Mam moet ik echt mee naar tante Lara ?? Ja het moet liefje je hebt haar al zo lang niet gezien. net als Emiley er tegen in wil gaan klinkt gelukkig de stem van haar vadeLaat dat kind toch, ze is oud genoeg om thuis te blijven hoor liefje"Maar ze is pas 5 probeerd haar moeder er tegen in te brengen. Pas acht je bedoeld zeker al acht. Mopperd Emiley zachtjes. Ze weet dat ze er niet veel van aan moet trekken haar, vader haalt haar moeder toch altijd weer over. En ja hoor na een tijdje kwam haar moeder naast haar op de trap zitten en zei"sorry Emiley ik bedoelde niet dat je klein was maar ik ben gewoon overbezorgt dat weet je toch wel"Ze glimlacht even weetje toen ik klein was was ik net zo koppig als jij ik ze altijd als iemand me klein noemde "ja ik ben dan wel niet zo oud maar een weerwoord en een stel hersens heb ik wel en dat is nogal zeldzaam weetje"
Haar moeder glimlacht bij die gedachte en meestal hadden ze opeens niks meer te zeggen. Dankje mam, dat je me het hebt verteld bedoel ik. Ik gaf haar een kus op haar wang. Net als ik naar mijn kamer wil lopen roept ze"hey Emiley je mag wel thuis blijven hoor" Dankje mam, en ik val haar nog een keer om de hals. Mag ik naar het bos mam? Eh zegt haar moeder twijfelden. Oke dan als je vanavond als ik terug ben wel in bad gaat oké ? oke dan zegt Emiley zuchtend ze haat in bad gaan het liefst zou ze onder de vegen en groene vlekken blijven rond lopen. Snel rend Emiley de deur oud voordat haar moeder zich bedenkt. Ze klimt over het hek aan de grens van de tuin en rend veder het bos in.Na een paar minuten te rennen kwam ze bij haar eigen plekje, ze had de plek zelf ontdekt toen ze speelde in het bos. Niemand wist ervan, behalve haar neef Jacob van 16 het was een openplek waar een heleboel zonlicht was in vergelijking van het rest van het bos. Ze had aan de bomen aan de rand van de openplek een hut ontdekt, het zat helemaal verscholen onder de taken maar als je er was was het heel mooi licht. Het was van hout en het was heel mooi van binnen. Blijkbaar had iemand een paar jaar geleden de hut gemaakt maar was te oud geworden om er nog in te spelen . Toen ze het ontdekten was het heel erg vies,maar ze had het opgeruimt met behulp van haar neef Jacob hij had een bezem, emmer met water en een schrobborstel mee genomen.Nadat ze het haddden opgeruimt was het binnen heel schoon,ruim en je kon er gewoon in staan zonder je hoofd te stotten.Nou niet iedereen eigenlijk Emily alleen, maar Jacob kon er wel in als hij zijn hoofd boog maar hij was ook abnormaal lang.Nu was het heel mooi schoon. De laatse keer dat Jacob kwam had hij een kleed mee genomen, stof voor gordijntjes ook nog een tafel met stoelen. Die middag hadden ze de grordijntjes opgehangen en het kleed op de grond gelegd en de stoelen en tafel geschuurd en mooi in het lak gezet. Eigenlijk was het Emiley's kleine huisje want het had ook echt een deur en luiken voor de ramen. Jacob had beloofd als hij de volgende keer kwam dat ze het huisje dan zouden verven. Emiley klom de ladder op en ging het huisje binnen. Het was wel een beetje stoffig vond Emiley. Ze pakte de bezem uit de hoek en begon stevig te vegen.Als ze klaar is met vegen hoort ze opeens getoeter. Snel laat ze de bezem vallen en klimt de trap af, rend op haar snelst door het bos. Ze stond even stil, en renden toen door. Jacob, Jacob je bent het echt zegt ze terwijl ze haar neef in de armen valt. Ja ik ben het echt zegt Jacob lachend. Maar je zou toch een week later komen? Ja dat weet ik maar ik mocht eerder vrij nemen van werk. Kom, ik moet je de hut laten zien.. Hoho ik moet je moeder nog gedag zeggen hé. Ohja zegt Emily teleurgesteld. Terwijl Jacob naar binnen gaat staat zij ongeduldig buiten te wachten. Kan hij niet even opschieten denkt Emily ongeduldig. Eindelijk komt Jacob weer naar buiten. Met een verontschuldig gezicht zegt hij sorry je weet hoe je moeder is, weten of het goed gaat blablabla Ja heel irritant hé zegt Emily. Maar kom nou ze trekt hem mee. Oké oké ik kom al. Wil je op mijn rug? Ja zegt Emily blij. Snel klimt ze op zijn rug. Hou je goed vast hé. Daar gaan we dan. En Jacob rent er als een speer vandoor. Als ze bij de hut aankomen, zet Jacob haar weer neer. Je moet wel zelf omhoog klimmen. Snel klimt Emily omhoog. Jacob komt haar net zo snel achterna. Als ze in de hut staan zegt Jacobhet blijft mooi hier zo Ja ik weet het. Maar hoe kan iemand nou toch een hut helemaal in de top van een boom als deze bouwen? Ik weet het niet zegt Jacob eerlijk. We zouden toch verven? Vraagt Jacob opeens. Ja, bijna vergeten. Oké blijf hier maar even wachten ik kom zo terug. En weg is Jacob. Binnen een paar minuten was die al weer terug. Ik snap niet hoe hij dat toch steeds deed, een normaal mens zou er een kwatier over doen. Ze had Jacob er al eens naar gevraagt maar die zei dan ik ben ook niet normaalgrijnzend. Hier, ik heb de kleur blauw voor de lucht, groen voor de bomen in het bos, bruin voor de aarde en geel voor de zon.Cool maar ik kan niet echt goed verven zegt Emily twijfelend. Dat maakt ook niet uit ik ga wel verven ga jij maar wat drinken en eten halen voor ons twee, oké? Ja dat doe ik wel zegt Emily blij dat ze iets nuttig kan doen. Een kwartiertje later is ze bij haar huis. Ze glipt zachtjes via de deur naar binnen. Ze kijkt om het hoekje van de deurpost, nou die zijn druk aan het kletsen denkt z. En snel rent ze door. Als ze in de keuken is pakt ze snel de mand in die ze altijd in het keuken kastje bewaard. Als ze alles heeft ingepakt rend ze weer naar de voordeur, als haar moeder haar opeens roept Emily wat moet jij met die mand schatje? eh ik ga picknicken in het bos mam met Jacob. Oh oke ga maar. Opgelucht rent Emily het bos in. Als ze bij de hut aankomt ziet ze op haar horloge dat ze er wel driekwartier over heeft gedaan. Eens kijken of Jacob al ver is met schilderen. Ze klimt omhoog de ladder op. Als ze de hut binnen komt, zakt haar mond open van verbazing. Wow wat is het mooi, ik weet dat je snel bent maar hoe heb je dit in godsnaam zo snel kunnen doen? Ach gewoon een kwestie van doorwerken zegt Jacob grijzend. Jacob heeft op de muren haar huis, het bos, de hut en zelfs het strand levensecht geschilderd. Jacob je bent echt super roept Emily en ze valt hem op de hals. Nou zo super ben ik ook weer niet hoor zegt Jacob grijzend. Nou je bent wel mijn lievelings neef zegt Emily. Daar doe ik het voor antwoord Jacob. kijk ik heb heel veel lekkers mee genomen zegt Emily terwijl ze alles uit pakt. Mmm lekker muffins zegt Jacob terwijl hij er een in zijn mond propt. Jacob! Zegt Emily zogenaamd strafvent. ja wat is er?vraagt Jacob voor hij de volgende muffin in zijn mond propt. Laat ook wat voor mij over hé! zegt Emily. Oh wou je ook nog een muffin zegt Jacob als hij de derde in zijn mond porpt. nee ik heb liever de chocoladerepen, maar als jij de muffins wil zegt Emily lachend. dan eet ik ze wel op zegt Emily en ze pakt een groote chocolade reep uit de mand. Eh dat is niet eerlijk zegt Jacob en hij duikt op haar af. Stoeiend rollen ze over de grond. Uiteidelijk krijgt Jacob een chocoladereep te pakken. Mmm bijna net zo lekker als een muffin. Zegt jacob lachend. Ik ga nog even verven oké? Ja is goed dan maak ik de ramen schoon zegt Emily en ze springt op. Na een uur roept Emily jacob ik ben klaar! Oh oke ik kom, antwoord Jacob terwijl hij door het dakraam springt. Kijk je wel uit? ja hoor gaat prima zo antwoord Jacob. Kom ik laat je zien wat ik heb geschilderd. Wou wat mooi roept Emily als ze op het dak staat. Jacob had de buiten kant van de hut in een bladerpatroon geschilderd het leek net echt! Na een paar uur naar het adembenemende uitzicht te hebben gekeken zij Jacob opeens: We moeten maar eens terug gaan naar je moeder, ze maakt zich vast zorgen. Eh ja wat oh ja oke antwoord Emily die een paar minuten geleden nog in gedachte verzonken was. De zon was nu langzaam aan het ondergaan. Kom maar op mijn rug zegt Jacob als ze op de openplek staan. Oke antwoord Emily, ze probeerd omhandig op de grootte rug van Jacob te klimmen. Ongeduldig zet Jacob haar op zijn rug 'kijk zo doe je dat'zegt hij als ze binnen 1 minut op zijn rug zit. Hou je goed vast hé. Jahaa zegt Emily ongeduldig soms deed Jacob echt of ze een klein kind was, ze had al vaker op zijn rug gezeten en wist hoe hard hij rende dus hij maakte zich zorgen om niks. Jacob rende als een speer tussen de bomen.Ze zijn net optijd thuis voor het eten. Ze eten frietjes met hamburger, Emily's en Jacob's lievelings eten. Ze leken best veel op elkaar kwa gedrag.
Mam moet ik echt mee naar tante Lara ?? Ja het moet liefje je hebt haar al zo lang niet gezien. net als Emiley er tegen in wil gaan klinkt gelukkig de stem van haar vadeLaat dat kind toch, ze is oud genoeg om thuis te blijven hoor liefje"Maar ze is pas 5 probeerd haar moeder er tegen in te brengen. Pas acht je bedoeld zeker al acht. Mopperd Emiley zachtjes. Ze weet dat ze er niet veel van aan moet trekken haar, vader haalt haar moeder toch altijd weer over. En ja hoor na een tijdje kwam haar moeder naast haar op de trap zitten en zei"sorry Emiley ik bedoelde niet dat je klein was maar ik ben gewoon overbezorgt dat weet je toch wel"Ze glimlacht even weetje toen ik klein was was ik net zo koppig als jij ik ze altijd als iemand me klein noemde "ja ik ben dan wel niet zo oud maar een weerwoord en een stel hersens heb ik wel en dat is nogal zeldzaam weetje"
Haar moeder glimlacht bij die gedachte en meestal hadden ze opeens niks meer te zeggen. Dankje mam, dat je me het hebt verteld bedoel ik. Ik gaf haar een kus op haar wang. Net als ik naar mijn kamer wil lopen roept ze"hey Emiley je mag wel thuis blijven hoor" Dankje mam, en ik val haar nog een keer om de hals. Mag ik naar het bos mam? Eh zegt haar moeder twijfelden. Oke dan als je vanavond als ik terug ben wel in bad gaat oké ? oke dan zegt Emiley zuchtend ze haat in bad gaan het liefst zou ze onder de vegen en groene vlekken blijven rond lopen. Snel rend Emiley de deur oud voordat haar moeder zich bedenkt. Ze klimt over het hek aan de grens van de tuin en rend veder het bos in.Na een paar minuten te rennen kwam ze bij haar eigen plekje, ze had de plek zelf ontdekt toen ze speelde in het bos. Niemand wist ervan, behalve haar neef Jacob van 16 het was een openplek waar een heleboel zonlicht was in vergelijking van het rest van het bos. Ze had aan de bomen aan de rand van de openplek een hut ontdekt, het zat helemaal verscholen onder de taken maar als je er was was het heel mooi licht. Het was van hout en het was heel mooi van binnen. Blijkbaar had iemand een paar jaar geleden de hut gemaakt maar was te oud geworden om er nog in te spelen . Toen ze het ontdekten was het heel erg vies,maar ze had het opgeruimt met behulp van haar neef Jacob hij had een bezem, emmer met water en een schrobborstel mee genomen.Nadat ze het haddden opgeruimt was het binnen heel schoon,ruim en je kon er gewoon in staan zonder je hoofd te stotten.Nou niet iedereen eigenlijk Emily alleen, maar Jacob kon er wel in als hij zijn hoofd boog maar hij was ook abnormaal lang.Nu was het heel mooi schoon. De laatse keer dat Jacob kwam had hij een kleed mee genomen, stof voor gordijntjes ook nog een tafel met stoelen. Die middag hadden ze de grordijntjes opgehangen en het kleed op de grond gelegd en de stoelen en tafel geschuurd en mooi in het lak gezet. Eigenlijk was het Emiley's kleine huisje want het had ook echt een deur en luiken voor de ramen. Jacob had beloofd als hij de volgende keer kwam dat ze het huisje dan zouden verven. Emiley klom de ladder op en ging het huisje binnen. Het was wel een beetje stoffig vond Emiley. Ze pakte de bezem uit de hoek en begon stevig te vegen.Als ze klaar is met vegen hoort ze opeens getoeter. Snel laat ze de bezem vallen en klimt de trap af, rend op haar snelst door het bos. Ze stond even stil, en renden toen door. Jacob, Jacob je bent het echt zegt ze terwijl ze haar neef in de armen valt. Ja ik ben het echt zegt Jacob lachend. Maar je zou toch een week later komen? Ja dat weet ik maar ik mocht eerder vrij nemen van werk. Kom, ik moet je de hut laten zien.. Hoho ik moet je moeder nog gedag zeggen hé. Ohja zegt Emily teleurgesteld. Terwijl Jacob naar binnen gaat staat zij ongeduldig buiten te wachten. Kan hij niet even opschieten denkt Emily ongeduldig. Eindelijk komt Jacob weer naar buiten. Met een verontschuldig gezicht zegt hij sorry je weet hoe je moeder is, weten of het goed gaat blablabla Ja heel irritant hé zegt Emily. Maar kom nou ze trekt hem mee. Oké oké ik kom al. Wil je op mijn rug? Ja zegt Emily blij. Snel klimt ze op zijn rug. Hou je goed vast hé. Daar gaan we dan. En Jacob rent er als een speer vandoor. Als ze bij de hut aankomen, zet Jacob haar weer neer. Je moet wel zelf omhoog klimmen. Snel klimt Emily omhoog. Jacob komt haar net zo snel achterna. Als ze in de hut staan zegt Jacobhet blijft mooi hier zo Ja ik weet het. Maar hoe kan iemand nou toch een hut helemaal in de top van een boom als deze bouwen? Ik weet het niet zegt Jacob eerlijk. We zouden toch verven? Vraagt Jacob opeens. Ja, bijna vergeten. Oké blijf hier maar even wachten ik kom zo terug. En weg is Jacob. Binnen een paar minuten was die al weer terug. Ik snap niet hoe hij dat toch steeds deed, een normaal mens zou er een kwatier over doen. Ze had Jacob er al eens naar gevraagt maar die zei dan ik ben ook niet normaalgrijnzend. Hier, ik heb de kleur blauw voor de lucht, groen voor de bomen in het bos, bruin voor de aarde en geel voor de zon.Cool maar ik kan niet echt goed verven zegt Emily twijfelend. Dat maakt ook niet uit ik ga wel verven ga jij maar wat drinken en eten halen voor ons twee, oké? Ja dat doe ik wel zegt Emily blij dat ze iets nuttig kan doen. Een kwartiertje later is ze bij haar huis. Ze glipt zachtjes via de deur naar binnen. Ze kijkt om het hoekje van de deurpost, nou die zijn druk aan het kletsen denkt z. En snel rent ze door. Als ze in de keuken is pakt ze snel de mand in die ze altijd in het keuken kastje bewaard. Als ze alles heeft ingepakt rend ze weer naar de voordeur, als haar moeder haar opeens roept Emily wat moet jij met die mand schatje? eh ik ga picknicken in het bos mam met Jacob. Oh oke ga maar. Opgelucht rent Emily het bos in. Als ze bij de hut aankomt ziet ze op haar horloge dat ze er wel driekwartier over heeft gedaan. Eens kijken of Jacob al ver is met schilderen. Ze klimt omhoog de ladder op. Als ze de hut binnen komt, zakt haar mond open van verbazing. Wow wat is het mooi, ik weet dat je snel bent maar hoe heb je dit in godsnaam zo snel kunnen doen? Ach gewoon een kwestie van doorwerken zegt Jacob grijzend. Jacob heeft op de muren haar huis, het bos, de hut en zelfs het strand levensecht geschilderd. Jacob je bent echt super roept Emily en ze valt hem op de hals. Nou zo super ben ik ook weer niet hoor zegt Jacob grijzend. Nou je bent wel mijn lievelings neef zegt Emily. Daar doe ik het voor antwoord Jacob. kijk ik heb heel veel lekkers mee genomen zegt Emily terwijl ze alles uit pakt. Mmm lekker muffins zegt Jacob terwijl hij er een in zijn mond propt. Jacob! Zegt Emily zogenaamd strafvent. ja wat is er?vraagt Jacob voor hij de volgende muffin in zijn mond propt. Laat ook wat voor mij over hé! zegt Emily. Oh wou je ook nog een muffin zegt Jacob als hij de derde in zijn mond porpt. nee ik heb liever de chocoladerepen, maar als jij de muffins wil zegt Emily lachend. dan eet ik ze wel op zegt Emily en ze pakt een groote chocolade reep uit de mand. Eh dat is niet eerlijk zegt Jacob en hij duikt op haar af. Stoeiend rollen ze over de grond. Uiteidelijk krijgt Jacob een chocoladereep te pakken. Mmm bijna net zo lekker als een muffin. Zegt jacob lachend. Ik ga nog even verven oké? Ja is goed dan maak ik de ramen schoon zegt Emily en ze springt op. Na een uur roept Emily jacob ik ben klaar! Oh oke ik kom, antwoord Jacob terwijl hij door het dakraam springt. Kijk je wel uit? ja hoor gaat prima zo antwoord Jacob. Kom ik laat je zien wat ik heb geschilderd. Wou wat mooi roept Emily als ze op het dak staat. Jacob had de buiten kant van de hut in een bladerpatroon geschilderd het leek net echt! Na een paar uur naar het adembenemende uitzicht te hebben gekeken zij Jacob opeens: We moeten maar eens terug gaan naar je moeder, ze maakt zich vast zorgen. Eh ja wat oh ja oke antwoord Emily die een paar minuten geleden nog in gedachte verzonken was. De zon was nu langzaam aan het ondergaan. Kom maar op mijn rug zegt Jacob als ze op de openplek staan. Oke antwoord Emily, ze probeerd omhandig op de grootte rug van Jacob te klimmen. Ongeduldig zet Jacob haar op zijn rug 'kijk zo doe je dat'zegt hij als ze binnen 1 minut op zijn rug zit. Hou je goed vast hé. Jahaa zegt Emily ongeduldig soms deed Jacob echt of ze een klein kind was, ze had al vaker op zijn rug gezeten en wist hoe hard hij rende dus hij maakte zich zorgen om niks. Jacob rende als een speer tussen de bomen.Ze zijn net optijd thuis voor het eten. Ze eten frietjes met hamburger, Emily's en Jacob's lievelings eten. Ze leken best veel op elkaar kwa gedrag.
