5 oktober 2009 veranderde mijn leven hier in België,
Gingelom drastisch toen een klein, onervaren meisje onze garage betrad. En ja,
klein was ze, want toen ze op mijn stoel ging zitten moest de stoel naar de
voorste stand. En zelfs toen kon ze nog niet goed bij mijn
koppeling.
In eerste instantie vond zij mijn handrem niet en wist ze
niet dat je om achteruit te rijden mijn pook omhoog moest trekken. Na een aantal
telefoongesprekken met mijn eigenaar, Wim, wist zij uiteindelijk met mij de weg
op te geraken.
Erg hard reed ze niet, en warm maakte ze het zeker want
mijn verwarmingen mochten altijd voluit.
Ik was behoorlijk vies toen zij voor het eerst met mij
reed. Maar na zo'n 2 maanden was ik alleen nog maar viezer. Er zat modder op mij
en van binnen was ik een levende vuilnisbult geworden. Gelukkig heeft ze mij
gewassen, na aandringen van Wim.
Dat meisje zorgde voor heel wat oproer. Al na 3 weken reed
ze me zo achteruit een greppel in en toen moest ik naar de garage, waar ik
eigenlijk nog nooit geweest was!
Ik ben op vele plekken geweest met haar en ik heb alle
parkeerplaatsen van Hasselt en Bilzen wel gezien. Samen met haar vriendje (denk
ik), heb ik veel gesprekken mogen horen, veel gelach en veel gepraat. Ik heb als
opwarmplek gediend, als bioscoop en als voertuig naar vele plekken hier in
België.
De laatste week hebben we samen weer een hoop meegemaakt.
Dat kleine onervaren meisje heeft ervoor gezorgd dat ik rond middernacht met een
lege accu stond voor de cinema. Gelukkig was ze zo moedig om drie turkse jongens
aan te spreken nadat ze gebeld had met haar moeder en haar vriend. Hij vertelde
haar dat ik geduwd moest worden en dat je dan in de tweede versnelling langzaam
je koppeling op moest laten komen. En jawel: uiteindelijk kregen deze jongens
mij weer aan de praat.
Ik ken het spreekwoord ''een ezel stoot zich in het
algemeen geen twee keer aan dezelfde steen'', maar volgens mij kent het meisje
hem niet. 2 dagen later namelijk, toen ze richting Bilzen reed en Kenzie daar
oppikte, vergat zij wederom dat haar lichten nog aanstonden en stonden we met
zijn drieën, op een zondagmiddag wederom met een lege accu. Dit maal was de accu
te leeg om de auto op de oude manier aan de praat te krijgen. Ze hebben het nog
wel geprobeerd door me van een heuvel af te duwen, maar dat eindige in een
lachbui en natte schoenen. Uiteindelijk hebben ze hun reddende engel kunnen
vinden die met een hulpstarter mij heeft weten te starten.
En nu sta ik weer in de loods, helemaal alleen. Ik sta op
het punt verkocht te worden aan een jonge familie. Het meisje gaat naar huis
voor kerst en komt ook niet meer terug naar hier. Ondanks alles zal ik haar
missen, dat kleine (inmiddels niet meer zo onervaren) meisje.
't Is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste stukje hier postte, over mijn nachtelijke avontuur in de greppel. Nu, na weer een weekend thuis geweest, ben ik terug in België en is mijn dagelijkse leven weer begonnen. Er gebeurt op dit moment weinig bijzonders hier. De kinderen zijn helemaal gewend geraakt aan het idee dat ik hier rondloop. Soms is het nog wel wat onwennig voor ze denk ik (ik mag Igor niet bloot zien uiteraard). Imane is nog steeds haar drukke zelf en af en toe wil je die het liefst achter het behang plakken. Maar beiden hebben ze hun charmes. Met Wim gaat het ook prima, daar hoor ik nog steeds niet super veel van. We maken wel eens een praatje of drinken samen wat, maar erg dichtbij kan ik niet komen. We hebben het overigens vooral over hém, niet zoveel over mij (maar dat vind ik ook eigenlijk niet zo erg) Ik merk aan mezelf dat ik iets moet gaan zoeken om te doen. Buiten mijn dates, valt er hier nog weinig te beleven. En ik geef toe; ik kan moeilijk iedere dag en ieder uur gaan daten hè! Nou is het zo dat ik heb geleerd zoveel mogelijk Amerikaanse series te volgen. Moet eerlijk bekennen dat dat best wel leuk is! Voor degene die ook geen leven hebben: Flashforward, Castle, Heroes, Southpark, Grey's anatomy, e.a., allemaal goede series!! Ik probeer zoveel mogelijk het Nederlandse en Vlaamse nieuws te volgen. Best interessant lijkt mij zo. Daarnaast probeer ik iedere dag één uur intensief op zoek te gaan naar een passende studie of baan. Op dit moment heb ik iets op het oog, maar ik doe er nog geen uitspraken over. Wellicht hoor je het als ik weer in het land ben! (Zal met de kerstvakantie zijn waarschijnlijk)
Ik vergeet vaak van alles te vertellen dus als jullie vragen hebben, zet die dan even op de blog ergens! Dan beantwoord ik ze in mijn volgende bericht.
Ik heb een rustige week en een enorm idioot weekend
achter de rug en dat weekend dat begon op zaterdagavond. Ik had afgesproken met
iemand van hier (Jaja, IEMAND, meer zeg ik er niet over). Ik heb zoals
gewoonlijk de Mercedes meegenomen en niet de Antara, op zaterdagavond wil Wim
die altijd want hij gaat namelijk ook vaak stappen op zaterdagavond. Ik
vertrok dus in de Mercedes richting Hasselt en de avond verliep geslaagd. Het
was gezellig. Niks aan de hand. Het was zelfs zó gezellig dat we pas rond een
uurtje of 3:00 besloten richting Bilzen te rijden. Ik moest mijn afspraak
thuisbrengen..
Eenmaal in Bilzen aangekomen, (het was inmiddels
3:45) hebben we nog even zitten kletsen voordat ik uiteindelijk de auto wilde
draaien om richting huis te rijden. De auto is vrij lang en ik ben daar
inmiddels redelijk aan gewend gelukkig. En op dit moment van de avond, ben ik
daar zelfs blij om geweest. Ik stond op een onverlichte parkeerplaats, het was
erg donker en ik was vrij moe geworden. Ik wilde mijn auto achteruit uit de
parkeerplaats rijden en zo de weg opsteken zodat ik meteen weer weg kon rijden.
Maar ik zag vrij weinig. Ik herinnerde me nog van toen ik de parkeerplaats óp
reed dat er geen paaltjes of bomen op stonden, dus het leek mij wel ongevaarlijk
om de auto voorzichtig achteruit te rijden.
Toen ik bijna de weg bereikt had en ik op het punt
stond mijn gaspedaal verder in te drukken, voelde ik aan de auto dat ik
achteruit naar beneden zakte. Ineens!
Daar stond ik dan... 4:30 ...
Ik had mijn auto achteruit geparkeerd in een
greppel.
Ik ben meteen uitgestapt, heb ''mijn afspraak''
geroepen om heel snel terug te komen. Gelukkig, 'de afspraak' kwam terug. Maar
wat moesten we doen?! Die auto stond in een meter diepe greppel en we konden hem
nooit van z'n leven samen uit die greppel duwen!
Ik hoorde motorgeluiden, er kwam een auto aan.
Zonder nadenken ben ik meteen de weg opgerend en gelukkig, de Citroën Berlingo
stopte. Er stapte een jonge vent uit die véél te veel gedronken had om nog te
rijden. We konden het van 3 meter afstand al ruiken. Maar dat interesseerde me
niks. Ik had iemand nodig die me hielp die Mercedes uit de smuk te trekken!!
Eerst heeft die dronken jongeman een half uur om me staan lachen. Man man man,
wat voelde ik mij een enorme VROUW zeg! En het zag er echt zó belachelijk uit,
die auto leek gewoon echt achteruit ingeparkeerd in een greppel.
Uiteindelijk is de dronken vent een trekkabel gaan
halen. We hebben een half uur gezocht naar de trekhaken, die zaten helemaal
verstopt onder de ventilatoren (wist ik veel).
Nu was de auto om 5:30 eindelijk uit die greppel
getrokken, poeh ik was behoorlijk opgelucht. Ik had flink moeten
betalen namelijk als ik de wegenwacht had moeten bellen (onverzekerd kost
dat 246). Nu stond de auto dus weer met vier wielen op de weg, maar toen ik de
auto startte en ik ermee probeerde te rijden, kreeg ik het idee dat ik de hele
buurt aan het wakker maken was. Die auto rammelde van alle kanten, en was iets
behoorlijk stuk aan de onderkant van de auto. Balen natuurlijk, want ik ga niet
rondrijden met een auto die net zoveel geluid maakt als een raket. De dronken
jongeman vertrok. Ik heb hem hartelijk bedankt en wel thuis
gewenst.
Mijn afspraak heeft mij gelukkig bijgestaan in deze
zeer chaotische tijd. Wim durfde ik niet wakker te bellen, dus ik sms'te hem met
de mededeling dat de auto niet helemaal in orde meer was en dat hij mij moest
bellen zodra hij wakker was.
5:30, nieuwe tijd, ik was doodop. Ik baalde van de
hele situatie; Ik kon lachen en huilen tegelijk. Ik moest even mijn ogen sluiten
en gelukkig had Wim daar op één of andere manier al aan gedacht want de achterbank was al naar beneden geklapt. Het was ijskoud buiten. De auto wilde ik niet starten, dus de
motor warmde niet op. Geen verwarming dus... Uiteindelijk heb ik achterin de
Mercedes proberen te slapen. Ik kon zelfs languit liggen joh!!
Wim is mij rond 09:45, nieuwe tijd, komen halen met
de Antara. De auto staat nu bij de Mercedesdealer, ben de rest van de zondag
gaan slapen. Wim heeft gekookt en ik heb gelukkig niet veel meer hoeven doen die
dag!
Ik kan er inmiddels alweer goed om lachen, ik zal
wel moeten! En het is ook een zeer gezellige afspraak gebleken achteraf gezien.
Nu is de week alweer begonnen. Ik ben nog steeds lekker bezig met de kinderen.
We maken samen huiswerk, Imane helpt me vaak met koken. En over koken gesproken:
ik heb echt zó goed gekookt gister!! Als ik thuiskom, ga ik het voor mijn
familie maken. En het was hélemaal zelf gemaakt: Tagliatelli met scampi's in
knoflook peterselie roomsaus. Klinkt goed, IS goed! En Wim en Igor vonden het
erg lekker, nationale jury gaf mij een 09/10 (Dat is hetzelfde als een 9 hier,
maar de Belgen schrijven het anders)
Omdat ik nu zo'n lang verhaal verteld heb, ga ik
verder nog even niet in op de rest van de dingen die ik kan vertellen. Dat komt
binnenkort weer! Zou het heel leuk vinden om ook van jullie te horen. Ik weet
dat de blog niet erg persoonlijk is, maar 't is best lastig om iedereen
persoonlijk te contacten. Ik doe mijn best!! En als je me teveel mist: je bent
hier altijd welkom. En anders: ik ben het weekend van 13 November waarschijnlijk
weer even in Nederland.
Nederland en België, twee landen, naast elkaar, waarvan je denkt dat ze op elkaar zouden lijken. Maar niets is wat het lijkt! Het zijn twee totaal verschillende landen! Van afgelopen woensdagavond tot aan gisteravond, ben ik ''met verlof'' naar Nederland geweest. Even terug naar de thuisbasis, dat is erg prettig! Super leuk ook om in zo'n korte tijd zoveel mensen gesproken te hebben. Tandartsbezoek stond ook op het programma, en ook daar heb ik mij moedig doorheen weten te bijten! Met als hoogtepunt: vrijdagavond. Een langverwachte hereniging met veel vrienden.
Maar goed, zo terug in België merk je meteen weer de verschillen op; Mensen, wegen, winkels, dieselprijzen, etc. Alles hier is anders! En of het nou leuker is? Ik weet het nog niet, daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik denk dat het beiden zijn charme heeft. En Nederland heeft het grote voordeel dat ik daar geboren ben, dus eigenlijk ben ik zo objectief nog helemaal niet! Wat ik in ieder geval leuker vind aan België, is de opbouw qua winkels. Meer winkels, grotere winkels, leukere markten, meer gezellige kroegjes en minder van die enorme luide discotheken.
Hasselt, 35 minuten hier vandaan, is een hele leuke stad om te zijn, vrij groot ook voor Vlaamse begrippen. Ik denk dat het te vergelijken is met Apeldoorn qua stadscentrum. Sint-Truiden, 10 minuutjes hier vandaan, is een stukje kleiner. Maar ook heel gezellig ingedeeld met veel terrasjes en kleine kroegjes. Enige nadeel van de weg naar Sint-Truiden: ALS je achter een tractor belandt, kom je daar nooit meer vanachter weg. En aangezien je 90 mag rijden daar, en die tractor maar 30 rijdt, kan dat voor irritatie zorgen zo af en toe. Máár, gelukkig ben ik een zeer geduldig Nederlander... (Ahum)
En nu is het zo alweer tijd om te koken. Vandaag maak ik (zoals gewoonlijk) Stomp. Da's het Vlaamse woord voor stampot. Ik heb inmiddels al bijzondere stampotten mogen maken. Wortelpuree en andijviestampot waren niet zo heel bijzonder, maar zoals vandaag moet
ik preistomp maken. Nog nóóit van gehoord! Maar ik red me wel... Tot nog
toe heeft alles gesmaakt volgens mij!
Mijn eerste week als au pair in België zit er op, met als
begin een vuurdoop maar daarna rust en meer continuïteit. Ik begin langzaam de
wegen te kennen, de verschillende sportplekken voor de kinderen en de
supermarkten. Heb het ingebouwde navigatiesysteem nog maar weinig meer nodig!
Ik heb gezien op het NOS-journaal dat het in Nederland ook baggerweer is. Hier
is het nog erger; veel onweer, eindeloze regenbuien, etc. Vandaag heeft Igor
dan ook in de stromende regen zijn voetbalmatch moeten spelen. Máár hij heeft
wel gewonnen met 5-0. Hij speelt nationaal in klasse drie, dat houdt in: hij is
erg goed.
Ik heb gister voor het eerst de fitnessapparaten geprobeerd; de loopband,
crosstrainer en zon multifunctioneel ding voor je spieren. Nu heb ik
spierpijn. Moet de volgende keer toch maar een betere cooling-down doen denk
ik.
Verder: wat mij enorm is opgevallen de afgelopen week! Belgen zijn nogal schuw.
Ze hebben sowieso een hekel aan Nederlanders, ik moet áltijd eerst bewijzen dat
ik best aardig ben, voor ze ook aardig tegen mij doen. Belgen glimlachen niet
als je langsloopt, groeten niet (tenzij jij dit eerst zelf doet). Belgen vragen
ooknóóit of je wat wilt drinken in een
kantine. Nee hoor, moet je allemaal zelf doen! Belgen drinken om 10 uur s ochtends
bier en vinden het normaal om daarna gewoon hun kinderen met de auto weer terug
te brengen naar huis. Belgen zijn agressief, ze maken geen herrie hoor, maar
als je ze kwaad maakt OEF, dan heb je de poppen aan het dansen. Ik zat gister
in de auto, en blijkbaar ben ik een beetje sloom ofzo. Toeteren, met zn allen! Maar ik begin er aan te wennen en ik ben te koppig om me aan te passen aan dat
idiote rijgedrag van die mensen hier. Ik wil graag nog langer leven
Maar verder zijn het echt leuke mensen hoor! Phahaha!
Zo, dat
waren de eerste drie dagen! t Is absoluut wennen hier, maar ik vermaak me
kostelijk!
Imane is een vreselijke druktemaker, die valt behoorlijk op te fokken en als ze
eenmaal op dreef is, stopt ze echt niet meer. Ik heb een fotopagina gemaakt
waar iedereen op kan. Hier vind je ook een filmpje van Imane in haar uiterst
bijzondere bui. Ze is trouwens kei grappig verder hoor!
Igor is juist vrij rustig, hij komt verstandig en gecontroleerd over. En volgens
mij draagt hij ook een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel bij zich. Best
sneu Igor is gek op voetbal en is samen met zijn papa (zo zegt men dat
hier), fanatiek supporter van STVV Sint-Truiden.
Ik heb vandaag en gisteren gekookt voor de familie. Ging vrij goed, al zeg ik
het zelf. Maar omdat Wim, de vader, zijn eigen groente en fruit markt heeft,
moet ik álles met verse groente maken. Zelfs de spaghettisaus moest van echte tomaten
worden gemaakt! Imane is een slechte eter maar ze heeft nu al twee dagen om een
tweede bord gevraagd!!
Mijn dag
ziet er ongeveer als volgt uit:
7.20 Opstaan, aankleden, kinderen wakker maken
7.45 Ontbijten, brood klaarmaken, etc.
8.15 Kinderen naar school brengen
8.45 Boodschappen doen voor die dag.
Dan ruim ik
nog wat op, doe de was ruim wat op of strijk wat. Uiteindelijk ben ik rond 11
uur klaar en heb ik tot 15.00 vrij. In die tijd kan ik hier binnen sporten (er
staan hier 4 fitnessapparaten). Maar er is nog genoeg te doen, heb me nog niet
hoeven vervelen in ieder geval.
Behalve dan wanneer ik mee moet naar de training van Imane. Zij tennist op heel
hoog niveau en daarom moet ze dus iedere dag naar tennis. Dinsdag 60 km rijden
voor 2 uur tennis. En als zij tennist, dan kan ik fijn koffie drinken op de
kosten van de baas! Vandaag moest ik naar Antwerpen rijden. Drama natuurlijk,
want t is een enorm drukke weg (vierbaans + twee invoegstroken!!) Ging ook
best wel goed eigenlijk, maar echt relaxed was het niet. En t is toch weer zon
200 kilometer rijden.
Nu zijn de kinderen naar hun mama toe, maar ik moet Imane nog wel iedere dag
deze week naar tennis toebrengen. Dus helemaal vrij ben ik niet. Ga morgen ook
even naar de zus van Wim, die krijgt bezoek van een Amstelveense!
Op de fotopagina zet ik ook fotos van het huis en de kamer van mij. Heb
trouwens een privédouche hier in mijn kamer!
Oh en je kunt hier rechts van je -> een berichtje achterlaten in mijn
gastenboek!
Mijn eerste maandag in België; chaos, drukte, regen en kilometers! Igor en Imane vrij van school, dat leek ons wel een leuk idee! Op deze
manier konden we eerst mooi kennis maken en een beetje aan elkaar wennen
voordat het echte leven zou beginnen. Maar of daar nou veel van terecht
gekomen is?
Boodschappen doen was klus één. We vertrokken vol
goede moed in een Opel Antara (!!!) met een volle tank richting de
Champion, 10 kilometer verderop. Daar aangekomen bleek deze dicht dus moesten
we verder richting de Intermarché. Deze supermarkten liggen overigens meer naar
het zuiden, dus hier spreekt met Frans in de supermarkten, heel prettig
Toen we thuiskwamen en de sleutel van het huis van de
verstopplek wilden halen, bleek deze er niet te hangen. Door het ramen
klimmen was geen optie (er zit een enorm beveiligingssysteem op het huis) dus
zat er niets anders op dan om bij iemand anders een reservesleutel te gaan
halen.
Inmiddels was het al behoorlijk gaan hozen maar gelukkig heeft onze geliefde
Opel Antara stoelverwarming én enorm goed meubilair, dus dit was zeker
aangenaam.
Eenmaal aangekomen op de snelweg richting Meter (zo
noemen de kinderen hun oma), belandden we in een file vanwege de staking van de
melkboeren die vinden dat ze te weinig verdienen. Maar wat gaan die gekke
Belgen dan doen als protest?! Ze gaan met allemaal tractors over de snelweg
karren!! Nou, heel plezant om naar te kijken en vooral erg irritant.
Aangekomen bij Meter, blijkt ze niet thuis te zijn.
Wat blijkt: Igor had het verkeerd begrepen. We moesten naar de oma van móeders
kant! En jawel, dat hield in: terug de Antara in, weer 25 kilometer rijden want
we gingen naar Landen. The place to be als je het mij vraagt! (NOT) Ook deze
oma deed niet open, dus werden we gedwongen naar moeders te rijden. Zij deed
wél open, maar zij had geen zin om de sleutel aan Igor te geven. Zelfs na
hevig protest, weigerde ze haar sleutel aan ons mee te geven.
Inmiddels was het al 11.30, in de flessen Coca Cola
zal tegen die tijd wel geen prik meer hebben gezeten Uit wanhoop hebben we
vaders weer gebeld, die heeft ons uiteindelijk geadviseerd naar hem toe te
komen op de markt. Even voor de goede orde: dit was weer een dik half uur
rijden over de snelweg, waar nog stééds die verdraaide melkboeren met hun
tractors bezig waren. Joepie, de kinderen waren het rond 12.00 ook al
behoorlijk zat aan het worden. We zaten al vanaf 9.00 in die auto en reden
rondjes door half België, dus dat begrijp ik wel, helemaal gezien het
energiegehalte van Imane (voor nadere toelichting: klik even op de link
onderaan dit bericht).
Uiteindelijk waren we om 14.02 thuis en vertrokken we
om 14.08 richting St. Truiden voor Imane haar tennistraining. Daarna door naar
Tessenderlo (Imane had nog conditietraining namelijk). Tessenderlo ligt weer
zon 50 kilometer ten noorden van de thuisbasis, dus daar praat iedereen
onverstaanbaar Vlaams. De conditie van Imane was prima. Rond 19.00 waren we
weer thuis.
We zouden die middag eigenlijk spaghetti maken, maar
daar is dus echt keihard niks van terecht gekomen. Ik heb nu fijn kant en klare
lasagne op met Imane. Gelukkig smaakt alles lekker als je honger hebt
){kind=link}
){kind=link}