Vandaag 1 jaar geleden kreeg ik een onverwacht telefoontje... eentje die ervoor zorgde dat ik de deur op school abrupt moest sluiten. Ik moest op een trein springen die nog altijd verder raast. Er zijn momenten dat hij trager gaat zodat ik even adem kan halen. Andere momenten raast hij verder... stoppen of afstappen zit er nog niet in maar elke dag komt het eindstation een beetje dichterbij... ik voel het, ik proef het, ik ruik het, ik hoor het... toch het lijkt het nog een eeuwigheid... de sporen zijn als een rollecoster met veel hoogtes en laagtes, dankzij de steun van mijn allerliefste gezin val ik gelukkig niet van de trein en bereiken we samen wel het eindstation. Liever gisteren dan morgen maar ik zal me moeten houden aan de grillen van de rit...