Beste Musical The Last Five Years (Judas Theaterproducties)
Beste Regie Martin Michel (Fame) Beste Vrouwelijke Hoofdrol Ann Van den Broeck (Sanne, The Last Five Years)
Beste Mannelijke Hoofdrol Jan Schepens (Nathan, The Last Five Years)
Beste Vrouwelijke Bijrol Loeki Knol (Goede Fee, Assepoester)
Beste Mannelijke Bijrol Koen Crucke (Koning Maximiliaan, Assepoester) Beste Inhoudelijke Prestatie Pol Vanfleteren (arrangementen, The Last Five Years)
Beste Creatieve Prestatie Karen Beens (poppen, De Fabeltjeskrant) Beste Ensemble Fame Radio 2 Publieksprijs Grease
Maandagavond beleefden zo'n 1200 genodigden en musicalfans in De Zuiderkroon in Antwerpen een spannende en uitzinnige avond tijdens het vijfde gala van de Vlaamse Musicalprijzen. Buitenbeentje 'The Last Five Years' kreeg vier onderscheidingen. De intieme voorstelling is door de jury uitgeroepen tot Beste Musical van het afgelopen seizoen. Ann Van den Broeck en Jan Schepens kaapten de prijs weg voor Beste Vrouwelijke en Beste Mannelijke Hoofdrol, Pol Vanfleteren krijgt voor zijn arrangementen de prijs voor Beste Inhoudelijke Prestatie.
'Fame' had de meeste nominaties (8) en wist er 2 te verzilveren: Beste Regie (Martin Michel) en Beste Ensemble. 'Assepoester' leverde de beste bijrollen af, gespeeld door Koen Crucke en de Nederlandse Loeki Knol. Karen Beens, die de poppen van 'De Fabeltjeskrant' ontwierp, wint de prijs voor Beste Creatieve Prestatie. De Radio 2-Publieksprijs is voor 'Grease'.
De vakjury, met voorzitster Leah Thys, deelde ook twee speciale trofeeën uit. Hans Peter Janssens kreeg de carrièreprijs voor Bijzondere Verdienste. In Vlaanderen speelde hij onder meer de hoofdrollen in 'Les Misérables', 'The Phantom of the Opera' en 'Dracula'. In Londen vertolkte hij jarenlang de rollen van Jean Valjean en Javert in 'Les Misérables'. Hij was de eerste acteur die beide rollen vertolkte in de West End. Momenteel schittert hij in de Disney-musical 'Tarzan' in Nederland.
Wim van den Driessche werd bedacht met de ATV-Prijs voor Bijzondere Prestatie. Hij speelde onlangs in 'Les Misérables' in Nederland de twee mannelijke hoofdrollen op één dag, een wereldprimeur. Beide acteurs brachten tijdens het gala een uitzonderlijk duet van het nummer 'Ster' uit 'Les Misérables'.
Tijdens de show, die live werd uitgezonden op ATV en ook mee te volgen was op Radio 2, waren er ook enkele veelbelovende voorsmaakjes van het nieuwe musicalseizoen: de cast van 'Daens' (met o.a. Lucas Van den Eynde, Free Souffriau en Jelle Cleymans), de kids van 'Annie', de volledige cast van 'Suske en Wiske - De Circusbaron', de jonge belofte Sara Gracia Santacreu uit 'Evita' en Timo Descamps met een nummer uit 'Kruistocht in Spijkerbroek'. De Britse musicalster Sarah Hay (o.a. 'Blood Brothers', 'West Side Story', 'Romeo & Juliet') kwam speciaal voor de gelegenheid naar Antwerpen met een act waarmee ze de zaal in enkele minuten op haar hand kreeg. Jo De Poorter en Bieke Iegems praatten de avond met stijl en een knipoog aan mekaar.
Uiteraard is iedereen na een prijsuitreiking benieuwd hoe de winnaars reageren. Wij trokken naar enkelen van hen met felicitaties en vroegen naar hun diepste overwinningsemoties.
Pol Vanfleteren (Beste Inhoudelijke Prestatie) "Wat doet dat met een mens? Verhoogde bloeddruk, snellere hartslag, meer transpiratie en voor de rest een gelukzalig gevoel! Het geeft de kracht om verder te gaan. Het geeft de kracht om verder te gaan en aan nieuwe dingen te werken. En er komt zeker iets nieuws!"
Sam Verhoeven (producent The Last 5 Years, goed voor 4 Prijzen) "Onze pronostiek stond op drie. We dachten: met drie van de vier zou het goed zijn. We waren zeer verbaasd dat zowél Ann als Jan in de prijzen viel én dat we daarenboven ook nog eens als beste musical werden gekozen. Dus dat is fantastisch. We kunnen op elke prijs heel trots zijn. Het geeft de moed om aan nieuwe dingen te werken."
Loeki Knol (Beste Vrouwelijke Bijrol) "Ik ga er een mooi plaatsje voor zoeken thuis! Ik vind het een zeer groot compliment, zeker ook omdat ik het Belgische volk zeer artistiek vind, muzikaler zelfs dan de Nederlanders. Dus wat dat betreft ben ik heel blij dat ik 'm gekregen heb!"
Koen Crucke (Beste Mannelijke Bijrol) "Van de eerste keer prijs. Ik had het echt niet verwacht dat het voor mij zou zijn! Ik sta te trillen op mijn benen."
Ann Van den Broeck (Beste Vrouwelijke Hoofdrol) "De eerste keer dat ik de prijs win voor de Vrouwelijke Hoofdrol. Ik vond die rol zo leuk om te spelen. 't Is natuurlijk heel fijn als je daar dan een erkenning voor krijgt. Mijn eerste (voor Merrily We Roll Along) staat ergens ónder de piano (lacht), maar ik zal hem nu bovenhalen en de twee er op zetten. De twee rollen waarvoor ik heb gewonnen, zijn twee rollen waar ik écht achter sta: een goeie uitdaging, moeilijke muziek."
Jan Schepens (Beste Mannelijke Hoofdrol) (excuseert zich eerst voor zijn haar) "Ik had het echt niet verwacht. Het bewijs: ik had een rolkraagtruitje aangedaan! Ik had verwacht dat Davy Gillis zou winnen. Maar ik vind het wel fijn dat we zoveel prijzen gewonnen hebben, want het betekent toch een duwtje in de rug voor de kleiner, niet-commerciële musicals."
Hotel Vocal vandaag. En wat wordt er gezongen? De Roos van Ann Christy, k heb serieus moeten slikken. Net traantjes kunnen tegen houden. En dat door een stom ma prachtig liedje... Gelukkig kon er ook eens gelachen worden de rest van de middag. K had het nodig na vannacht.
Of kwam het ook door de kater? Tja, etentje afsluiten met gratis rum, komt ni goe. Zeker omdat ik anders bijna nooit drink en het nu ad fundum was. Eén fles voor ons 8, moet kunnen. Heb ik ondervonden vannacht of beter vanmorgen. Overslapen en dus trein gemist. Waardoor ik met een uur vertraging ben aangekomen in Antwerpen. Ach, geen ramp.
Even minibabbeltje gehad met Ann, wel fijn. Maar wie had de bibber, ikke natuurlijk, toch toen ik een foto moest nemen voor iemand anders. Idioot. Kwam het door de emoties? Of zal ik het op de drank steken? Ja, het beste excuus, mijne kater in combinatie met een slapeloze nacht.
Tom ook nog gesmst vandaag. Of we nog eens konden praten. Gewoon het horen van zijn stem brengt me in de war dus weet ni of ik het aan kan.
Wat mis ik hem. We hebben zo veel meegemaakt samen... We hebben samen 2 of beter 3 engelenkindjes. Toch iets wat ons bindt. Natuurlijk is er veel gebeurd, veel ruzie's, veel discussies,... Maar er was ook zo veel meer dan dat. En net dat mis ik nu enorm! Zijn knuffels, zijn kusjes, zijn hand op mijn buik,... Dat hoort tot het verleden. Voor altijd?
Morgen nog eens naar de psych. Lijkt of het ni echt meer helpt. Of te goed werkt eigenlijk. K pieker te veel. Depressie is ni op 1, 2, 3 voorbij.
Al kan het wel. De gedachte blijft steeds aanwezig, opgeven is de makkelijkste keuze. Opnieuw wat pillen en tis zo voorbij. Dan zou ik bij mijn kindjes zijn!
26 september 2008
Het is op, genoeg geweest!
25 september 2008
Maandag naar de uitreiking van de Vlaamse Musicalprijzen geweest. We waren goed vroeg dus nog niet veel volk van de partij. Zo konden we rustig rondkijken naar alle anderen die ondertussen toekwamen. Zoals verwacht heel wat bv's te zien, vooral mijn collega was daardoor onder de indruk. Bij mij lijkt het een beetje te wennen. Of kwam dat doordat mijn humeur nog op een laag pitje stond.
Gelukkig wel kunnen genieten van de hele avond zonder al te veel te moeten piekeren. Ik ben helemaal akkoord met de uitreikingen, net wat ik verwachtte.
De nacht die er op volgde was wel zwaar. Weer veel te weinig slaap, zeker na zo'n zwaar weekend. En dat resultaat merk ik alweer. Buiten verkoudheid nu ook keelpijn en koorts. Enkel zuigtabletje genomen.
Nog één dagje werken en dan is het weer weekend. Zondag naar hotel Vocal. K zie het helemaal zitten! Al mag ik niet te veel stil staan bij vorig jaar dan.
20 september 2008
Het licht en mijn knuffel hebben maar eventjes geholpen. Ik heb een kleine 4 uurtjes geslapen vorige nacht. Iets is beter dan niets zeker. Ook vandaag weer even met de psych gebeld. Ze heeft me een nieuwe 'opdracht' gegeven. Eentje die een beetje voor afleiding zou kunnen zorgen. Ik moest eens nadenken over het verleden en eens stil staan bij alle kleine details die ik me nog herinner. Nu ik er zo over na denk: dat is echt wel vrij veel. Bepaalde geuren die samen hangen met herinneringen. Kleine dingen die een grote indruk nalieten toen ik nog kind was. Zowel in positieve als in negatieve zin. Voorbeeldjes hiervan zijn: de associatie van bleekwater met buikgriep als kind (ma had dat gebruikt in het toilet), de verkeerde hand vast nemen als kleuter; waarvan ik nachten lang heb wakker gelegen. Zelfs herinneringen van het ziekenhuis rond mijn 6de verjaardag: de steriële geur en de angst voor die enorme naald: nog steeds heb ik het niet zo voor naalden... De exacte geur van de wierrook bij de begrafenis van mijn grootvader (na 14 jaar geleden) kan ik er perfect tussenuit halen... Mijn soms overgevoelige huid, wat nog steeds zo is. Het scherp opmerken van geluiden uit de omgeving. Zelfs het 'draaien' van een auto in de straat, voelde en voel ik nog steeds in mijn buik. Gaat allemaal samen met Hoog Sensitief. Pas nu besef ik dat ook echt. Raar. Al verklaard het nu ook echt hoe het komt dat ik me nog zo veel details kan herinneren.
Ik ben bang om dingen van mijn kindjes te vergeten. Maar nu weet ik ook dat mijn geheugen alles perfect heeft opgeslagen en dat ook nog zo zal blijven doen. Alleen zal het pas geleidelijk aan weer helemaal terug komen. Zou een soort van zelfbescherming zijn, niet te veel verdriet tegelijk. Al voelt dat niet zo aan op dit moment. Ik ben 'blij' dat ik hier zo veel van mijn gevoelens gepost heb. Vooral ook mijn boekje dat ik bijhield tijdens mijn zwangerschappen. Zo blijft er toch nog wat tastbaars en herleesbaar over van hun leventje!
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Soms zou ik zo graag de tijd terug draaien naar het moment dat alles nog goed was. En tegelijk ook niet helemaal. Want als Jelle een kansje had gekregen, had ik waarschijnlijk ook niet die korte tijd van jullie kunnen genieten. Ik mis jullie nog steeds! mama
Ik zou in elk geval wel steeds dezelfde beslissingen hebben genomen dan die ik nu heb moeten maken. Dat deel zou ik niet anders willen. Maar het had zo mooi kunnen zijn: 3 kindjes en een 4de op komst. Maar waarschijnlijk op heel andere momenten dan het nu was en nog steeds is.
Nu moet ik toch dringen gaan stoppen met denken want wat ik hierboven lees, lijkt wel een beetje verwarrend. Moeilijk om het exact te verwoorden zo.
19 september 2008
Gisteren weer een zware dag en nacht. Houdt het dan nooit op? De vermoeidheid slaat toe, hard toe. Weerstand begint ook alweer enorm te verzwakken. Een eerste verkoudheid is er al. Ik mag me voorbereiden op meer. En op die momenten vraag ik me af of dit allemaal nog zin heeft. Nog meer dan anders heb ik dan de zin om het gewoon op te geven. Voorbij. Want waarom nog al die moeite doen? Voor wie? Voor wat?
Op het werk is het zwaar, je loopt ook een hele dag met een soort vrolijk masker op. En zelfs dan lijken de kindjes soms te merken dat ik het moeilijk heb. Dan komen ze nog meer dan anders knuffelen en heb ik het daardoor meestal nog moeilijker. Ik zie hen graag en zelfs dat doet pijn. Het besef dat ik nooit zo'n band zal hebben met mijn kindjes... Ik probeer wat afstand te houden, want ook bij hen volgt er vroeg of laat het afscheid. Al zetten zij dan wel een nieuwe stap in hun leventje, wat positief is.
Ik ga nu wat proberen slapen, want ik ben op. Val bijna in slaap achter mijn laptop. Tot het licht uit gaat, en mijn gedachten en dromen het overnemen. Misschien moet ik maar gewoon het licht aan laten. Weg nare dromen... Terug een beetje kind. Mijn knuffel naast me in bed. Hopend op een beetje troost.
16 september 2008
Alweer een slapeloze nacht. Of beter, ik heb me uiteindelijk in slaap gehuild. Mijn ogen waren vanmorgen nog helemaal rood en opgezwollen. Ma vroeg zelfs wat er aan de hand was. Ik meteen: niesbui en denk één of andere allergie. Meteen een frisse douche genomen om de sporen wat weg te 'wissen'.
Ook de kids opt werk waren uit humeur. Goed dat het zonnetje scheen en we toch even buiten konden.
En nu? Ik ben echt heel moe maar mijn humeur is niet denderend. Proberen om niet te veel na te denken. Gewoon te ontspannen, rustig te gaan slapen. Je weet maar nooit.
Beelden van Yanne's afscheid blijven maar komen... Van het moment in het ziekenhuis tot haar allerlaatste knuffel en het afscheid. Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw...
15 september 2008
Tom gisterenavond nog opgebeld. Hij is nog langs geweest en we hebben nog een hele nacht gebabbeld. Over Yanne, over ons verdriet en over onszelf. Het heeft in elk geval wel een beetje opgelucht en nu weten we duidelijk waar we staan. Zoals het nu liep, kon het ook niet echt meer verder: wel - niet,... Veel te verwarrend. De knoop is eindelijk doorgehakt, we hebben samen hopelijk de juiste beslissing genomen. Of het echt de juiste keuze is, zullen we dan wel gauw genoeg merken.
Vandaag was het zwaar opt werk. Niet echt veel kindjes maar wel een paar zieken dus veel traantjes. Zelf kreeg ik het daardoor ook best zwaar. Die confrontatie, het lijkt een beetje makkelijker te gaan maar elke keer denk ik nog aan mijn kindjes. Vooral toen ik vandaag 'onze' kleinste spruit een flesje gaf. Dat lieve snoetje, het zeurderige toontje, het lachje bij het flesje, het genieten van het drinken, het knuffelmomentje erna. Allemaal dingen die ik moet missen... Wat had ik dat zo graag gedaan!
Je hoort andere ouders klagen over huilbuien, slechte nachten,... Moet inderdaad best vermoeiend zijn, maar dat weet je toch als je aan kinderen begint. Of niet? Zij mogen dit meemaken, anderen krijgen die kans niet!!!
En dan is er weer dat verlangen naar een kindje. Maar die wens is nu totaal uitgesteld, misschien wel voor altijd. En ook dat is weer even slikken.
Wordt het ooit weer een beetje leefbaar? Het verdriet een beetje minder pijnlijk? Komt er ooit een moment dat ik gewoon kan opstaan zonder dat beklemmende gevoel? Dat ik kan gaan slapen en meteen in dromenland ben? Gewoon een beetje gelukkig zijn... Weer kunnen genieten van kleine dingetjes en niet steeds afleiding moeten zoeken. Of beter: geen afleiding maar gewoon ontspanning. Rust...
14 september 2008
Vandaag de dag...
Wat is dit zo onwerkelijk. Ik blijf in herhaling vallen.
Wie denkt er nog aan Yanne? Tom heeft een lief smsje gestuurd. Hij mist ons dochtertje nog steeds heel erg en hij wou dat hij de tijd kon terug draaien.
En ik? Natuurlijk denk ik nog aan haar. Elke dag, misschien zelfs elke minuut van de dag. De pijn van het afscheid blijft knagen. Het lijkt nog steeds een nachtmerrie waar ik elk moment kan uit ontwaken. Misschien een beetje ontkenning van de realiteit?
Daarstraks effe gebeld met de psych. Ik had er weer nood aan ja. En zij kon me enkel zeggen dat ik moet proberen om mijn gevoelens te verwoorden, zoals ze al zo vaak heeft gezegd. Ze kan het niet in mijn plaats doen.
Maar hoe verwoord je zoiets? De pijn is niet te beschrijven, het gemis onmenselijk, het verdriet overweldigend. En toch zijn dit volgens mij niet de juiste woorden voor wat ik op dit moment voel. Hoe voelt het om hele dagen met dit verlies geconfronteerd te worden? Hoe voelt het om opnieuw een heel klein beetje hoop te hebben en meteen daarna de hoop te moeten opgeven? Ik weet hoe het voelt, ja. Maar of ik dat dan kan omschrijven... Kan ik dat ooit wel? Hoeft het wel? Ik voel wat ik voel... Wat ben ik dan met het benoemen ervan? Volgens mij voegt dat er niets aan toe.
Misschien mag ik me er niet druk om maken. Hier moet ik nu niet mee bezig zijn. Ik moet bezig zijn met verlies van Yanne en hoe ik dat een plekje kan geven.
Ik zie haar zo weer voor me. Zo klein, zo perfect, alles erop en eraan. Elk klein detail. Ik lijk ze zelfs weer even tegen me aan te voelen. Dat kleine warme lijfje op mijn buik. De stilte op het moment dat er gehuil moest zijn. Het allerlaatste moment dat ik haar kon vast houden. Het voelde alsof ik haar nooit meer wou los laten. Haar allerlaatste afscheidszoentje... Het definitieve afscheid.
eentje zonder afscheid nemen. En heel misschien opnieuw durven dromen van de toekomst.
Tijd om door te gaan. Verder te gaan en dit verlies een plekje te geven.
6 september 2008
De eerste werkweek zit erop. Zo vermoeiend! En heel emotioneel ook. Ik had er rekening mee gehouden maar toch was de confrontatie moeilijker dan gedacht, zwaarder...
Ik moet doorgaan. Of mag ik toch opgeven? Wat is dit moeilijk. Het weekend mag nog dagen duren.
1 september 2008
Voor velen de eerste schooldag,
voor mij de eerste werkdag.
Vannacht amper geslapen,
vooral toch door de zenuwen, belachelijk
maar ik kan het niet helpen.
Het is soms sterker dan mezelf.
Ik voelde het gisteren eigenlijk al aankomen
want mijn humeur ging met de minuut bergaf
waardoor ik weer last kreeg van hartkloppingen
en kortademigheid. Mezelf toch weer wat
kunnen kalmeren en uiteindelijk werkte
de nodige afleiding toch voor een poosje.
Gisterenavond nog met de psych gebeld en
zij stelde toch voor om een pilletje in te nemen
om de nacht iets rustiger door te komen. Het hielp in elk geval een beetje.
Gisteren niet meer naar t plekje geraakt maar het daarstraks toch maar gedaan. Ik had het nodig na de confrontatie met al die lieve kleine kindjes vandaag.
Gelukkig vandaag maar één babytje, wel een meisje, dus ik moest toch wel enorm slikken. Het had zo mooi kunnen zijn. Er was ook een mama die nog een plekje kwam reserveren, voor augustus 2009, voor het babytje op komst.
En nu... Ik weet het niet. Ik ben moe, maar nog te onrustig om te gaan slapen, straks nog even tv kijken. Werken van 9 tot 18u toch niet te onderschatten... Gelukkig kan ik nu rustig inlopen tot donderdag. Dan zal het half 8 - 18u worden. Ik kan dus al beginnen aftellen naar eind oktober!
Deze week ook maar één keer psych gepland. Ik hoop dat dat lukt, al mag ik natuurlijk wel nog even bellen als het te moeilijk wordt. Wil ik nog wel hulp? Wat haalt het uit? Ik krijg er mijn kindjes niet door terug en de pijn zal ook altijd blijven!
31 augustus 2008
Gisteren mijn verjaardags-afscheidsfeestje gehad. Heel leuk en gezellig. Aperitief opt gras, dan gourmet op de banken. Heel wat getetterd en gelachen. Het optreden zelf was echt fantastisch!!! Collega's konden dat alleen maar beamen. Ann was helemaal zoals we haar kennen opt podium... De andere zangers en de dansers waren ook heel goed. Na afloop ons dessertenbuffet opgegeten. Jammer genoeg geen babbeltje gehad met Ann zelf... K had haar nochtans vanalles willen vragen ma ja. Zal voor een volgende keer zijn.
Vannacht nog eens aan een stuk doorgeslapen, komt mede doordat ik pas om half 2 in bed lag. Misschien werkte gisterenavond voor het eerst ook weer rustgevend...
Er is nog veel werk aan de winkel want vandaag was dat goede humeur alweer een heel stuk minder. Dan heb ik echt zoiets van, t hoeft ni meer...
Morgen opnieuw aant werk, fulltime... Begin te twijfelen, zal het wel lukken, kan ik het aan...
Ik wandel misschien straks nog tot aant plekje van Jelle, Yanne en Anne-Laure. Zal me de nodige rust geven. Of dat hoop ik. Filmpje van Anne-Laure aant kijken nu. Op wie leek ze het meest? Toch wel op Tom denk ik... Maakt ook niet uit. Ze was prachtig!
29 augustus 2008
Gisteren een druk dagje gehad en dat voelde ik dan ook gisterenavond. Te moe om meteen in slaap te vallen, dus nog wat muziek geluisterd.
Ik was alweer 'vergeten' wat muziek van TLFY met me doet. Ik hoorde nog maar de intro en twas al raak. Ik ben tot halverwege de voorstelling geraakt, toch al iets. Dan lukte het echt niet meer... Terwijl het tijdens de live versie met momenten ook heel zwaar werd, leek het nu weer totaal anders.
Onrustig geslapen, kort indommelen en dan weer wakker, zo ging het maar door. Om half 2 vannacht dan maar verder geluisterd om te eindigen met opnieuw benauwdheid, misselijkheid en hartkloppingen. Niet echt gezond maar k moet er door. De muziek brengt zo veel herinneringen weer naar boven. Herinneringen aan de dag waarop ik afscheid moest nemen van Anne-Laure...
Volgende keer moet het anders...
Memory uit de musical Cats
Midnight, not a sound from the pavement Has the moon lost her memory, She is smiling alone. In the lamp light the withered leaves collect at my feet And the wind begins to moan.
Memory, all alone in the moonlight I can smile at the old days I was beautiful then, I remember the time I knew what happiness was. Let the memory live again.
Every Street lamp seems to beat a fatalistic warning Someone mutters, the street lamp gutters, and soon it will be morning.
Daylight, I must wait for the sunrise I must think of a new life And I mustn't give in. When the dawn comes tonight will be a memory, too And a new day will begin.
Burnt out ends of smokey days, the stale cold smell of morning A street lamp dies, another night is over, another day is dawning.
Touch me, it's so easy to leave me All alone with the memory Of my days in the sun. If you touch me, you'll understand what happiness is Look, the new day has begun.
27 augustus 2008
Mijn verlof zit er bijna op En wat heb ik tot nu toe gedaan? Niet veel eigenlijk. K had graag nog een weekje naar zee of het buitenland geweest, maar dat is er niet meer van gekomen.
Het ene moment kijk ik uit naar komend weekend, afscheidsfeestje met collega's en mijn verjaardagsfeestje. En tegelijk zie ik er tegenop. Hoe zal het allemaal verlopen die dag? Zal het lukken om de hele dag door te gaan? En wat daarna? Opnieuw in een gat vallen? Back to reality?
Maandag opnieuw fulltime aan de slag, dat wordt zwaar. Maar ja, meer centjes zijn welkom want heb nog wel wat ziekenhuisrekeningen te betalen... En ik wil ook nog wel wat dingetjes plannen en dan ook EINDELIJK verhuizen...
Maar nu dus gewoon nog even proberen genieten van de allerlaatste daagjes vakantie.
23 augustus 2008 deel 2
Een droom een wonder,... Kan ik nog wel verder zonder?
Alles is zo stil, mijn buik is zo leeg
Leven en dood zo dicht bij elkaar
Eén seconde, een ogenblik en alles is voorbij
De zeepbel spat uit elkaar voor de zoveelste keer dit wil ik niet meer
Tranen overal alles wordt nat net zoals de wereld om me heen Een tranendal en niemand die mij begrijpen kan
Hoop wordt wanhoop Vastklampen aan iets wat er niet meer is Afleiding doet steeds meer pijn Telkens opnieuw het afscheid
Dromen lijken werkelijkheid, nachtmerries laten sporen na onuitwisbaar Voor altijd
Terugkeren in de tijd Verbeelding Hoe het had kunnen zijn
Te mooi om waar te zijn...
Alle 4 nog veel te klein...
23 augustus 2008
Goeie voornemens zijn dingen die toch wel moeilijk vol te houden zijn.
Mijn humeur is momenteel een ramp. De tranen blijven maar komen. En op zo'n momenten zou het handiger zijn om alles gewoon op te geven. Voorbij. Voor wie zou ik nog moeite doen? Is er wel iemand die me begrijpt?
Ik probeer wel gewoon verder te gaan, dingen te plannen, te doen,... Maar wat als zelfs dat niet echt meer helpt. K heb een hele waslijst met data in mijn agenda genoteerd.
Allemaal leuke dingen, dingen met Ann en Sam en musical en... En toch lijkt dit niet echt te helpen. 20 data van nu tot juni 2009, veel die nu wel in het najaar vallen. Een troost? Een klein beetje misschien, vooral de afleiding dan toch.
Ik hoop op nog een beetje mooi weer, maar vrees dat zelfs dat er niet echt in zit. Ik wil naar 't plekje van mijn kindjes toe, maar met zo'n weer is dat niet echt haalbaar. Op zo'n momenten mis ik hen het meest!!! Dan wil ik hen opnieuw vasthouden, gewoon een knuffeltje, één keertje maar! Maar dat is onmogelijk. Dus zit ik hier maar naar hun foto's te staren. Heel onwerkelijk, zijn deze babytjes echt van mij?
Als een klein wit wolkje gedreven door de wind kwam je even bij mij even was je mijn kind
Ik kijk naar omhoog en zie als in een vlucht een klein wit wolkje gaan langs de helderblauwe lucht.
Waar je ook bent ik zou het niet weten niet in tijd of afstand te meten maar ik heb je bij mij diep in mij daarom ben je steeds dichtbij...
Een glimlach kwam voorbij Spiegeling in het stille water Te mooi om waar te zijn Een glimlach kwam voorbij...
Een klein wonder was het een nieuw leven had het moeten zijn Het is je echter niet gegeven maar in onze gedachten zul je altijd bij ons zijn.
Als een vlindertje zo klein groeide jij in mij Nu ben jij het vlindertje van mijn gedachten.
Ik blijf aan je denken in gedachten en dromen Wil je al mijn wensen schenken En laat ze naar je komen Langs de warme zonnestralen Die voor jou mijn liefde vertalen.
It's a Hard Knock Life Na het fenomenale succes van Peter Pan en de Vlaamse Assepoester, gaat Geert Allaert Theaterproducties opnieuw voor een grootse musical voor het hele gezin. De keuze is gevallen op de wegdroom-klassieker 'Annie'. Een volledig Vlaamse productie met een absolute topcast! Met o.m. Marijn Devalck, Ann Van den Broeck, Daisy Thys, Sasha Rosen en Steve Beirnaert. De musical is vanaf 21 december te zien in Gent, Antwerpen, Oostende en Hasselt.
Ze laat zich niet doen, heeft een bos rode krullen en wacht nog steeds op haar ouders. Wie kent Annie niet? Het roodharige weesmeisje is één van de meest geliefde musicaliconen uit de geschiedenis van Broadway! Haar emotionele zoektocht naar haar ouders kan je volgend seizoen opnieuw beleven in een uitmuntende Vlaamse versie!
Annie brengt haar dagen door in een weeshuis onder het harde regime van directrice Miss Hannigan in de hoop ooit haar ouders terug te zien. Bij toeval wordt Annie uitgenodigd bij de miljonair Warbucks. Het wordt een bezoek dat haar leven grondig zal veranderen. Voorgoed!
De Vlaamse Annie? Om dit onsterfelijk verhaal naar Vlaanderen te brengen, werkt Geert Allaert opnieuw samen met de Nederlandse producenten Albert Verlinde en Roel Vente. Samen hebben ze al een indrukwekkende Vlaamse cast weten te verzamelen:
Marijn Devlack is de norse miljardair Oliver Warbucks, die de kerstdagen wat wil opvrolijken door eens een weesmeisje in huis te nemen. Ann Van den Broeck is zijn lieftallige assistente Grace Farell die meteen valt voor de charme van Annie. Steve Beirnaert en Sasha Rosen spelen het gemene schurkenduo dat zich voordoet als Annie's ouders om de mooie beloning op te strijken. En de grandiose Miss Hannigan, de gefrustreerde eigenaresvan het weeshuis wordt vertolkt door niemand minder dan Daisy Thys.
De regie is in de deskundige handen van John Yost, die ook o.m. tekende voor de musical Assepoester, die eerder dit jaar volle zalen trok in de Stadsschouwburg Antwerpen.
Annie - de ultieme kerstmusical om van te houden! Laat deze eigenwijze krullenkop je hart (opnieuw) veroveren en zing uit volle borst mee met musicalklassiekers als Tomorrow en It's a hard knock life!
Voor iedereen die ooit kind is geweest!
22 tot 28 december 2008: Capitole Gent 2 tot 11 januari 2009: Stadsschouwburg Antwerpen 22 februari 2009: Kursaal Oostende 28 februari 2009: Grenslandhallen Hasselt
Het lijkt nu pas door te dringen dat ik ook dit kindje weer kwijt ben. Het verdriet is enorm maar het voelt zo anders. Ik keek er naar uit, telde af naar eind maart 2009,... Maar meteen na het goede nieuws kwam dit overweldigende nieuws. Geen kindje meer op komst.
Nog zo pril, het allereerste begin van een nieuw leventje op komst. Het was nog heel klein maar toch ook al heel welkom.
Kan je verdriet vergelijken? Ik denk het niet... Alhoewel. Dit verdriet voelt anders dan bij Yanne en Anne-Laure, anders dan bij Jelle. Misschien komt dit door het feit dat ik er rekening mee hield dat het fout zou gaan. Of eigenlijk precies wist dat het zo zou zijn... Of doordat de band met dit kleine wondertje nog niet zo sterk was. Dit was nog maar het begin van een groot wonder.
Wat ik me wel afvraag nu: was het een meisje of een jongen? Mijn gevoel zegt een jongen. De vorige 3 keer was ik juist. Nu zal ik het nooit weten.
Dit is vooral heel onwerkelijk. Ik ben nog volop bezig om het verlies van Yanne en vooral Anne-Laure een plekje te geven. En alweer heb ik er een engelenkindje bij. Maar zo voelt het niet helemaal. Moet ik me daar schuldig om voelen? Natuurlijk krijgt dit een plekje en zal ik het ook nooit vergeten! Het is gewoon zo anders...
Misschien doet het gewoon minder pijn. Of nee, anders pijn...
Lief wondertje ik mis je ook hoor! mama
13 augustus 2008
Happy Birthday to me! Al is het hij niet zo happy als ik had gedacht.
Zaterdag kreeg ik buikpijn en kort daarna bloedverlies. Ik wist meteen hoe laat het was. Vrijdag zag alles er op de echo nog perfect uit. En de dag erna was het alweer voorbij.
Ik had het eigenlijk al voelen aankomen. Moeilijk om te omschrijven maar mijn gevoel zei dat het niet klopte... Ook al was alles in orde, ik had er geen vertrouwen in.
De teleurstelling is er toch nog, ondanks dat voorgevoel. Je blijft ergens toch nog een klein beetje hopen dat die droom uit komt. Als het dan toch fout loopt...
Dag droom dag lieve droom Het gaat je goed mama
6 augustus 2008
Het blijft allemaal heel onwerkelijk. Ik hou het natuurlijk nog wel stil, zeker nog een aantal weken. Maar ik moest het toch ergens kwijt vandaar.
Verder gaat alles nog steeds zijn gewone gangetje, al krijg ik wel weer wat last van ochtendmisselijkheid. Ik neem het er graag bij...
Deze week mijn voorlopig laatste werkweek. Nog betaald 'verlof' en dan op 1 september een nieuwe start. Iets om naar uit te kijken! Maar eerst nog een feestje op 30 augustus T kan er ni snel genoeg zijn.
Oh ja, mijn verjaardag komt er natuurlijk ook nog tussen. Bijna vergeten. 25. Denk niet dat dat veel veranderd, je wordt ook niet echt van de ene op de andere dag ouder he. En volwassener zal het ook al niet zijn. Ken jezelf...
4 augustus 2008
Ik kan het niet langer voor mezelf houden. Morgen 6 weken zwanger. Zo onwerkelijk. En ja, het is nog van Tom. Een heel verhaal hoe het gelopen is maar dat zal ik hier maar niet vertellen. Ben er niet zo trots op, we zijn beiden in de fout gegaan.
Verder gaat mijn leventje gewoon zijn gangetje. Het dringt nog niet echt door. En ik durf ook niet geloven dat het goed zal gaan nu. Het is nog lang, dus ik zie wel hoe het gaat.
Als alles goed gaat, is het babytje gepland op 31 maart 2009
Gisteren bevestiging gekregen van wat ik al vermoedde. Mijn gevoel laat me in elk geval nog niet in de steek, toch al iets. Meer nieuws kan ik hierover nog niet kwijt...
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure mama is happy. En tegelijk ook een beetje in de war. Dit heeft tijd nodig. Dikke kus mama
28 juli 2008
Gisterenmiddag wat gaan uitwaaien aan zee, of beter afkoelen van de hitte. Wat winkeltjes gedaan, wat gewandeld, iets gegeten en natuurlijk een terrasje gedaan. Al bij al een gezellige middag al had ik toch liever even op het strand langs het water gewandeld. Toch nog maar een keertje terug gaan dan.
Ik heb wel genoten van die middag en was gisterenavond dan ook uitgeteld. Niet moeilijk na de veel te korte nacht daarvoor. Gisterenavond meteen als een blok in slaap gevallen.
En nu, nu is er een schuldgevoel. Ik mag me ontspannen, ik weet het wel. Maar toch voelt het niet juist. Er is nog te veel verdriet hier. Verdriet dat maar niet lijkt te minderen, dat soms zo hevig wordt dat het lichamelijk pijn doet...
Het verlangen naar een kindje is er 'opnieuw'. Of nog steeds. Binnen een kleine maand opnieuw aan het werk tussen al die kleine babytjes. Ik merk nu al dat ik het vaak moeilijk heb om ze gewoon nog maar te zien en tegelijk geniet ik er enorm van om hen vast te houden. Zo dubbel. Het had zo anders moeten zijn.
Het kindje van kennissen is even oud dan Yanne nu had moeten zijn. Als ik dat kleine ventje zie krijg ik het warm en koud tegelijk. Zo had het hier ook moeten zijn. Dat schattige babytje, geboren op 13 februari, is nu al een heel actieve baby van bijna 6 maanden. En hij gaat naar de opvang waar ik ga werken in september. Ik ga hem dus dagelijks zien... Dat wordt niet makkelijk. Moeilijk gaat ook zeker? Of moet gaan...
Aftellen naar eind augustus, het houdt me op de been. Daarvoor wil ik doorgaan... Nu toch nog.
22 juli 2008
Al bij al een vrij rustige dag. De keelpijn en koorts zijn sinds gisteren ook weer verdwenen, gelukkig.
Vanmorgen wat boodschappen gedaan, daarna even opgepast op nichtje. Dan bij de psych langs geweest.
Ik moet meer praten, jaja, da ken ik ondertussen wel al. Het lijkt maar niet te lukken... Gedachten genoeg maar ze ook naar buiten laten komen, veel moeilijker. Dan wordt het ook weer tastbaarder, of beter realistischer. Ga ik nu op de loop voor mijn gevoelens? Misschien wel een beetje. Eerder uit zelfbescherming dan het echt te ontvluchten. Want ontvluchten kan ik niet. Hoe graag ik dat soms even zou willen. Gewoon heel eventjes niet denken, weer eventjes 'gewoon' zijn. Zonder daarbij mijn kindjes te vergeten. Heel even het verdriet weg, enkel de mooie herinneringen. Dat zou zo fijn zijn...
Vanmiddag ook even muziek geluisterd en daar waren de traantjes weer. Brengt zo veel herinneringen met zich mee. En ja, daar horen nog altijd tranen bij. Dat beloofd voor augustus. Beetje beangstigend... Ik wil niet overvallen worden door tranen. Maar TLFY is ook goed gegaan. Allé, tijdens de voorstellingen toch, erna was een ramp... Erna... Je denkt da je niet 2 maal dezelfde fout maakt, en dan toch. Dat zie je dan achteraf pas in. Dat het fout is. Al ben ik daar nog steeds niet 100% van overtuigd. Ergens blijft het nog hangen. Wat als... Zo veel eenvoudiger. Geen strijd aangaan, gewoon voorbij.
20 juli 2008
Iets wat ik voelde aankomen is er nu. Ik ben ziek. Niets ernstigs hoor, beetje grieperig of een keelonsteking ofzo. Komt gewoon doordat ik niets om handen heb en door de vermoeidheid is mijn weerstand vrij laag. Dus ja. Ik heb verlof en ben ziek. Mijn plannen voor vandaag dan maar afgelast. Een beetje rusten, wat rondlummelen, tv kijken, internetten... Zo erg is het ziek zijn nu ook weer niet.
Hopelijk ben ik morgen alweer op de been want heb geen zin om zo mijn vakantie te starten.
Ben volop plannen aant maken voor mijn verjaardagsfeest. K heb iets origineels gevonden, de uitnodigingen zijn gemaakt en afgegeven of verstuurd. Het wordt tegelijk ook het afscheid van mijn huidige collega's. Eerst leek me dat niet zo moeilijk maar nu ik er zo over nadenk wordt het toch moeilijker dan verwacht. Ach, een feestje als afscheid, dat is zo slecht nog niet zeker? Nu nog bedenken wat te eten. K had gedacht aan een barbeque ofzo, maar weet niet of dat ter plaatse haalbaar is. Of gewoon een pik-nik, ook altijd leuk. Duimen dat het dan mooi weer is natuurlijk. Iets om naar uit te kijken, al duurt het nog een hele poos, eind augustus is pas het feest.
Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Ik kom terug van jullie plekje. Heel eventjes maar langs geweest maar dat was voldoende om tot rust te komen, om na te denken... Over de toekomst. Want ja, ik moet verder zonder jullie, hoe moeilijk ik dat ook vind. Jullie afscheid lijkt al zo lang geleden en tegelijk is het ook net alsof ik jullie gisteren in mijn handen hield. 3 kleine wezentjes, alle 3 compleet, alle 3 zo van mij... En toch moest ik afscheid nemen. Maar wat er ook gebeurd, jullie hebben een plaatsje in mijn hart. Niemand die dat ooit kan afnemen. En in mijn herinneringen zullen jullie er altijd zijn!
Een HSP is iemand die gevoeliger is voor indrukken en prikkels van de buitenwereld dan gemiddeld. Hij of zij neemt subtielere nuances waar in bv. de lichaamstaal en stemmingen van anderen, is gevoeliger voor licht, geuren en geluiden, enz.... Een HSP raakt daardoor sneller overprikkeld en heeft de behoefte zich terug te trekken op zichzelf.
HSP is geen ziekte maar een karaktertrek met vele verschillende eigenschappen. Indien je er niet op de juiste manier mee leert omgaan (en dit kan voor iedere HSP anders zijn) kan deze karaktertrek de oorzaak zijn van zowel fysieke als psychische aandoeningen/problemen.
Elke HSP heeft verschillende eigenschappen, beleeft zn HSP-zijn op een eigen, individuele manier.
Indrukken en prikkels?
Elk ogenblik van de dag doen we indrukken op, staan we bloot aan allerlei prikkels. Smaken, geuren, geluiden, bewegingen, kleuren, vormen, sferen, enz nemen we voortdurend en vaak onbewust via onze zintuigen op. Alles is in feite een prikkel en niet alleen van buitenuit. Onze gevoelens en gedachten vormen de prikkels van binnenuit.
HSPs hebben meer tijd nodig om deze indrukken te verwerken dan minder gevoelige personen. Om dit proces te helpen, hebben ze het nodig zich terug te trekken op zichzelf. Dikwijls zijn zij zich daar niet van bewust of krijgen zij daartoe de kans niet. Als gevolg daarvan raken ze over hun toeren en/of worden ze geïrriteerd, soms zelfs agressief.
Positieve eigenschappen
Ondanks het feit dat vele HSPs hun hooggevoeligheid vaak als negatief ervaren zijn er ook heel wat positieve eigenschappen.
1) Je bent beter in het signaleren van fouten en dus ook in het vermijden ervan.
2) Je doet je werk gewetensvol en je werkt meestal hard.
3) Je kan je heel goed concentreren wanneer je door niets of niemand wordt afgeleid.
4) Je merkt kleine nuanceverschillen op in allerlei waarnemingen, zoals kleuren, kleding of sfeer
5) Je verwerkt vele dingen op een ander, dieper niveau dan de doorsnee persoon.
6) Je voelt planten en dieren beter aan.
7) Je denkt vaak na over de diepere zin van het leven.
Verstand versus gevoel
In onze maatschappij wordt hooggevoeligheid niet altijd begrepen, laat staan gewaardeerd. Van kleinsaf aan leren we immers dat het verstand primeert op het gevoel. Daardoor leren we als het ware onze gevoelige kant te negeren en niet te luisteren naar de signalen van ons lichaam en ons hart. Dit kan op lange duur leiden tot innerlijke conflicten en ontevredenheid.
Het is dus belangrijk zich zo vlug mogelijk bewust te worden van het HSP-zijn, om op een evenwichtige manier te leren omgaan met de eigen behoeftes en noden. HSPs zijn niet altijd makkelijk te herkennen. Als kind hebben ze vaak geleerd hun hooggevoeligheid te camoufleren of uit te schakelen uit overlevingsdrang. Dat blijft ook voor vele volwassen HSPs gelden. Zij werden immers geconditioneerd in hun gedrag op jonge leeftijd en dat patroon is moeilijk te doorbreken.
Aan de andere kant zijn HSP's erg creatief en hebben zij een brede interesse. Ze zijn zorgzaam en empathisch (meelevend) en krijgen snel inzicht in een situatie waardoor ze originele en creatieve oplossingen kunnen aanbrengen bij problemen. Ze hebben een goed ontwikkelde intuïtie en tonen veelal interesse en inzicht in spirituele zaken.
Functioneren in groep is een zwak punt. Drukte en sociale gebeurtenissen gaan zij liever uit de weg.
Een diepgaand één-één gesprek geniet hun voorkeur.
Opgelet voor de valkuilen
Omdat je je zo goed kan inleven in anderen (empathie), bestaat het gevaar dat je je gaat verliezen in de emoties van een ander. Uiteindelijk kan je niet meer onderscheiden of die gevoelens nu van jou of van de ander zijn.
HSP's worden soms letterlijk leeggezogen door anderen. Ze hebben dan zelf geen energie meer over en worden dan prikkelbaar.
Een HSP is doorgaans nauwgezet en perfectionnistisch ingesteld, vaak wil hij de dingen té goed doen. Dit kan de diepliggende oorzaak zijn van vele kwalen, o.a. chronische vermoeidheid, grote stemmingswisselingen, depressies en verslavingen
Faalangst en angst om fouten te maken, maken soms dat je helemaal niets meer doet.
In het ziekenhuis kreeg ik ook te horen dat ik waarschijnlijk hoog sensitief ben. Ik had niet echt een idee wat het inhield en ook int ziekenhuis was de kennis beperkt. Gelukkig bestaat er zoiets als internet. En inderdaad, wat ik daar terug vind, is heel herkenbaar. Het verklaart ook veel, zowel van mijn verleden als het nu. Je beleeft alles heel intens, dus dat geeft extra moeilijkheden. Maar als je er op let en extra tijd voor jezelf vrij maakt, is het eenvoudiger om er mee om te gaan.
Vrijdag heb ik een nieuw gesprek hierover int ziekenhuis. Vooral de begeleiding van de psych zal dan wat worden aangepast.
Verder gaat mijn leventje gewoon verder. Dit veranderd niets aan het feit dat ik nog steeds het verlies moet proberen een plaatsje te geven.
Gisterenavond had ik het opnieuw heel moeilijk. Dan moet ik echt moeite doen om opnieuw tot rust te komen. Gelukkig lukt me dat al iets beter nu. Mijn nachtrust wordt nog steeds vaak onderbroken door dromen en traantjes... Dat zal nog wel een poosje zo blijven. Vandaag voel ik me weer niet echt 100%. Mijn humeur laat het wat afweten. Ben wel een beetje teleurgesteld in mezelf. Het ging nu net weer wat beter. Een bezoek aan de psych vanmorgen heeft niet echt veel geholpen. Maar goed, straks aant werk, dat zorgt misschien voor de nodige afleiding. K zal in elk geval blij zijn dat het avond is, na zo'n lange dag. Dat wordt nog aanpassen in september...
15 juli 2008
Een nieuwe job, een nieuwe start? Ik ben er nog niet helemaal uit of ik er blij moet mee zijn. Waarschijnlijk wel. Ik krijg de kans om opnieuw een beetje mee te draaien. Opnieuw full time aan het werk. Vooral financieel is dat wel fijn. Opnieuw wat meer ademruimte en ik zou opnieuw wat meer kunnen sparen.
Het zal wel zwaar worden denk ik. Terug hele dagen aan het werk. Opnieuw tussen de baby's en de peuters. Maar tegelijk ook een nieuwe uitdaging.
Net terug van het ziekenhuis. Ik moest even op controle. Het lijkt wel te lukken, nu weer thuis. Al ga ik nog wel dagelijks bij de psych langs. En dat zal ik deze zomer voorlopig ook nog blijven doen. Want het verlies van mijn kindjes moet nog een plaatsje krijgen en dat zal alleen lukken als ik er over praat. Vooral dat is nu wel een beetje een probleem. Maar dat komt dan ook wel weer. Het moet maar...
13 juli 2008
Sinds gisterenochtend thuis. Ik ben eerst nog heel even mee op 'uitstap' geweest int ziekenhuis. We hebben de kinderafdeling oncologie bezocht. We hebben met de kinderen een gezelschapsspelletje gespeeld. Ik heb even gebabbeld met een 6-jarig meisje en dat heeft me enorm aan het denken gezet. Ze heeft nog maar enkele weken te leven en toch blijft ze zo enthousiast en vrolijk, ook al weet ze dat het haar laatste weken zijn. Ze wil nog zo veel dingen doen. Ze wil zo graag leven. En daar zat ik dan. Ik wist even niet meer wat te zeggen... We hebben nog even verder gespeeld en toen namen we afscheid.
Ik heb heel wat stof om over na te denken. Dat was ook de hele bedoeling van de 'uitstap'. Het was een experiment, maar ik denk dat we alle 3 serieus onder de indruk zijn. Wat heb ik dan nog te klagen?
Mijn depressie is niet in 1, 2, 3 opgelost, dat kan ook niet, maar ik merk dat er wat veranderd is. Hopelijk kan ik daarmee verder en komt eindelijk het einde in zicht. Al is er nog een enorm lange weg te gaan, ik wil verder.
Sinds gisteren dus thuis. Opnieuw het gezaag en gezeur... Al bij al lukt het wel, mijn humeur blijft een beetje stabiel. Daar zit de medicatie wel voor iets tussen, die lijkt eindelijk te werken. Dat werd tijd!
Straks opnieuw naar het plekje van Jelle, Yanne en Anne-Laure. Daar voel ik ze toch iets dichter bij mij. Bloemetjes brengen. Toch nog iets wat ik kan doen. Vooral dat is zo moeilijk, hen niet meer in de buurt hebben. Een stukje van mezelf dat ontbreekt...
11 juli 2008
Het gevecht gaat verder... Poging 2 is mislukt. 3de keer, goeie keer? Plannen maken, twijfelen aan de uitvoering ervan.
Ik wil hier weg. Woensdag vertrek ik. K moet trouwens gaan solliciteren dan. Heeft dat nog wel zin? Geen idee... K zal maar gaan, ze zijn zo vriendelijk geweest om het gesprek te verplaatsen dus.
TEKST FRANK HOELEN (Regisseur The Last Five Years)
Wat is liefde? Hoe beleven wij haar, elkaar en de ander? Zijn het onze verwachtingen, onze dromen, onze wensen waaraan de ander moet voldoen, moet beantwoorden? Pril zijn we wild van elkaar, gewillig en gretig, vervuld van verwondering. Pril zijn we oeverloos onderdompelbaar in elkaar, onblusbaar, vurig en verbonden. Pril zijn we tijdloos en onwankelbaar, eeuwige wezens, veel meer dan man en vrouw. Wanneer verlaten we die tuin van heden en worden we meegezogen door de tijd? Waar vliegen we met ons liefdestuig uit de achtbaan van de oneindigheid. Waarom laten we los?
Stel; we kunnen terugkeren in de tijd, zonder spijt, zonder angst of vooroordeel. Stel; we herbeleven stukjes van ons leven om te leren begrijpen hoe dat leven in elkaar zit. Stel; jij begint toen, maar dat toen is nu en ik begin nu en keer nu terug naar toen. Stel; wij zijn twee tegenpolen en bewegen soms naar elkaar toe, soms weg van elkaar. Stel dat ik je zeg dat wat er ook gebeurt, ik dankbaar ben voor de weg die we samen hebben afgelegd, een weg die me bracht naar mezelf.
Song The Last Five Years
Ik blijf achter
Nathan moet weg en dus vertrekt hij meteen.
Nathan moet verder en wil dat alleen.
Nathan heeft dromen, maar deelt er geen één.
En ik blijf achter
Nathan wil anders, dus breekt hij zich vrij.
Nathans vertrekt komt, zo zegt hij, door mij.
Nathan, hij voelt zich veel beter hierbij.
En ik blijf achter
Zeg me één keer Nathan, zeg me één keer wat je me nooit hebt gezegd!
Wat denk je echt, Nathan?
Wat voel je echt?
Nathan omschrijft zijn gevoelens als echt.
Nathan, hij ziet zijn besluit als zijn recht.
Nathan heeft me nooit zoveel niet gezegd.
En ik blijf achter
Ga maar als je weg moet gaan, op de vlucht!
Was het ooit wel eens anders?
Sla de zon uit mijn bestaan!
In één zucht, alsof het niets was.
Niets voor jou.
Geef me één dag Nathan,
dan denk ik na en dan zie ik het vast.
Ik zal nadien, ik zal misschien als jij kunnen zien,
wat voor ramp het was
Nathan is nu weg en hij blijft ongedeerd.
Schreef me een briefje en is m gesmeerd.
Eén van de lessen die t leven je leert.
Al duurt het een hele tijd tot deze doffe pijn
ooit weer een keertje slijt en ik blijf achter
De tekst is zo herkenbaar...
5 juli 2008
Praten, praten, praten Het heeft geen enkele zin. Wat valt er nog te zeggen? Alles is al gezegd. En wat heeft het geholpen? Niets... Ik krijg er mijn kindjes niet door terug.
Nachten vol herinneringen. Aan hoe het was, ons samenzijn. Ons... En niet enkel IK. Misschien is zelfs dat er niet meer. Geen hoop, geen dromen, geen toekomst. Enkel afscheid.
Waarom doet dit G*DVERD*MME zo veel pijn? WAAROM?
Ik wil niet meer. Genoeg geweest. Voorbij.
4 juli 2008
Zelfs dit is me weer niet gelukt. Alweer gefaald. Het lukt me echt niet om nog verder te gaan. Alweer opgenomen. Ik blijf hier niet lang. Heb er geen zin in en helpen doet het toch ook niet. Opnieuw een infuus gekregen vanmorgen. Willen of niet. Zodra het lost, gaat er een alarm af dus ja.
Elke 20 minuten controle, het lijkt wel een gevangenis.
Ik wil echt niet meer. Voor mij is het genoeg geweest. Ik heb het gehad in dit leven! Ik wil naar mijn kindjes toe. De pijn wordt ondraaglijk maar waarom begrijpt niemand dat?
Deze knuffel had ik gekocht voor Yanne. Voor Anne-Laure heb ik dan dezelfde gekocht... Eentje heb ik zelf nog, de andere is, hopelijk, in goede handen terecht gekomen.
25 januari: Hotel Vocal: Dimi en Deborah 1 februari: Bakelietjes Wetteren
12 februari: Bakelietjes Leopoldsburg
15 februari: Bakelietjes Brugge
28 februari :Annie Hasselt 1 maart: Annie Hasselt
19 maart: Bakelietjes Bornem
4 april: Bakelietjes De Haan
30 mei: Maxemillecorde Lommel
26, 27 en 28 juni: Hotel Vocal Special Edition: Antwerpen 22 augustus: Sound of Music 28 augustus: Sound of Music 29 augustus: Privéconcert Ann 12 september: Sound of Music 20 september: Sound of Music 27 september: Hotel Vocal Antwerpen 4 oktober: A la carte Lier 17 oktober: Sound of Music 18 oktober: Sound of Music 24 oktober: Sound of Music 25 oktober: Sound of Music 4 november: Sound of Music 6 november: Sound of Music 8 november: Sound of Music 22 november: Grote Sinterklaas Show 5 december: Clouseau VIP 11 december: benefiet Honko
2010 10 januari: Nieuwjaarsproms 14-25 april: Sound of Music Rotterdam 18 april: Musical Songbook Antwerpen 28 april - 2 mei: Sound of Music Breda 5 - 16 mei: Sound of Music Amsterdam 18 - 30 mei: Sound of Music Groningen 4 en 5 juni: Musical Songbook Antwerpen 6 juni: Café vocal: Op verzoek 2 - 13 juni: Sound of Music Apeldoorn
