De Japanse theepot zei; 'Ik werd gemaakt om thee te schenken,
maar 'k schenk toch liever koffie. Zonder uw gevoelens te willen krenken!'
Verhalen van een autist die het niet wist.
Welkom in Het Verhalenkabinet van Lindee.
Hier neem ik u mee in mijn artistieke wereld van woord en beeld.
Mijn werk - zij het een schilderij, tekening, kalligrafie, vers, rijm, haiku, sprookje, of vertelling - vertelt altijd een verhaal.
En elke creatie breng ik met grote liefde voor het "ambacht".
Van Dale verklaart ambacht als, "een vak waarbij je iets met de hand maakt".
Het manuele proces van creëren is voor mij van essentieel belang en schenkt mij de grootste voldoening.
Mijn inspiratie vind ik in alles wat mij omringt, in mijn ervaringen, en in de - weinige - mensen die ik ontmoet.
Ik ben momenteel (2021) 57 lentes jong, ik ben een hoogbegaafde autist.
Ik ben gehuwd met de man die in alle opzichten perfect bij mij past, en vice versa. Wij zijn voor elkaar gemaakt.
Het moment dat ik hem zag, wist ik onmiddellijk; daar staat de man van mijn leven!
Wij hebben er allebei bewust voor gekozen om geen kinderen te hebben, wij hebben werk genoeg met elkaar.
Hij is namelijk ook een halve autist, geen twijfel mogelijk:
Perfectionist tot in de kist,
zelfs het controleren willen beheren,
houden van wat proper is en blinkt,
en hekelen wat vies is en stinkt.
Zelf zegt hij daarover: 'Jij bent een au-tist en ik ben een rare tist, en twee tisten bijeen, dat kan alleen maar goed gaan!'
Ik heb pas in 2018 de diagnose van "autisme" gekregen, en dat heeft mijn hele leven op zijn kop gezet.
Nu, achteraf bekeken, op een positieve manier.
Maar het was een helse weg om tot dat inzicht te komen. Ik heb mijn hele leven niet geweten hoe "anders" dan anderen ik wel was. Hoe verschillend van de meeste andere mensen mijn brein werkt, kronkelt, wroet en nooit stilstaat.
Ik ben een hoogbegaafde autist, met nog andere psychische en fysieke problemen er bovenop. Creatief zijn is voor mijn mentale en fysieke welzijn even belangrijk als eten, drinken en ademen.
Ik ben ook hoogsensitief, en vind de meeste dingen die anderen als aangenaam ervaren, erg stresserend en storend.
Sommige situaties en/of mensen kunnen mij uitputten tot op het bot.
De talrijke problemen waarmee ik mezelf dagelijks door "mijn anders zijn" geconfronteerd zie, bezorgen mij dag en nacht heel veel stress.
Creëren is voor mij de beste manier om mij te uiten, om "gezegd te krijgen" wat ik werkelijk wil zeggen, in woord en beeld.
En het brengt mij de rust die ik zo nodig heb.
Helaas is er, mijn inziens, nog steeds veel te weinig geweten in onze maatschappij over hoogbegaafdheid en over autisme.
Ik kan omschrijven wat het voor mij betekent.
Hoogbegaafdheid is helaas geen "luxeprobleem" zoals velen onterecht denken.
Ja, ik lees, denk, onthoud veel meer en sneller dan de meeste mensen. Ik kan mij telefoonnummers herinneren van "landlijnen" van dertig jaar geleden. Dat is handig, maar daartegenover staat dat mijn grijze massa "nooit" stilstaat.
De honger naar antwoorden op de meest onmogelijke vragen, het kritisch denken over elk onderwerp, de leer- en nieuwsgierigheid naar alles en iedereen, het stellen van de vraag aan mezelf 'had ik dit of dat niet beter kunnen doen', gaat letterlijk dag en nacht door.
's Nachts lig ik vaak luidop te roepen in verschillende talen. Dan word ik huilend wakker, of wakker gemaakt door mijn lieve echtgenoot. Dan lig ik in bed bevend als een riet, zwetend als een paard en happend naar lucht als een vis op het droge. Dan zegt mijn man lief en droogjes, met een schalkse lach op de lippen:
'Het is ok liefje, 't is maar een nachtmerrie. En vergeet het niet, voor mij ben jij een mooie, nachtelijke merrie.'
Hij kan het duizend keer zeggen, ik moet duizend keer lachen.
Die man van mij, hij is "nen echten toffen tist". Soms wou ik dat hij 250 kg woog, want hij is zijn gewicht in goud waard!
Het is nooit rustig in mijn hoofd, geen seconde. Ik doe, denk, reflecteer, analyseer en creëer steeds tegelijkertijd.
Ik kan volledig opgaan in de kleinste details, die een ander niet eens opmerkt, en daardoor paniekerig worden omdat ik het geheel niet meer kan overschouwen. Ondanks dat ik zo vlot studeer, geeft dat vaak problemen. Ik begin dan door te denken over "een" detail, begin er over op te zoeken en over te lezen, want ik wil er alles over weten. En daar verlies ik dan hopeloos veel tijd aan.
Het gevolg van de gedachten-formule-1-baan in mijn hoofd is dat ik voortdurend letterlijk struikel, val, tegen alles aanloop, en mezelf heel vaak ongewild kwets. Moest ik een Smurf zijn, dan was ik ongetwijfeld de Blauweplekkensmurf.
Zo "onhandig" als ik vaak ben, zo "kundig, vaardig en handig" ben ik evenzeer.
Ik hoef maar iemand iets te zien doen en ik doe het ook. Het is verbluffend wat ik allemaal kan en weet.
En helaas weet ik het nog maar sinds een drietal jaren. Dat is pijnlijk, ik heb me namelijk heel mijn leven erg dom gevoeld.
Ik ben dat ook té vaak verweten geweest, door mensen met autoriteit.
'Wat ben jij toch een "dom" kind!'
Als iets maar genoeg herhaald wordt - ik zei elke dag tegen mezelf dat ik een dom kind was - ga je het voor waar aannemen.
Mijn leven had heel anders kunnen lopen, beter, maar ik heb het aanvaard.
In 2018 en 2019 ben ik uitgebreid getest, op mijn vraag, door twee van elkaar onafhankelijke testcentra, en er is geen enkele twijfel over de diagnose.
Mijn hele leven lang heb ik niet geweten waarom ik zo moest vechten tegen mezelf, tegen mijn omgeving, tegen dingen en situaties die voor een ander normaal zijn, en die voor mij heel vaak "onoverwinbare problemen" vormen.
Iemand vroeg me ooit:
'Vond je het niet erg, na de diagnose, om al die "etiketten" op je voorhoofd geplakt te krijgen?'
Nee, het was een gigantische opluchting voor mij; ik wist eindelijk waarom alles fout ging in mijn leven. Nu kon ik er tenminste iets aan "doen", ik kon vooruit.
Over autisme bestaan ook te veel misverstanden, men denkt helaas nog steeds té vaak aan de film "Rainman" als referentie.
Elke autist is anders, er bestaan geen twee dezelfde autisten. En, neen, niet elke autist is een "savant" die lucifers in één oogopslag kan tellen als het doosje openvalt.
Voor mij betekent het dat ik "sociaal gehandicapt" ben, in die zin dat "persoonlijk contact met mensen" mij torenhoge stress bezorgt. Dat het ontzettend lang duurt voor ik aan iemand wen, en zeker voordat ik iemand vertrouw.
Eens mijn vertrouwen geschonden wordt is het voor altijd weg.
Ik neem alles heel letterlijk en dat zorgt dagelijks voor regelrechte Babylonische spraakverwarringen en misverstanden. Niet makkelijk voor mij, niet makkelijk voor mijn omgeving. Maar vaak wel heel grappig.
Het voorbeeld dat ik meestal geef, ter illustratie, is bijvoorbeeld wanneer ik in een winkel aan de kassa kom met mijn koopwaar.
Dan sta ik letterlijk al stijf van de stress, en dan vraagt de kassier/ster met de beste bedoelingen:
'Heeft u alles goed kunnen vinden mevrouw?'
Dan komt de stoom al uit mijn oren.
Deze gedachten gaan dan door mijn hoofd, terwijl ik mijn verontwaardiging onhandig probeer te onderdrukken:
Hoezo, heb ik alles goed kunnen vinden?! Mijn koopwaar ligt hier toch voor uw neus?! Dat ziet u toch ook?! Wat is dat nu voor een absurde vraag?!
En dan probeer ik zo snel mogelijk de zaak uit te komen, en sta ik vervolgens, buiten, zwaar hyperventilerend, naar adem te happen.
Ik lach heel erg graag, liefst luidop, echt schaterlachen. Maar ik neem dingen vaak zo letterlijk, dat ik het soms niet doorheb dat mensen een grapje maken. Mijn fantastische echtgenoot ziet het ondertussen, door ervaring, al aan mijn gezicht wanneer ik iets niet doorheb, en vraagt dan grappend:
'Ik moet het "kaderen" zeker?'
Dat laatste is een leuke woordspeling van hem, gezien ik schilder en restaureer.
Mijn man en ik hebben voor alles "een procedure"; zolang alles heel gecontroleerd, tot in detail vooraf gepland, en op mijn en zijn tempo gebeurt, gaat het goed. Kan dat niet, dan gaat het goed ... fout!
Ik lijd ook aan "hyperacusis", nog een aandoening waarover haast niets geweten is. Ik licht toe:
Ik ben geboren met een stel oren aan mijn hoofd - gelukkig - maar die twee snoezige flapjes van mij kunnen geen "geluid filteren".
Dat betekent dat ik alles even luid hoor en alles tegelijk. Er is voor mij geen achtergrondgeluid, elk geluid is even sterk aanwezig, om knettergek van te worden.
Heel mijn leven ben ik door een hel gegaan, want ik wist immers niet wat anderen wel of niet hoorden. Ik had geen referentie.
Sinds 2 jaar heb ik - wat ik noem - een "omgekeerd hoorapparaat". Omgekeerd, omdat het hoorapparaat geluid voor mij afzwakt, in plaats van versterkt. De ontvangst staat "naar voor gericht", waardoor ik nu geluid en/of stemmen naast en achter me minder hoor.
En als kers op de taart zit er zit een constante "ruis" op - gelijkend op een TV die niets ontvangt, of wat lyrischer uitgedrukt, het ruisen van de zee - op het maximum toegelaten geluidsniveau.
Het heeft mijn leven veranderd op een manier waar ik niet genoeg woorden voor heb. Elke ochtend dat ik ze in mijn flapjes plug, doe ik innerlijk een vreugdedansje.
Thuis loop ik rond met een koptelefoon op die me laat genieten van klassieke muziek, van "beats" gaat mijn huid krullen.
Drie jaar heeft het me gekost om, beetje bij beetje, te leren inzien dat mijn "gebreken" ook mijn "sterkten" zijn.
Het gaat met vallen en opstaan, en met nooit opgeven.
Mijn man en ik zijn echte Pitbulls, wij bijten ons ergens in vast en laten niet meer los tot we een emmer ijskoud water over onze kop krijgen.
Doordat mijn omgeving nooit heeft gemerkt dat ik niet was zoals de meesten, ben ik mijn hele bestaan "onbehandeld" gebleven.
Door mijn hoogbegaafdheid in combinatie met mijn autisme was ik een uitmuntende "naäper", ik "deed zoals de anderen" in de hoop erbij te horen.
Maar ik dwaalde dag en nacht door Dante's vagevuur en hellekrochten, en niemand wist het.
Ik ben, zoals ongetwijfeld velen van mijn generatie, een "verborgen autist" geweest.
Daardoor heb ik zware trauma's opgelopen en lijd ik als gevolg nu aan PTSS, lees Post Traumatisch Stress Syndroom.
Dat is zeer intens. Bij erge stressmomenten ga ik buiten bewustzijn in een korte epileptiforme aanval.
Sinds mijn kleutertijd al, "dissocieer" ik; dat betekent dat mijn geest zich loskoppelt van mijn lichaam. Dat gebeurt in situaties waarin ik overprikkeld raak.
Dat uit zich in "katatonisch (wakker zijn maar niet meer reageren) mutisme (niet meer spreken)". Ik beweeg niet meer, mijn ogen zijn wijdopen gefixeerd op een punt zonder te knipperen en ik trek meestal gekke gezichten.
Ik ben dan "weg", ik ben me totaal niet meer bewust van mijn omgeving.
Katatonie komt vaak voor bij autisten.
Doordat ik zo kan opgaan in mijn gedachtenstroom kan ik zo hard schrikken, dat het voelt alsof ik een hartaanval krijg.
Een voorbeeld. Mijn man zit in de woonkamer aan zijn computer te werken. Ik ben bezig in de keuken, meestal een kop koffie aan het zetten.
Hij komt naar de keuken, ik hoor hem niet komen, hij spreekt me aan, vlak naast me. Ik ben er zeker van dat hij aan zijn computer zit.
Wel, dan gaat de koffie de lucht in, dan gaat de mok de grond op, dan stopt mijn hart even met slaan, om vervolgens over te gaan in een razendsnelle percussie waar zelfs John Bonham (drummer van Led Zeppelin) nog iets van zou kunnen opsteken.
Bij periodes van overmatige stress hallucineer ik. Dan hoor ik stemmen en geluiden. Ik weet dat ze niet echt zijn, maar ze zijn er wel.
Waarschijnlijk omdat ik polyglot ben, hoor ik de stemmen in verschillende talen tegen me schreeuwen. Eén keer in het Japans - ik was meticuleus de was aan het ophangen - toen kon ik me niet inhouden, ik heb letterlijk en figuurlijk als een gek staan lachen.
Op mijn elfde had ik mijn eerste zenuwinzinking. ik kreeg kalmeringsmiddelen van de huisarts en verder niets.
Op mijn 16de werd ik fysiek erg ziek. Pas op mijn 21ste heeft men ontdekt dat ik een traag groeiende hersentumor had. Die werd zeer snel na de diagnose chirurgisch verwijderd. Het was een erg moeilijke revalidatie. Sindsdien heb ik blijvende hormonale problemen.
En het betekende het einde van mijn studies Kunstgeschiedenis en Archeologie aan de universiteit, waarvan ik al twee studiejaren glansrijk was doorgekomen. Nu ja, gezien mijn vakkundige onhandigheid, is het misschien beter dat ik geen kostbaarheden opgraaf.
Sinds mijn 5de had ik maar één wens: kunstenaar worden!
Dat mocht niet van mijn ouders. Zij vonden - met de beste bedoelingen - dat kunst een hobby was en geen beroep.
Het heeft geleid tot een bestaan met wanhopig hollen van de ene job naar de andere, waarin ik zocht wat ik niet vinden kon.
Het heeft geleid tot zeer veel foute, pijnlijke beslissingen en onnodig lijden.
Ik ben ongeschikt bevonden om nog te werken, ik ben nu op invaliditeit met een karige uitkering. Ik werkte met trots, idealisme en voldoening als Politie-inspecteur ten dienste van onze maatschappij. Ik was de rechtstreekse collega van mijn echtgenoot bij dezelfde Politiedienst. Hij moet nu verder zonder zijn maatje, want wij waren elkaars beste collega's en daar genoten we elke dag van met volle teugen. Wij zijn sinds ons 27-jarig huwelijk zo goed als 24/7 samen geweest en dat was fantastisch. Nu moeten we elkaar veel missen, maar het maakt de momenten van samenzijn nog intenser en mooier.
Het heeft me ruim twee jaar gekost om te aanvaarden dat ik mijn job niet meer kon uitoefenen. Maar de fysieke en mentale rust die ik ervoor heb teruggekregen is van onschatbare waarde gebleken.
Sinds 2018 ben ik begonnen aan een beroepsopleiding "kunstrestaurator". Ik heb het eerste deel van de opleiding succesvol afgewerkt.
Ik heb eindelijk mijn lotsbestemming gevonden, ik ben nu op de juiste plek aanbeland.
Sinds de vaststelling van mijn psychische problematiek, ben ik meer dan drie jaar in psychologische en psychiatrische behandeling geweest.
Zowel ambulant als in opname. Ik ben gedurende 7 maanden in een psychotherapeutische afdeling van een universitair ziekenhuis behandeld geweest.
Die langdurige opname heeft voor mijn man en ik vele inzichten gebracht, het was zwaar voor ons beiden, maar ook erg waardevol.
Een jaar later heb ik zelf een punt achter alle behandelingen gezet. Ik kon het gewroet in mijn hoofd en in mijn verleden niet meer aan. Het begon mij meer schade te berokkenen dan mij hulp te brengen. Dat was een goede beslissing.
Ik heb afscheid moeten nemen van mijn "oude ik", ik ben nu bezig met leren leven in plaats van te overleven. En dat lukt. Goed zelfs.
In de beginfase was ik erg beschaamd, ik durfde met geen woord te reppen over mijn "psychiatrisch profiel". Ik, de sterke, moedige vrouw moest toegeven dat ze zwak was.
Maar iedereen in mijn omgeving is blijven herhalen dat ik juist getuigde van moed en sterkte door professionele hulp te zoeken en te aanvaarden.
Ze hadden en hebben allemaal overschot van gelijk en ik ben ze er eeuwig dankbaar voor.
Inmiddels ben ik zover dat ik er voluit durf over te praten.
Waarom zou ik me moeten schamen voor iets waarmee ik geboren ben? Waarom zou ik me moeten schamen voor wie ik ben?
Ik wil bijdragen aan het "uit de taboesfeer halen" van psychische problemen. Ze zijn talrijker dan de meesten denken.
Psychische problematiek wordt door de maatschappij nog steeds veel te stiefmoederlijk behandeld.
Sinds een goed jaar heb ik - dankzij onze fantastische huisarts - "ondersteunende medicatie".
Zij is een dame die van aanpakken weet, zij was diegene die onmiddellijk snapte hoe ze mij moest aanpakken. Zij heeft mijn man en ik gesteund bij het doorzetten met de medicatie tot we de, voor mij, juiste cocktail hadden.
Ik ben nu zoals een elektrische fiets, eentje met ondersteuning.
Ik noem de pilletjes, "mijn kleine witte vrienden". Goede vrienden, want ze zorgen ervoor dat - sinds onze hechte vriendschap - ik niet meer uit het leven wil wandelen, om het wat lyrisch uit te drukken.
Het heeft werkelijk een ander mens van mij gemaakt. Ik ben voor het eerst in mijn leven dankbaar en blij dat ik leef.
Om een lang verhaal niet meer kort te kunnen maken, betekenen mijn aandoeningen dat ik dag en nacht op een emotionele achtbaan aan een rotvaart door het leven raas. Ik gebruik met opzet het woord "aandoeningen", want persoonlijkheidsstoornissen doen een mens wat aan.
De artistieke vertaling van al die emoties breng ik hier met een knipoog en, bij wijlen, absurde scherts.
Voor mij vraagt het "kunstenaar/ambachtenaar-zijn" om een groot gevoel voor humor en een grote dosis zelfrelativering.
En laten we toegeven, elke kunstenaar is een beetje gezond zot.
Alles met een flinke dosis nostalgie, gewoonweg omdat ik daar zo van hou. Mijn lievelingsperiodes uit het verleden zijn de Barok en de jaren 1950.
En omdat ik hou van mijmeren, van even-de-tijd-laten-stilstaan.
En ook van oog hebben voor de kleine dingen in het leven die vaak zoveel schoonheid bevatten.
En details zijn voor een autist o zo belangrijk!
Voor mij ligt de ware schoonheid van een creatie niet zozeer in het kunstwerk zelf, als wel in de manier waarop wij er als individu naar kijken.
Dat vind ik ongemeen boeiend; dat elk van ons alles anders waarneemt, alles anders leest.
Wat mooi is voor de ene, is lelijk voor de andere, en andersom.
Veel plezier gewenst met kijken en lezen in mijn Verhalenkabinet.
Lindee.
Wenst u te reageren (knop: Gastenboek), of wenst u mij te mailen (knop: E-mail mij) dan kan dat via de knoppen die u rechts van deze tekst ziet.
Uw reactie wordt gewaardeerd.
* Klik op een afbeelding om deze te vergroten (tot mijn spijt werkt deze functie bij enkele afbeeldingen niet, ik heb de reden helaas nog niet kunnen achterhalen) .
19-01-2018, 00:00 geschreven door Lindee 
|
