Dan zal onze buurman z'n normale werkuren weer aanvatten, zoals de meesten onder ons.

De morfinepleisters zijn sinds vorige week verdubbeld.  Het is beter.  'k Heb minder last.  's Nachts word ik nog steeds wakker, en neem ik een extra pil in, maar tijdens de dag gaat het veel beter nu.  Blijkt dat die pleisters obstructie in de darmen veroorzaken.  Ondervinding doet me herinneren dat iemand me dat vertelde toen ik bedlegerig was.  Uit noodzaak grijp ik dus terug naar stimulerende medicatie, want fruit is niet voldoende.  Voor de rest is alles oké, zolang ik het rustig hou.  En da's soms moeilijk.  Doeme toch!  Ik heb er een enorme hekel aan steeds vanalles te moeten vragen aan E.  Hij is zo dikwijls druk in de weer en moet dan zowat het hele huishouden erbij nemen.  Dus wil ik af en toe m'n plan trekken.  En dat gaat wel.  Maar dan moet ik erbij nemen dat ik soms hijgend dubbel plooi en ter plekke rust moet nemen.  Eigenlijk vind ik ook dàt niet zo erg.  Alleen, kan E het niet aanzien en wordt hij wat chagrijnig.  Ik begrijp het wel.  Je partner zien afzien is alles behalve.  Dat wil je voorkomen, en dat gaat enkel door die partner te vragen om rust te nemen.  Als de situatie op E's zenuwen werkt, vraagt hij het me niet.  Dan commandeert hij het me.  De zenuwee enzo.  Ergens begrijp ik dat ook wel natuurlijk.  Maar dat wil er dan wel eens voor zorgen dat we één en ander moeten uitpraten.  En dàn... krijg ik het helemaal moeilijk.  Omdat ik door heb dat dit wel eens de rest van m'n levensverhaal zou kunnen worden.  Niks kunnen.  Niks doen.  Niks, niks, niks.

Gelukkig hadden we afgesproken dat de zonen met gezinnetje zouden komen, gisteren, den eerste.  Dat brak mijn sleur, mijn doemdenken waarmee ik bezig was.  De kinderen waren weer overheerlijk om mee te redeneren.  Na het lezen van de nieuwjaarsbrieven, tafelden we wat samen.  Gezellig.  En daarna, wanneer het wat te druk werd, trok ik me terug in de sofa.  De kindjes nestelden zich bij me en hielden zich zalig rustig.  Grote mensenbabbel heb ik niet veel gehad, maar ach, die schade wordt wel ingehaald.

We hebben een hele leuke nieuwe kalender uit het magazine 'Flow'.  We moesten met behulp van geperforeerde lijnen een boel scheurwerk verrichten.  Een kaartje per dag.  Die bundel hangt nu in onze eetplaats.  Het is de bedoeling dat we dagelijks zo'n plaatje omdraaien.  Het is geen scheurkalender.  Op elk plaatje, staat een tekeningetje of kriebel met een doordenkertje.  Niet te diep.  Heel gewoon.  Vandaag stond er: "Mijn hart klopt zachter in het bos, omdat het stil staat bij de bomen."   Ik vind het prachtig en zet me weer met beide voeten op de grond.  Mens toch, ook al kan je niet veel en wil je man het beste voor je.  Sta stil bij de schoonheid van de bedoeling en (be)leef elk moment zolang je met die twee veertigers (voetjes) rondloopt op deze aardkloot!

Amen en uit...

02-01-2015 om 19:26 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
27-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.;-)
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Wat zal het zijn?  Waarover zou ik schrijven?  M'n kaastaart voor kerstavond, die mislukte.  Maar... net zoals dat gaat met het leven, kon ook  hier nog één en ander verholpen worden.  Kerstavond hebben we trouwens niet gevierd.  Tenzij, het zowat élke avond kerstavond is thuis.  We maakten het ons gezellig naar onze maatstaven.  We aten niet wat we (nouja, wat E...) voorzien hadden.  Wegens onvoorziene omstandigheden.  Maar wat we aten was lekker.  We dronken ons niet groggy.  Waarom zouden we?  Om daarna niet meer te kunnen herinneren hoe gezellig het wel was?  Komaan zeg.  Heus niet.  Ipv kalkoen (jaja... klassiekertje) werd het vis.  Een snel door E in mekaar gefikst maaltje.  Voor die taart zorgde ik, mits het slikken van een extra pijnstiller.  We zullen het dan maar daar op steken (die pijnstiller dus) dat ik het dubbele van de inhoud melk in de mix deed.  Maar ach, dan maar bloem en suiker verdubbeld.  De eieren durfde ik niet te verdubbelen.  Tja, die lever ook hé...  En dan...  wat zou er erger zijn dan het mislukken van die kaastaart?  Euhhhh... géén kaastaart???  Ojee, alsof wij dààr nou van wakker liggen...  Als de medicatie en mijn lijf willen meewerken, maak ik de taart opnieuw voor nieuwjaarsdag.  Speciaal voor mijn zonen.  Het betekent wat voor mij om dat te doen.  En dan zal ze perfect zijn!  Weet ik.

Of zal ik schrijven over het harde werk dat E levert?  Hij is alle dagen in de weer in de toekomstige slaapkamer.  Hij schilderde ze in "poederdoos".  *smile*  Ik noem het "poederdoosRoos".  Ik zit dan meestal beneden in onze fantastische feauteuil.  Ik hoor dan het kraken van de houten vloer in de slaapkamer, bij elke voetstap die hij zet.  Hij is dichter bij me op zo'n moment dan je je kan inbeelden.  En nee, hij werkt geen 8 uren per dag in die kamer.  Hij doet dat goed.  Geen stress.  Hij weet wat een slimmerd doet met tijd.  Hij verdeelt die.  Wijs!

Of, zal ik schrijven over de begrafenismis waar we vandaag heen gingen?  Cool!!!  Zit er een boodschap in misschien?  Kerst en NIEUWjaar.  Meestal draait het om nieuw (een nieuwe start, een nieuw begin),  vrede (oorlogen werden aan het front stilgelegd om mekaar te omhelzen), houden van mekaar (mekaar vergeven, liefde).  Onze lieve overbuurvrouw, 90 jaar, wist wel beter.  Ze stierf, op bezoek bij haar jongste zoon in Thailand.  Ze wilde persé naar ginder, hem bezoeken.  "De laatste keer", en dat soort gedachtengang begrijp je...  Ja, ik begrijp haar.  Ze stierf in  haar slaap.  Ze was een lieve dame en verdient het om weg te gaan in haar slaap.  Ze droomde haar leven weg wellicht, denk ik, hoop ik.  Cool dus, om dat te doen in deze kitscherige dagen, onecht gemaakt om de economie te laten draaien.  Mensen geven mekaar cadeau's, die daarna op het internet tweedehands weer worden verkocht, want, "het is niet wat ik graag had gewild meneer, mevrouw".  Toch geniet ik van deze tijd.  Met z'n voor en tegens.  Zolang het écht is.  Dat gevoel van ik zie je graag.

Of schrijf ik over de sneeuw.?  Die viel vandaag niet met bakken, maar als watjes naar beneden.  Maakt de sfeer een beetje weemoedig.  Grijze lucht, sneeuwvlokjes als kristallen die uit het oneindige vallen en blijven komen.  Zalig om naar boven te kijken als het sneeuwt.  Vreselijk om er door te moeten stappen.  De kerk is net geen halve km ver van ons huis.  Te dicht om de auto te nemen.  Ook voor mij.  E heeft een formidabele arm.  Hij geeft me lekker steun.  Als een erg oud dametje hang ik aan hem gekluisterd.  Op weg naar de begrafenismis voor een écht oud dametje.  Ik beslis om zo weinig mogelijk nog buiten te komen, zolang er sneeuw ligt.  En denk:  Gohhhh... wat was het leuk, toen...  de jongens nog klein waren en de vijver in het park was toegevrozen.  En we gingen sleeën en baantje glijden en sneeuwballen werpen en gewoon, vallen.  En pijntjes hebben en die pijntjes wegzoenen.  Witte verse sneeuw is mooi.  Maar het wordt al snel een vuile blubber, maar daarop niet gefocust.  Je kiest zelf waarvan je geniet en ik weet het wel, zonder enige twijfel!


Of schrijf ik over mezelf?  Rapport uitbrengen.  Heel stilletjes denk ik; hoelang heb ik nog?  Maar niet hardop.  Heel misschien zou dat de pret kunnen bederven.  En die pret wil ik nog wel wat beleven.  Ik heb er goede redenen voor.  Tien hele échte.  Voor elke vinger één dus.  Wie weet, komen er voor m'n tenen ook nog redenen bij... wie weet...  De dokter besloot om de morfine pleisters te verdubbelen.  Wat nog niet erg veel is hoor.  Gisteravond de eerste gekleefd en ik heb de indruk dat het terug beter gaat.  Maar ik hou me rustig, zeker na de wandeling naar de kerk die we samen deden vandaag.  Verder gaat het goed.  Ik ben tevreden.  Ik heb -daardoor wellicht- toch nog een vurige wens.  Zou het mogen....?  Nog een tijdje zo goed te blijven?  Genieten van die 10 redenen?

Houden van... daar gaat het toch om hé... ;-)

27-12-2014 om 17:16 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
22-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kortste dag
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Kort en bondig.  Vandaag zit het niet zo goed.  Afgelopen nacht teveel pijn gehad.  Daardoor slaap ik natuurlijk niet voldoende en da's zo'n beetje een straatje zonder eind.  'k Weet het wel.  Waarschijnlijk heeft dat met de chemo te maken.  De week da'k gene moet slikken is blijkbaar de zwaarste week.  Dat was met die andere chemo niet zo.  Moedeloos... tot daar aan toe.  Maar pijn, da's minder.  Ik had me al voorgenomen, (want het werkte heus op m'n systeem) van uit m'n krammen te schieten bij de eerste die vandaag zou opmerken da'k er weer zo goed uit zie.  Gelukkig heeft E dàt niet gezegd.  Hem heb ik wel direct op de hoogte gebracht van m'n slecht humeur.  Een verwittigd mens is er immers twee waard.  Ocharme.

Gisteren heb ik heel wat tijd besteed met het maken van een kerstkaartje.  Vanalles geprobeerd, maar niks was goed.  Er was zelfs een ideetje bij dat ik als foto geslaagd vond, maar uiteindelijk als eindresultaat, leek het geheel een innige deelnemingskaart.  Nee dus.  Niet goed.  Eindelijk heb ik dan een idee gestolen van het internet.  Bewerkt.  Geprobeerd om het te kunnen versturen via B-post.  Maar dat gaat blijkbaar niet meer.  'k Heb dat ooit eens gedaan.  Uitgetest en op die manier een ontwerp naar m'n zoon gestuurd.  Dat was helemaal niet duur en goede kwaliteit.  Nu, kan dat niet meer.  Spijtig.  Dan maar via zo'n netwerksysteem -site geprobeerd.  Kaarten samenstellen en verzenden.  Maar de prijs kwaliteit verhouding was niet naar m'n zin.  Dus, had ik voorgenomen om vandaag langs de Fnac te gaan.  De kaarten daar als foto af te drukken, instant.  Dat valt goed mee van prijs hoor.  Had ik toch vergeten rekening te houden met de extensie en die niet aangepast.  Het programma kon de afbeelding niet tonen.  Nog eventjes rondgewandeld in de drukke stad en dan terug naar huis.  Niet meer zo humeurig, maar nog steeds heel ongemakkelijk.  Pffff, stappen ging haast niet, ik slenterde aan E's arme arm.

Ondertussen is het 16u en al bijna donker.  De kortste dag van 't jaar.  Als ik dan al een dagje humeurig ben, zal dat rap om zijn...

22-12-2014 om 16:39 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
20-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.time out
Klik op de afbeelding om de link te volgen
De tweede reeks chemopillen zit er op.  Goed zo!!!  Vandaag begint een weekje pillekesrust.  Telkens geeft het een vrijheidsgevoel.  Ik moét niet meer.  Hoewel de context vertekend wordt.  Het is eerder: Ik màg niet meer!  't Komt er toch maar op neer dat ik een weekje enkel pijnstillers neem.  Dat m'n lippen kunnen helen.  De kloofjes verdwijnen.  De binnenkant van m'n mond idem dito.  Maar dat zijn geen kloofjes, da's een overgevoeligheid.  Gekruide voeding moet ik laten of m'n mond voelt aan als een vulkaanuitbarsting.  De ongemakken blijven voorlopig mooi binnen de perken.  Vandaar dat ik er meestal goed geluimd bij loop.  Of zit.  Of lig.  Of hang...

Met m'n zussen, die me wekelijks op vaste dagen komen bezoeken, heb ik een time-out afgesproken.  De feestdagen zorgen voor een drukte.  Wij, E en ik, ontlopen die.  Dat lukt aardig.  M'n zonen kennen me natuurlijk vanbinnen en vanbuiten en maken daar geen punt van.  Zij hebben hùn familie en vrienden waarmee ze makkelijker iets kunnen afspreken.  Als ze er zin in hebben uiteraard.  Ik, (en ik vermoed dat dit ook voor hen geldt) hou echt niet van die morele druk tijdens deze feestdagen.  Feest kan geen feest zijn met verplichtingen.  Niettegenstaande ben ik toch erg blij dat ze op 1 januari samen kunnen langs komen.  Toevallig lukt het dit jaar.  Meestal is dat niet zo.  En zo zal het ook gaan met m'n zussen.  Ook zij hebben hun familie en vrienden waarmee ze de tijd willen doorbrengen.  

E is terug in het werk gevlogen.  De slaapkamer lijkt in orde te komen.  Wat zal ik blij zijn, als die klaar is en we eindelijk terug in de oorspronkelijk voorziene kamer kunnen slapen.  Hopelijk zonder rommel.  Dat ademt beter...  Het is dan toch zo ver gekomen.  'k Word het beu.  We hebben nu lang genoeg in de rommel gezeten.  Ik wil ons huisje nu heel erg graag als ons coconnetje kunnen beschouwen.  Zonder me te ergeren aan stapels ditjes en datjes.  'k Verlang helemaal niet dat E de hele dag, 7 op 7, moet karweien, boren, hameren, schilderen, schuren enz.  Maar ik wil nu echt wel vorderingen.  En dan zal er, vooral voor hem, een grote stressfactor weg vallen.  Zo ook voor mij.  Als m'n toestand er niet op achteruit gaat, kunnen we af en toe enkele kleinkindjes laten komen logeren.  Daar kijk ik naar uit!

20-12-2014 om 11:32 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
17-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hip hip hoera!!!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Vandaag is m'n jongste kleinkind jarig.  Eén,1... jaar!  Hip hip hoera!!!  Voor z'n ouders is dat jaartje voorbij gevlogen.  Twee tandjes komen heimelijk piepen.  Het wankele stapje zonder houvast heb ik nog niet gezien, maar het evenwicht wordt allengs gezocht.  De haartjes krijgen die lengte dat zich net iets te lange piekjes vormen.  Dus dra zal voor de eerste keer een schaar worden gezet in z'n goudblonde haar.  Misschien mag hij langharigste onder de langharigen worden van z'n ouders.  Wie zal het zeggen?  Ik heb het hen niet gevraagd.  Het feestje was zo leutig dat ik op dat moment helemaal niet dacht aan dat soort levensbelangrijke vragen over m'n jongste kleinzoon.

Hij blijft stoïcijns onder alle materiële en filosofische bedenkingen die familie en vrienden heeft ivm z'n toekomst op onze aardbol.  Hij heeft andere eitjes te pellen.  Hoewel, echte zorgen houden hem helemaal nog niet bezig.  Hij, weet al hoe je chocoladetaart eet.  Hij toont het z'n kleine maatje, naast hem gezeten.  Het lepeltje (nee geen vorkje.  Puntige voorwerpen worden wijselijk ver weg gehouden door de liefhebbende slimme ouders) hou je zo, ...ja... zo... vast.  En lukt het niet met dat lepeltje... what the heck!  Dan eet je toch met je handen.  Simpel toch...  Kijk, zo.

Mama, een zeer handig ding voor zo'n klein ukje, heeft de taart gebakken.  Ik kan het weten, want ik vroeg het haar.  Cho-co-la-de-taart!  Er bestaan geen kindjes die dàt niet lusten.  Hij is geen uitzondering.  Integendeel.  Hij is dé bevestiging bij uitstek.  Lang Zal Hij Leven!!!  werd gezongen.  Verwonderd, maar niet met afschuw keek hij het zingende gezelschap, familie en vrienden geheten, aan.  Effe dacht ik dat hij mee zou zingen, maar hij liet het aan ons over en luisterde, wellicht op zoek naar valse noten.  Die waren er niet.  Jaren oefenen binnen het gezelschap, zorgde ervoor dat het lied subliem door de huiskamer schalde.  Klanken om nooit meer te vergeten.

Huiselijk gezellig.  Niet te onderschatten, dit soort geluk.  De kleintjes in het gezelschap waren stuk voor stuk voorbeeldjes.  Lief, aardig, nice en braaf.  Daarenboven nog mooi ook.  Het valt me op, dat, hoe braver een kindje is, hoe mooier volwassenen het kindje vinden.  Maar ik weet, lelijke kinderen bestaan niet, net als stoute kindjes.  De middag is geslaagd voor iedereen.

Een eerstejaarsknaller!!!

17-12-2014 om 20:54 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
16-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lillo
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Vanmorgen was ik nog even moe als gisteravond alvorens naar bed te gaan.  Elk uur van de nacht heb ik m'n ogen open gehad.  Gelukkig slaap ik de laatste tijd goed, zodat zo'n slecht nachtje niet onoverkomelijk is.  Afmattend is het sowieso.  E stelde voor om na het ontbijt weer naar bed te gaan.  Maar nee, dat wil ik niet.  In bed liggen kan ik enkel maar als ik me echt ziek voel.  'k Weet wel dat ik onder die bepaalde categorie val (ziek), maar als ik daarmee begin, dan vrees ik dat ik me maar al te gemakkelijk zal laten hangen.  Als ik echt te moe ben, vang ik wel een uiltje al zittend in de fatboy of sofa, om wat energie te sprokkelen voor de rest van de dag.

Wat zouden we aanvangen vandaag?  Eerder schreef ik het al.  Wat mij betreft, zijn de feestdagen reeds begonnen...  Dus, waarom niet... wandelen?  Daar had ik wel zin in.  E wilde weten waarheen.  Bwaahhh.... de koekenstad ofzo.  Nu is 't rustig.  Volgende week zal het vreselijk druk zijn omdat het dan kerstvakantie is.  ...Ofzo...  Niks moet, veel kan en mag.  En E?  Wat wil E?  kaatste ik terug.  Den deugniet zei dat hij dat al lang niet meer wist van zichzelf.  Ooohhhh... mijn sukkelaartje toch...  Knuffeltijd, dat is duidelijk.  Hij stelde voor om de auto te nemen.

We dronken een koffie in coffeelab.  Daar hangen we tegenwoordig wel graag rond.  't Is daar best gezellig en men kan er niet duur en toch lekker iets knabbelen.  Vandaar trokken we verder, met de auto.  Naar de haven.  Met momenten heel rustig rijden.  Maar ook, rekening houden met vrachtwagens.  Mastodonten die 'ergens' op tijd moeten zijn, zo te merken aan de rijstijl.  E liet hen -waar het kon- makkelijk passeren.  Geen stress voor ons.  Tijd speelt geen rol.  De petrochemie is indrukwekkend.  Grote, stalen monsterlijke buizen, tanks, vervoer- of bewaarsystemen en kranen.  Schouwen allerhande met rookpluimen die de lucht nog dramatischer verzwaren dan die al is.  Het is zo lelijk dat het mooi wordt.  Ons havengebied zit zo vol tegenstellingen dat ik er een beetje melancholisch van word.

Uiteindelijk belanden we in Lillo.  Zo dood als een dode pier, in tegenstelling tot de weekends.  Dan is het daar over koppen lopen.  We wandelen over een pier, maar dan geen dooie.  Aangelegd om tijdens de zomermaanden de overzet naar Doel te nemen.  Ganzen nemen de straten in.  Zij zijn de baas!  Luid kwekkend laten ze weten dat ze niet akkoord zijn met ons bezoek.  Maar verder laat het hen koud.  Het zal hen worst wezen wat we komen doen in Hun Dorp.  Zolang we hen maar gerust laten.  En dat doen we uiteraard.  Er staat een flinke frisse wind, aan het water.  Lang blijven we niet, maar da's niet erg.  De tranen dwarrelen over onze kaken van de wind.  Maar die frisse neus doet goed.  Het riet beweegt golvend, een elegante dans tonend.  Goudachtig torend uit het zwarte slib.  Mooi!  Ik zou het wel willen filmen.  Maar het is me te koud ondertussen.  Dat, doen we wel wat later, als het zachter weer is.

Ofzo...

16-12-2014 om 14:37 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
15-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OEF
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Onderzoeken ondergaan.  Alles behalve.  Zeker, als je met kanker in je achterhoofd zit.  Bij 't minste ga je zo denken, op de duur.  Relativeren wil je wel, maar dat lukt niet altijd.  Zo ongeveer zit het in mekaar.  Ik hoor het van veel mensen die het hebben of hebben gehad.  De schrik zit er dan in.  Zelf had ik dat ook wel na de eerste keer.  Ik wilde het niet persé over doen, maar het lot besliste anders.  Het over doen, was ook een ander proces.  Uitzaaiingen zitten niet persé in het zelfde lichaamsdeel.  Dus viel het voor mij anders uit.  Ik dacht niet aan kanker in eerste instantie.  Voor de uitzaaiingen werden vastgesteld, had ik wel enkele malen schrik gehad.  Bij pijntjes allerhande of een knobbeltje dat ik ergens voelde.  Nu dacht ik aan spierklachten.  Maar oké, het bleek wat anders.  Ondertussen voel ik me redelijk goed.  De behandeling helpt in die zin, dat de pijn onder controle blijft en de kanker niet verder groeit.  Daar doe ik het mee.  Er is ook die man van me.  Die schat, die me zoveel helpt.  Bezorgd is.  Er onvoorwaardelijk is.  Altijd.  Toezjoer.  Immer.  Always.  Siempre.

Hij stond al een tijdje onder controle.  Wat groen lachend spreekt hij steeds over 'de-ouw-mannekes-ziekte'.  Maar net als andere kankers, is prostaatkanker niet om mee te lachen.  Chemo is rot, gelijk voor welke kanker.  Deze keer deelt de uroloog ons mee dat verder onderzoek heel noodzakelijk is.  Nou, dat deelde hij mee, enkele maanden geleden.  De voorgeschreven medicatie werd braaf ingenomen zoals het moest.  Maar het vorderde niet zoals het hoorde.  Integendeel.  Verder onderzoeken was noodzaak dus.  Elke test zorgde voor meer onrust, want de kans werd alsmaar groter.  Kankerkans.  De laatste week afwachten, na de biopsie, was toch enerverend.  We hadden besloten niet enkel maar daaraan te denken.  Maar we drongen ook niks weg.  Toch was ik blij en bang tegelijk toen we eindelijk naar de specialist mochten voor de uitslag.

Negatief!!!  De enkele keren dat een mens superblij kan zijn op iets negatief, is wel degelijk na zo'n testen.  Het is een hardnekkige ontsteking.  Te verhelpen met antibiotica.  Pillen blijven slikken dus.  Maar oeffffff!!!   Wat zeg ik?  OEFFFFFFF...!!!

O E F F F F F F F ! ! !

15-12-2014 om 16:29 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
11-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En het feest is begonnen
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Ik wilde graag en ik mocht nog op de koop toe.  Totaal onverwacht, maar het was me toegestaan.  En dus...  Was ik effe die bewuste vlieg, die we soms willen zijn.  Wie heeft dat nog nooit gedacht bij zichzelf?  "Ik wou da'k een vlieg was."  ...als je heel graag de reactie wil zien op een situatie.  Voor mij was dit niet minder.  Ik zei het hem nog.  Dat ik o zo graag een vlieg wilde zijn, als ze het zouden vertellen aan de kids.  Zij, wist het niet.  Dat van die vlieg.  Ze was immers niet thuis.  Ze is Portugese en ik weet trouwens niet of ze daar die uitdrukking wel kennen.  Maar ik ben er zeker van, dat mensen daar, even nieuwsgierig zouden zijn als ik in dezelfde situatie.   Toen ze thuiskwam, liet ze de echo-foto zien.  Zeer blij dat alles goed is met 't kleintje.  Uitgerekend voor eind juni.

Het zal je maar overkomen.  Je gaat naar het ziekenhuis.  Pijn.  Veel pijn.  Niet normaal.  Men vermoedt een ontstoken appendix.  Dat is het ook.  Verder onderzoek dus.  Oa een echo, je-weet-wel, voor alle zekerheid.  Hoort en ziet men daar een hartje kloppen.  Nee, niet het hare.  Een piepklein hartje.  Ojee... dit was niet de bedoeling.  Die appendix wordt niet geopereerd, da's onveilig.  Maar met de nodige medicatie komt dat in orde.  Maar wat nu?  Ze hebben niks babygerief meer in huis.  Daaraan zullen we dan wel een mouw weten te passen.  Toch nog maar effe zwijgen tegen de kinderen, tot ze zeker zijn dat alles oké is.  Die bevestiging kreeg ze nu dus.

Plechtig legt ze de echoafdruk op tafel.  Ze is benieuwd hoe snel de kinderen dit zullen opmerken.  Welke vragen, reacties, verwonderingen en pleziertjes er zullen volgen.  En net op dat moment ben ik daar ook.  Ik, een vlieg.  Ik moet zeggen, dat ik me ongelooflijk goed voel in deze hoedanigheid.  Bijna komen ze thuis nu en het kriebelt vanbinnen in m'n vliegenbuikje van de pret.  Nog geen minuut zijn de kids thuis of N, de oudste ziet de foto.  Uitleg wordt gevraagd en het antwoord geëist.  In verstaanbare taal aub.  Vragen worden als kogels afgevuurd tot  ongeloof (want mama neemt toch alle dagen een pil om geen kindjes te krijgen...? ) omslaat in, geluk, juichen, sexevoorspelling, toekomstdromen, toekomstplannen.  Er worden grapjes gemaakt.  Bijna alles mag.  De tolerantiegrens ligt hoog.  En ik ben een blije vlieg!!!  Mijn besluit: Yep!!!  "De feestdagen zijn begonnen!"  Feestdagen waar ik normaal gezien nooit wakker van lig.  Maar dit, is de mooie nieuws show.  Da's nog eens een feestgevoel.

Ook m'n zus doet mee, zonder het te beseffen.  Bij het binnen komen vertelt ze me dat de sint en kerstman volop aan het muteren zijn.  Die mutatie stond vanmorgen voor haar deur.  Belde weliswaar aan.  Een duidelijke beschrijving van het monster... sorry, die lieve goedheilig man, volgt.  Ik gier ondertussen van het lachen.  Buik stevig vast gehouden, want dat schuddebuiken gaat me iets te pijnlijk af.  Hij, die mutant dus, vernam dat ik al een tijdje geen kapodaster (schrijf je dat wel zo?  (een klem voor de gitaar)) meer heb.  Omdat ik (da's geen verrassing) altijd zo braaf ben, mocht ze me van zijnentwege ene cadeau doen.  Mooi verpakt.  Gieren en nog eens gieren (en dan gaat het hier niet over kadaver-verscheurende gore vogels).  Uiteraard zeer dankbaar m'n zusje gekust, omarmd, geknuffeld, nog eens gekust en bedankt dat 't niet schoon is.  Tja, een spontane reactie hé...  Bovendien, bleef E vanmorgen liggen in bed, na de wekker te hebben afgezet.  Nee, niet omdat hij zich ziek voelde.  Hij heeft vakantie tot na de feestdagen.  En ik wist dat niet.  Ik voel me net zo'n kindersurprise-eitje.    'k Zou de hele wereld wel kunnen omhelzen.  Ja dus.  De feestdagen zijn dubbel en dik begonnen.

11-12-2014 om 19:06 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
08-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.koekenstad
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Echtgenoot en vrienden vonden nog een keertje de kracht en goesting om hard werk te verzetten in huis.  Weekeinde binnen gebleven dus.  Je kan niet van alle walletjes snoepen, of is het eten...?  Daar ik zaterdag terug met een nieuwe chemosessie moest starten, hield ik het maar rustig, want een mens wordt dat gewaar.  Boekje, filmpje, oké ook een beetje karweien in de zin van stofzuigen, maar E nam het al snel over.

Een mij onbekende vroeg me per mail of ik hem het liedje dat ik in-den-tijd inzond voor 'ode aan Antwerpen' naar ATV kon opsturen.  Waarom, heb ik hem niet gevraagd.  Nu stel ik me die vraag wel, maar daar stond ik helemaal niet bij stil toen ik hem antwoordde.  Die opname  heb ik niet meer.  Ik was er niet tevreden over en het nr is ondertussen ook wat gewijzigd.  Kleine veranderingen, moet kunnen hé...  De gitaar was dus nog maar weer eens m'n goeie vriend dit weekeinde.  Het zat niet meer in de vingers.  En, met die vingers heb ik nu wel wat meer problemen dan tokkelen op die gitaar.  Maar...  't is niet de eerste keer dat ik dit schrijf.  Voor mij is die gitaar mijn toeverlaat aan 't worden.  Nee, eigenlijk is die gitaar dat al ja-ren, decennia, eeuwen.  Alleen... die eerste maanden van m'n ziekte had ik de fut niet om ze te betokkelen.  Dankzij m'n zus, heb ik dat de laatste tijd wél.  En verdorie nog-an-toe, zoals Toon Hermans het zegt in één van z'n sketchen, da's beter dan de beste krukken, de snelste rolstoel, de duurste medicijnen.

Vandaag, terwijl E naar z'n werk was, heb ik het nr gewoontjes opgenomen met m'n smartphone.  De boel omgezet naar een audioversie en hupsakee, voor een keertje staat er eens muziek in m'n blog.  Niet foutloos, verre van.  Niet super gezongen, nog verder dan verre van.  Maar ach, het gaat over mijn koekenstad.  Die mag al ne keer bezongen worden, vind ik.

Bijlagen:
Aantwaarpe music.m4a (2.4 MB)   

08-12-2014 om 23:08 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
06-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.klimmuur
Klik op de afbeelding om de link te volgen
'k Kan het niet helpen.  Zoals m'n kinderen vroeger in (over)mate, mijn maten waren, zo is het nu met hén.  De telgjes.  M'n kleinkinderen dus.  Misschien wel in ergere mate zelfs.  Ik kàn het dus helemaal niet helpen dat ik veel over hen schrijf.  Zeker nu, in m'n huidige situatie.  Zijn zijn zowat m'n àlles.  Ik zou me graag als proefpersoon aan de wetenschap aanbieden om fijntjes te achterhalen welke soort stoffen kleinkinderen doen vrijkomen in de hasses van een grootmoeder.  Wil je't niet lezen, sluit dan maar af.  Niet dapper vind ik, maar tja, da's mijn mening hé.  Met zekerheid weet ik dat je dan heel wat mist.

Afgelopen week ging ik met G, 6 jaar, supporteren.  Niet dat hij deelnam aan een wedstrijd.  Maar hij wilde zoooooo graag dat ik een keertje zou komen kijken wanneer hij traint.  Hij klimt.  Ja, inderdaad, ook op zetels wanneer mama en papa niet kijken.  Op rekken.  Eventueel op de kast of zelfs het verwarmingselement van de chauffage.  En, als het effe kan, gaat ie de ladder op om op het tuinhuis een kijkje te nemen.  ...àls... als mama en papa niet kijken dus.  Wat doe je met zo'n kereltje?  Telkens herhalen dat dit niet mag omdat het gevaarlijk is, en omdat meubels dan stuk gaan en omdat kleine broer of neef het wel eens zou kunnen na-apen.  Je kan ook erreg, héél erreg boos worden.  Straffen.  In de hoek!  Zonder eten naar bed!  Morgen niet naar het verjaardagsfeestje van je klasgenootje!  EnWatNogMeer...  Pffft... of dàt zou helpen...  Nee dus.  Wij zijn beschaafde mensen en willen onze kinderen pedagogisch verantwoord groot brengen.  Redeneren met hen, of samen zoeken naar een oplossing.  En vooral zoeken naar de oorzaak.  Waarom doet ie dat nou?  Precies of zo'n kleine schallodder daarop antwoord kan geven...  Mama en papa vonden een goede oplossing door hem te leiden.  Hij is nu lid van een klimmuurclub.  Hij klimt daar onder begeleiding van een ervaren klimmaniak, z'n coach.  En deze keer mocht ik mee!!!

Met 7 kindjes voeren ze klimopdrachten uit in een kleurrijke zaal, op een zo veilig mogelijke manier.  Allemaal even erg gemotiveerd.  G is de jongste en enorm enthousiast.  Er zijn kinderen bij die mogelijk met spiderman-genen geboren zijn.  Zij doen het al langer en dus beter.  En dat doet me nadenken.  Oei oei, dat belooft!  Volgend jaar klimt hij in het salon omhoog en hangt ie in de luster.  Daarvan wordt ik hoe langer ik toekijk, hoe zekerder.  Hij heeft tijdens z'n training enkel oog voor de klimmuur.  Er wordt niet gewaaid naar moeke of papa, die m'n aangename gezelschap is.  Nee hoor!!!  Geen tijd voor.

Wanneer de sessie is afgelopen, komt hij vragen of ik wel alles goed heb gezien.  Hij somt bij benadering zowat alles op dat ie heeft gedaan en waarom en wat de opdrachten waren en dat het hem lukte of heel soms niet heel goed lukte de eerste keer maar de tweede keer, des te beter.  Ademen, kleine lieve schat.  Niet vergeten te ademen.  Tot overmaat van enthousiasme kan hij niet zwijgen over het voorstel van de coach om binnen twee weken (ofzo) met z'n allen te overnachten in de zaal.  Dan mogen ze in het pikdonker klimmen met een lichtje op hun hoofdje en snoepjes zoeken op de klimmuur.  Terwijl hij z'n veters knoopt tatert hij er zonder aarzelen of zuchten op los en van blijdschap herhaalt hij de boel nog een keertje.  Stel dat we iets gemist zouden hebben...  Eens thuis, blijft mama heel droogjes bij het aanschouwen van het verhaal van spring-int-veld.  Zij wil eerst alles goed nagaan.  Weten.  Zeker zijn.  Het kind niet doen zweven van geluk om naderhand hard neer te komen, moest er een adder onder 't gras zitten.

 'k Vind het allemaal fantastisch om te aanschouwen.  Net als het geknutseld geschenkje dat ik krijg van m'n andere twee kornuitjes, die samen met mama zaten te knutselen.  Gezellige sfeer bij het binnenkomen trouwens.  Zij, gaan seffens sporten.  Atletiek.  Daar ga ik binnenkort ook een keertje mee kijken.  E, de jongste doet sinds september ook mee.  (h)Eerlijk is (h)eerlijk.  Ook hem wil ik aanmoedigen.  Ook hij heeft maar al te graag dat moeke hem komt Zien.

Nee... écht niet...  Ik heb geen tijd om ziek te zijn...

06-12-2014 om 13:59 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
02-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.njammie
Klik op de afbeelding om de link te volgen
quote:
- Ik moet niets hebben van kennis waar geen gevoel aan vooraf is gegaan
 (André Gide)
- De smaak is de glimlach van de ziel
 (Léo Ferré)
- De ultieme verleiding is je gevoelens suggereren in plaats van ze te uiten
 (Jules Barbey D'Aurevilly)
- Elk zintuig bevat de vijf andere
 (Juan Ramon Jimenez)


 

Yep!  Ik beken.  Die kotte dorrekes gaan er goed in.  Voor de ongerusten die me kennen; wees dàt niet, ik overdrijf niet en trouwens... eentje per dag, dat mag...

Als excuus: ik eet die gewoonweg om wat wijzer proberen te worden.

En ge kunt dat ni geloven hoe lekker addaddis!!!

02-12-2014 om 16:52 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
01-12-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.muziekPiet
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Het weekeinde schoof weeral voorbij en is ondertussen vergane glorie.  E heeft in huis nog eens spullen verhuisd.  Helemaal alleen.  Ik zit in het -ondertussen- bekende energieputje.  Dan zeg ik: het gaat niet goed.  En dan wil hij natuurlijk weten wat er scheelt, heel erg bezorgd.  Maar da's nogal moeilijk uit te leggen. 'Nee, niet meer pijn dan anders.'  'Nee, niet misselijk in de zin van ik-moet-overgeven.'  'Nee, niet ziek.'  'Gewoon zo leeg dat ik me er miserabel van voel, da's al.'  Ik begrijp het wel, dat klinkt heel leeg.  Maar het inhoudloze kan je met woorden geen inhoud geven.  Enfin, ikke toch niet.  Dus verzeker ik hem dat hij echt niet ongerust moet zijn.  Dit zijn chemo-verschijnselen.  Neveneffecten.  Hmmm... ietwat meer genuanceerder aanvoelend dan het gelijknamige tv-programma.  Hij doet het dus helemaal alleen.  Tafels verzetten.  Terwijl ik in slaap val in de sofa, zonder gewetensbezwaren blijkbaar...

Zaterdag wilde ik toch proberen een heuveltje te verzetten.  Er was mooi weer voorspeld, dus wilden we daar toch van profiteren.  Ik wilde iets min of meer origineels kopen voor m'n pasgeboren neefje.  Maar daarvoor moesten we naar de koekenstad.  Da's momenteel een grote inspanning.  Liefst had ik iemand gevraagd het cadeautje te halen voor me.  Maar dat kan niemand hé.  Daarvoor moet je in mijn hoofd kunnen kruipen.  E heeft absoluut geen ervaring met babygeschenkjes.  Ik wilde hem dus echt niet alleen op jacht sturen.  We maakten een wandeling richting interessante verkooppunten, waar ik dacht te zullen vinden wat ik zocht.  Hartje stad.  Zaterdag, dus druk.  Zonder E kan ik dit echt niet, merk ik maar weer.  Het zou te makkelijk zijn moest ik het item direct gevonden hebben.  Maar uiteindelijk wint de volhouder.  Ach, 't is meer een kwestie van strategie.  Ondertussen middag, dus besluiten we dat we ergens iets kunnen gaan uiteten.  Maar onderweg, voel ik dat het niet gaat.  Ik moet naar huis.  We keren naar de Groenplaats om tram 9 te nemen.  In de galerie zien we de sint.  Een lange rij ouders met kindjes schuiven geduldig aan om kinderwensen kenbaar te maken.  Enkele pieten zorgen tussen de wachtenden voor wat vertier.  Het heeft effect, dus doen ze het goed.  Leuk om te zien.  Wat verder maken nog drie pieten muziek.  Oud en jong raken vertederd blij.  Hier zijn gelukkig geen bitskoemers die de pietenkwestie verstoren op dit blije moment.  Goedzo!  Discussieer daarover het hele jaar door, maar verstoor dat kinderplezier niet, vind ik.

Daar, onder de grond is een fantastische broodjeszaak (om uit te halen).  Het is er helemaal niet druk.  Raar!  Maar daar plukken wij de vruchten van.  E bestelt een broodje.  Ondertussen wandel ik verder naar het perron.  Daar kan ik immers zitten met wat geluk.  En ja hoor, dat heb ik!  Als ik net zit, komt E er al aan.  Aan de drukte op de tramstellen te zien, heb ik al snel door dat het sinterklaasfeest in het sportpaleis vandaag doorgaat.  Ik kom effe terug in die typische stadssfeer terecht.  Mensen verwijten mekaar wanneer ze niet direct kunnen instappen.  Boos voor 't minste.  Stommelingen toch!!!  Een zestiger kijkt toevallig in mijn richting.  Hij moet lachen.  Ik ook.  Raar, we kennen mekaar van haar noch pluim, maar begrijpen het waarom.  En, als je even oplet en naar mensen kijkt op zo'n plaatsen, is het altijd leuk wanneer iemand je pret begrijpt.  E zegt dat ie het aan me merkt dat het buiten komen me goed doet.  Al is het maar om naar de documentaire van het stadsleven te kijken.  Wanneer we thuis komen verdelen we het broodje (zo'n groot exemplaar waarvan ik de helft niet op krijg).  Mmmmm... Lekkerrrr!!!!

Afgelopen vrijdag kwamen Go en K langs.  Go had met haar duim tussen de autodeur geklemd gezeten.  Dom.  Vond ze zelf ook.  Maar nog meer... pijnlijk!  Eerste job was dus, verzorgen, die boel.  Het viel gelukkig mee.  Haar duim voelde wat mijn teen eerder deze week voelde, toch zo ongeveer, vermoed ik.  Zo'n middag snelt altijd voorbij.  Niet eerlijk!  'k Vind het toch enorm, hoe K telkens weer die vrijdag-file trotseert om me te bezoeken.  We kunnen natuurlijk een andere dag afspreken, maar voorlopig is vrijdag de beste.  Ondertussen heeft ze een (hopelijk) haalbare oplossing om er het beste van te maken.  K brengt Go naar huis, en blijft daar dan tot na het avondeten.  Dan pas rijdt ze verder.  Vrijdag (genoemd naar Freya, godin van de vruchtbaarheid) moet uiteindelijk wel een erg lange dag voor haar zijn...

01-12-2014 om 11:01 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
27-11-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.a lazy crazy day
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Vanmorgen had ik zin om in bed te blijven.  Lui, gemakkelijk, warm en zacht in bed.  De wereld zou voorbijglijden.  Oorlogen in de arabische wereld, rassen-onrust in Amerika, ebolaslachtoffers of -misbruiken in Sierra Leone, betogingen en stakingen door economisch onrecht in eigen land, zouden me niet wakker houden vandaag.  Egoïsme troef!  Ik zou me eens lekker niet druk maken bij het lezen van de krant bij het ontbijt, dat ik eet omdat ik medicatie moet innemen en het zo beter verteerbaar is.  Maar...  m'n gedachten lopen niet altijd parallel met de realiteit, zijnde Het Leven.  Hoe langer ik in bed blijf, hoe langer ik geen pijnstillers neem.  De keuze is aan mezelf.  Tegenspraak wordt niet geduld.  Beter nog, tegenspraak is totaal niet nodig.  Het zou een bewijs van domheid zijn.  Dus, toch maar uit de veren en naar beneden om appelsientje te persen op m'n eigen zeer onhandige manier omdat die handen niet mee willen.  Om wat ontbijtgranen te eten en daarbij m'n pijnstiller te nemen.  Om een klein half uurtje later m'n chemopillen door te slikken.  En dàn...

Zou ik weer naar m'n hemels-paradijselijk bed kunnen om te laten wat ik niet wil doen.  Maar zo zit ik nu ook weer niet in mekaar.  Ik voel me maar zus-en-zo.  Nee, geen pijn die niet te harden is.  Nee, ook geen misselijkheid.  Maar, simpel, niet goed.  Ben ik down?  Hmmmm... nee, dat zou ik niet zeggen.  Yep, dàt is het.  Energieloos.  Totaal zonder energie.  Ik verzorg m'n pijnlijke teen in de badkamer alvorens te douchen en enkel dat al, vermoeit me.  Hijgend neerzitten bij 't minste dat ik onderneem.  Oké!!!  Zo'n dag is het dus!  Toch heb ik een keuze.  Ik kan me er in verdiepen en dan zal het waarschijnlijk in m'n hoofd blijven zitten en wieweet, vergroot ik het dan nog uit.  Maar, ik kan ook gewoon m'n lichaam volgen.  Hebben we nou die nieuwe divan of niet?  Waar dient die voor?  Juist!  Eens ik mezelf presentabel heb gemaakt, leg ik me gemakkelijk voor de tv en kijk een film die ik eerder had opgenomen.  Durft er misschien iemand te reklameren?  Haaaa... ik dacht al van niet.  Straks komt m'n zus, die ik eerder overwoog af te bellen.  Toch maar niet gedaan.  Als zij komt, heeft ze haar gitaar mee en moet ik me wel een verzetje toe staan.  Zussen...  een welgekome positieve optie voor het leven.

Eerst praten we bij.  Over pijntjes en kwaaltjes en het werk en de familie en, en, en...  En, we snoepen chocolaatjes (echt niet veel).  En dan nemen we onze gitarrekes.  Het valt me op, hoe moeilijk het me gaat.  Tokkelen gaat haast niet.  Met sommige akkoorden krijg ik het ook nog moeilijker dan voorheen.  Maar, oké...  blijven proberen.  Die handen bewegen.  En, vooral truukjes leren aan zusjelief.  Zo leert zij wat ik nu niet kan.  Zijn we met z'n twee of niet soms...?  We doen lekker ons ding en hebben ideeën te over wat de muziek betreft.

Dat gaat nog vonken geven...

27-11-2014 om 18:23 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
26-11-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ligne roset
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Toen m'n zoon me gisteren afhaalde dacht ik onderweg naar zijn 'thuis': Woepsss... het is van vorige woensdag geleden -een volle week dus- dat ik nog buiten kwam.  In eerste instantie denkt een mens dan: Niet goed bezig!  Maar tja, het is wat het is.  Juist!  M'n zoon, A, heeft wel gelijk als hij me dan zegt dat het toch een mooi weekeinde is geweest.  Waarmee hij bedoelt dat het mooi wandelweer was.  Ja hoor!  Het weer was alles behalve slecht.  Juist!  Ik heb zelfs nog een klein uurke in de tuin gezeten, op het midden van de dag, wanneer de zon nog de meeste kracht heeft.  Warme trui, sjaal en oogjes toe, want de laagstaande zon is verblindend.  Dus kan ik toch min of meer sussend antwoorden dat ik toch wel ben buiten geweest.  Maar inderdaad, niet uit huis, of gaan wandelen.  Zo'n week snelt op hoog tempo voorbij.  Het went nooit... de tijd.  Alleen, heb ik nu meer tijd om daarbij stil te staan.  M'n drie koningskinderen zorgden weer voor een zeer aangename middag.  Ze zijn het alweer terug gewend dat moeke 's woensdags op visite komt.

 
De jongste, E, vertelt met een heel serieus gezichtje dat ie ziek is geweest en wel vijf keer heeft moeten overgeven.  Gelukkig is hij weer 'de oude' en zodra ik zijn aandacht daarop vestig, zweeft ie met z'n hoofdje weer in z'n spel- en kinderwereldje zoals het hoort voor een vierjarige.  Zesjarige G, laat me fier z'n oefenboekje zien.  Z'n ouders vertelden me eerder al, dat hij het niet kan laten.  Tegenwoordig is dit zijn meest favoriete bezigheid.  Rekenoefeningen en lezen.  Terwijl broer en zus tateren tegen de muren op, spelen, zingen, bakkeleien... sluit G zich met z'n boekje in z'n eigen wereldje om te schrijven en oplossingen te zoeken.  Dàt heeft ie niet van mij, denk ik.  Zulke fantastische genen bezit ik niet.  Ik, volwassen moeke, ken ondertussen natuurlijk wel enkele truukjes, om zulke afleidingen het hoofd te bieden.  Maar da's lang niet hetzelfde.  Die truukjes moet ik m'n kleindochtertje N ook maar eens leren, denk ik.  Zij is het toonbeeld van concentratieproblemen als er leven is in huis.  Ocharme m'n lieve meid.  Ze moet tegen vrijdag een hoop stof onder de knieën krijgen met oa namen van Germaanse en Romeinse goden en al wat met kalendertoestanden te maken heeft.  Een flinke bundel.  Ik heb me een tijdje over haar gebogen, maar wanneer E iets zingt, of vraagt of gewoon, speelt, is haar aandacht meer bij hem dan bij die bundel.  'k Ben benieuwd of het vrijdag goed zal lukken met die toets.

Eerder deze week werd onze nieuwe divan geleverd.  Gelukkig was mijn E al thuis.  Hij staat prachtig, zit erg comfortabel en oogt fantastisch.  Hij kon net door de deur.  Daar had ik onnodig schrik voor, dus.  De fatboy's waren een goed idee.  We vinden ze echt wel mooi, maar voor sommige mensen, vrees ik, zijn ze redelijk onhandig.  Je kan niet zomaar iedereen daarin laten plaats nemen.  Zitten gaat nog, maar het rechtkomen is voor sommigen onder ons warempel een delicate uitdaging, om het op een deftige manier te zeggen.  Als ikzelf een rokje draag, is elegantie nu ook niet direct de passende houding, om me uit de fatboy te hijsen.  Hoewel ik fysiek absoluut geen probleem heb om daar uit te komen.  Maar een broek is echt wel aan te raden.  Verdere uitleg hoeft niet...

Omdat we de gang moesten vrijmaken voor deze levering, hadden we de golfplaten die daar tegen de muur stonden, in de leefruimte op de vloer gelegd.  Roekeloze miekemot stootte haar teen tegen die platen.  Auwtchhhhhhh...  yep...  pijn... en-nog-eens-auwtchhhhhh...!!!  En wat meer kan ze ondernemen dan teentje te laten genezen?  Het liep gelukkig nog goed af.  Niks gebroken, dus lijm is niet nodig.  Een reden te meer om lekker languit in die mooie, nieuwe, elegante divan neergevlijd de mensonwaardige pijnen te doorstaan van een kapotte teennagel met bloeduitstortingen.  De pijnstillers die ze al maanden neemt, doorstaan de test niet.  Maar wie-dan-ook-zijdank

...er zijn erger dingen, weet ze maar al te goed.

26-11-2014 om 00:00 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
23-11-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bladerblazer
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Nu neem ik iets langer dan een week xeloda.  Het gaat goed.  Afgelopen donderdag zag ik werkmannen passeren in de straat.  In hun oranje plunje verrichtten ze hun noeste arbeid.  Auto's staan geparkeerd, de meesten met -twee van de vier- wielen in de goot.  Zo kunnen auto's die in tegenovergestelde richting rijden, mekaar nog passeren zonder meer.  Maar, dat wil natuurlijk zeggen, dat die goot niet goed kan geborsteld worden.  Dus vegen die stadsarbeiders maar rond de geparkeerde wagens heen.  Daar maken die heus geen probleem van.  Daarenboven, heeft één van hen een borstel vast en de andere draagt zo'n lawaaierige bladerblazer.  Soms zie je dan nog een derde, die nog eens achteraan komt met een borstel om -nogal wiedes- die uiteen geblazen bladeren weer bij mekaar te vegen.  Dan -last but not least- rijdt er zo'n wagentje met draaiborstel om de boel die bij mekaar geveegd wordt naar één punt, op te zuigen.  Eens je dat hebt bestudeerd, weet je plots heel duidelijk hoe de stad nog kan bezuinigen en in welke bodemloze put meer, nog onze hardverdiende maar verplicht afgestane belastingscentjes oa worden gegooid.  Die blazer trekt door het lawaai -ocharme de ondertussen wellicht dove arbeider die ermee rondzeult- altijd m'n aandacht.

Ik zag hen dus volop in de weer, zeer intens en met hoge concentratie, blaadjes omhoog blazen en vegen.  Misschien is dat wel de aanleiding geweest.  Wie zal het zeggen...?  In elk geval... ik had een energieboost van jewelste!!!  Het was echt heel lang geleden dat ik nog zo'n gevoel had gehad.  Ik wilde, ik zou en ik moest!  ...euhhh... iets doen!  Dus heb ik gepoetst.  Niet dat ik de koningin der netheid ben, maar één en ander moest er toch aan geloven.  Telkens ik aan iets nieuws begon, zou ik het volbrengen ook.  Met die ingesteldheid heb ik taken verzet.  Tot ik hijgend in m'n gemakkelijke stoel neerkwakte, niet meer verder kon.  Maar wat een voldaan gevoel!  Menslief!  'k Denk dat ik door die nieuwe chemo gek ben geworden.  Wie is er nu voldaan met de simpele onderhoudende poets van 'elke-keer-weer'?  Ik vond ons huisje véél properder en voelde me koningin te Rijk.

's Namiddags kwam zus Gr op bezoek.  Voor een keertje zonder gitaar.  Getaterd of de wereld zou vergaan.  Een hoop herinneringen uit onze kindertijd opgehaald en met mekaar uitgewisseld.  Ze is 6 jaar jonger dan ik en herinnert zich bepaalde dingen anders of niet, gewoon omdat ze te jong was bijvoorbeeld.  Zij heeft dan weer een reeks herinneringen die mij ontgaan omdat ik me met andere dingen bezig hield.  Vrijdag van 't zelfde laken een broek, maar dan met zus K.  Herinneringen ophalen en vergelijken.  Het zal wel toeval zijn zeker, dat dit ook met haar gebeurde.  Het begon toen ze me vragen stelde over een voorval.  Het verleden, je draagt het mee en leert er uit.  Wat ik had geleerd uit de dag tevoren was, dat ik teveel hooi op m'n vork had genomen.  'k Heb nog wel iets gedaan, maar lang niet meer zo ijverig als donderdag.

En zaterdag kwam Y, een vriendin.  We, E en ik, hielpen haar wat met computerprobleempjes en verder mochten we genieten van hààr herinneringen.  Jonge.  Onlangs reisde ze naar Australië.  Ze had dus veel te vertellen.  Meer dan duizend foto's konden we bekijken, maar we keken naar geeneen.  Ik was er gewoonweg te moe voor en zag het niet zitten.  Da's voor een andere keer.  De microbe is overwonnen.  Voorbij.  De energie zit weer in de kast en ik... 

...in m'n luie stoel...

23-11-2014 om 19:03 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
20-11-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kwak
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Woensdag is alweer voorbij.  Als het past voor m'n zoon en het gaat me goed, ga ik maar al te graag naar hem toe.  Halve dag school, dus ik zie dan ook die dotten van kleinkinderen.  Hij komt me dan ophalen in de voormiddag.  Eens thuis (bij hem dan) kunnen we nog gezellig een volwassen praatje maken zonder kindjes die alsmaar hun dingen willen vertellen.  Ik blijf thuis, terwijl hij of L, m'n schoondochtertje de kindjes ophaalt.  En dan...  tja dan, begint het uitgebreide kindermoment.  De aandacht gaat naar hen alle drie.  Ze willen allemaal hun interessante onderwerpen of voorvalletjes ten  gehore geven.  Mama en papa komen er haast niet meer aan te pas.  Tenzij het sporadisch gebeurt dat m'n drie knapperds zowat zijn uitverteld of geen vragen meer hebben.  Wanneer ze volledig opgaan in hun spel, als ik dan al niet mee speel.  Dikwijls genoeg word ik gretig uitgenodigd om mee te spelen.  Tegenwoordig zijn dat dan gezelschapsspelletjes.  In m'n fysiek goede dagen, rollebolde ik lekker mee over de vloer.  Dàt mis ik wel wat, maar tja, 'k ben best tevreden met wat we nu samen nog kunnen doen.

Deze woensdag was het enigszins anders.  L is opgenomen in het ziekenhuis.  A vertelde me dat het nu nog meevalt, daar hij enkele dagen vrij heeft, hoewel, morgen, donderdag gaat werken.  Hij heeft dan een cursus te volgen.  Gelukkig moet hij daarom niet zo vroeg als anders uit bed.  Hij zal de kinderen naar school brengen en dan rechtstreeks naar 't werk rijden.  Wellicht zal hij een beetje te laat komen, maar daar is niks aan te doen.  Voorlopig neemt hij nog geen sociaal verlof.  En hopelijk is L snel weer thuis.  Ik duim alvast super hard voor hen!!!

Het volwassen praatje verliep dus anders dan anders.  A was begonnen aan de strijk, maar da's toch iets dat hij niet goed kan.  Dat heb ik dus overgenomen.  Da's het enige jobke dat ik thuis kan bijhouden.  Lukt het niet in ene keer, dan doe ik de volgende dag verder.  A was natuurlijk niet akkoord, maar ik overtuigde hem van m'n gelijk.  Trouwens alles lukte ook hier niet.  Het moeilijkste er uitgenomen zodat hij dàt al niet meer hoeft te doen.  En toen hij thuis kwam met de kinderen, heb ik hen voor mijn rekening genomen zodat hij in de keuken kon werken.  N, al 8 jaar, had het wat moeilijk.  Ze mist mama en is bang dat er iets ergs aan de hand is.  Maar ze is zo'n lieve schat.  Ze hielp zonder mokken, wanneer papa iets vroeg.  Ook opruimen ging vandaag bij alle drie heel vlotjes zonder gemor.

Het is zo leuk hen tegen me aan te laten liggen, lekker knuffelend, terwijl we samen naar Alfred Jodokus Kwak kijken.  Samen de liedjes mee zingen.  En vooral de jongste, E z'n getrokken conclusies bevestigen of weerleggen.  Hij waarschuwt me wanneer een slechte figuur wat gaat uitsteken.  Ik ben dus tijdig op m'n hoede.  Bij elk van hen kan ik de tijd nemen om een persoonlijk en intiem knuffelmoment te koesteren.  Vandaag hebben ze 't extra nodig, da's duidelijk.  Daardoor verleg ik ook m'n grenzen maar weer.  Als m'n man me komt ophalen, ben ik helemaal uitgeteld.  Gelukkig moet er niet gekookt worden vanavond.

't Is overschotjesdag...

20-11-2014 om 10:15 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
18-11-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Albert
Klik op de afbeelding om de link te volgen
De afgelopen dagen zijn goed verlopen.  Tot hiertoe ondervind ik niks van de te slikken pillen (xeloda).  Des te beter.  'k Hou het wel rustig.  Toen gisteren de zon er effe door kwam, heb ik ervan geprofiteerd om de groene container te vullen met snoeihout.  Een deel was al klein geknipt, maar niet alles.  Het deed goed, nog eens een frisse neus te halen.  Ook al was het maar een half uurke.  Maar zo in't zonneke had ik  het helemaal niet koud.  'k Was natuurlijk ook in de weer.  Daarna was ik uitgeteld.  Niet simpel...  Ik voel dat ik moet bewegen om m'n spieren soepel te houden.  Vooral handen en voeten, daar die zo lastig aanvoelen.  Maar bij 't minste da'k doe, sta ik te hijgen dat 't niet schoon is.  En dan, tja, zit er maar één ding op.  Rusten Marie!!!  Dus lees ik maar de krant en magazines en boeken en modder ik maar wat aan.  Ahum... vakantiegevoel...

Die boekskes staan ondertussen vol over de sint en z'n zwarte pieten die niet zwart mogen zijn vanwege racismedoenerij.  Allemaal overroepen vind ik toch.  Langs de andere kant denk ik, schmink die zwarte pieten gewoonweg veel minder perfectamente zwart, zodat de witte huid ook nog wat zichtbaar is.  Dan is volgens mij alles oké.  Om heel eerlijk te zijn, merk ik al jaren op dat die pieten wel heel erg mooi properkes geschminkt zijn.  Niet realistisch genoeg.  Oké, zou je kunnen zeggen dat er ook haast geen kachels meer zijn waardoor de schoorstenen ook niet meer toegankelijk zijn zoals 'in mijnen jongen tijd'.  In dat geval hoeven die pieten helemaal niet zo zwart te zien.  Nu wordt het eerder een strijd van: 'kom niet aan onze cultuur, of 't is ambras! Sjamfoeters!'  We blijken te vergeten dat het over een kinderfeest gaat.  In Nederland ging het zelfs zo ver dat er betogers moesten worden opgepakt.  Met wat zijn we nou bezig...? vraag ik me dan af.

Het doet mij terug denken aan Albert.  M'n grootvader was een echte oud-koloniaal.  Hij was m'n stiefgrootva.  M'n bloedverwant heb ik nooit gekend.  Bompa dus, m'n stiefgrootvader, had nogal wat spullen meegebracht uit 'de Congo'.  Eén van die spullen was een houten borstbeeld.  Hij had ginder een knecht gehad die Albert heette en zo noemde hij dat borstbeeld ook.  Het was voor mij een vrij indrukwekkend werk.  Soms praatte ik er stiekem tegen, als kind.  Later, na het overlijden van m'n bomma, kwam Albert bij mijn ouders terecht.  In de living, net als tevoren.  Ook toen maakten we (wij allemaal, broers en zussen) opmerkingen over Albert.  Steeds met liefde.  Hij hoorde bij de familie.  Ik probeerde me altijd maar weer in te beelden hoe het de échte Albert is vergaan.  Nooit zal ik het weten.  Maar zwarte piet, moet toch kunnen blijven onder die naam.

Zoniet... doop ik hem terstond Albert.

18-11-2014 om 17:22 geschreven door mieke mot  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)


Foto

Archief per week
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 02/09-08/09 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 17/05-23/05 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 08/05-14/05 1972

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    aantwaarrepe
    www.bloggen.be/aantwaa
    Beslist de moeite waard.
  • familie uit de oude doos
  • muren, grenzen, bakens, kunst...
  • op reis...
  • mijnduifkes
  • thatswhy
  • metruelike
  • brustekesandkids
  • bandotaar
  • vanallesennogwat
  • het leven op tram en bus als insider

    beslist de moeite waard
  • zo lief...

  • Laatste commentaren
  • taai (yettie)
        op Explotiegevaar
  • terug (miet)
        op hier is ze dan maar weer...
  • bijgelezen (Maartje)
        op hier is ze dan maar weer...
  • Vechter (Patricia)
        op Explotiegevaar
  • erik (erik)
        op Explotiegevaar
  • mr (erik)
        op Explotiegevaar
  • deadline (yettie)
        op kleine viking
  • vingertjes auchie (yettie)
        op wandelstok
  • foto (yettie)
        op oei... 't is hoog t...
  • wat een toffe zussen (yettie)
        op tour d' anvers
  • mooi (yetti)
        op creatief
  • Komen en gaan (Greetje)
        op smakelijk!
  • dat komt goed !!! (Yetti)
        op kleinigheidjes
  • streetwear (Patricia)
        op zo schoon als een hemelbeestje
  • zottekes (yettie)
        op zo schoon als een hemelbeestje
  • oefenen (Patricia )
        op lente ijver
  • oefenen (yettie)
        op lente ijver
  • van buiten leren (yettie)
        op 1 mei
  • duimen (yettie)
        op ongerust
  • ik heb een zus (yettie)
        op druk weekeinde
  • onmacht (Patricia )
        op zucht...
  • steuntje (yettie)
        op zucht...
  • fingerplay (yettie)
        op thuis
  • hoeveel??? (yettie)
        op meesjes
  • goed gevoel (yeti)
        op woeptiedoeptie!!!
  • oncoloog (yettie)
        op consultatie
  • uitstervend ras (yettie)
        op De Dode Duif
  • zusjesdag (greetje)
        op uitje
  • persoonsbeschrijving (greetje)
        op schrijven?
  • er tussenuit met de solden (yeti)
        op zou ik? zouden we?
  • leuk te horen (yettie)
        op raren tiep se
  • de zusjes (Yettie)
        op gitaarzussen
  • lekker samenzijn (Yettie)
        op anti-kankerdag
  • piknik... (Krissie)
        op middelheim
  • reuzerad (Patricia)
        op Mooi weer!
  • Soms... (Keely)
        op noorderlicht Ijsland
  • Zingen. (EwVM)
        op privacy
  • Dropbox

    Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.


    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!