25-09-2008 om 14:07 geschreven door 1983

28 september 2008

Hotel Vocal vandaag.
En wat wordt er gezongen?
De Roos van Ann Christy,
k heb serieus moeten slikken.
Net traantjes kunnen tegen houden.
En dat door een stom ma
prachtig liedje...
Gelukkig kon er ook eens gelachen worden
de rest van de middag.
K had het nodig na vannacht.

Of kwam het ook door de kater?
Tja, etentje afsluiten met gratis rum,
komt ni goe. Zeker omdat ik anders bijna
nooit drink en het nu ad fundum was.
Eén fles voor ons 8,
moet kunnen.
Heb ik ondervonden vannacht of
beter vanmorgen.
Overslapen en dus trein gemist.
Waardoor ik met een uur vertraging
ben aangekomen in Antwerpen.
Ach, geen ramp.

Even minibabbeltje gehad met
Ann, wel fijn.
Maar wie had de bibber,
ikke natuurlijk, toch
toen ik een foto moest nemen
voor iemand anders.
Idioot.
Kwam het door de emoties?
Of zal ik het op de drank steken?
Ja, het beste excuus, mijne kater
in combinatie met een slapeloze nacht.

Tom ook nog gesmst vandaag.
Of we nog eens konden praten.
Gewoon het horen van zijn stem
brengt me in de war dus
weet ni of ik het aan kan.

Wat mis ik hem.
We hebben zo veel meegemaakt
samen...
We hebben samen 2 of beter
3 engelenkindjes.
Toch iets wat ons bindt.
Natuurlijk is er veel gebeurd,
veel ruzie's, veel discussies,...
Maar er was ook zo veel meer
dan dat.
En net dat mis ik nu enorm!
Zijn knuffels, zijn kusjes,
zijn hand op mijn buik,...
Dat hoort tot het verleden.
Voor altijd?

Morgen nog eens naar de psych.
Lijkt of het ni echt meer helpt.
Of te goed werkt eigenlijk.
K pieker te veel.
Depressie is ni op 1, 2, 3 voorbij.

Al kan het wel.
De gedachte blijft steeds aanwezig,
opgeven is de makkelijkste keuze.
Opnieuw wat pillen en tis zo voorbij.
Dan zou ik bij mijn kindjes zijn!


26 september 2008

Het is op, genoeg geweest!

25 september 2008

Maandag naar de uitreiking
van de Vlaamse Musicalprijzen geweest.
We waren goed vroeg dus nog niet veel volk
van de partij. Zo konden we rustig
rondkijken naar alle anderen die
ondertussen toekwamen.
Zoals verwacht heel wat bv's
te zien, vooral mijn collega was
daardoor onder de indruk.
Bij mij lijkt het een beetje te wennen.
Of kwam dat doordat mijn
humeur nog op een laag pitje stond.

Gelukkig wel kunnen genieten van
de hele avond zonder al te
veel te moeten piekeren.
Ik ben helemaal akkoord met de
uitreikingen, net wat ik verwachtte.

De nacht die er op volgde was
wel zwaar. Weer veel te
weinig slaap, zeker na zo'n
zwaar weekend.
En dat resultaat merk ik alweer.
Buiten verkoudheid nu ook keelpijn
en koorts. Enkel zuigtabletje genomen.

Nog één dagje werken
en dan is het weer weekend.
Zondag naar hotel Vocal.
K zie het helemaal zitten!
Al mag ik niet te veel stil staan
bij vorig jaar dan.


20 september 2008

Het licht en mijn knuffel hebben
maar eventjes geholpen.
Ik heb een kleine 4 uurtjes
geslapen vorige nacht.
Iets is beter dan niets zeker.
Ook vandaag weer even met de psych
gebeld. Ze heeft me een nieuwe 'opdracht'
gegeven. Eentje die een beetje voor
afleiding zou kunnen zorgen.
Ik moest eens nadenken over het
verleden en eens stil staan
bij alle kleine details die ik me nog herinner.
Nu ik er zo over na denk: dat is
echt wel vrij veel.
Bepaalde geuren die samen hangen
met herinneringen. Kleine dingen
die een grote indruk nalieten toen
ik nog kind was. Zowel in positieve
als in negatieve zin.
Voorbeeldjes hiervan zijn:
de associatie van bleekwater
met buikgriep als kind
(ma had dat gebruikt in het toilet),
de verkeerde hand vast nemen als
kleuter; waarvan ik nachten lang
heb wakker gelegen.
Zelfs herinneringen van het
ziekenhuis rond mijn 6de
verjaardag: de steriële geur
en de angst voor die enorme naald:
nog steeds heb ik het niet zo voor naalden...
De exacte geur van de wierrook
bij de begrafenis van mijn grootvader
(na 14 jaar geleden) kan
ik er perfect tussenuit halen...
Mijn soms overgevoelige huid,
wat nog steeds zo is.
Het scherp opmerken van geluiden
uit de omgeving. Zelfs het 'draaien'
van een auto in de straat, voelde
en voel ik nog steeds in mijn buik.
Gaat allemaal samen met Hoog Sensitief.
Pas nu besef ik dat ook echt.
Raar. Al verklaard het nu
ook echt hoe het komt dat
ik me nog zo veel details kan herinneren.

Ik ben bang om dingen van mijn kindjes
te vergeten. Maar nu weet ik ook dat
mijn geheugen alles perfect heeft
opgeslagen en dat ook nog zo zal blijven doen.
Alleen zal het pas geleidelijk aan
weer helemaal terug komen.
Zou een soort van zelfbescherming zijn,
niet te veel verdriet tegelijk.
Al voelt dat niet zo aan op dit moment.
Ik ben 'blij' dat ik hier zo veel
van mijn gevoelens gepost heb.
Vooral ook mijn boekje dat
ik bijhield tijdens mijn zwangerschappen.
Zo blijft er toch nog wat
tastbaars en herleesbaar over
van hun leventje!

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure

Soms zou ik zo graag de tijd
terug draaien naar het moment
dat alles nog goed was.
En tegelijk ook niet helemaal.
Want als Jelle een kansje had
gekregen, had ik waarschijnlijk
ook niet die korte tijd van jullie kunnen
genieten.
Ik mis jullie nog steeds!
mama

Ik zou in elk geval wel steeds
dezelfde beslissingen hebben
genomen dan die ik nu heb moeten maken.
Dat deel zou ik niet anders willen.
Maar het had zo mooi kunnen zijn:
3 kindjes en een 4de op komst.
Maar waarschijnlijk op heel andere
momenten dan het nu was en nog steeds is.

Nu moet ik toch dringen gaan stoppen
met denken want wat ik hierboven
lees, lijkt wel een beetje verwarrend.
Moeilijk om het exact te verwoorden zo.

19 september 2008

Gisteren weer een zware dag en nacht.
Houdt het dan nooit op?
De vermoeidheid slaat toe, hard toe.
Weerstand begint ook alweer enorm
te verzwakken. Een eerste verkoudheid
is er al. Ik mag me voorbereiden op meer.
En op die momenten vraag ik me af
of dit allemaal nog zin heeft.
Nog meer dan anders heb ik dan
de zin om het gewoon op te geven.
Voorbij.
Want waarom nog al die moeite doen?
Voor wie? Voor wat?

Op het werk is het zwaar,
je loopt ook een hele dag met
een soort vrolijk masker op.
En zelfs dan lijken de kindjes soms
te merken dat ik het moeilijk heb.
Dan komen ze nog meer dan anders
knuffelen en heb ik het daardoor
meestal nog moeilijker.
Ik zie hen graag en zelfs
dat doet pijn.
Het besef dat ik nooit zo'n band
zal hebben met mijn kindjes...
Ik probeer wat afstand te houden,
want ook bij hen volgt er vroeg of laat
het afscheid. Al zetten zij dan wel
een nieuwe stap in hun leventje,
wat positief is.

Ik ga nu wat proberen slapen,
want ik ben op.
Val bijna in slaap achter mijn laptop.
Tot het licht uit gaat,
en mijn gedachten en dromen
het overnemen.
Misschien moet ik maar gewoon
het licht aan laten. Weg nare dromen...
Terug een beetje kind.
Mijn knuffel naast me in bed.
Hopend op een beetje troost.

16 september 2008

Alweer een slapeloze nacht.
Of beter, ik heb me uiteindelijk
in slaap gehuild.
Mijn ogen waren vanmorgen
nog helemaal rood en opgezwollen.
Ma vroeg zelfs wat er aan de hand was.
Ik meteen: niesbui en denk één of andere allergie.
Meteen een frisse douche genomen om de
sporen wat weg te 'wissen'.

Ook de kids opt werk waren uit humeur.
Goed dat het zonnetje scheen en we
toch even buiten konden.

En nu?
Ik ben echt heel moe maar mijn humeur
is niet denderend. Proberen om niet
te veel na te denken. Gewoon te
ontspannen, rustig te gaan slapen.
Je weet maar nooit.

Beelden van Yanne's afscheid
blijven maar komen...
Van het moment in het ziekenhuis
tot haar allerlaatste knuffel
en het afscheid.
Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw...

15 september 2008

Tom gisterenavond nog opgebeld.
Hij is nog langs geweest en we hebben
nog een hele nacht gebabbeld.
Over Yanne, over ons verdriet
en over onszelf.
Het heeft in elk geval wel een
beetje opgelucht en nu weten
we duidelijk waar we staan.
Zoals het nu liep, kon het ook niet echt
meer verder: wel - niet,...
Veel te verwarrend.
De knoop is eindelijk doorgehakt,
we hebben samen hopelijk de juiste beslissing genomen.
Of het echt de juiste keuze is,
zullen we dan wel gauw genoeg merken.

Vandaag was het zwaar opt werk.
Niet echt veel kindjes maar
wel een paar zieken dus veel
traantjes.
Zelf kreeg ik het daardoor
ook best zwaar.
Die confrontatie, het lijkt een beetje
makkelijker te gaan maar elke
keer denk ik nog aan mijn kindjes.
Vooral toen ik vandaag 'onze' kleinste
spruit een flesje gaf.
Dat lieve snoetje, het zeurderige toontje,
het lachje bij het flesje,
het genieten van het drinken,
het knuffelmomentje erna.
Allemaal dingen die ik moet missen...
Wat had ik dat zo graag gedaan!

Je hoort andere ouders klagen over
huilbuien, slechte nachten,...
Moet inderdaad best vermoeiend zijn,
maar dat weet je toch als je aan
kinderen begint. Of niet?
Zij mogen dit meemaken, anderen
krijgen die kans niet!!!

En dan is er weer dat verlangen
naar een kindje.
Maar die wens is nu totaal uitgesteld,
misschien wel voor altijd.
En ook dat is weer even slikken.

Wordt het ooit weer een beetje leefbaar?
Het verdriet een beetje minder pijnlijk?
Komt er ooit een moment dat ik gewoon
kan opstaan zonder dat beklemmende
gevoel? Dat ik kan gaan slapen en
meteen in dromenland ben?
Gewoon een beetje gelukkig zijn...
Weer kunnen genieten van kleine dingetjes
en niet steeds afleiding moeten zoeken.
Of beter: geen afleiding maar gewoon ontspanning.
Rust...

14 september 2008

Vandaag de dag...

Wat is dit zo onwerkelijk.
Ik blijf in herhaling vallen.

Wie denkt er nog aan Yanne?
Tom heeft een lief smsje gestuurd.
Hij mist ons dochtertje nog steeds heel erg
en hij wou dat hij de tijd kon terug draaien.

En ik?
Natuurlijk denk ik nog aan haar.
Elke dag, misschien zelfs elke minuut van de dag.
De pijn van het afscheid blijft knagen.
Het lijkt nog steeds een nachtmerrie
waar ik elk moment kan uit ontwaken.
Misschien een beetje ontkenning van de realiteit?

Daarstraks effe gebeld met de psych.
Ik had er weer nood aan ja.
En zij kon me enkel zeggen dat ik
moet proberen om mijn gevoelens te verwoorden,
zoals ze al zo vaak heeft gezegd.
Ze kan het niet in mijn plaats doen.

Maar hoe verwoord je zoiets?
De pijn is niet te beschrijven,
het gemis onmenselijk,
het verdriet overweldigend.
En toch zijn dit volgens mij niet de juiste
woorden voor wat ik op dit moment voel.
Hoe voelt het om hele dagen met
dit verlies geconfronteerd te worden?
Hoe voelt het om opnieuw een heel klein
beetje hoop te hebben en meteen
daarna de hoop te moeten opgeven?
Ik weet hoe het voelt, ja.
Maar of ik dat dan kan omschrijven...
Kan ik dat ooit wel?
Hoeft het wel?
Ik voel wat ik voel...
Wat ben ik dan met het benoemen ervan?
Volgens mij voegt dat er niets aan toe.

Misschien mag ik me er niet druk om maken.
Hier moet ik nu niet mee bezig zijn.
Ik moet bezig zijn met verlies
van Yanne en hoe ik dat een plekje kan geven.

Ik zie haar zo weer voor me.
Zo klein, zo perfect,
alles erop en eraan.
Elk klein detail.
Ik lijk ze zelfs weer even tegen
me aan te voelen.
Dat kleine warme lijfje
op mijn buik.
De stilte op het moment dat
er gehuil moest zijn.
Het allerlaatste moment dat ik haar
kon vast houden.
Het voelde alsof ik haar nooit meer wou los laten.
Haar allerlaatste afscheidszoentje...
Het definitieve afscheid.

14-09-2008 om 00:00 geschreven door 1983