8 april 2008

Het ene moment lijkt alles weer goed te gaan, het andere
moment ziet het er zo hopeloos uit.
Ik moet steeds harder zoeken naar redenen om
door te gaan. Om op te staan... Gelukkig wordt ik
op het werk verwacht. De kindjes en hun ouders rekenen op
mij, dus ik moet wel.
Heel even is er die moed om door te gaan. Af te tellen
naar de fijne dingen op komst. En dan meteen slaat
de stemming om.
Misschien komt het ook doordat ik opnieuw veel te
weinig slaap 's nachts. Het inslapen zelf lukt
wel vrij goed maar ik word telkens weer wakker en dan
lukt het niet meteen om weer te slapen. Heb ik tijd
nodig om de dromen even te verwerken, om bij te
komen, tot rust te komen om dan uiteindelijk weer in
slaap te vallen, voor opnieuw een korte periode...

Het gemis lijkt steeds erger te worden. De pijn is
zo moeilijk te omschrijven. Zelfs lichamelijk heb ik
er last van. Mijn buik die zich bij emotionele momenten volledig
opspant. Pijnlijk op het moment zelf, maar ook erna...
Al die spieren die overbelast worden. Vanmorgen moeite
om recht te komen.

Jelle, jouw verlies heb ik een plekje gegeven. Je
bent mijn eerste kindje, mijn enige zoontje.
Jij maakte mij mama. Ook al ben je
hier niet meer, ik blijf je mama, waar je ook bent.
Ik hoop dat je ergens veilig bent, samen met je 2 kleine
zusjes.

Yanne, jij had hier nu mijn nachtrust moeten verstoren,
mijn dagen vullen met 'baby zijn'. Ook jij kreeg geen kans
om bij ons te zijn. Veel te snel verliet jij ons, om
bij je grote broer te zijn.
Heel even mocht ik van jouw genieten in mijn buik...

Anne-Laure
Zo dubbel voor jou. Als Yanne er was geweest, had jij nog
geen plekje gehad in mijn hart. Maar Yanne mocht niet
blijven... Ik was dus blij met jouw komst. Heel bezorgd
ook, maar net als bij je zusje probeerde ik zo veel
mogelijk van jou in mijn buik te genieten.
Samen kwamen we tot rust door de muziek.
Je eerste en laatste moment hier bij ons zal me altijd
bijblijven. Je bleef vechten om hier bij ons
te kunnen zijn en toch mocht het niet zijn.
Ook jouw leventje eindigde veel te vroeg.

En ik. Hoe moet ik verder?
Ik weet het ni.
Ik kan het ni...


7 april 2008

Happy of niet? Goh, het blijft zo dubbel. Verder gaan.
Er opnieuw iets van proberen maken. Of toch een poging doen.
Voldoende afleiding. Maar nog steeds de klap achteraf.
Wanneer houdt dat op. Echt 100% genieten lukt nog altijd niet. Steeds die
gedachten die door mijn hoofd blijven gaan.
Het verlies van Jelle, Yanne en Anne-Laure, het ene moment is het
zo onrealistisch, het andere moment dringt het weer door.
Vooral die overgang komt zo onverwacht. Zo maar zonder reden tranen.
Helemaal de kluts kwijt. Geen woorden meer... Enkel gedachten die blijven
malen in mijn hoofd.

Ik denk nu ook steeds vaker aan Tom. Het is dan wel definitief voorbij,
toch blijf ik ergens nog hopen dat het ooit nog goed komt.
Misschien wordt het tijd om ook die droom op te geven.
Hij zal de vader blijven van mijn kindjes, maar
verder gaat het niet meer.
Een goede vriend, bij wie ik steeds terecht kan.
Meer niet...

Waarom?
Wat is nu weer de reden dat ik verder moet gaan?
Opgeven lijkt nog steeds de makkelijkste manier...
Maar daar wil ik niet aan toe geven. Nog niet.
Afwachten en hopen dat er ooit een dag komt dat het
weer 'beter' gaat. Dat mijn leventje weer in de 'plooi'
komt. Dat ik het verlies van mijn kindjes een plekje kan geven.

Jelle, Yanne, Anne-Laure
3 maal liep het fout. 3 kindjes heb ik al.
Ik wil zo graag mama zijn. Voor jullie.
Voor mij.
Maar jullie lieten me achter.
Jullie kregen geen eerlijke kans om te leven.
Te overleven.

Ik mis jullie enorm!
mama

27 maart 2008, 22u00 

Der zijn zoveel dingen die me weer bezig houden. En tegelijk vergeet ik ook zo veel.
Stomme dingen die ik me niet herinner. Wat ging ik weer halen, doen?
Mijn verstand wil niet echt meer mee. Door de vermoeidheid? Door
het sluimerende griepje? Heb morgen opnieuw een afspraak bij de
psych en ook bij de huisarts. Misschien toch eens praten over medicatie.

Het is wel lastig ook. Ik ben echt heel moe, maar als ik dan in mijn bed lig,
raak ik maar niet in slaap. Gedachten zijn dan steeds weer bij mijn kindjes.
Ons laatste moment samen, het afscheid.
Misschien moet ik morgen nog eens bij hun plekje langsgaan.
Geeft me soms wel wat rust. En dat is wat ik nu echt wel nodig heb.
Rust. Maar dat lukt me dus niet zo goed.
Zelfs muziek helpt niet zo goed meer, dus dan ist echt wel heel hard nodig.

Zo veel wil ik hier nog plaatsen. Maar dan zit ik achter mijn laptop en komen
de 'woorden' er door elkaar uit. En dingen die ik wil zeggen, krijg ik er niet op.

Weet je waar ik vannacht aan lag te denken? Hoe het is om een babytje
tegen me aan te voelen, gewoon knuffelen, genieten...
Is al zo lang geleden. Bij Yanne* en Anne-Laure* was het zo anders. Het afscheid.
Was kennismaking voor het eerst en meteen ook het laatst. De knuffel van Anne-Laure* (dezelfde gekocht als bij Yanne*, beiden namen eentje mee) ligt bij mij in bed.
En ergens hoop je om toch iets van dat moment terug te vinden... Maar de realiteit dringt meteen ook door.
Ik kan mezelf niks 'wijsmaken', hoe graag ik zou willen dat het heel eventjes normaal was.
Of heel eventjes hen weer bij mij te hebben. Ik had zo graag nog iets tastbaars gehad, echt van hen.
Veel is er niet. De enkele kleertjes voor Yanne* heb ik voor een deel weggeven.
Voor Anne-Laure durfde ik nog niet echt iets te kopen. Had wel al enkele spulletjes
maar daar bleef het dan bij. Ze zijn er echt niet meer. Geen van mijn 3 kindjes...

27 maart 2008

Slapeloze nachten, nog steeds. Ben echt wel moe maar het

inslapen lukt niet. Als ik uiteindelijk toch inslaap, wordt

ik heel vaak wakker.

De beelden van Yanne* en Anne-Laure* zie ik dan weer heel

helder voor mij. Onze laatste momenten samen. Het allerlaatste

moment: hen voorgoed loslaten. Pas op dat moment drong het

echt door. Tot die tijd hoopte ik ergens dat het maar een

boze droom was. Dat alles weer goed zou komen. Dat onze

meisjes enkel sliepen, heel stilletjes maar dat er een moment

zou zijn dat alles weer helemaal goed kwam.

Het moment waarop je beseft: het is echt voorgoed voorbij,

voel je opeens dat enorme verdriet, niet te omschrijven...

Je weet, ik moet verder, maar je kan het niet.

Ik kan niet doen alsof er niets is gebeurd. Ik ben enorm

veranderd tijdens de voorbije maanden en betwijfel of

dat in positieve zin is. Ik zoek naar kleine dingetjes die zorgen

voor de nodige afleiding, maar of dat voldoende is...

Telkens opnieuw de klap van de realiteit. Het moment waarop

je weer beseft, het is echt voorbij.

Dat kleine kindje, met alles erop en eraan. 10 vingertjes, 10 teentjes,

helemaal af... En dat kleintje mag niet blijven. Te mooi om waar te zijn.

Ik zoek in de foto's naar kleine dingetjes. Op wie leken ze het meest?

Je gaat onbewust ook wel op zoek naar kleine mankementjes. Er moet

toch iets zijn waarom het zo fout liep. Je vind niets abnormaals.

Enkel gewicht en lengte, veel te vroeg geboren.

Zo perfect. Zo klein. Zo mijn!

Kusjes aan mijn 2 prachtige dochtertjes en lieve zoontje

mama

23 maart 2008

Het gemis blijft. Het lijkt wel of het steeds meer

pijn doet.

Overal zie ik baby's. En blije mama's. Natuurlijk gun ik hen dit.

Hoe kan het ook anders. Maar het verlangen naar een kindje blijft

groot. Is het verlangen naar wat had moeten zijn? Of is het verlangen

naar... Tja naar wat? Naar opnieuw een babytje?

De herinneringen aan Jelle* hebben een plekje gekregen. Het doet

nog pijn en ik mis hem nog enorm, maar het is een stukje van mijn

leven geworden. Ik weet dat hij er nog steeds 'is'. Ik kan hem

niet horen of zien maar ik voel zijn aanwezigheid op sommige momenten.

Bij Yanne* en Anne-Laure is het nog niet zo ver. De pijn om het verlies

is nog te intens. Toch weet ik dat ook zij een belangrijke plaats in mijn

leven hebben, ook dat zal altijd zo blijven.

Gisteren was weer een fantastische namiddag waar ik erg van heb genoten!

Op bepaalde momenten voelde ik me zo raar. Even een beetje het geluksgevoel.

Was vergeten hoe dat voelde. Even weer 'gewoon' zijn, genieten van wat komt.

En enkele seconden later is dat fijne gevoel weer voor een groot stuk verdwenen...

Telkens opnieuw een harde confrontatie.

Gevolgd door een ellendige nacht met heel wat tranen. Tranen om mijn kindjes.

Tranen om wat is en wat had moeten zijn. Pijn.

En dan denk ik. Gaat dat dan nooit over? Ook daar weet ik helaas een antwoord

op. De pijn wordt ooit minder maar zal nooit helemaal verdwijnen.

Kan ik dan nog wel verder gaan? Die vraag stel ik me steeds vaker. Ik hoop dat

ik daar ooit een antwoord op krijg.

De tests van de resultaten waren ook binnen.

En wat blijkt. Anne-Laure was kerngezond. En ook bij mij lijkt er niets fout te

zijn. De gyn zei dat ik daar wel blij om mocht zijn. Blij? Alsof ik blij kan zijn

met het feit dat mijn dochtertje gezond was en ze toch niet mocht blijven leven.

Het zet wel de deur op een kiertje voor een nieuwe zwangerschap. Als die er ooit

nog komt. Maar wie kan me dan garanderen dat het gewoon goed zal gaan?

Niemand. Zoals ook niemand kan voorspellen dat het opnieuw fout zal gaan.

Weet niet wat ik met die resultaten moet.

Maar had het dan makkelijker geweest, moest er wel een oorzaak zijn geweest.

Als er een oplossing voor was, is dat goed. Krijg je iets meer zekerheid.

Maar wat als het dan zo negatief is dat een eigen kindje uitgesloten word?

Misschien moet ik dan maar 'blij' zijn met de resultaten...

Lieve Yanne* en Anne-Laure

Waarom jullie moesten gaan, zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Maar wat ik heel zeker weet is dat ik jullie altijd in mijn hart

zal meedragen, wat er ook gebeurd in de toekomst.

Kushandje

Mama

9 maart 2008 1u05

Slapen, dromen, herinneringen.

Wensen, toekomst? Hoop? Wanhoop!

Moe, uitgeput, zonder tranen, hulpeloos.

Hopeloos. Hoofdpijn, buikpijn, pijn ...

in mijn hart.

Doorgaan? Opgeven?

Afscheid? Voor goed? Definitief voorbij?

Keuzes. Besluiteloos. Radeloos.

Liefde? Eenzaamheid. Samen zijn.

Tijdverdrijf. Tijdrovend?

Afleiding? Confrontatie.

Denken, onwerkelijke gedachten, warrig...

Vragen. Antwoord? Ooit? Nooit?

Realiteit, waanbeeld.

Blij of 'blij'. Kan dat?

Hoe? Wanneer?

Einde?

The End?

The 'show' must go on and on and on and ...

Tot alles stopt.

Eindelijk. Eindelijk rust.

Durf ik? Ben ik te laf?

Ja en nee. Keuzes die ik niet kan maken.

Wachten.

Dromen.

Zijn... To be or not to be?

Verleden tijd!

8 maart 2008

Anne-Laure.

Het dringt meer en meer door dat ze onze dochter is.

Dat we afscheid van haar moesten nemen.

Nooit meer knuffelen. Nooit meer zoentjes geven.

Nooit meer zien.

Daar heb ik het het moeilijkste mee op dit moment.

Het definitieve ook.

Voor altijd.

Of heel misschien ooit. Maar daar geloof ik niet

echt meer in.

Soms denk ik wel eens aan hoe het had moeten zijn. 2 kindjes. Plannen misschien

voor een derde. En dat is dan weer dubbel. Want hadden Jelle* en Yanne* er

geweest dan was Anne-Laure er misschien nooit geweest. Of toch niet zo snel.

Was ik pas bevallen van Yanne* en was Jelle* een flinke jongen van bijna 6.

Had ik moeten genieten van hen. Nu kan ik enkel denken aan de korte tijd die we

samen hadden. 14 buikweekjes met Jelle*, 18 buikweekjes met Yanne* en net

geen 20 buikweekjes met Anne-Laure*. Zo snel voorbij.

Enkel tranen en pijn die overblijven.

Mijn lieve kleintjes

Het is zo oneerlijk. Jullie kregen geen eerlijke kans op een leventje hier.

Vooral daar heb ik het ook wel moeilijk mee.

Meer dan met het feit dat ik geen echte mama voor jullie kan zijn.

Ik ben er. Nu nog.

Geen van jullie kregen die kans. Kans om te 'zijn'. Een kans om te blijven...

Definief voorbij!

En hoe moet ik nu verder zonder jullie?

mama

6 maart 2008

De uitrekendag van Yanne is voorbij... 3 maart. Haar geboorte was wel enkele

weekjes vroeger gepland aangezien ze enkele weekjes voor lag op

schema. Dus als alles goed was verlopen hadden we al even kunnen genieten

van onze kleine meid. Zo onrealistisch. Een babytje had hier nu moeten zijn.

Onze dochter.

En tegelijk is het ook een klein stukje dat we kunnen afsluiten nu. Een stukje

verder in de verwerking ook. Het dringt nu wel door dat we ze echt wel

kwijt zijn, dat het geen nare droom is.

2 maart. Net een maandje geleden dat we ook onze tweede dochter veel

te snel verloren.

Tom en ik hebben samen naar het filmpje van haar gekeken. Haar laatste

momenten bij ons. Het leek zo tastbaar, alsof ze er nog is. En die gedachte

is wel moeilijk. Gewoon enkele weekjes verder en ze had een eerlijke kans

gehad. Nu was ze echt nog veel te klein om te kunnen overleven.

Alle beelden zijn nu weer helemaal terug en dat maakt het zwaar. De mooie

herinneringen, de kleinste details van haar en het afscheid...

Dit gedichtje kreeg ik 3 maart te horen. De hele avond was vrij 'goed'

verlopen maar toen moest ik echt wel enorm slikken en vechten tegen de

tranen...

Avondliedeken

't Is goed in't eigen hert te kijken

Nog even voor het slapen gaan

Of ik van dageraad tot avond

Geen enkel hert heb zeer gedaan;

Of ik geen ogen heb doen schreien,

geen weemoed op een wezen lei;

Of ik aan liefdeloze mensen

Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten,

Dat ik één droefenis genas,

Dat ik mijn armen heb gewonden

Rondom één hoofd dat eenzaam was,

Dan voel ik op mijn jonge lippen,

die goedheid lijk een avondzoen,

't Is goed in't eigen hert te kijken,

En zo zijn ogen toe te doen.

Alice Nahon

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

6 februari 2008

27 januari kreeg ik last van buikpijn. Opnieuw weeën had ik snel door.
In paniek Tom opgebeld. Het was vrij laat op de avond maar toch snel
naart ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen moest ik meteen een echo.
Alles bleek nog in orde met ons kindje, maar de weeën moesten wel
gestopt worden. Ik kreeg meteen een infuus in mijn arm.

En een paar uurtjes later was het gevaar geweken.
Er werd besloten dat ik nog de hele week in het ziekenhuis moest blijven,
zeker tot vrijdag.
Niet erg, dacht ik. Kan ik toch beter rusten en kunnen ze me hier goed
opvolgen. Na die periode zouden ze op pilletjes overgeschakelt zijn, en
opnieuw afgebouwd. Kan moeilijk pilletjes blijven nemen tot de bevalling.

Vrijdag kreeg ik last van wat koorts en hoge bloeddruk, bijwerkingen van
de medicatie. Maar verder was alles ok, geen weeën meer en ook geen
ontsluiting.
Door de koorts werd toch besloten dat ik moest blijven tot na het weekend

Zaterdag startte nog goed. Een rustig dagje, wat lezen, muziek luisteren...
En voelde ik opnieuw wat in mijn buik. Ons meisje werd wel wat onrustig.
Wijzelf natuurlijk ook. 5 minuutjes later drong het door dat de weeën er
terug waren.
Paniek paniek. Een hogere dosis medicatie had geen zin meer.
Er werd besloten om naar de verloskamer te rijden en daar de bevalling
af te wachten.
Nog geen 20 minuutjes later was ons dochtertje Anne-Laure er al.

We hadden op voorhand al afgesproken dat de artsen niet zouden tussen
komen. Ze was te klein om te kunnen overleven, dus pogingen tot beademing
enz. vonden we niet de juiste keuze.

Anne-Laure* was een echt vechtertje. 40 minuutjes hebben we nog van onze
kleine meid kunnen genieten. Haar kunnen knuffelen, zoentjes geven,...
Echt afscheid nemen. Foto's gemaakt. En Tom zelfs een filmpje.

Vanuit het ziekenhuis had men ons ook de vraag gesteld of we iets van muziek
op de achtergrond wilden.
Daar hadden we niet echt aan gedacht. Had enkel de muziek op mijn I-pod.
Was geen enkel probleem. Werd aangesloten op de muziekinstallatie...

Onze dochter wist haar moment wel uit te kiezen. Tijdens het liedje
van The Last Five Years kwam ze ter wereld.
Die musical stond in mijn agenda gepland in juni, meerdere data omdat mijn
favo acteur en actrice dan samen op het podium staan: Ann Van den Broeck
en Jan Schepens. Leek me wel fijn om tijdens de allerlaatste weken van mijn
zwangerschap, me helemaal in dat sfeertje onder te dompelen.Het lot besliste er anders over.
Anne-Laure* is wel, net als Yanne*, naar haar vernoemd.

Die 40 minuutjes waren zo snel voorbij. Veel te snel. Ik had zo graag nog van
onze dochter kunnen genieten.
Haar eerste kreetjes, lachjes,... maar dat zat er niet in. Ze was veel te snel
bij ons.

Iets meer dan een uurtje na de bevalling ben ik samen met Tom naar huis vertrokken.
Ook dit keer had ik niet de moed om nog langer in het ziekenhuis te blijven, tussen
al die blije, pas bevallen mama's. Wou even niet meer denken.
De eerste uren waren zo onrealistisch. We hadden echt afscheid genomen van ons
dochtertje.
Maandag ben ik zelfs nog op stap geweest. Naar een musicale theatervoorstelling.
Die stond al gepland in mijn agenda. Ik wou eerst niet gaan maar op aanraden
van de dr. ben ik toch maar gegaan. En ik moet bekennen dat ik ervan genoten
heb. Even het verstand op nul. Natuurlijk dacht ik constant aan Anne-Laure* maar
dit zorgde ervoor dat ik heel even op adem kon komen.

Pas gisteren werd het heel realistisch. Ik moest onze dochter een laatste keer
vasthouden, knuffelen, een zoentje geven en in haar bedje leggen.
Definitief voorbij! Op dat moment ben ik ingestort...
We hebben samen nog 3 witte ballonnen opgelaten en zijn dan naar huis gegaan.
Totaal uitgeput maar toch slechts enkele uurtjes geslapen.

Nu is het enkel nog afwachten op de resultaten van de tests.
En proberen dit verlies een plaatsje te geven.

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

31 oktober

Vele vragen spoken door mijn hoofd. Over jou mijn kleine Yanne*, mijn kleine meid.
25 weken in mijn buik, zo had het moeten zijn. 7 weken geleden hebben we afscheid
van jou moeten nemen.
En dan denk ik terug aan de weken met jou in mijn buik. Heel emotioneel vaak. Want
je deed me denken aan je broertje Jelle* en ik was bang dat ik jou ook zou verliezen.
Maar dan denk ik ook wel eens aan de mooie momenten samen. Toen ik merkte in de
spiegel dat mijn buikje steeds maar groeide, dat jij steeds maar groeide. De uren
dat ik naar de muziek luisterde. Die ik aan jou probeerde door te geven. Luid genoeg
zodat jij de trillingen zou kunnen voelen.
De vermoeidheid en de misselijkheid waar jij voor zorgde en waar ik nu met een glimlach
aan terug denk. Zo klein, zo'n woelwater. Je bezorgde me heel wat kriebeltjes. Kleine
tekens van jou zodat ik je niet kon vergeten. En dat zal ook nooit gebeuren...
Veel te snel ben je hier vertrokken maar op die korte tijd heb je me ook heel wat geleerd.
Bedankt, mijn lieve Yanne*

Mama  

"Not a day goes by,
Not a single day
But you're somewhere a part of my life
And it looks like you'll stay.
As the days go by,
I keep thinking, "When does it end?
Where 's the day I'll have started forgetting?"
But I just go on
Thinking and sweating
And cursing and crying
And turning and reaching
And waking and dying
And no,
Not a day goes by,
Not a blessed day
But you're still somewhere part of my life
And you won't go away.
And I have to say
If you do, I'll die.
Dying day after day
After day after day
After day after day
After day
Till the days go by
Till the days go by"
(Merrily we roll along : Sondheim)

29 oktober

Op dit moment lijkt het hier allemaal opnieuw weer heel verwarrend. Ik krijg er totaal geen overzicht in... Zelfs nu lukt het me ni echt goed om te verwoorden wat ik voel. Zo verward.

Het gesprek bij de psych heeft me wel verward maar waarom? Waarom, waarom? Het was opnieuw emotioneel maar niet echt extreem. Of het is een beetje de nawerking. Het enige wat ik nu voor de ogen zie is Yanne*, ons laatste samenzijn. Mijn kleine meid* Zo oneerlijk. Ik wil hen zo graag terug maar de dood is zo definitief. Echt voorbij. Voor altijd.

En nu nog die stomme dagen, allerheiligen en allerzielen. K voel me al rottig genoeg zonder. Uitstap gepland dus hopelijk de nodige afleiding.

Blijven volhouden zeker? Maar heeft het echt nog zin?

28 oktober

Opnieuw de kluts een beetje kwijt. Niet moeilijk ook na het bezoek aan de psych. Veel gepraat over Jelle* en Yanne* en natuurlijk ook 'huiswerk' meegekregen voor morgen. Pfff, alles opnieuw opschrijven en niet spieken hier. Opnieuw door alle emoties. Een beetje 'vergeten' emoties na het verlies van Jelle*. De heel heftige emoties van het moment nu met Yanne*. En ja, er nu nog wat bijgekregen met het doktersbezoek. Ook hiermee weet ik niet goed wat ik er mee moet aanvangen.
Gisteren op stap geweest en toch een klein beetje alles kunnen achter laten. Al was het ook best moeilijk, al die kleine baby's en babyspulletjes. Dikke buiken. Zo veel. De halve wereld lijkt wel zwanger. Maar dat ligt wel aan mij. Zo veel vreugde bij de aanstaande ouders en hier enkel verdriet om wat is geweest en om wat had moeten zijn: Jelle* en Yanne*. 2 kleine spruitjes. Eentje om te knuffelen en eentje om te koesteren... Het heeft niet mogen zijn.

Lieve Jelle* en Yanne*
Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe harder ik jullie mis!
mama

23 oktober

Het wil niet meer zo goed lukken... Er gaan zo veel gedachten door mijn hoofd over Jelle* en Yanne* en ik krijg ze moeilijk geordend voort moment. Sinds gisteren wordt ik overspoeld door alle emoties van de voorbije weken. Het lijkt wel of alles weer tegelijk boven komt. En ik die dacht dat het eindelijk weer een beetje beter ging.
Tom heeft me gisteren naar de huisarts gebracht. De schat wist niet goed meer wat hij met me aan moest. Van gisteren kan ik me niet echt veel meer herinneren, alleen de pijn blijft. Ik heb iets kalmerends gekregen en heb toch een deftig nachtje achter de rug. De huisarts stelde voor om misschien toch al bij de psych langs te gaan maar zelf zie ik dat nog niet echt zitten.
Ik probeer te weten te komen wat me gisteren zo van streek maakte maar ik kan niet direct iets vinden... Ik ging gewoon door op automatische piloot in de voormiddag: boodschappen doen enz. En tja, in de late namiddag, dan weet ik het niet meer.
Verschrikkelijk, nu laat mijn geheugen me weer in de steek.

De bevalling van Yanne* zie ik telkens opnieuw voor me. Dat kleine meisje, geen eerlijke kans gehad om te kunnen overleven. En waarom? Mijn schuld? Denk ik vaak: had ik maar dit of dat... Ik besef wel dat het niets had uitgemaakt maar toch kan ik dat gevoel niet van me afschuiven.
Ik zou ze zo graag nog één keertje vast houden. Nog één zoentje... Maar dat kan niet meer... Yanne* is bij haar grote broer. En ik blijf met lege armen achter... Geen babytje meer in mijn buik...  

18 oktober 2007

M'n kind

straks komt de nacht

wees maar niet bang

ik hou de wacht

slaap maar lekker zacht

tot morgenvroeg...

Stukje muziektekst van Yanne's* crematie...

Eigenlijk is het een slaapliedje uit de musical Peter Pan maar ik vond de tekst wel gepast. Yanne* slaapt...voor altijd. Zo zie ik het toch wel een beetje. Vandaar mijn keuze.

15 oktober 2007

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons

niet sterk genoeg voor een aards bestaan

Maar wel uit liefde geboren

en in liefde heengegaan 

De baby's waar ik nu mee speel

die wonen in een luchtkasteel

het is heel hoog

het is heel ver

tussen zon en avondster

nog verder dan de regenboog

de wolkenlift bracht mij omhoog

Yanne* 

Vandaag is het weer een traantjesdag. Tranen om Yanne*, tranen om Jelle*, tranen om wat had moeten zijn... 2 kindjes, nog zo klein. Veel te klein om te kunnen overleven. Ze hebben geen eerlijke kans gekregen.

Leegte die niet is op te vullen, pijn die nooit helemaal weg zal gaan. Beelden die me altijd zullen bijblijven.

Het verdriet blijft me steeds weer overvallen, meestal op onverwachte momenten: een uitstapje, een afspraakje,... Zelfs gewoon voor de tv.

Vaak krijg je de vraag: hoe gaat het er mee? Maar even vaak niet echt uit interesse, maar uit beleefdheid. En wat antwoord je dan: goed, het gaat wel,... Terwijl je lijf eigenlijk schreeuwt om een beetje aandacht, een beetje troost. Niet toegeven aan het gevoel op dat moment en gewoon verder gaan. Ik wil anderen geen pijn doen... Dus hou ik het vaak voor mezelf...

14 oktober 2007

Vandaag zijn we exact een maandje verder... 14 september 2007. Het lijkt al zo veraf en toch ook zo dichtbij. De herinneringen zijn nog heel levendig. Ik zie nog vaak de beelden van het ziekenhuis voor mij. De beelden van Yanne*, zo petieterig klein. Geen eerlijke kans gekregen om te overleven.

16 september 2007

Hier volgt dan Yanne's* verhaal.

Donderdagavond mocht ik nog op controle bij de gyn en alles was
perfect! Maar ik had er een beetje een raar gevoel bij.
Die avond lag ik al om 19u in mijn bed, kwas dan ook al op van 5u30.
Rond 22u werd ik wakker met buikpijn. Meteen wist ik wat er aan de
hand was. Yanne* wou haar buikhuisje al verlaten. Tom opgebeld en
meteen doorgereden naart ziekenhuis. Daar aangekomen moest ik meteen
aan de monitor. Duidelijk: weeën. Opnieuw. Medicatie onmiddellijk
opgestart maar die hielp niet...
Het werd een zware nacht. Om 4u vrijdagmorgen is onze kleine Yanne*
dan geboren na een zware bevalling. Mijn hele lichaam leek wel te
protesteren. Veel te vroeg maar niet meer tegen te houden.
Onze kleine meid heeft nog dapper gevochten, haar hartje klopte nog
toen ze op mijn buik lag. 18 buikweekjes...
Ze had blijkbaar te weinig plaats in mijn buik! En daar knaagt het:
mijn schuld?
Enkele uurtjes ben ik nog int ziekenhuis gebleven met onze kleine
Yanne* in het bedje op de kamer. Langer kon ik het er niet volhouden,
hoewel iedereen heel lief was. Je ligt op de gang met al die pas
bevallen, trotse ouders. En wij hadden ons kindje veel te vroeg
moeten afgeven.

Gisteren hebben Tom en ik dan afscheid van haar genomen en haar nog
een laatste keer geknuffeld, een laatste zoentje,...
Maandag volgt de crematie, nog een zware dag.
Ik wil dat ze verstrooid wordt op het plekje van Jelle*

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

29 september 2007

Een weekje ben ik nu thuis. Na maandag niet meer aan het werk gegaan. Het ging gewoon niet meer. Te emotioneel, te veel herinneringen. De confrontatie met de kindjes...

Op zoek naar een nieuwe uitdaging, opnieuw studeren, opfrissen van kennis... Maar ik mis de kindjes van de crèche ook wel. Je hebt tenslotte een jaar voor hen gezorgd, hun lief en leed gedeeld, van hun liefde genoten,... En dan ineens niets meer. Ach het hoort er bij.

20 weekjes had ik moeten zijn nu. De 20-weken echo. Yanne* misschien ook al voelen bewegen. Maar het mocht niet zijn. Ze is nu bij haar broertje Jelle*. Twee kleine engeltjes. Een beetje een troost dat ze niet alleen is. Want zo zie ik het toch.

Morgen op stap. Zie er enorm naar uit. Ook al weet ik dat het best confronterend zal zijn en weer veel emoties zal meebrengen. Maar ik ga er gewoon van proberen genieten en zien wat het wordt. Tranen zijn geen schande, het hoort er nu eenmaal bij...

De uitstap van gisteren is een beetje in het water gevallen. Het concert ging niet door. Serieus teleurgesteld, maar geprobeerd om het niet te erg te laten opvallen. Zo dom eigenlijk. Uitstel is geen afstel. Maar het gaat er mij om dat ik op dit moment nood heb aan structuur en ja die viel gisteren in het water. Al bij al is het nog een gezellige dag geworden. Heb er gisteren nog wel even van wakker gelegen. En ook nu is er nog een beetje een 'kater'. Hopelijk hoor ik snel of het concert nu wel of niet door zal gaan. Want vindt het dus echt jammer.

Overal zie je zwangere vrouwen en mama's met kindjes... Die confrontatie. Ik had gedacht dat ik dat beter zou aankunnen maar dat is dus niet het geval, merkte ik dus gisteren. Vermoeiend dagje voor mij met al die emoties.

Toch een mooie herinnering.

Yanne*, veel te snel ben je uit je buikhuisje vertrokken... Waarom??? Hopelijk krijg ik daar een antwoord op. Broertje Jelle* zal nu wel voor je zorgen. Dag kleine meid... Zoentje van mama aan haar twee engeltjes, xxxjes

24 september 2007

Gisteren en vandaag een rotdag gehad.

Gisteren lukte het nog redelijk. Beetje geïnternet enz. Bezoek gehad van Tom. Nu ben ik echt helemaal verward. Maakt hij gewoon misbruik van de situatie? Ik weet het niet. Het is zo onwerkelijk. We hebben het redelijk gezellig gehad, dat was het probleem ni. Het voelt gewoon niet helemaal goed.

Voorbije nacht bijna ni geslapen. Vanmorgen wel gewoon aant werk maar het lukte echt ni. Nu nog steeds ni helemaal. K wil er niemand mee lastig vallen maar alleen lukt het me gewoon ni meer. Bij de huisarts langs geweest. Die kon ni echt veel zeggen. Rusten en er over praten. Begin van een depressie misschien. Kmoet regelmatig langs gaan. En morgen ben ik een dagje thuis. Kzal nu wel moeten zeker. Maar wa moet ik dan doen? Slapen? Ik ben wel moe maar 'snachts wordt ik meestal na een aantal uurkes slaap opnieuw wakker. Om pas rond 5u30 weer in te dommelen...

Waarom??????

22 september 2007

Ik doe mijn best om verder te gaan. Maar ik mag niet dezelfde fout maken als bij Jelle*. Te lang zwijgen zorgt voor problemen...

Uitkijken naar dingen. Best moeilijk. Aftellen naar fijne momenten. Enorm schuldgevoel achteraf! Kan en mag dit wel al? K heb nood aan wat afleiding maar ik probeer niet te vergeten. Yanne* is en blijft mijn dochter, ook al kan ik er niet voor zorgen.

26 februari, haar uitrekendag. Lijkt nog zo veraf. Misschien moet ik een activiteit plannen die dag. 

Op zoek naar redenen om verder te gaan. Vind er maar weinig.  

Heeft het echt wel zin? Op dit moment denk ik van niet... 

Yanne* ik wil je terug!!! Ik mis je! Een zoon en een dochter, zo had het moeten zijn!!! 

8 augustus 2007

Een kort berichtje

Eindelijk nog eens goed nieuws.

Jelle, je krijgt er een broertje of zusje bij. We zijn al 11 weekjes ver ondertussen.
Het blijft wel bang afwachten natuurlijk. Maar ik ben zoooo blij!!!

17 maart 2007

K heb weer even een dipje opt moment dus ik dacht, waarom niet even alles neerzetten op mijn siteje.

Mag ik weer blij zijn??? Er is zoveel om naar uit te kijken... Waarom voelt het dan zo raar?

Misschien is het de vermoeidheid. Sinds september slechts 1 weekje verlof gehad tussen kerst en nieuw...

Gelukkig kan ik aftellen naar ons reisje Mexico: 26 mei ist dan zover, 16 dagen genieten, ontdekken,... Nog

heel wat voor te bereiden: eventueel inentingen, onderwaterfototoestelletje kopen (dolfijnen zwemmen), mijn

outfit uitbreiden met passende kleding (dat heb je als je gewicht steeds veranderd hé), info opzoeken,...

Het zal waarschijnlijk weer veel te snel voorbij zijn zeker!

Gelukkig is er ook eind juli nog een extra verlofje: sluiting: 2 weekjes die nog niet gepland zijn... En daarna

september om naar uit te kijken maar eerst nog mijn verjaardag...

Nu ik het zo lees, wat heb ik nog te klagen... En toch... Overal babytjes die geboren worden. Leuk voor hen

en ook wel een beetje voor mij. Ik kan er alweer van genieten om zo'n klein hummeltje te knuffelen.

Jelle zal dan ook voor altijd een plaatsje in mijn hart houden. De tijd gaat beangstigend snel... 4 jaar voorbij bijna.

Mag ik dan nog wel verdrietig zijn???

Zo weinig mogelijk tijd om te piekeren, dat lukt aardig maar toch duiken er 's nachts weer herrinneringen op...

Misschien moet ik het eindelijk volledig loslaten en het hoofdstuk in mijn leven afsluiten. Maar helemaal lukt dat

nog niet. Waarschijnlijk nooit...

Je denkt dat er nog anderen zijn die om je geven maar dat is blijkbaar beperkt tot 2 mensen: Lucia en Jeroen, al  de

rest lijkt van de aardbol verdwenen en dat doet pijn. Je hebt iets intiems met hen gedeeld, je kwetsbaar opgesteld en

dan opeens: niets meer... VERGETEN... bewust of onbewust maar een slag in mijn gezicht! En dat me kwaad!!!

Blijkbaar denken de meesten enkel nog aan zichzelf! Misschien moet ik de rest dan ook maar vergeten en alleen

verder gaan...moeilijk. Sh*t happens zeggen ze dan!!!

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

September 2006

Sinds een tijdje veranderd van job... Het is een heel andere belevenis, fijne en gezellige sfeer, lieve kapoentjes... Echt rustgevend om er te werken. En dat is niet omdat het er rustig is. Nee, gewoon lekker druk, veel werk met al die kleintjes en toch is het anders.

Ook nu weer enkele baby'tjes en ja hoor ook nu weer enkele slapeloze nachtjes met mezelf in slaap huilen. Ik had gehoopt dat het ondertussen wel makkelijker zou zijn maar dat is nog niet echt het geval. De confrontatie met baby's blijven soms nog moeilijk, hoe lief en schattig ze ook zijn. Ik denk dan steeds weer aan mijn kindje. 14 weekjes in mijn buik en toch mis ik hem enorm... Het blijft pijn doen en dat zal wel altijd zo blijven.

Ondanks het verdriet geniet ik toch van al die schatjes: lekker veel knuffelen en wat extra aandacht en iedereen vind dat ok. Vooral dat werd op mijn vorige job niet altijd geaccepteerd: je moet ze niet te veel verwennen. Maar knuffelen en een beetje aandacht moet toch kunnen. Tenslotte brengen de meeste kindjes meer tijd bij ons door dan thuis.

Na enkele emotioneel rustige weken wordt het nu wel weer moeilijker. Je gevoelens worden van hier naar daar geslingerd en dan is het wel even moeilijk om gewoon de moed te hebben om verder te gaan.

Tot nu toe is me dat telkens weer gelukt, met hulp van anderen, maar ik weet niet hoe de toekomst eruit zal zien... Niemand die het weet...

Wat het nu weer effe moeilijk maakt is het feit dat degene die op de hoogte zijn, alles weer zijn vergeten. Slechts 2 die vragen hoe het nu gaat. Ik verwacht niet dat men het elke keer weer vraagt hoe het gaat maar niks vragen... Raar hoor. Maar ook daar leer ik dan maar leven. Zolang ik Jelle niet vergeet, das het allerbelangrijkste!!! Hij zal altijd mijn kindje blijven, ook al was hij maar zo kort bij mij!

Dagje later

Dacht ik dat het weer wat beter ging. Voel ik me verschrikkelijk. Hoe het komt? Misschien omdat iedereen mijn toekomstplannen van de baan veegt! Tof! Je hebt eindelijk plannen. Maar wie steunt je? Niemand! Das nu wel duidelijk. Heb je een job, ist weer ni goed. Ge had bij het vorige moeten blijven hé! Tuurlijk, tis omdat het er zó gezellig was dat ik er vertrokken ben. Telkens opnieuw moet ik het aanhoren.

Vertrekken? Dat zit er momenteel financieel niet in, alleen gaan wonen kan dus niet. Jammer. En het leek nu een beetje beter te gaan. Opnieuw en opnieuw dat gezeur. Ben ik dan nog zo'n klein kind? Hier vinden ze blijkbaar van wel.

Het lijkt wel of iedereen me in de steek laat. Degene die ik nodig heb, zijn er niet (meer) voor mij. Blijkbaar denken de meesten enkel aan zichzelf!

Life sucks!!! Wat doe ik hier eigenlijk nog? Dat vraag ik me echt af op dit moment. Klinkt negatief maar zo voel ik me op dit moment! Alleen op deze wereld! Gewoon effe luisteren is blijkbaar al te veel gevraagd. Luisteren meer niet. Is dat dan zo moeilijk???

Hoop alleen dat morgen mijn humeur weer wat beter is want ik wil niet dat de kindjes er onder lijden...

De kindjes...

mei 2006

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik mijn dagboek nog heb aangevuld.

Ondertussen ben ik aan het werk in een kinderdagverblijf. Ik ben er parttime

gestart en sinds mei ben ik officieel fulltime in dienst.

Mijn babyplannen zijn voorlopig maar weer even in de kast gestoken. Ik kan

maar beter eerst een reservecentje sparen en iets huren of kopen...

Morgen 10 mei, alweer 3 jaar geleden dat ik mijn mannetje verloor.

Het verdriet vervaagt maar verdwijnt niet helemaal...

Wat mis ik hem enorm... Telkens ik die schattige baby's zie opt

werk, is het weer eventjes moeilijk... Dan slik ik, denk ik aan de mooie

momenten met mijn mannetje in mijn buik en ga ik weer verder.

Morgen langs gaan op het kerkhof... Of misschien wel zaterdag...

Ik zie wel weer...

Slaapwel mijn zoontje, mijn engeltje!

Babynamen die ik mooi vind voor mijn toekomstige kindjes

Jongens: Yenno, Luca, Elia, Mauro, Noah, Jenthe (Yenthe?), Yens, Nicola

Meisjes: Inaya, Sienna, Louise, Lylia, Emilia, Fenna, Yanne, Alexia, Benthe 

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

Lieve Jelle*

Het doet zo raar om jou foto

hier te zien staan.

Zo echt en toch zo ver af.

Zo lief en zo klein.

En toch mocht je er niet zijn.

We zagen je armpjes en beentjes

vrolijk bewegen, tot dat ik een

infuus kreeg.

Wat was ik kwaad op de dokters.

Want daardoor stopte bij jou

geleidelijk aan de beweging.

En ook je hartje stopte ermee.

Een paar uurtjes later had ik

je dan vast in mijn armen.

Ik ben mama dacht ik.

Maar dat is mijn baby niet!

Of wel?

Ja een blik op de nieuwe echo

en daar werd het echt duidelijk,

niets meer te zien.

Je was het echt.

En toen kwamen de tranen.

Je werd van ons afgenomen door

de dokters.

We moesten je loslaten.

Maar vergeten doen we jou nooit.

Je bent en blijft ons eerste

kindje.

Ook al komen er nog baby's.

Slaapwel lieve Jelle*

Twee jaar geleden in maart (2003) ontdekte ik dat ik zwanger

was. Paniek alom, k was net aan mijn eerst jaar

kleuteronderwijs begonnen en was nog niet zo

heel lang samen met mijn vriend. Hoe moesten

we ons daar weer uit redden. Maar nog geen

5 minuten later wist ik dat ik mijn leven wilde

veranderen voor dit kleine wezentje in mijn buik.

Toch durfden we er thuis niets over te vertellen.

Elke week mocht ik naar de gyn voor een echo.

Ons kindje groeide goed en ik had niet echt veel

last van de zwangerschap. Alleen wat moe en

misselijk. Mijn vriend en ik keken echt uit naar

ons kindje. We hadden zelfs al een naam voor

ons zoontje: Jelle*.

9 mei 2003 kreeg ik hevige buikpijn en koorts.

Mijn vriend heeft me toen onmiddellijk naar het

ziekenhuis gebracht. Na veel testen werd het

duidelijk. Ik had een of andere bacteriële infectie.

En er was maar 1 oplossing: een infuus met

medicatie. Maar dat betekende ook slecht nieuws.

Voor Jelle* was dit heel slecht. Maar de artsen

hadden nu eenmaal geen keuze. Het was ik of

de baby en voor hen is dan de keuze snel gemaakt.

10 mei 2003 kreeg ik het infuus in mijn arm.

Op de monitor kon ik Jelle* volgen. Ik was verdrietig

maar het drong nog niet goed tot me door.

Langzaam vertraagde zijn hartslag tot hij volledig stopte.

Onze lieve Jelle* was een engeltje geworden.

Na 14 weken zwangerschap was ik hem kwijt.

Nog een infuus en enkele uurtjes later had ik ons

zoontje in mijn armen. Pas dan drong het echt

goed door. Er werd nog een laatste echo gemaakt

en mijn buik was helemaal leeg. Dit was echt ons

kindje, het is geen nare droom.

Die avond mocht ik naar huis. Met lege handen.

Onze Jelle* hebben we in het ziekenhuis achtergelaten.

Thuisgekomen heb ik weer niets verteld aan mijn ouders.

Ik ging gewoon verder met mijn leventje. Hoe hard het

ook klinkt en hoe moeilijk ik het had. Ik moest gewoon

verder.

Pas nu heb ik mijn klop gehad en dringt het echt goed

door dat ik mijn zoontje definitief kwijt ben.

Geleidelijk aan krijgt Jelle* het plaatsje dat hij verdient

in mijn leven en kan ik ook verder gaan.

07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983

2 oktober 2004

Stage was heel vermoeiend en emotioneel.

Maar als ik heel eerlijk ben heb ik er

ook van genoten.

De 2 Jelle's op stage zijn echt schatjes.

Telkens ze mij zien zitten ze te wippen of

komen naar mij toe gekropen.

De oudste, even oud als mijn Jelle* nu zou

zijn, hangt heel erg aan mij. Telkens hij

de kans ziet om bij mij te zijn doet hij dat

ook. Hij begint zich net recht te trekken en

komt dan aan mijn broek trekken om goed te kunnen

blijven staan. Een heel lief gezicht: die wankele

beentje en dan dat lachje op zijn gezicht omdat

het hem weer eens is gelukt. Dit doet hij enkel

bij mij en thuis bij zijn mama.

Hier heb ik het wel heel moeilijk mee! Het zou

mijn Jelle* moeten zijn die zich probeert recht

te trekken, die naar mij lacht, die ...

Lieve Jelle* wat mis ik jou enorm!!!!!!!! 

8 oktober 2004

Vandaag was mijn laatste stagedag.

En ik ben opgelucht dat het voorlopig

weer even achter de rug is.

Het is al bij al nog redelijk meegevallen

al ben ik nu wel doodmoe.

Alleen gisteren kon ik het even niet meer

aan. Ik had middagpauze en alle kindjes,

behalve Magalie (baby van een paar maanden oud)

, lagen in bed. Mijn stagementor

was boven aan het kuisen (poetsen) dus had ik

eventjes rust. Ik heb mijn boterhammetjes dus

opgegeten. Was net bijna klaar toen Magalie

hardverscheurend begon te huilen. Ik heb haar

dan maar opgenomen en haar bij me op schoot

gezet. Ik heb nog vlug mijn laatste boterhammetje

opgegeten. En toen kreeg ik het opeens heel

moeilijk. Ik moest aan Jelle* denken. Ik voelde

dat zachte warme lichaampje tegen mij aanleunen,

ik voelde haar adem. De tranen liepen al gauw over

mijn wangen. Zo heb ik daar wel een tijdje gezeten,

met haar dicht tegen mij aan. Dan heb ik maar gauw

weer mijn tranen gedroogd en Magalie in haar bedje

gelegd. Ik heb dan gauw mijn spullen opgeruimd en

was net op tijd klaar toen mijn stagementor weer

beneden kwam. En ook de andere kindjes een voor

een wakker werden. Ik ging gewoon verder, alsof

er niets was gebeurd. Gisteren viel ik bijna in slaap

op de trein, we waren nog niet vertrokken en ik

voelde mijn ogen toeglijden. K heb echt moeite

gedaan om toch maar niet in slaap te vallen.

K ben gisterenavond op tijd gaan slapen maar deze

morgen was ik nog steeds moe.

Vanavond is het cursus EHBO tot half 11 ma morgen

kan ik uitslapen.

Deze morgen was het nog controle bij het koken en

ook dat was goed verlopen.

Dinsdag weet ik het definitieve resultaat van mijn stage.

Maar mijn mentor had al in mijn schriftje als afsluiting

geschreven: Kelly, een heel goed stage gedaan. Nog

veel succes in de toekomst. Dus dat is dan toch al

positief.

Lieve Jelle*

Weet dat ik je nooit vergeet!!!

Zoentjes voor jou, mijn zoontje xxx

van mama 

11 oktober 2004

Lieve Jelle*

Elke nacht zoek ik jou in de sterren en hoop

dat je het goed hebt waar je nu bent!

Mama is zo moe maar voor jou heb ik altijd tijd!

Een dikke zoen

Mama 

17 oktober 2004

Vandaag gaat het weer ietsje beter met mij.

K ben vandaag naart voedingssalon in Brussel

geweest. Heel gezellig, alleen wa kleiner als

vorig jaar. We hebben vanalles geproefd en ook

lekker gegeten: tomaat garnaal met groentjes en

frietjes. En natuurlijk heb ik ook weer iets gekocht.

Een magnetische ketting met bijhorende armband

en een steentje voor aan een kettinkje. K weet ni

meer hoe het steentje heet, maar het is licht rose

en een beetje doorzichtig. Goed voor de liefde naart

schijnt. Afwachten of het werkt ;)

Morgen weer naar school. K heb zin en geen zin.

Toets morgen, en vrees dat het niet zal gaan.

Na de middag gaan we een film kijken in de cinema

dus dat is dan weer wel leuk.

En dinsdag is het dan D-day: de dag dat ik het nu

eindelijk in de klas ga vertellen. De dag dat Jelle*

een plaatsje krijgt op school. Dat hoop ik dan toch.

Hopelijk heb ik dan nog zoveel moed als nu. 

26 oktober 2004

Ik heb vandaag eindelijk in

de klas over Jelle* vertelt.

K had nooit verwacht dat het

zo moeilijk zou zijn.

Heel emotioneel. Het werd doodstil

in de klas.

Geen tranen bij mij, ik kon het niet. Niet voor

een hele klas.

Heb allemaal lieve reacties gekregen.

Zelfs de leerkracht reageerde heel

positief.

K heb ook mijn eerste gedichtje voor

Jelle* voorgelezen. Iedereen vond het

prachtig. En ook nu nog krijg ik steeds

mailtjes van mijn klasgenoten. Zo fijn

en lief.

28 oktober 2004

Vandaag nog een gesprekje gehad met een

klasgenoot. Zij vroeg mij of ik nooit aan abortus

heb gedacht! Ik schrok wel hevig van die vraag.

Jelle* was niet gepland maar daarom niet minder

welkom. Ik was inderdaad geschrokken en in

paniek. Zou ik het wel aankunnen,...? Maar

abortus, nee nooit! Zij schrok blijkbaar ook van

mijn antwoord. Zij vond dat het wel moest kunnen,

zeker als het een ongelukje is. Ik respecteer haar

mening maar heb het er eerlijk gezegd best moeilijk

mee.

29 oktober 2004

Ik heb daarnet een leuk smsje

gekregen. Van een klasgenootje

waar ik vorig schooljaar nog

mee in de klas zat.

Zij is gisteren bevallen van

een zoontje Neo. Een gezond

kindje van 2kg775 en 48 cm.

Ze is wel een maand te vroeg

bevallen en Neo heeft nog wat

extra zuurstof nodig.

Ik was wel verrast met dit

berichtje omdat ik het nog niet

verwachtte natuurlijk. Vorige

week zei ze nog, nog 5 weekjes

en het is zo ver.

Tegelijk heb ik het er ook wel

moeilijk mee. Ben wel een beetje

jaloers. Waarom zij wel en ik niet?

Ik gun het hen echt maar toch.

En op die momenten mis ik Jelle* heel

erg. Nog meer dan anders al het geval

is.

Ik ga volgende week dus op babybezoek.

Gelukkig weet zij wat er aan de hand

is. Moet ik dus al niet bang zijn over

wat ze kunnen denken.

2 november 2004

Het was gisterenavond nog redelijk

rustig thuis. Maar opeens hoorde ik

in mijn hoofd een baby wenen. Ik

slikte en probeerde me op iets anders

te concentreren maar dat hielp niet.

Ik hoorde niets meer maar ik voelde

me opeens zo slecht. Verschrikkelijk

gewoon. Ik heb nog even wat afleiding

gezocht in een boekje maar ook dat

hielp niet. Ben dan maar naar boven

gegaan want ik voelde de tranen in

mijn ogen. Ik weet niet hoe dit komt,

ik voelde me toch wel redelijk gisteren.

Ik moest weer aan Jelle* denken en zag

alles weer opnieuw gebeuren. Ik heb me

in slaap gehuild. Vanacht ben ik een aantal

keren wakker geworden en ook toen liepen

de tranen over mijn wangen. Daardoor werd

ik dus wakker. Mijn kussen was helemaal nat.

Ik kan me echt niet herinneren wat ik

gedroomd heb. Deze morgen voelde ik me

alleen doodmoe. Heb dan ook tot 11u in

mijn bedje blijven liggen. Nu gaat het weer

een heel stuk beter. Dat moet ook trouwens

want ons Moorea is hier om te spelen. Nog

tot half 8. We zijn naar de film van K3 gaan

kijken. Dat was een welkome afleiding.

Ik durf bijna niet meer te gaan slapen straks,

dit wil ik niet weer meemaken. Zo'n rot

gevoel!

6 november 2004

Hier bij ons in de straat is er weer

een babytje bijgekomen. Een jongentje

Wout. Dus dit betekent weer babybezoek.

En als ik heel eerlijk ben kijk ik er echt naar

uit.

Op dit moment wil ik zo graag een baby,

ik zou er alles voor doen. Maar het is natuurlijk

niet het gepaste moment. Geen vriend: dus

dat wordt al heel moeilijk. Ga nog naar school,

woon thuis,... Maar zonder dit alles zou ik niet

meer twijfelen. Ik vrees dat ik dus babyverslaafd

ben en nog geen klein beetje. Overal waar ik

baby's zie, wil ik ze vasthouden,... Maar dat kan

natuurlijk niet altijd.

Ik mis Jelle* hierdoor soms zo verschrikkelijk, dat

het echt pijn doet. Niet alleen emotioneel maar

ook lichamelijk. Mijn lichaam schreeuwt om een

kind, zo lijkt het wel. Maar wat kan ik eraan doen?

Is dit wel normaal? Ik raak er niet uit. Nu ik weer

eindelijk een beetje beter sliep na wat er de voorbije

dagen is gebeurd, houdt dit me weer wakker.

Maar dit vind ik helemaal niet zo erg. Al zal het wel

bij dromen blijven. Helaas.

7 november 2004

Morgen wordt het een heel zware en

moeilijke dag. Jelle* had eigenlijk 1 jaar

moeten worden. Ik was uitgerekend op

8 november 2003. Als er niets was fout

gelopen was ik waarschijnlijk nooit precies

op die datum bevallen. Maar nu heeft dit

toch een hele speciale betekenis voor mij.

Het is een dag dat ik extra aan Jelle* kan

denken. Een dag vol herrinneringen aan

wat ooit was en wat ooit geweest zou

zijn. Heel emotioneel.

En morgen is het geen gewone schooldag.

Het is projectdag. We weten niet wat we

precies gaan doen, maar weten al wel dat

we ons gaan verkleden als pieten. En waarschijnlijk

doen wat er bij hoort. Ik weet niet of ik dat wel

ga kunnen: zo vrolijk doen en gek. Ik zal het

wel proberen natuurlijk. 07-04-2008 om 00:00 geschreven door 1983