03-05-2009 om 20:51 geschreven door 1983

28 februari 2009

Gisteren was het een heel
emotionele dag.
Het afscheid van Daan.
Definitief voorbij...

's Avonds steracteur sterartiest gekeken.
Spanning genoeg.
Euforie bij de bekendmaking
van de finalisten.
En meteen daarna de enorme
klap, back to reality.
Wat voel ik me schuldig,
nog maar net afscheid genomen
en ik was happy.
Voor heel eventjes toch.

Het lijkt nu pas door te dringen.
Heb iets gekregen om te kalmeren,
maar dat heeft niet veel effect.

Ik wil Daan terug!
Net als al onze andere kindjes!

Het leven is zo oneerlijk.


26 februari 2009

Het onvermijdelijke is gebeurd.
Vanmorgen vroeg ben ik,
na een aantal zware uren,
bevallen van ons zoontje Daan.

Een pracht van een kereltje,
met alles erop en eraan,
net als zijn broertje en zusjes.
Alleen te klein om te kunnen overleven.

Vanmiddag waren we alweer thuis,
met ons drietjes.
Want ja, ons Daantje is er bij...

Oma en opa zijn op bezoek,
want ook zij willen graag afscheid nemen
van hun kleinzoon.
En ook Tom's vrienden met
hun vriendin zijn ook van de partij.
Iedereen huilt.
Alleen ik niet.
Niet meer...

Zo veel mensen om me heen,
zo veel lieve smsjes.
En toch voel ik me zo eenzaam.

Morgen is de dag.
De dag van het definitieve afscheid.
Heel snel al.
Maar ik vind het beter zo,
anders moesten we nog wachten
tot volgende week donderdag.

Nu ga ik alle mensen uit ons
'huisje' zetten.
Ik wil tijd alleen,
tijd voor ons kindje.
Tijd voor Daan.
Zodat ik rustig afscheid kan nemen.

De hele nacht was er een af
en aan geloop van dokters
en verpleegsters,
van oma en opa van Daan,...
Geslapen heb ik niet.
Moe ben ik niet.
Ik wil elk moment koesteren
nu het nog kan,
welk nut heeft slapen dan?

Tom heeft wat geregeld
voor morgennamiddag.
We gaan er tussenuit.
Weg uit deze omgeving,
tijd om met ons 2tjes dit
nieuws te laten doordringen.
Want dit is nog zo onrealistisch.
Onze zoon staat hier bij ons,
in zijn kleine bedje...

Wat ga ik hem missen.


24 februari 2009

Sinds gisteren zijn we officieel gestart.
Geen weeën deze keer,
wel al 2 cm opening.
Ik mocht gewoon naar huis,
het rustig afwachten,
nog wat genieten van ons kindje
in mijn buik.
Bij het minste moet ik me
wel zo snel mogelijk naar
het ziekenhuis haasten.
Dit is zo anders dan de vorige
twee keer.
Het ging dan zo snel
dat we niet eens tijd kregen
om aan het idee te wennen.
Nu is alles al netjes gepland,
enkel een datum hebben we
dus nog niet.
Het kan vandaag zijn, maar even
goed morgen of volgende week pas.
Zo'n vreemde gedachte.
Het lijkt op een 'normale' bevalling
maar dat is het niet.
Ons kindje is veel te klein om het
te kunnen overleven.
Dat maakt het zo dubbel.

Op dit moment is het een klein
dwarsliggertje, letterlijk en figuurlijk.
Helemaal ingedaald maar
dus dwars.
Nu maar hopen dat hij of zij
dan toch in de juiste richting draait.
Ik wil zo graag dat hij of zij
zonder veel problemen ter wereld komt.
De gyn sprak over een eventuele
keizersnede maar ik wil het zo graag
op de 'normale' manier.
Dat is het laatste wat ik voor
hem of haar kan doen...

We zullen maar verder gaan
met genieten dan.
Zo dubbel, je weet dat je
ook dit kleintje niet bij je zal
kunnen houden.
Maar toch wil ik er ook nog
enkele mooie herinneringen
aan over houden...

22 februari 2009

Geen Ann Van den Broeck in Bornem.
Best wel jammer.
Gelukkig gaat het nog steeds
uitstekend in Steracteur Sterartiest!
Volgende vrijdag moet ze gewoon
door gaan naar die finale.
Smsen is dus de boodschap!

Al die kleine dingetjes zorgen
voor de nodige afleiding.
Vrijdagavond kon Tom ons kindje
ook voor het eerst voelen
bewegen. Waar zo'n show al
niet goed voor is.
Muziek lekker luid en dan maar genieten.

Telkens opnieuw is het
daarna zwaar.
Je wordt meteen weer
gedropt in de 'echte' wereld.
Ons kindje mogen we nu
elke dag verwachten.
Zo vreemd.
Je bent al bezig met
afscheid nemen en toch is
er nog een beetje hoop.
Hoop dat het stiekem toch
gewoon goed kan gaan.
Een mirakeltje.
Eentje, meer vraag ik niet...

20 februari 2009

Nog een half dagje werken.
De allerlaatste.
Rust.

19 februari 2009

Heb al regelmatig commentaar
gekregen omdat ik blijkbaar vrij veel
geld uit geef. Ja, misschien is dat
ook wel zo, met zo'n dure hobby
en ja kleding enz hoort daar ook bij.
Ik kijk wel uit wat ik per maand
uitgeef en natuurlijk ook
zijn er de rekeningen die maandelijks
terug keren.
Een goed betaalde job is handig ja.
Moet ik het geld dan weigeren.
Er gaat ook nog een heel deel
naar ons Plankindje en ja
het Rode Kruis vergt ook wat centjes.
Is het dan zo vreemd dat ik een
klein beetje van de centjes die
ik over heb, spendeer aan mezelf?

Veel geld is handig.
Enorm.
Je kan zelfs je eigen kindjes
kopen!!!
Voor mij is geld gewoon makkelijk
en daar blijft het bij.
Al heb ik al het geld van de wereld,
mijn eigen kindje kopen kan ik niet.
Helaas.
Anders hadden die 5 kapoentjes
hier wel geweest en had ik
geen afscheid moeten nemen van hen!

Over zo'n reacties kan ik me dus
enorm kwaad maken.
Het is eigenlijk maar een kleinigheidje,
een dom iets maar op dit moment
meer dan genoeg.
Elk verkeerd woord, elk gebaar
kan al genoeg zijn om me te doen
ontploffen.

Daarstraks iets vroeger gestopt
opt werk zodat ik nog snel snel
bij de gyn langs kon.
Met ons kleine wondertje gaat
alles nog steeds goed.
Een mirakel bijna.
Met mij gaat het daarentegen
iets minder. Het begint
meer en meer door te dringen dat ik
afscheid zal moeten nemen
van dit kleintje.
Wat ik ook doe, het
zal niets aan de situatie kunnen
veranderen.
Binnen dit en een paar weken
zal ons 5de kindje ter wereld
komen. Hulpeloos.
Vechtend om te kunnen
overleven, niet wetend dat
het geen kansje zal krijgen.
En wat kunnen wij doen?
Enkel machteloos toekijken.
Net zoals bij Yanne en
Anne-Laure.
Wachtend tot ze hun strijd
hebben gestreden.
Genieten van ons eerste
en meteen ook laatste
moment samen.

Daar wil ik liever niet
op wachten.
Niet opnieuw.
Dat lukt me niet meer...

Tom komt hier alweer
toe. Hij geeft niet op.
Grrr. Heb hier echt geen
behoefte aan.
Het enige wat ik nu wil
is rust. Gewoon rust.
Maar zelfs dat is te veel gevraagd.


18 februari 2009 (deel 2)

De première van Elisabeth
komt dichter bij.
Er was nog een beetje hoop
om toch een keertje een première
te kunnen bijwonen maar ja.
Geluk heb ik toch niet echt.
Dus waarom zou ik dan ticketjes
winnen. Jammer.

De foto's van de persvoorstelling
zien er prachtig uit!
Helemaal een keizerin...
En dan die 4 bodyguards voor
de première, wat ook nodig
zal zijn. 140 000 euro,
zoveel zijn de juwelen waard
die Ann zal dragen op de première.

Genoeg gedroomd.
Back to reality!
En die ziet er heel wat
minder rooskleurig uit.

Het begint stilaan door
te dringen, beetje per beetje.
Vermoeiend. Tranen zijn op.
Morgen een laatste echo.
Wil nog een keertje ons kleine
wondertje kunnen zien,
spartelend, draaiend,...
Even genieten nog.
Nu het nog kan.

Het to do- lijstje wordt
steeds een stukje korter.
Een goed gevoel in deze
moeilijke tijd.
Toch nog iets dat ik tot een
goed einde zal kunnen brengen.

Tom is hier weer paraat,
hij wil niet meer van mijn
zijde wijken, tenzij om te gaan werken.
Heb hem al gezegd dat ik niet
meer met hem verder wil.
Hij moet iemand zoeken die
hem wel gezonde kindjes kan geven!
Ik faal elke keer opnieuw.
En net hij wil zo graag een
kindje, dus is hij beter af zonder mij.

Schattie, ik zie je nog
graag. Heel graag zelfs.
Zo graag dat het pijn doet.
Ik kan je niet geven wat jij wilt.
Je kan best zonder mij.
Ik gun je jouw geluk...

Kusje


18 februari 2009

Ik heb zo veel zin om de strijd
gewoon op te geven.
Wat heeft het voor zin om
door te gaan?
Ook van dit kindje moet
ik vandaag of morgen afscheid
nemen, definitief.
Vannacht nog een enorme discussie
gehad met Tom. Ik had het gewoon
zo zwaar. En hij was kwaad omdat
ik het wou opgeven. K ben woedend
vertrokken en ja, hij wou
natuurlijk mee. Hij was bang
dat ik ...
En hij had nog gelijk ook.
Ik kan echt niet meer,
ben op.
Het is genoeg geweest.
Misschien moet ik ook maar
afscheid nemen.
Ben er eigenlijk al mee
bezig: nog een laatste keer dit,
nog een laatste keer dat,...
Ik wil nog een allerlaatste
echo van ons kindje,
wil een allerlaatste zoen van Tom,
wil nog één keer Ann aan
het werk zien (vrijdag)
in steracteur sterartiest
en dan ben ik rond...

16 februari 2009

Het gaat opnieuw grondig fout.
Had gisteren last in mijn buik en
na de uitstap naar Bakelietjes
in Brugge een tussenstop gemaakt
in het ziekenhuis van St-Niklaas.

Daar was het al vrij snel duidelijk,
ons kindje is volledig ingedaald.
Het is dus nog een kwestie van
dagen of weken voor ons
kleintje er is.
De gyn daar deed nog een hele
uitleg maar daar heb ik
niets meer van gehoord.
Bij het buiten gaan kreeg ik
te horen dat er nog een heel
klein waterkansje is dat ik de
24 weken haal.
Maar daar wil ik niet meer bij
stil staan.
Blijven hopen, dan komt
de klap des te harder aan.

Nee, me moeten het aanvaarden,
ook dit kindje mag niet bij ons blijven...
Het echte afscheid nemen kan beginnen.

K ga op zoek naar wat passende
tekstjes en gedichtjes want
zelf schrijven lukt me op dit moment niet.

Lief klein wondertje
Ik zal je missen
Het enige wat ik nu nog
kan doen is je koesteren
tot het moment dat jij
beslist om de strijd
op te geven...

Kusje
mama


14 februari 2009

We zijn ondertussen al een
klein beetje bekomen van
het dramatische nieuws dat
we deze week kregen.
Weeën waren gestart.
Paniek tot en met.
Meteen naar het ziekenhuis,
medicatie gekregen,...
Gelukkig waren we er op tijd bij.
Ons kleintje zit nog veilig op
zijn/haar plekje.
Voorlopig toch.

We kregen te horen dat
er 50 % kans is dat het opnieuw
mis gaat. Dat we opnieuw
veel te vroeg afscheid zullen
moeten nemen van dit kleine wondertje.
Dat nieuws kwam hard aan,
ook al voelde ik het wel aankomen.
De baby zit vrij laag dus
is 'wist' het wel al.
Ik had de hoop al opgegeven
maar blijkbaar is dit ook
een vechtertje, net als
zijn/haar broertje en zusjes...
We moeten dus wel door!
Ik mag het nu niet opgeven.

Tom en ik hebben nu
alles definitief al geregeld.
Alles is klaar voor de komst
van dit kleine wondertje.
En tegelijk heb ik ook al een
beetje afscheid genomen van
het kindje in mijn buik.
Ik heb er al tegen gepraat,
klinkt stom. Maar het hielp
me wel om opnieuw wat te kalmeren.
Als dit kleine wondertje het
te zwaar krijgt om te overleven
mag het de strijd opgeven.
Wij zijn klaar om hem/haar
hier te verwelkomen.
Al heb ik wel gefluisterd dat
ik het liefst zou hebben dat
hij of zij wacht tot augustus.

5 februari 2009

Vandaag opnieuw een nieuw
kindje op het werk.
Eentje van 2 maanden
oud pas, dus echt nog
'baby'. Zalig vind ik dat.
En tegelijk is er ook het
besef dat er ook zo'n klein
wondertje in mijn buik groeit.
Eéntje dat hopelijk lang
genoeg blijft zitten op zijn
plekje. Eéntje dat we kunnen
en mogen koesteren,
niet enkel als herinnering in ons hart.

Ik probeer om met dat kleintje
niet te veel bezig te zijn,
maar tis ook zo'n lief ventje,
echt een knuffelbeertje en ja
ik met mijn hormonen, geniet
er dus met volle teugen van om
dat kleintje een beetje te verwennen.
Eéntje waar ik eens geen afscheid
van moet nemen, nu toch niet.
Als ik afscheid moet nemen, zal
dat normaal pas binnen een dikke
twee jaar zijn, als dit lieve
kindje uitgegroeid is tot een
actieve peuter, klaar voor de kleuterschool.

Ik zie al onze kleintjes graag,
dat kan ook niet anders,
al wil ik ze soms wel eens achter
het behangpapier plakken en
zijn we vaak opgelucht als ze
's avonds naar huis kunnen.
Ook de confrontatie is best moeilijk,
maar ik zou deze job niet meer kunnen missen.
Het zal moeilijk zijn om ze, in
augustus of misschien vroeger,
tijdelijk achter te laten.

Heb al 2 dagen last van een
stekende pijn in mijn rug.
Misschien wat grieperig want
heb ook beetje last van hoofdpijn
en hoest. Tijd dat het weekend is dus.
Poging om wat slaap in te halen dan.
Tijd voor wat ontspanning,
tijd voor tijd samen,
met ons tweetjes,...
Zalig genieten!

2 februari 2009 (deel 2)

Vandaag merk ik meer
dan ooit dat we nog
een heel eind te gaan hebben
in het verwerken van het
verlies van onze kindjes.

Vooral ik heb nog een
hele weg af te leggen.
Het verlies van Yanne en
Anne-Laure kwam dan ook
wel vrij kort op elkaar.
Dan is het niet makkelijk om
te aanvaarden dat je kindjes
er niet meer zijn.
Al die dingetjes die je
nooit met hen zal beleven,
eerste huilbui, eerste lachje,
eerste hapje, eerste tandje,
eerste stapje...

Elke dag wordt ik er mee
geconfronteerd en dat
maakt het er niet makkelijker op.

Dan de diagnose depressie
er bovenop.
Misschien is dat nog een
beetje een geluk bij een
ongeluk. Ik word nu echt wel
van heel dichtbij begeleid en
daar heb ik wel nood aan.
Zelfs nu er opnieuw een
babytje op komst is.
Het zorgt een beetje meer
voor regelmaat, structuur
en vooral steun.

De omgeving lijkt het
hele gebeuren alweer vergeten
en dat doet wel pijn.
Niet veel mensen waren op
de hoogte maar zelfs dan.
Geen kaartje, geen lieve
reacties, niks.
Best wel even slikken.
Blijkbaar zijn ze onze kleine
dochter alweer vergeten.
Iets wat ik nooit zou kunnen,
ook nooit zal willen,
alle 3 (4) maken deel
uit van ons leventje en dat
zal altijd zo blijven.
Wat er ook gebeurd.

Ik mis hen!
Wil hen terug!

Lieve kleintjes
Ik hou van jullie!
mama

2 februari 2009

Vandaag alweer één jaar
verder.
Alweer één jaar geleden dat
we afscheid namen van
onze kleine Anne-Laure.

Tom is me daarnet aan
het werk komen oppikken
met een hele auto vol witte
ballonnetjes.
We zijn naar het kerkhof
gereden en hebben daar
een kaarsje gebrand,
een tekstje geschreven
en de ballonnen opgelaten.
Onze manier om het verdriet
een klein stukje los te laten.
Daarna hebben we gewoon nog
een hele tijd samen blijven
staan, kijkend naar de sneeuw
die neerviel op het grasveldje,
genietend van de stilte,
tijd gemaakt voor elkaar
en elkaars verdriet.

Alweer een jaar verder
maar het verdriet is er niet
minder door geworden,
wel anders...

20 weken mochten we
uitkijken naar de komst
van onze kleine meid.
20 weken van geluk en
verdriet
20 weken vol hoop dat
het toch nog gewoon goed
kon gaan.

Lieve Anne-Laure
We hadden je zo graag
hier bij ons gehad,
samen met je 'grote' broer
en 'grote' zus.
Maar jij kreeg de kans
niet om hier te leven.
We missen je elke dag
nog even veel!
Dikke kus
mama en papa

Ondertussen is er hier
alweer een broertje
of zusje op komst
voor Jelle, Yanne en Anne-Laure.
Zaterdag in paniek naar
de gyn gereden.
Ik had een raar voorgevoel.
En inderdaad, ook
dit kleine wondertje zit
al vrij laag.
Na het positieve nieuws
in het begin van de week,
was het wel even slikken.
Alle testen zijn verder
wel dik in orde.
Maar we moeten rekening
houden met de kans dat
het opnieuw mis gaat.
50% kans dat alles goed zal gaan
maar dus ook 50% die opnieuw
mis kan lopen.
Dat is opnieuw een klap
om te verwerken.

Ik wil me niet hechten
aan dit kleine wondertje
maar hoe hard ik ook probeer,
ik weet eigenlijk al dat
dit al te laat is.
De band is er nu eenmaal
al, vanaf het moment
van de positieve test
tot nu...
Het is ons kindje.

Tom wil graag al een heleboel
regelen, vooral dan voor als
het toch mis zou gaan,
maar dat wil ik niet.
Dat is het lot een beetje
uitdagen.
De namen zijn gekozen.
Dat is meer dan voldoende
voor mij. Voor al de
rest hebben we voldoende
tijd, nog tot augustus...
Dat MOET gewoon!

Ook zou hij liever zien dat
ik stop met werken en thuis
blijf om te rusten.
Van de gyn moet ik het enkel
wat rustiger aan doen
en geen zware dingen meer
heffen.
Als het moet fout
lopen, dan zal dat gebeuren,
of ik nu rust of niet...

Dit kleintje moet het
halen! Het MOET
een kans krijgen.

Reeds 4 keer liep het
fout, een 5de erbij
zou echt te veel zijn.


Gisteren Bakelietjes
gaan kijken.
Ondertussen was dat ook
bijna een jaar geleden.
Ik was wel een beetje
bang om te gaan.
Vorig jaar, net voor
de première was ik
bevallen van Anne-Laure
en nu één jaar later en
opnieuw zwanger keerde ik
terug.
Dus de angst zat er wel
goed in.
Alles ging gelukkig goed
en ik heb enorm van de voorstelling
genoten.
Achteraf Ann nog heel
eventjes gezien,
meer hoefde dat niet te zijn...

Met dit kleine wondertje in
mijn buik, was het wel een
speciaal gevoel...
Gewoon zalig genieten
van dit kleine mirakel.
15 februari herhalen we
dit nog een keertje.


28 januari 2009

Het was een psychdagje vandaag
dus weer best vermoeiend.
Ze doen me soms te veel
nadenken. Of ligt dat
gewoon aan mijn verstand?
Heb ik da wel genoeg?
Ach ja, tis voor het goeie doel
zeker? En eigenlijk kan
ik er soms ook wel een beetje
van genieten. Een beetje tijd
voor mezelf. En een dagje
ni werken.
Alhoewel, dit is zwaarder
dan werken, vooral emotioneel dan.

De opdracht die ik mee
kreeg: mijn vrije tijd nuttig
invullen met sporten (wandelen, fietsen,...)
of iets anders rustigs.
K heb het dan maar wat naar
mijn eigen zin aangepast en
het opgenomen als extra
musicalvoorstellingen op mijn
vrije dagen.
K moet er van profiteren nu het
nog kan.

Me verder concentreren op het
kindje op komst!

27 januari 2009

Vanmiddag een echo gehad.
Alles gaat perfect met ons
kleine wondertje!
Maar waarom voel ik me
 dan zo niet?
Geen hoera...
Of maar heel eventjes
en dan was het alweer
voorbij.

Februari staat voor de deur.
Nu al...
De tijd vliegt.
Er is alweer een jaar
voorbij.
Het afscheid van Anne-Laure
heeft nog steeds geen plekje
gekregen.
Ook mentaal gaat het hier
niet goed.
 
Elke keer wil ik het gewoon
opnieuw opgeven.
Het vechten is zo zwaar.
En voor wie, voor wat?
Voor Tom en ons kindje op komst.
Maar de energie vloeit steeds
weer weg.
Heel eventjes 'loopt'
alles zoals het zou
moeten en dan verdwijnt het weer.
Als sneeuw voor de zon.
Wanneer komt het terug?
Komt het ooit nog 'goed'?
Zoals ervoor zal het nooit
meer worden.
Kan ik daar mee leven?
Wil ik daar wel mee leven?
Of is het genoeg geweest.
De beslissing is nog niet
helemaal genomen,
maar er komt er wel eentje.
Uitstel is niet goed.
Ik moet kiezen...
Voor Tom, voor ons kindje,
voor mij!



26 januari 2009

In shock na het drama in Dendermonde.
Wat moet dit dan zijn voor de
rechtstreeks betrokken partijen???
Op het werk was het ook erg,
vele ouders in paniek.
Dendermonde ligt dan ook niet zo heel
ver uit de buurt.
Dit zal weer even tijd nodig
hebben om een plekje te krijgen
bij ons allemaal.

HLN update   Kim De Gelder, de dader van de steekpartij in het kinderdagverblijf Fabeltjesland in Sint-Gillis-Dendermonde, is in de gevangenis van Brugge in verdenking gesteld van de moord op de 72-jarige Elza Van Raemdonck uit Beveren. Vanavond zal advocaat Jaak Haentjens voor het eerst met zijn cliënt spreken. Het is nog niet bekend of De Gelder over de feiten wil praten. Volgens vrt heeft hij zijn hongerstaking wel beëindigd.

Poging tot verhoor
"De speurders hebben vanochtend geprobeerd om de verdachte te verhoren", zegt procureur des Konings Christian Du Four. "Hij is niet langer doofstom zoals de voorbije dagen, maar hij heeft tegenover de politie nog niet over de feiten zelf gesproken." Onderzoeksrechter Paul De Bruecker heeft De Gelder na de tenlasteleggingen drievoudige moord en moordpogingen in Sint-Gillis-Dendermonde, ook in verdenking gesteld van de moord op de 72-jarige Elza Van Raemdonck uit Beveren.

Eten
De vrt meldt dat De Gelder in de gevangenis van Brugge opnieuw is beginnen eten en drinken. Het parket geeft geen commentaar op de gezondheidstoestand van de verdachte.

Advocaat
De 20-jarige jongen uit Sinaai had vorige vrijdag ook de adressen op zak van nog twee andere kinderdagverblijven. Hij had geen lijst met hoeveel mensen er aanwezig waren en hoeveel slachtoffers hij wou maken. Ondertussen raakte ook bekend dat Jaak Haentjes uit Lokeren is aangewezen als pro deo-advocaat voor De Gelder.

Echtgenoot
In het Oost-Vlaamse Beveren werd op 16 januari in een woning aan de Galgstraat het lichaam van een 73-jarige vrouw aangetroffen. De vrouw werd om het leven gebracht met messteken. Roofmoord werd uitgesloten, want er was niets gestolen uit de woning. Na een tip van een buur die iemand had zien wegrijden op een fiets, zouden er DNA-sporen van De Gelder gevonden te zijn. De echtgenoot van de vrouw was op het moment van de moord bij de buren. Hij werd urenlang ondervraagd als getuige, maar dat leverde niets op.

Raadsel
Het parket van Dendermonde stond voor een raadsel, maar procureur des Konings Du Four bevestigt nu dat de speurders sterke aanwijzingen hebben dat Kim De Gelder de feiten heeft gepleegd. "We kunnen niet zeggen welke aanwijzingen, maar ze zijn meer dan voldoende duidelijk. De moord werd dag op dag een week geleden gepleegd. Er is nog geen enkel verband ontdekt tussen Kim De Gelder en het slachtoffer. Ook daar zijn we op zoek naar een motief."

Ontzetting en opluchting
De familie van Elza Van Raemdonck reageerde met ontzetting op het feit dat De Gelder verdacht wordt van de moord. "De nabestaanden zijn echter ook opgelucht dat ze eindelijk duidelijkheid hebben over wie in aanmerking komt voor de feiten", zegt Du Four.

Voor eerst gesproken
Of er DNA-materiaal van Kim De Gelder op het slachtoffer of op het mes gevonden zijn, kan het parket niet bevestigen. Kim De Gelder heeft voor het eerst tegen de speurders gesproken, maar hij heeft geen verklaring afgelegd over de feiten in Dendermonde.

75 mensen doden?
In de rugzak werden ook de adressen van nog twee andere kinderdagverblijven gevonden. "Het gaat om Zonneschijn in Sas-Dendermonde en Peuterland in de Blauwe Steenstraat", aldus De Four. "We geven de namen vrij om paniek te vermijden maar vragen dat de pers de privacy van de betrokkenen respecteert. De verdachte had opgeschreven waar hij naartoe ging, maar het ging niet om een kaart."

"Het klopt zeker niet dat hij opgeschreven had hoeveel mensen er aanwezig waren en hoeveel slachtoffers hij wou maken. Er zijn geen aanwijzingen dat hij van plan was 75 mensen te doden. Of hij dezelfde dag nog wou toeslaan is niet duidelijk. Op het moment van zijn arrestatie was hij zeker niet geschminkt. Er zat wel schmink in zijn rugzak", besluit Du Four.

Meester Haentjens
Er is ook een pro deo advocaat aangesteld, Jaak Haentjens uit Lokeren. Bij zijn eerste verhoor door de politie, vrijdagmiddag in het geval van De Gelder, moest volgens de Belgische wet geen advocaat zijn. Bij zijn voorleiding voor de onderzoeksrechter wordt de verdachte wel gevraagd of hij zich wil laten bijstaan door een raadsman. Omdat de jongeman in alle toonaarden zwijgt, heeft hij ook geen advocaat opgegeven.

Ervaring
Daardoor moesten het bureau voor juridische bijstand (voorheen het Pro-Deobureau) en de stafhouder van de balie op zoek naar een advocaat om aan de verdachte toe te wijzen. In de zaak van Kim De Gelder werd gezocht naar een raadsman met de nodige ervaring. De verdachte zelf of zijn familie kunnen later wel nog beslissen om een andere advocaat aan te stellen.

"Geen geschenk"
Meester Jaak Haentjens heeft meer dan dertig jaar ervaring aan de balie. "De aanstelling is geen geschenk, eerder een zware taak", zegt stafhouder Edward Pieters. "Het was niet te doen om iemand uit Dendermonde zelf aan te stellen, omdat iedereen wel iemand kent die met de zaak te maken heeft gehad. Ik heb met verschillende advocaten contact gehad, en iedereen komt voor een gewetensprobleem te staan. Iemand moet de verdachte echter verdedigen."

De Gelder bracht vrijdagochtend twee baby's en een 54-jarige vrouw om het leven toen hij in het wilde weg met een mes begon te steken op de babyafdeling van het kinderdagverblijf. Hij verwondde ook tien andere kinderen en twee begeleiders. De dader vluchtte met een fiets en werd opgepakt in Lebbeke. Bij zijn arrestatie droeg hij een kogelvrije vest onder zijn kleren en in zijn rugzak had hij een mes, een bijl en een neppistool.

21 januari 2009

Vandaag een emodagje.
Een hele dag ziekenhuis,
was wel weer even aanpassen
aan het strikte regime.
Maar na een poosje zal het
wel weer voor wat rust zorgen.

Ik zou dat thuis ook moeten proberen,
alles zo goed mogelijk plannen.
Hmhm.
Ik wil best een poging doen
maar echt alles plannen lukt me niet hoor.
Is ook afhankelijk van wat ik nog
moet doen voort werk,
wat er op tv is...

Het blijft nog altijd moeilijk
om door te gaan.
Om op te staan, aan het werk te
gaan, gewoon door te gaan met
mijn leventje.
Ik zou het liefst de tijd willen
terugdraaien.
Naar het moment waar alles
nog goed was.
Naar het moment dat ik
genoot om zwanger te zijn.

Daarstraks werd het mooi
verwoordt in LouisLouise.
Je verlangt met elke vezel in je
lijf naar iets,
staat er mee op, gaat
er mee slapen.
Elk moment van de dag
denk je er aan: bij de bakker,
op het werk, aan de kassa,
wanneer je je ogen opent
en ze 's avonds weer sluit.
En dat alles is er niet meer.
Uit je leven gerukt.
Niet één keer, maar telkens
opnieuw wordt die droom
stuk gemaakt.
Als een zeepbel die uit elkaar spat.
Je moet verder maar kan het niet.
Automatische piloot wordt
ingeschakeld.
Je maakt meer en meer fouten.
Je zegt de foute dingen,
of helemaal niets.
Eenzaamheid knaagt
wat anderen ook proberen
om door te dringen.
Je glijdt telkens een klein
stukje verder weg.
En tegenhouden lukt moeilijk.
Tot het op is, genoeg, voorbij...
En dan is het over and out.

20 januari 2009 (deel 2)

Deze middag was weer een ramp.
Ik hoopte op nog wat afleiding
maar dat is niet echt gelukt.
Traantjes alweer.
Wat mis ik mijn kleine schatjes.
Het lijkt elke dag weer meer en meer,
net nu het weer ietsje beter
leek te gaan.
Een emotionele roetsjbaan
waar maar geen einde aan lijkt te komen.
Ik denk er nog steeds aan om
het op te geven.
Tom kan best wel verder zonder mij.
Wie zou me nog meer missen?
Iedereen zou gewoon weer
verder gaan met z'n leventje.
En voor mij zou het zooooooo veel
makkelijker zijn.

Het leven is zo oneerlijk.
Mijn kleintjes kregen geen
kans op een leventje hier.
Ik hield ze vast toen
ze hun strijd streden en
ik kon enkel toekijken hoe
zij hun strijd verloren.

De laatste dagen zie ik
dit telkens als een filmpje.
Wat een cliché.
Maar het lukt me niet echt
om me op iets anders te
concentreren.
Zelfs musical lijkt niet
echt meer te helpen.
Ann brengt geen rust.
Tom slechts een heel klein beetje...

Een klein beetje afscheid,
elke keer opnieuw.
Foto's verdelen,
muziek delen...
Beetje bij beetje tot het op is.
Over.

20 januari 2009

Zaterdagochtend was het nog een
vrij rustig moment.
Daarna nog even iets gegeten
waarna het tijd was om naar het
familiefeest te gaan.
Het was best een gezellige maar
vermoeiende avond,
gefeest tot in de vroege uurtjes.

De volgende ochtend alweer
vroeg op voor een muzikaal
uitstapje naar Antwerpen.
Op de middag gaan wachten
op Ann om achteraf te horen
te krijgen dat we haar net gemist hadden.
Hehe, wil weer lukken.
Haar allerlaatste Annievoorstelling
gaan kijken om meteen daarna
richting Berchem te rijden
om nog een keertje Daens
te gaan zien.
Om half 12 uiteindelijk lag
ik in mijn bedje.

Misschien toch een iets te
drukke dag gehad want
mijn humeur was gisteren
allesbehalve.
Vandaag is het alweer
een beetje opgeklaard,
maar het is nog lang niet wat
het zou moeten zijn.
Morgen een dagje psych.
Misschien geeft dat een beetje meer rust.

Ik heb de hele tijd het gevoel dat
er iets fout loopt met het kleine
wondertje in mijn buik.
Een slecht voorgevoel of gewoon
een beetje te veel gepiekerd?
Het houdt me in elk geval wakker.

De namen hebben we alvast uitgekozen.
Want ik wil graag toch al iets
klaar hebben.
Voor al de rest hebben we
nog tijd genoeg...

12 januari 2009

Het was alweer een heftig weekend.
Zaterdagmiddag richting Antwerpen
vertrokken met mijn trolley.
Lang leve de koude, brrrrrr...
Int station nog even gewacht
en dan op naar ons hotel.
Gelukkig konden we meteen inchequen
en dus ook direct even gaan opwarmen.
Daarna een hapje gaan eten
bij Mc Donalds aan de overkant.
Ik had er zin in want was eventjes
geleden maar mijn maag dacht
daar blijkbaar anders over.
Dat kleine ding gooit al een
heleboel overhoop...

Na het eten nog even
de winkels langs en nog even
gaan opfrissen op hotel.
Daarna richting Stadsschouwburg
waar we hadden afgesproken.
Nog iets gaan drinken en opwarmen
in een cafeetje in de buurt.
En dan was het tijd om naar Annie
te gaan kijken.

De voorstelling was opnieuw geweldig,
al mistte ik Ann toch wel in de rol
van Grace.
Sasha is een waardige vervangster.
Die kleine meisjes waren weer zo
schattig. Vooral Laura (Annie) dan.
Het slotapplaus was overweldigend,
heel wat fans van Laura die
enthousiast zwaaiden  en gilden
vanop het balkon.
Na de voorstelling nog even
een babbeltje gedaan en dan
opnieuw richting hotel.
Voor een voor mij weer
veel te korte nacht.
Na het ontbijt was
het opnieuw tijd om richting
station te gaan.
Deze keer naar Gent.
We waren ruim op tijd
en zijn dan nog een hapje gaan
eten bij de bakker een beetje verder.
Daarna gaan wachten aan de deur,
nog steeds was het heel koud.
K voelde na een poosje mijn
tenen niet meer...
Sorry gezelschap!
Op naar de Nieuwjaarsproms.
Ik heb enorm genoten van
de hele voorstelling.
Goed dat de klassieke stukken
werden afgewisseld met musicalnummers,
anders was ik misschien toch nog ingedommeld
door het gebrek aan slaap.
Na de voorstelling bagage gaan ophalen
en nog even in de foyer bij Ann
geweest.
K hoefde haar niet echt te spreken,
wou haar enkel wat afgeven.
Ze had het druk met alle andere
fans dus ben ik maar even blijven
luisteren. Toen ze werd
weggeroepen heb ik toch nog mijn
tas met "terrastegels" kunnen
afgeven.
Twas snel snel.
Hopelijk waren haar armspieren
goed getraind. Ocharme!!!

We besloten met ons 4tjes
om de tram richting station
te nemen.
Maar dat was buiten de tram
gerekend. Halfweg het
traject stonden we stil.
Overgestapt dan maar op
de voorliggende tram
om uiteindelijk toch nog
net op tijd in het station
aan te komen.
Lang leve het openbaar vervoer!

Het laatste stukje van
de rit kreeg ik het een beetje
moeilijk.
Had ik wel de juiste beslissing
genomen om mijn spulletjes
af te geven?
Gelukkig kwam Tom me
tegemoet bij onze vrienden
waar we nog even een stukje
taart zijn blijven eten en
rond 22u30 richting huis
zijn gegaan.
Hij had me enorm gemist en
kon het ni opbrengen om
tijdens het hele weekend
te smsen.
En ik maar denken dat
hij me ni miste en
daarom niks van zich
liet horen.

Vandaag opnieuw aan het werk.
K heb onze peuters meteen aan
het werk gezet.
Sinds vandaag zingen ze
allemaal:
Steracteur Sterartiest
smsen voor Ann
smsen voor Ann
3470
3470
smsen voor Ann
Lief om te horen.
Samen met een flyertje
kunnen ze nu mama, papa
en andere familieleden aan het werk
zetten om te stemmen voor Ann.
Want jaja, ze heeft de, voor haar,
eerste ronde overleefd!!!
Go Ann!

Vrijdag doen ook wij
weer onze duit in het zakje:
10 smsjes van Tom
en 10 van mij.
Samen met al die
andere smsjes moet dat
lukken om Ann in de finale
te krijgen.
Dus: zeker stemmen!!!




4 januari 2009

Het nieuwe jaar is alweer 4 dagen oud.
Wat vliegt de tijd!

Het idee van de nieuwe zwangerschap
begint te wennen.
Tom en ik hebben het al over namen
gehad en zelfs die knoop is al doorgehakt.
Benieuwd wat het wordt.
Ach, alst maar gezond is,
dat is het voornaamste.

Gisteren de laatste voorstelling
van Annie gezien met Ann als Grace.
Normaal toch, tenzij ik er nog eentje bij plak...
K heb niet gewacht, ook al
heb ik haar nog steeds wat te geven.
Wil ze niet elke keer lastig vallen he.
Durf ik al ni goe meer trouwens.
Voorstelling is geëindigd
in een huilbui. Heel frustrerend en
belachelijk ma kon het ni verhelpen.

28-02-2009 om 15:51 geschreven door 1983

Ann Van den Broeck
in Steracteur Sterartiest!

Proficiat met je 2de plaats!
Voor ons ben je nr 1!!!

28-02-2009 om 00:00 geschreven door 1983

Voor meer optredens van Ann tijdens SaSa kijk:
www.een.be/steracteursterartiest

28-01-2009 om 13:31 geschreven door 1983

SaSa was gisteren niet op
de buis door het drama in Dendermonde.
Wat betekend dat het programma
vanavond wordt uitgezonden om 21u20.
Iedereen SMSEN voor Ann want
iedereen zit op de pijnbank!!!
Go Ann!!!

Vanavond weer kijken op
Eén naar Sasa
SMSEN voor ANN!!!
Niet vergeten!

Vanaf vrijdag 9 januari
zal Ann te zien zijn in
Steracteur Sterartiest op Eén!

SMS ANN
naar
3470!!!


Haar goede doel:

26-01-2009 om 20:29 geschreven door 1983

30 december 2008

Ons kleine wondertje is
gepland voor 16 augustus,
een zomerkindje dus.
Bijna 8 weekjes ver.

Het is zo onwerkelijk nog allemaal.
Terwijl het toch heel overduidelijk
is dat er hier iets heel klein
zich aan het manifesteren is.
Ochtendmisselijkheid,
laat maar komen,
hoe meer hoe liever want
dat wijst erop dat alles nog
steeds goed gaat.

29 december 2008

Na een positieve test,
vandaag bevestiging gekregen bij
de gyn.
We zijn opnieuw zwanger, heel officieel!
Ik wil het uitschreeuwen
en tegelijk weet ik hoe
fout het wel kan lopen.
Toch ben ik blij met dit nieuwe
wondertje, dit kansje om
van een kindje te kunnen genieten.

Na Annie, Ann nog
even kort gesproken.
Misschien ma best want kon
ni echt veel zinnigs uitkramen.
Mijn excuses!
Ach, ik mag het nu opnieuw
op dit kleine mirakel steken,
het perfecte excuus.


26 december 2008

Ben blij dat kerst voorbij is.
Was een rampavond...

Gelukkig morgen Annie kijken.
En hopen op een babbeltje met Ann.
We blijven desnoods kamperen want
k heb haar nog wat af te geven.
Maar zoals steeds zullen we haar ni
te lang ophouden. T is sowieso al een
lange dag voor haar...

Zondag 2 weken over tijd.
Spannend.
Het gaat tot nu toe goed...

23 december 2008

Misselijk.
Het is nu niet enkel 's ochtends
maar blijkbaar ook 's avonds...
Lastig om in slaap te raken
maar ik neem het er graag bij.

Morgen kerstavond.
Wat zou ik dat graag overslaan.
Ik ben nog steeds niet echt in feeststemming
en zie dat ook nog niet zo gauw gebeuren.
Morgennamiddag even opt kerkhof
langs, misschien geeft dat
weer wat rust.

Nog even en we kunnen 2008 afsluiten.
Een jaar met intens geluk,
en véél verdriet.

Mijn wens voor het nieuwe jaar?
Een emotioneel rustig jaar,
tijd om te bekomen van het
voorbije hectische jaar.
Dromen van een mooie toekomst...

Door gaan met dit leven.
Het blijft nog steeds een strijd.
Elke dag opnieuw.
Alle kleine beetjes helpen,
een lach,
een lief woordje,
een knuffel,
een zoen,...
Zo lukt het me om opnieuw
een beetje te genieten
van dit leven.
Al is genieten misschien niet
het juiste woord.
Want de pijn blijft,
wat ik ook doe,
waar ik ook ben.
Telkens word ik opnieuw
met mijn neus op de feiten
gedrukt:
3 *kindjes en *
zij mochten niet blijven.
Waarom?
Dat blijft nog steeds een
onbeantwoorde vraag.
Ik kan me er nog niet
bij neerleggen dat ik
het antwoord nooit zal weten.
Nu nog niet.
Nooit...?


22 december 2008

Gisteren Annie maal 2.
K heb er van genoten!!!
Voor herhaling vatbaar!
(volgend weekend natuurlijk!)
Lekker vermoeiend ook.

Of komt dat door iets anders?
Gisteren in tranen uitgebarsten,
zonder enige deftige reden.
Dus voor mij lijkt het wel duidelijk.
Zwanger of niet???
Ik ga gewoon door en zie wel
hoe het binnen een paar weekjes loopt.
Pas dan wil ik een bevestiging.

Benieuwd wat het nieuwe jaar zal brengen...

15 december 2008

Bijna feestdagen.
Heb een hekel aan die sfeer.
Nog 3 en een halve dag werken.

Gelukkig staat mijn weekend
goed vol.
Zaterdag naar Evita gaan kijken
en zondag eerste maal Annie.
Dit was nog niet gepland
maar Tom heeft er voor gezorgd.
Hij wist alleen nog ni of hij mee
zou gaan...
Al wil hij Ann graag aant werk zien
dus eigenlijk moet ie dan wel mee.
Heeft hij geen excuus meer.
Misschien nog een babbeltje achteraf dan.
Dat zou mijn weekend compleet maken.

Nu zondag zou ik 1 week over tijd zijn.
Zou het?
Ik hoop er niet op. Afwachten maar.
Een test zou ik sowieso niet doen.
Laten we daar maar een
paar weken mee wachten.

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
Mama en papa hopen dat jullie
er binnenkort een broertje of zusje
bijkrijgen.
Wanneer dat zal zijn, is afwachten.
2009 of 2010...
Heel misschien is ons nog
een wondertje gegund.

Jullie plekje zal nooit ingevuld
kunnen worden.
Zo'n leegte en nog steeds veel
verdriet.
Zoiets gaat niet zo snel voorbij.

I love you
Kusje
mama

Nog steeds een gevecht met
de depressie.
Het gaat met enorme ups en downs.
Nu weer in een neerwaartse spiraal
met slapeloze nachten en
oververmoeidheid overdag...
Bijna vakantie om weer een
beetje op adem te komen.

De feestdagen laat ik maar
aan mij voorbij gaan,
voor zover dat kan.

We gaan door.
Het moet ooit toch een keertje
beter gaan? Of niet?


13 december 2008

Opnieuw online na een lange periode
van ziekte en internetproblemen.
Blij dat ik hier alles weer kan
posten en mijn hart wat kan luchten.

Er wordt zelden nog naar onze
'kindjes' gevraagd en dat vind ik wel
jammer. In mijn gedachten zijn ze
nog steeds elke dag aanwezig.
Zeker in deze tijd van het jaar,
is het weer moeilijk.
Iedereen in een vrolijke stemming,
kerstmuziekjes,...

Tom en ik zijn opnieuw een hele
stap verder in onze relatie.
Het gaat tot nu toe heel goed.
We hebben nog voldoende vrijheid
om zelf dingen te doen zonder
elkaar en er zijn ook heel wat
momenten dat we niet zonder elkaar kunnen.

We zijn ook opnieuw gestart
met 'zw' worden.
Al hou ik dit nog voor ons
want weet dat er dan weer
commentaar op zal komen.
Zo ging het bij Anne-Laure ook
en daar heb ik nu geen behoefte aan.
Afwachten wat deze maand zal brengen...
Spannend maar ik kijk er wel naar uit.
Over een kleine 10 dagen weet ik meer.

29-12-2008 om 00:00 geschreven door 1983

24-12-2008 om 11:02 geschreven door 1983

23-12-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Bron: musicalsite

16-11-2008 om 00:00 geschreven door 1983

16-11-2008 om 00:00 geschreven door 1983

23 oktober 2008

Tom is gisteren dan toch nog langs geweest.
We hebben opnieuw lang gebabbeld
en hij wil onze relatie nog een allerlaatste
kans geven. Hij laat de beslissing wel
aan mij over.
Nu twijfel ik dus.
Is een nieuwe start echt
wel de beste oplossing?
Het zou me wel wat
meer houvast geven.
Maar is dat een goeie reden?
Ik zie hem nog steeds graag.
Das wel een goeie...

Wat kan ik verliezen
als we het nog een keertje
samen zouden proberen?
Niets denk ik...

Beslissing genomen!


22 oktober 2008 (deel 2)

Tom heeft gebeld.
Hij komt straks nog even langs.
Net goed. Hij blijkt aan te voelen
wanneer ik hem nodig heb.
Nu dus!
Ik wil hem gewoon even knuffelen.
Of kan dat niet meer?
Misschien wil hij dan opnieuw meer.
Misschien wil ik zelf wel meer.
Waarom ist zo ingewikkeld allemaal?

Hoofdpijn. Nog steeds.
Nawerking van de medicatie?
Hoest is er ook weer in alle
hevigheid terug. Wat heb ik
dat gemist...
Nog 2 daagjes werken en een weekje vakantie.

Vakantie...
Dubbel.
Wanneer krijg ik eens vakantie
in mijn hoofd? Een rustpauze.
De nacht van zondag op maandag
was het even stil in mijn
hoofd. Geen gedachten,
geen tranen,.... Niets.
Helaas was dat maar van korte duur.

Gisteren naar De Bevalling gekeken.
Waarom ik dat doe weet ik niet.
Het trekt me keer op keer aan.
Ook al is het heel pijnlijk om te zien.
Ik probeer het dan toch helemaal uit te kijken.
Ik beleef dan ook weer
mijn 'bevallingen'.
Mag ik dat wel zo noemen?
3 maal liep het grandioos fout.
Mijn schuld.
Wat bij velen als vanzelf lijkt te
gaan, loopt hier steeds mis.
Waarom?

Opt werk krijgen we regelmatig
geboortekaartjes.
Bij het lezen van de namen,
geven we meestal wel onze mening.
Er zijn een aantal namen
bij die ik heel mooi vind.
Maar wat doe ik er mee?
Als er hier toch nooit een kindje komt...



22 oktober 2008

Het leven gaat gewoon door.
Net daar heb ik het zo moeilijk mee.
Ik maak plannen voor de toekomst
en tegelijk denk ik dan: dat gaat niet door.
Negatieve gedachten maken af
en toe plaats voor positieve.
Het lijkt wel of ik werk op automatische piloot.

Ook mis ik Tom meer en meer.
Moet ik onze relatie nog een kans geven?
Een allerlaatste?

Wat ik dan mis?
Geen idee, alles eigenlijk.

20 oktober 2008

Gisteren TLFY gezien,
een mooie afsluiter dacht ik.
Een prachtige voorstelling,
net zoals de 7 voorgaande...
Geen babbeltje gehad met Ann.
K twijfelde dus toch maar niet gewacht.
Wou ze niet lastig vallen,
er was al volk genoeg.

Thuis aangekomen was het hier nog
een drukte en werd ik echt
overweldigd door gevoelens en gedachten.
Het was echt genoeg geweest.

Nog wat tv gekeken maar ik was
te onrustig om echt te kunnen volgen.

Rond 23u30 gaan 'slapen'.
9 slaappillen, 4 cataflam en een
aantal dafalgans later
werd ik misselijk.
De hele nacht enorm ziek geweest.
Dat was niet wat ik wou maar
ik kon het niet tegen houden.
Rond 4u moet ik dan toch zijn ingedommeld,
die zalige rust...
Geen gedachten meer,
geen tranen, enkel rust.
Tot ma aan mijn bed stond met de
mededeling dat het nu echt wel
tijd werd om op te staan.
Ik moest gaan werken.
Nog moe, draaierig en misselijk,
mezelf dan maar naar beneden
'gesleept'. Stukje brood gegeten,
wat water gedronken en me snel
gewassen.
Klaar om aan de slag te gaan...

Weer verder gaan.
Ik moet wel.
Kwaad op mezelf,
zelfs dit lukt me niet!
Ik geef niet op...
Wanhoop ook.
Eenzaamheid.
Verdriet.
Onmacht.


18 oktober 2008

Waarom moet nu alles tegen gaan?
Het aftellen kan beginnen...

15 oktober 2008

Nog 2 werkdagen en
één weekendag.
Aftellen.
Het komt nu steeds dichter bij.
Rustgevend werkt het wel.
Gisterenavond een pilletje ingenomen
en vannacht dus toch 6 uurtjes geslapen.
Nadeel: als ik moet opstaan,
ben ik nog wat suf wat mijn
humeur niet echt ten goede komt.

Afleiding genoeg gehad opt werk,
opnieuw veel kindjes dus
concentratie nodig gehad.

Bij de psych langs geweest.
Ik weet niet of dat nog wel zin heeft.
Wat kan zij nog doen?
Mijn kindjes ben ik voor altijd kwijt.
Praten lost dit niet op...
En de medicatie zorgt er enkel
voor dat ik 's nachts toch een
beetje kan slapen.
Maar meer doet het ook niet.
Ik zal maar blijven gaan,
nog eventjes toch...

15-11-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Happy Birthday aan de jarige!


Wel een beetje te vroeg
maar beter te vroeg dan te laat...


Van Mij

xxxjes

24-10-2008 om 22:09 geschreven door 1983

14 oktober 2008

Hier zit ik weer voor
mijn schermpje.
Mijn hoofd lijkt leeg.
Nee, het zit vol,
overvol...
Zo vol dat denken moeilijk wordt.
Handig soms.
Kan ik maar met één ding tegelijk
bezig zijn.
Tijdens het werk wel iets moeilijk
want daar moet ik wel
meerdere dingen tegelijk kunnen.
Eten geven, kindjes in het
oog houden, liedjes zingen...
Af en toe loopt het dan wel
eventjes spaak.
Maar mijn collega's vangen
dat wel meestal op.
Gelukkig maar.

Van de psych iets gekregen
om te kunnen slapen.
Weet alleen nog ni of ik het
ga gebruiken. Ik wil niet
afhankelijk worden van die medicatie.
Al besef ik wel dat ik
nog heel wat slaap heb in te halen.

12 oktober 2008

Daens was prachtig!
Ik heb genoten.
Voor herhaling vatbaar.
Of toch niet?
Zo dubbel.
Genieten en tegelijk de pijn die je voelt.
Een masker opzetten en doorgaan.
Lachen en huilen.

Ik weet het allemaal niet meer.
Het raakt stilaan op...
Nog 5 dagen werken.
Nog 5 keer alles geven.
Nog 5 keer genieten ook.
Energie is op.
Genoeg geweest.
Maar ik moet door,
nog 5 werkdagen...
D-day komt dichterbij!
Aftellen, aftellen, aftellen.

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure
ik mis jullie zo!
De pijn wordt onhoudbaar.

The Last Five Years
The Last Five Days!

Een babbeltje met Ann,
dat zou ik nog graag doen...

10 oktober 2008

Gisterenavond alweer naart
plekje van Jelle, Yanne en Anne-Laure geweest.
En ook Anne-Laure's filmpje nog een keertje gezien.
K had er echt weer behoefte aan.
Vannacht ook nog eens doorgeslapen,
was ook weer een poosje geleden.

Vandaag was het gelukkig een iets rustigere dag
opt werk, wel aangenaam op een vrijdag.
17 kindjes maar.
T was ook prachtig weer, dus konden
we buiten spelen.
Ik blijf het wel moeilijk hebben met
al die lieve, kleine babytjes.
Ik kan er zo van genieten en
tegelijk doet het elke keer opnieuw pijn.
Het beseffen van wat had moeten zijn.
3 kleintjes die geen kansje kregen...
Zo oneerlijk.
Enkel de leegte blijft over.

Morgen dus Daens.
Ik hoop dat dat voor voldoende afleiding
kan zorgen. Het moet gewoon lukken.

Vanaf maandag opnieuw elke dag
psych. Is een tussenoplossing want
ze zou toch graag hebben dat ik minstens
één dag per week vrij zou maken.
En dat zie ik dus niet echt zitten.
Net een nieuwe job en dan al moeten
vragen om één dag per week minder
te mogen werken. Ze zullen me zien komen.
Denk dan dat ik ni meer zal hoeven
te komen.
Ik kan normaal al geen weekdagje
vrij nemen, door de vele vakanties,
laat staan elke week...
Waarom is het toch allemaal zo moeilijk?

7 oktober 2008

Vandaag had ik in Genk moeten zijn.
Maar doordat ik nu fulltime werk,
heb ik het moeten aflassen.
Jammer want ik had er graag bij geweest.
Ach ja. Ik hoor wel hoe het was.
Zaterdag Daens dus hoop op heel wat afleiding.
En het weekend daarna is een TLFY-weekend.

Vanmorgen even een stukje TLFY geluisterd
en dan gaan werken.
Een drukke dag vandaag alweer,
met 21 kindjes.
Zo gaat de tijd wel sneller voorbij.
Zal wel blij zijn alst 18u is.
Thuis komen, eten en een dutje doen...

Al het papierwerk is sinds gisteren in orde,
das een hele opluchting!
Bij de psych was het weer heel emotioneel.
Ze stelde voor om opnieuw één dag
per week in het ziekenhuis door te brengen.
Ik moest er over nadenken, zei ze.
Goh, ik weet het toch zo niet.
Heeft het nog wel zin?


6 oktober 2008

Gisteren is alweer wat verteerd.
Dat mocht ook wel, want het zat vrij hoog.
Gelukkig vannacht toch ietsje langer kunnen
slapen, een 6-tal uurkes. Eigenlijk
nog veel te weinig maar tis toch al een begin.

Vanmorgen totaal geen zin om te gaan
werken. Wat haat ik die maandagen.
Goed dat het zonnetje schijnt,
geeft toch al een iets beter humeur.

Vanavond bij de psych langs.
Ja, alweer.
Nog wat dingetjes regelen.
Ook bij de notaris wordt ik verwacht
om alle papieren officieel in orde te brengen.
En dan...
Dan ga ik mijn filmpjes nog kijken
en slapen tot morgen weer begint.

5 oktober 2008

Vandaag was druk.
Hotel Vocal was weer de moeite.
Achteraf nog blijven plakken,
Julie, Karen en Angelique wilden
dan ook nog een foto.
Ik had daar niet zo'n behoefte aan deze keer.
K heb Ann aan het werk gezien,
dat was voor mij al voldoende.
Ik wil ze niet elke keer lastig vallen...
Om 18u30, met heel wat vertraging,
thuis aangekomen.

Tegelijk was het ook heel emotioneel.
Alweer werd De Roos gezongen: zo mooi.
En daardoor heb ik dan de beslissing
genomen: 19 oktober, avond,
D-day of The end day.
The Last Five Years met Ann en Jan.
Een mooier slot kan ik me ni inbeelden.
Het lucht in elk geval op.
Nu alles regelen en dan ben ik klaar...

4 oktober 2008

Morgen Hotel Vocal in Lier.
Afleiding moet nu toch een keertje werken!
Wil in elk geval eens een hele nacht
slapen, zonder onderbrekingen.
Is veel gevraagd...

3 oktober 2008

Nieuwe maand, nieuwe moed?
Ik vrees ervoor.

Vandaag hoorde ik het liedje
van Samson en Gert:
op, op, alles is op.
Heel toepasselijk zinnetje.
Op, op, energie is op...
Op, op, ... is op...
En ga zo maar door.

Wanneer komt er een oplossing?
Bestaat er wel een oplossing?
Als ik dan een oplossing zoek,
kom ik steeds op hetzelfde uit.
Opgeven is het makkelijkste...

Regen stroomt met bakken uit de lucht.
Net als de tranen die hier over mijn wangen lopen.
Boos! Nee, razend!
Waarop?
Ik weet het niet.
Op mezelf.

Buikpijn en opnieuw een bloeding.
Komt het door de spanningen en de emoties?
Toch een beetje ongerust.
Het voelt niet goed.

Waarom kan het niet GEWOON zijn?
Maar wat is dat, gewoon?
Geluk moet je zelf zoeken...
Awel, k moet zeggen, k heb al
hard gezocht ma nog ni echt gevonden.
Misschien doe ik ni hard genoeg mijn best?
Of misschien ben ik het niet waard.


30 september 2008

Alweer een onrustige nacht achter
de rug. Gevolg: nog moe en opnieuw keelpijn.
Ik zou zo graag hebben dat
die nare dromen stoppen.
Maar wat kan je er aan doen?
Het hoort bij de verwerking,
dat zeggen ze.
Akkoord maar daardoor ben ik
er nog niet van verlost.

Gelukkig is er toch één mooie droom
die nog steeds opnieuw terugkomt.
Een droom die er voor zorgt
dat ik toch nog een beetje
kan slapen zonder steeds te moeten
denken dat die nare dromen weer komen...
Wat klinkt dit kinderachtig.
Maar na een tijd wordt het echt beangstigend.

Ik wil dat het stopt!
Misschien wel gewoon alles.
Een goeie keuze,
nu enkel nog plannen.
Enkele voorbereidingen nemen
en dan...


29 september 2008 (deel 2)

Vanmiddag opnieuw 'ons' babytje
een flesje gegeven.
Ze ligt dan zo zalig te
soezen en rustig te drinken.
Haar vingertjes stevig rond mijn
hand, haar oogjes op mij gericht,
moeite doen om nog niet in slaap te vallen.
Het boertje en dan een beetje bijkomen.
Zalig indommelen op schoot.
De huilbui omdat ze in haar bedje
wordt gelegd, het nasnikken en
dan het zachte snurken als ze
dan toch in slaap is gevallen.
Zo mooi...
Dat alles binnen de 20 minuten.

Dan tijd om opnieuw weer aandacht
te schenken aan al 'onze' andere spruitjes,
die lachen, huilen, schreeuwen,
zingen, dansen, ruziën, komen knuffelen...

Het had zo anders moeten zijn.
Elke keer opnieuw wordt je
geconfronteerd met wat je niet hebt.
Wat niet heeft mogen zijn.
Dag in, dag uit die vrolijke snoetjes.
Dat is er hier niet.
Hier geen blozende kaakjes,
geen huilbuien, slapeloze nachten,
eerste tandjes, eerste groentepapje,...

Ik kan enkel terugdenken aan
wat is geweest.
Mijn kleintjes in mijn buik die
enorm konden woelen,
de allereerste echo,
de afspraakjes bij de gyn,
het voorzichtig aftellen naar
het einde van die 40 weken.
Het abrupte onderbreken van onze droom.
Onze toekomst en het leven van onze kindjes...
Het allereerste moment dat ik ze
in mijn armen hield, verdrietig en toch
ook trots. Alle 3 zo verschillend,
alle 3 zo van ons.
Afscheid voor altijd.

Lieve kleintjes
ooit komt er een dag
dat we weer samen kunnen zijn.
Wanneer die dag komt weet
ik niet zeker: vandaag, morgen,
binnen een week of een jaar...
Maar ooit zal het zo ver zijn.

Tot dan een zoentje van hieruit
mama

29 september 2008

Bijna is de maand september voorbij.
Das goed. Misschien brengt dat weer
wat rust. Of blijft het dan nog
zo woelig in mijn hoofd?
Ik tel al af naar komende vakantie.
Er tussenuit.
Beetje opwarmen int zonnetje,
het land verkennen,
lekker niksen...

Daarstraks onze kleinste
spruit weer eens een flesje gegeven.
Daar kan ik zo van genieten,
net als zij trouwens.
Daarna nog wat geknuffeld met
haar.
Zalig dat lachje op haar gezicht,
die blinkende oogjes.
Dat wil ik ook ooit...

Is er nog hoop?

29-09-2008 om 00:00 geschreven door 1983

25-09-2008 om 14:07 geschreven door 1983

28 september 2008

Hotel Vocal vandaag.
En wat wordt er gezongen?
De Roos van Ann Christy,
k heb serieus moeten slikken.
Net traantjes kunnen tegen houden.
En dat door een stom ma
prachtig liedje...
Gelukkig kon er ook eens gelachen worden
de rest van de middag.
K had het nodig na vannacht.

Of kwam het ook door de kater?
Tja, etentje afsluiten met gratis rum,
komt ni goe. Zeker omdat ik anders bijna
nooit drink en het nu ad fundum was.
Eén fles voor ons 8,
moet kunnen.
Heb ik ondervonden vannacht of
beter vanmorgen.
Overslapen en dus trein gemist.
Waardoor ik met een uur vertraging
ben aangekomen in Antwerpen.
Ach, geen ramp.

Even minibabbeltje gehad met
Ann, wel fijn.
Maar wie had de bibber,
ikke natuurlijk, toch
toen ik een foto moest nemen
voor iemand anders.
Idioot.
Kwam het door de emoties?
Of zal ik het op de drank steken?
Ja, het beste excuus, mijne kater
in combinatie met een slapeloze nacht.

Tom ook nog gesmst vandaag.
Of we nog eens konden praten.
Gewoon het horen van zijn stem
brengt me in de war dus
weet ni of ik het aan kan.

Wat mis ik hem.
We hebben zo veel meegemaakt
samen...
We hebben samen 2 of beter
3 engelenkindjes.
Toch iets wat ons bindt.
Natuurlijk is er veel gebeurd,
veel ruzie's, veel discussies,...
Maar er was ook zo veel meer
dan dat.
En net dat mis ik nu enorm!
Zijn knuffels, zijn kusjes,
zijn hand op mijn buik,...
Dat hoort tot het verleden.
Voor altijd?

Morgen nog eens naar de psych.
Lijkt of het ni echt meer helpt.
Of te goed werkt eigenlijk.
K pieker te veel.
Depressie is ni op 1, 2, 3 voorbij.

Al kan het wel.
De gedachte blijft steeds aanwezig,
opgeven is de makkelijkste keuze.
Opnieuw wat pillen en tis zo voorbij.
Dan zou ik bij mijn kindjes zijn!


26 september 2008

Het is op, genoeg geweest!

25 september 2008

Maandag naar de uitreiking
van de Vlaamse Musicalprijzen geweest.
We waren goed vroeg dus nog niet veel volk
van de partij. Zo konden we rustig
rondkijken naar alle anderen die
ondertussen toekwamen.
Zoals verwacht heel wat bv's
te zien, vooral mijn collega was
daardoor onder de indruk.
Bij mij lijkt het een beetje te wennen.
Of kwam dat doordat mijn
humeur nog op een laag pitje stond.

Gelukkig wel kunnen genieten van
de hele avond zonder al te
veel te moeten piekeren.
Ik ben helemaal akkoord met de
uitreikingen, net wat ik verwachtte.

De nacht die er op volgde was
wel zwaar. Weer veel te
weinig slaap, zeker na zo'n
zwaar weekend.
En dat resultaat merk ik alweer.
Buiten verkoudheid nu ook keelpijn
en koorts. Enkel zuigtabletje genomen.

Nog één dagje werken
en dan is het weer weekend.
Zondag naar hotel Vocal.
K zie het helemaal zitten!
Al mag ik niet te veel stil staan
bij vorig jaar dan.


20 september 2008

Het licht en mijn knuffel hebben
maar eventjes geholpen.
Ik heb een kleine 4 uurtjes
geslapen vorige nacht.
Iets is beter dan niets zeker.
Ook vandaag weer even met de psych
gebeld. Ze heeft me een nieuwe 'opdracht'
gegeven. Eentje die een beetje voor
afleiding zou kunnen zorgen.
Ik moest eens nadenken over het
verleden en eens stil staan
bij alle kleine details die ik me nog herinner.
Nu ik er zo over na denk: dat is
echt wel vrij veel.
Bepaalde geuren die samen hangen
met herinneringen. Kleine dingen
die een grote indruk nalieten toen
ik nog kind was. Zowel in positieve
als in negatieve zin.
Voorbeeldjes hiervan zijn:
de associatie van bleekwater
met buikgriep als kind
(ma had dat gebruikt in het toilet),
de verkeerde hand vast nemen als
kleuter; waarvan ik nachten lang
heb wakker gelegen.
Zelfs herinneringen van het
ziekenhuis rond mijn 6de
verjaardag: de steriële geur
en de angst voor die enorme naald:
nog steeds heb ik het niet zo voor naalden...
De exacte geur van de wierrook
bij de begrafenis van mijn grootvader
(na 14 jaar geleden) kan
ik er perfect tussenuit halen...
Mijn soms overgevoelige huid,
wat nog steeds zo is.
Het scherp opmerken van geluiden
uit de omgeving. Zelfs het 'draaien'
van een auto in de straat, voelde
en voel ik nog steeds in mijn buik.
Gaat allemaal samen met Hoog Sensitief.
Pas nu besef ik dat ook echt.
Raar. Al verklaard het nu
ook echt hoe het komt dat
ik me nog zo veel details kan herinneren.

Ik ben bang om dingen van mijn kindjes
te vergeten. Maar nu weet ik ook dat
mijn geheugen alles perfect heeft
opgeslagen en dat ook nog zo zal blijven doen.
Alleen zal het pas geleidelijk aan
weer helemaal terug komen.
Zou een soort van zelfbescherming zijn,
niet te veel verdriet tegelijk.
Al voelt dat niet zo aan op dit moment.
Ik ben 'blij' dat ik hier zo veel
van mijn gevoelens gepost heb.
Vooral ook mijn boekje dat
ik bijhield tijdens mijn zwangerschappen.
Zo blijft er toch nog wat
tastbaars en herleesbaar over
van hun leventje!

Lieve Jelle, Yanne en Anne-Laure

Soms zou ik zo graag de tijd
terug draaien naar het moment
dat alles nog goed was.
En tegelijk ook niet helemaal.
Want als Jelle een kansje had
gekregen, had ik waarschijnlijk
ook niet die korte tijd van jullie kunnen
genieten.
Ik mis jullie nog steeds!
mama

Ik zou in elk geval wel steeds
dezelfde beslissingen hebben
genomen dan die ik nu heb moeten maken.
Dat deel zou ik niet anders willen.
Maar het had zo mooi kunnen zijn:
3 kindjes en een 4de op komst.
Maar waarschijnlijk op heel andere
momenten dan het nu was en nog steeds is.

Nu moet ik toch dringen gaan stoppen
met denken want wat ik hierboven
lees, lijkt wel een beetje verwarrend.
Moeilijk om het exact te verwoorden zo.

19 september 2008

Gisteren weer een zware dag en nacht.
Houdt het dan nooit op?
De vermoeidheid slaat toe, hard toe.
Weerstand begint ook alweer enorm
te verzwakken. Een eerste verkoudheid
is er al. Ik mag me voorbereiden op meer.
En op die momenten vraag ik me af
of dit allemaal nog zin heeft.
Nog meer dan anders heb ik dan
de zin om het gewoon op te geven.
Voorbij.
Want waarom nog al die moeite doen?
Voor wie? Voor wat?

Op het werk is het zwaar,
je loopt ook een hele dag met
een soort vrolijk masker op.
En zelfs dan lijken de kindjes soms
te merken dat ik het moeilijk heb.
Dan komen ze nog meer dan anders
knuffelen en heb ik het daardoor
meestal nog moeilijker.
Ik zie hen graag en zelfs
dat doet pijn.
Het besef dat ik nooit zo'n band
zal hebben met mijn kindjes...
Ik probeer wat afstand te houden,
want ook bij hen volgt er vroeg of laat
het afscheid. Al zetten zij dan wel
een nieuwe stap in hun leventje,
wat positief is.

Ik ga nu wat proberen slapen,
want ik ben op.
Val bijna in slaap achter mijn laptop.
Tot het licht uit gaat,
en mijn gedachten en dromen
het overnemen.
Misschien moet ik maar gewoon
het licht aan laten. Weg nare dromen...
Terug een beetje kind.
Mijn knuffel naast me in bed.
Hopend op een beetje troost.

16 september 2008

Alweer een slapeloze nacht.
Of beter, ik heb me uiteindelijk
in slaap gehuild.
Mijn ogen waren vanmorgen
nog helemaal rood en opgezwollen.
Ma vroeg zelfs wat er aan de hand was.
Ik meteen: niesbui en denk één of andere allergie.
Meteen een frisse douche genomen om de
sporen wat weg te 'wissen'.

Ook de kids opt werk waren uit humeur.
Goed dat het zonnetje scheen en we
toch even buiten konden.

En nu?
Ik ben echt heel moe maar mijn humeur
is niet denderend. Proberen om niet
te veel na te denken. Gewoon te
ontspannen, rustig te gaan slapen.
Je weet maar nooit.

Beelden van Yanne's afscheid
blijven maar komen...
Van het moment in het ziekenhuis
tot haar allerlaatste knuffel
en het afscheid.
Telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw...

15 september 2008

Tom gisterenavond nog opgebeld.
Hij is nog langs geweest en we hebben
nog een hele nacht gebabbeld.
Over Yanne, over ons verdriet
en over onszelf.
Het heeft in elk geval wel een
beetje opgelucht en nu weten
we duidelijk waar we staan.
Zoals het nu liep, kon het ook niet echt
meer verder: wel - niet,...
Veel te verwarrend.
De knoop is eindelijk doorgehakt,
we hebben samen hopelijk de juiste beslissing genomen.
Of het echt de juiste keuze is,
zullen we dan wel gauw genoeg merken.

Vandaag was het zwaar opt werk.
Niet echt veel kindjes maar
wel een paar zieken dus veel
traantjes.
Zelf kreeg ik het daardoor
ook best zwaar.
Die confrontatie, het lijkt een beetje
makkelijker te gaan maar elke
keer denk ik nog aan mijn kindjes.
Vooral toen ik vandaag 'onze' kleinste
spruit een flesje gaf.
Dat lieve snoetje, het zeurderige toontje,
het lachje bij het flesje,
het genieten van het drinken,
het knuffelmomentje erna.
Allemaal dingen die ik moet missen...
Wat had ik dat zo graag gedaan!

Je hoort andere ouders klagen over
huilbuien, slechte nachten,...
Moet inderdaad best vermoeiend zijn,
maar dat weet je toch als je aan
kinderen begint. Of niet?
Zij mogen dit meemaken, anderen
krijgen die kans niet!!!

En dan is er weer dat verlangen
naar een kindje.
Maar die wens is nu totaal uitgesteld,
misschien wel voor altijd.
En ook dat is weer even slikken.

Wordt het ooit weer een beetje leefbaar?
Het verdriet een beetje minder pijnlijk?
Komt er ooit een moment dat ik gewoon
kan opstaan zonder dat beklemmende
gevoel? Dat ik kan gaan slapen en
meteen in dromenland ben?
Gewoon een beetje gelukkig zijn...
Weer kunnen genieten van kleine dingetjes
en niet steeds afleiding moeten zoeken.
Of beter: geen afleiding maar gewoon ontspanning.
Rust...

14 september 2008

Vandaag de dag...

Wat is dit zo onwerkelijk.
Ik blijf in herhaling vallen.

Wie denkt er nog aan Yanne?
Tom heeft een lief smsje gestuurd.
Hij mist ons dochtertje nog steeds heel erg
en hij wou dat hij de tijd kon terug draaien.

En ik?
Natuurlijk denk ik nog aan haar.
Elke dag, misschien zelfs elke minuut van de dag.
De pijn van het afscheid blijft knagen.
Het lijkt nog steeds een nachtmerrie
waar ik elk moment kan uit ontwaken.
Misschien een beetje ontkenning van de realiteit?

Daarstraks effe gebeld met de psych.
Ik had er weer nood aan ja.
En zij kon me enkel zeggen dat ik
moet proberen om mijn gevoelens te verwoorden,
zoals ze al zo vaak heeft gezegd.
Ze kan het niet in mijn plaats doen.

Maar hoe verwoord je zoiets?
De pijn is niet te beschrijven,
het gemis onmenselijk,
het verdriet overweldigend.
En toch zijn dit volgens mij niet de juiste
woorden voor wat ik op dit moment voel.
Hoe voelt het om hele dagen met
dit verlies geconfronteerd te worden?
Hoe voelt het om opnieuw een heel klein
beetje hoop te hebben en meteen
daarna de hoop te moeten opgeven?
Ik weet hoe het voelt, ja.
Maar of ik dat dan kan omschrijven...
Kan ik dat ooit wel?
Hoeft het wel?
Ik voel wat ik voel...
Wat ben ik dan met het benoemen ervan?
Volgens mij voegt dat er niets aan toe.

Misschien mag ik me er niet druk om maken.
Hier moet ik nu niet mee bezig zijn.
Ik moet bezig zijn met verlies
van Yanne en hoe ik dat een plekje kan geven.

Ik zie haar zo weer voor me.
Zo klein, zo perfect,
alles erop en eraan.
Elk klein detail.
Ik lijk ze zelfs weer even tegen
me aan te voelen.
Dat kleine warme lijfje
op mijn buik.
De stilte op het moment dat
er gehuil moest zijn.
Het allerlaatste moment dat ik haar
kon vast houden.
Het voelde alsof ik haar nooit meer wou los laten.
Haar allerlaatste afscheidszoentje...
Het definitieve afscheid.

14-09-2008 om 00:00 geschreven door 1983

27 augustus 2008

Mijn verlof zit er bijna op
En wat heb ik tot nu toe gedaan?
Niet veel eigenlijk.
K had graag nog een weekje
naar zee of het buitenland geweest,
maar dat is er niet meer van gekomen.

Het ene moment kijk ik uit naar komend
weekend, afscheidsfeestje met collega's
en mijn verjaardagsfeestje.
En tegelijk zie ik er tegenop.
Hoe zal het allemaal verlopen die dag?
Zal het lukken om de hele dag door te gaan?
En wat daarna?
Opnieuw in een gat vallen?
Back to reality?

Maandag opnieuw fulltime aan de slag,
dat wordt zwaar.
Maar ja, meer centjes zijn welkom
want heb nog wel wat ziekenhuisrekeningen
te betalen... En ik wil ook nog wel wat
dingetjes plannen en dan ook EINDELIJK
verhuizen...

Maar nu dus gewoon nog even
proberen genieten van de allerlaatste
daagjes vakantie.


23 augustus 2008 deel 2

Een droom
een wonder,...
Kan ik nog wel verder zonder?

Alles is zo stil,
mijn buik is zo leeg

Leven en dood
zo dicht bij elkaar

Eén seconde,
een ogenblik
en alles is voorbij

De zeepbel spat uit elkaar
voor de zoveelste keer
dit wil ik niet meer

Tranen overal
alles wordt nat
net zoals de wereld om me heen
Een tranendal
en niemand die mij begrijpen kan

Hoop wordt wanhoop
Vastklampen aan iets wat
er niet meer is
Afleiding doet steeds meer
pijn
Telkens opnieuw het afscheid

Dromen lijken werkelijkheid,
nachtmerries laten sporen na
onuitwisbaar
Voor altijd

Terugkeren in de tijd
Verbeelding
Hoe het had kunnen zijn

Te mooi om waar te zijn...

Alle 4 nog veel te klein...


23 augustus 2008

Goeie voornemens zijn dingen die
toch wel moeilijk vol te houden zijn.

Mijn humeur is momenteel een ramp.
De tranen blijven maar komen.
En op zo'n momenten zou het handiger zijn
om alles gewoon op te geven.
Voorbij.
Voor wie zou ik nog moeite doen?
Is er wel iemand die me begrijpt?

Ik probeer wel gewoon verder te gaan,
dingen te plannen, te doen,...
Maar wat als zelfs dat niet echt meer helpt.
K heb een hele waslijst met data
in mijn agenda genoteerd.

Allemaal leuke dingen, dingen met Ann
en Sam en musical en...
En toch lijkt dit niet echt te helpen.
20 data van nu tot juni 2009,
veel die nu wel in het najaar vallen.
Een troost?
Een klein beetje misschien,
vooral de afleiding dan toch.

Ik hoop op nog een beetje mooi weer,
maar vrees dat zelfs dat er niet echt in zit.
Ik wil naar 't plekje van mijn kindjes toe,
maar met zo'n weer is dat niet echt haalbaar.
Op zo'n momenten mis ik hen het meest!!!
Dan wil ik hen opnieuw vasthouden,
gewoon een knuffeltje,
één keertje maar!
Maar dat is onmogelijk.
Dus zit ik hier maar naar hun foto's te staren.
Heel onwerkelijk, zijn deze babytjes echt van mij?

23-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Tekst Zonnestraaltje van K3

Jij bent m’n zonnestraaltje!


Gedichtjes

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij mij
even was je mijn kind

Ik kijk naar omhoog
en zie als in een vlucht
een klein wit wolkje gaan
langs de helderblauwe lucht.


Waar je ook bent
ik zou het niet weten
niet in tijd of afstand te meten
maar ik heb je bij mij
diep in mij
daarom ben je steeds dichtbij...


Een glimlach kwam voorbij
Spiegeling in het stille water
Te mooi om waar te zijn
Een glimlach kwam voorbij...


Een klein wonder was het
een nieuw leven had het moeten zijn
Het is je echter niet gegeven
maar in onze gedachten
zul je altijd bij ons zijn.


Als een vlindertje zo klein
groeide jij in mij
Nu ben jij
het vlindertje
van mijn gedachten.


Ik blijf aan je denken
in gedachten en dromen
Wil je al mijn wensen schenken
En laat ze naar je komen
Langs de warme zonnestralen
Die voor jou mijn liefde vertalen.

15-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Annie

It's a Hard Knock Life

Na het fenomenale succes van Peter Pan en de Vlaamse Assepoester, gaat Geert Allaert Theaterproducties opnieuw voor een grootse musical voor het hele gezin. De keuze is gevallen op de wegdroom-klassieker 'Annie'. Een volledig Vlaamse productie met een absolute topcast! Met o.m. Marijn Devalck, Ann Van den Broeck, Daisy Thys, Sasha Rosen en Steve Beirnaert. De musical is vanaf 21 december te zien in Gent, Antwerpen, Oostende en Hasselt.

Ze laat zich niet doen, heeft een bos rode krullen en wacht nog steeds op haar ouders. Wie kent Annie niet? Het roodharige weesmeisje is één van de meest geliefde musicaliconen uit de geschiedenis van Broadway! Haar emotionele zoektocht naar haar ouders kan je volgend seizoen opnieuw beleven in een uitmuntende Vlaamse versie!

Annie brengt haar dagen door in een weeshuis onder het harde regime van directrice Miss Hannigan in de hoop ooit haar ouders terug te zien. Bij toeval wordt Annie uitgenodigd bij de miljonair Warbucks. Het wordt een bezoek dat haar leven grondig zal veranderen. Voorgoed!

De Vlaamse Annie?
Om dit onsterfelijk verhaal naar Vlaanderen te brengen, werkt Geert Allaert opnieuw samen met de Nederlandse producenten Albert Verlinde en Roel Vente. Samen hebben ze al een indrukwekkende Vlaamse cast weten te verzamelen:

Marijn Devlack is de norse miljardair Oliver Warbucks, die de kerstdagen wat wil opvrolijken door eens een weesmeisje in huis te nemen. Ann Van den Broeck is zijn lieftallige assistente Grace Farell die meteen valt voor de charme van Annie. Steve Beirnaert en Sasha Rosen spelen het gemene schurkenduo dat zich voordoet als Annie's ouders om de mooie beloning op te strijken. En de grandiose Miss Hannigan, de gefrustreerde eigenaresvan het weeshuis wordt vertolkt door niemand minder dan Daisy Thys.

De regie is in de deskundige handen van John Yost, die ook o.m. tekende voor de musical Assepoester, die eerder dit jaar volle zalen trok in de Stadsschouwburg Antwerpen.

Annie - de ultieme kerstmusical om van te houden!
Laat deze eigenwijze krullenkop je hart (opnieuw) veroveren en zing uit volle borst mee met musicalklassiekers als “Tomorrow” en “It's a hard knock life”!

Voor iedereen die ooit kind is geweest!


22 tot 28 december 2008: Capitole Gent
2 tot 11 januari 2009: Stadsschouwburg Antwerpen
22 februari 2009: Kursaal Oostende
28 februari 2009: Grenslandhallen Hasselt

 bron en meer info: www.musichall.be

09-08-2008 om 16:45 geschreven door 1983

15 augustus 2008

Het lijkt nu pas door te dringen
dat ik ook dit kindje weer kwijt
ben. Het verdriet is enorm
maar het voelt zo anders.
Ik keek er naar uit,
telde af naar eind maart 2009,...
Maar meteen na het goede nieuws
kwam dit overweldigende nieuws.
Geen kindje meer op komst.

Nog zo pril,
het allereerste begin van
een nieuw leventje op komst.
Het was nog heel klein
maar toch ook al heel welkom.

Kan je verdriet vergelijken?
Ik denk het niet...
Alhoewel.
Dit verdriet voelt anders
dan bij Yanne en Anne-Laure,
anders dan bij Jelle.
Misschien komt dit door het
feit dat ik er rekening mee
hield dat het fout zou gaan.
Of eigenlijk precies wist
dat het zo zou zijn...
Of doordat de band met dit
kleine wondertje nog niet
zo sterk was.
Dit was nog maar het begin
van een groot wonder.

Wat ik me wel afvraag nu:
was het een meisje of een jongen?
Mijn gevoel zegt een jongen.
De vorige 3 keer was ik juist.
Nu zal ik het nooit weten.

Dit is vooral heel onwerkelijk.
Ik ben nog volop bezig om het
verlies van Yanne en vooral
Anne-Laure een plekje te geven.
En alweer heb ik er een engelenkindje bij.
Maar zo voelt het niet helemaal.
Moet ik me daar schuldig om voelen?
Natuurlijk krijgt dit een plekje
en zal ik het ook nooit vergeten!
Het is gewoon zo anders...

Misschien doet het gewoon minder pijn.
Of nee, anders pijn...

Lief wondertje
ik mis je ook hoor!
mama


13 augustus 2008

Happy Birthday to me!
Al is het hij niet zo happy als ik
had gedacht.

Zaterdag kreeg ik buikpijn
en kort daarna bloedverlies.
Ik wist meteen hoe laat het was.
Vrijdag zag alles er op de
echo nog perfect uit.
En de dag erna was het alweer
voorbij.

Ik had het eigenlijk al voelen
aankomen. Moeilijk om te
omschrijven maar mijn gevoel zei
dat het niet klopte...
Ook al was alles in orde,
ik had er geen vertrouwen in.

De teleurstelling is er toch nog,
ondanks dat voorgevoel.
Je blijft ergens toch nog een
klein beetje hopen dat die droom uit komt.
Als het dan toch fout loopt...

Dag droom
dag lieve droom
Het gaat je goed
mama

6 augustus 2008

Het blijft allemaal heel onwerkelijk.
Ik hou het natuurlijk nog wel stil,
zeker nog een aantal weken.
Maar ik moest het toch ergens kwijt vandaar.

Verder gaat alles nog steeds zijn gewone
gangetje, al krijg ik wel weer wat last
van ochtendmisselijkheid.
Ik neem het er graag bij...

Deze week mijn voorlopig laatste
werkweek. Nog betaald 'verlof'
en dan op 1 september een nieuwe start.
Iets om naar uit te kijken!
Maar eerst nog een feestje op 30 augustus
T kan er ni snel genoeg zijn.

Oh ja, mijn verjaardag komt er
natuurlijk ook nog tussen.
Bijna vergeten.
25.
Denk niet dat dat veel veranderd,
je wordt ook niet echt van de
ene op de andere dag ouder he.
En volwassener zal het ook al niet zijn.
Ken jezelf...

4 augustus 2008

Ik kan het niet langer
voor mezelf houden.
Morgen 6 weken zwanger.
Zo onwerkelijk.
En ja, het is nog van Tom.
Een heel verhaal hoe het
gelopen is maar dat zal ik hier
maar niet vertellen.
Ben er niet zo trots op,
 we zijn beiden in de fout gegaan.

Verder gaat mijn leventje gewoon
zijn gangetje.
Het dringt nog niet echt door.
En ik durf ook niet geloven dat het
goed zal gaan nu.
Het is nog lang, dus
ik zie wel hoe het gaat.

Als alles goed gaat,
is het babytje gepland op 31 maart 2009

04-08-2008 om 00:00 geschreven door 1983