|
Salut les Copains,
Hoe gaat het daar in la douce France? Al een beetje geacclimatiseerd? Nu jullie eerste "Tour-week" er op zit, wil ik jullie enerzijds feliciteren met de reeds afgelegde kilometers en anderzijds goede moed toewensen om ook het tweede deel tot een goed einde te brengen.
Voor wie mij (nog) niet kent, ik ben een leeftijds- en gewezen schoolgenoot van jullie collega Dirk. Een schoolgenoot uit de tijd dat de huma nog "Instituut Onze Lieve Vrouw van Lourdes" (jawel) heette en de Groenstraat er nog zo'n beetje bijlag als jullie stukje Parijs-Roubaix (een echte must/lust voor de ware wielerfanaat, vooral met een boekentas achteraan op de fiets -:)
Ik wil jullie ook feliciteren met de verslagen (tekst en foto's) op jullie blog, waarmee we, als het ware van heel dichtbij, jullie belevenissen kunnen volgen (jullie blog wordt een ware concurrent van Vive le vélo op tv).
De verslagen over de dorpjes die jullie doorkruisen doen me (als liedjesfanaat) denken aan het liedje "Le Pont de Courthézon" van Michèle Torr, waarin ze een ode brengt aan die typisch (Zuid)Franse dorpjes.
Om jullie een idee te geven (en jullie kunnen allicht de tekst beamen), hierbij de laatste 2 strofen:
"Je donnerais Paris, Venise et Miami pour une poignée de terre de ma Provence (*).
J'aime ses fleurs sauvages et les gens du village qui ont gardé l'accent de mon enfance.
C'est une histoire d'amour, je reviendrai toujours dans ce jardin ou j'ai laissé mon coeur.
Au soleil du midi, je n'ai que des amis qui sont au rendez-vous de mon bonheur."
*: allicht ook toepasselijk op de andere regio's (die julllie doorkruisen) in Zuid- Frankrijk
De rest van de tekst en de melodie vinden jullie ongetwijfeld op youtube.
Allez, pour terminer: ik wens jullie nog enkele uitdagende beklimmingen en deugddoende afdalingenn (maar niet tegen 100 km per uur, hé, 95 is al meer dan genoeg -:)
Bonne chance et vive le vélo!
Rudy David
|
