Ik heb deze blog gemaakt omdat ik het gevoel heb dat het toch niet beter wordt,
Wat ze ook zeggen.
En ik graag m'n verhaal is kwijt wil
Ben een meisje van 17jaar en ik ben de weg kwijt. Het spoor is me bijster.
Ben niet lelijk & niet onzeker over mezelf voor zover ik weet, onzeker over de bedoelingen van andere mensen, hun echtheid dat wel. Zelf probeer ik dat wel te zijn. Zo echt mogelijk, de angst en de pijn dat niet. Maar over wat ik voel bij andere mensen, wat ze voor me betekenen. Over hoe ik ben.
En ben een redelijk arrogant persoon (zeggen ze) maar heb gewoon geen hoge dunk meer over mensen op deze wereld. Er zijn weinig mensen waar ik nog echt spijt van zou hebben mocht ik ze verliezen want ik houd me niet meer vast aan mensen, ze liegen, bedriegen, gebruiken... en die 1 keer dat ik dat wel doe tonen ze me nog maar is waarom ik het niet meer doe.
Kort over m'n kindertijd: ouders nooit thuis, gepest, vertrouwen beschaamd door 'vrienden & vriendinnen', leerkrachten en zelfs rechtspersonen. Begrijp me niet verkeerd. M'n ouders doen hun best maar soms gaat het gewoon niet.
