en door mijn wimpers heen zie ik de tranen van zij die treuren wanneer
de lichten zijn gedoofd
zij dwalen zonder doel langs donkergrijze straten omringd door stille huizen kille lege ramen vol eenzaamheid vol rouw
zie ze stappen als robots als geleefde mensen gewoon blijven wandelen doorheen de nevels van vervlogen tijd naar de horizon van hun leven om er te sterven als duistere schaduwen van de mensen die ze ooit zijn geweest Y
Naar het schilderij de blauwe wandeling van François Blommaerts
