Als dit een droom was,wat duidelijk niet kon omdat dit te lang duurde, dan was ik in een wereld terechtgekomen die volkomen nieuw voor mij was. Als deze wereld een beetje logica bevatte, dan verwachtte ze van me dat ik al 122 jaar oud was en dat ik normaal gezien dood zou moeten zijn. Nog altijd dezelfde man vroeg me of ik in nog andere dingen speelde. 'Ik speel niet', antwoordde ik een beetje bars. Hij keek een beetje geschokt en bleef maar vragen of ik ergens optrad of ik een programma had. Ik zei hem dat ik al sinds 1920 optrad. Hij vroeg me een flyer of kaartje,ik ze dat de kaart in de stafkamer lag. Hij vroeg me of ik een amateur was in het optreden. Ik vond dat dit denigrerend overkwam en hij vroeg me wat ik deed voor de kost. Ik wist niet direct wat te antwoorden en zei, na wat twijfelen, dat ik het kalmer aan deed. Hij begon te vertellen dat de stad vol agentschappen zat voor acteurs, filmmensen, televisiejongens, die altijd blij zijn met een tip. En hij zei dat moest ik geen kaartje hebben dat ik hem maar mijn E-mails moest geven, wist ik wat dat was. Hij vroeg me ook naar mijn woonplaats. Daarmee raakt hij me op een teer punt. Maar al een geluk had hij niets door. Maar ik besloot er toch over te beginnen dat ik nu niet echt een woonplaats had. Hij begreep mijn situatie, ik had hem namelijk wijsgemaakt dat mijn vrouw me had laten zitten, en bood me aan om een aantal nachten bij hem te blijven logeren. Mijn plannetje was gelukt en ik had onderdak. Ik mocht bij hem blijven en hij zou me aan een paar mensen voorstellen in de theater en TV wereld.