De karakters (= Japanse schrifttekens) die hier te zien zijn, - en die "kunst van het Japanse zwaardvechten" betekenen - kalligrafeerde ik in de ronde beweging van een zwaardslag.
In 1995 maakten mijn echtgenoot en ik een reis naar Japan. Het land fascineerde me zo erg, dat ik besloot de taal en de cultuur te bestuderen.
Ik volgde lessen Japans aan de universiteiten van Gent en Leuven, en nam ondertussen ook lessen Japanse Kalligrafie aan de Japanse School in Brussel, bij wijlen mevrouw Machida.
In deze tekst geef ik u mijn kijk op al die ervaringen weer:
Oost, West, thuis best.
Noord, Zuid, anders gekruid.
Wij, Westerlingen, hier, zij, Oosterlingen daar.
Ongewild op deze planeet bij elkaar.
Japan, het land van de rijzende zon.
China, het land van stokjes en rijst in een kom.
Heel ver hier vandaan, en erg verschillend.
Gesloten voor ons, maar ook gastvrij, en welwillend.
Vernieuwend, extravagant, modern, en blits.
En tegelijkertijd heel traditioneel in een jeans met een rits.
Familie is alles, de hoeksteen, de rots.
Achter een bescheiden glimlach schuilt vaak heel veel trots.
Prachtige tekens vormen hun schrift:
het vraagt een leven lang streng onderricht.
De natuur is er prachtig, maar ook vol gevaren;
men kent er aardbevingen, en zeeën vol verwoestende baren.
Er wordt hard gewerkt, de lat ligt heel hoog.
Resultaten worden geboekt, de economie schiet omhoog.
Vooruitgang en traditie gaan er hand in hand:
moderne architectuur naast oeroude tempels doorheen het ganse land.
Zij vinden onze ogen fascinerend rond, en groot.
wij zien hun ogen meer in de vorm van een amandelnoot.
Stap je in het Oosten op de trein, en kijk je om je heen,
dan zie je zowel jeans, maatpak, als kimono om een of ander been.
Oost en West, zo anders in doen en laten, en in denken.
Maar in één ding zo gelijk: in het verlangen vriendschap en liefde te schenken!
