Hola gringos!

Wow, het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat we hier nog eens iets neergetypt hebben, waar waren we gebleven...?

We zullen beginnen bij Huacachina. Huacachina ligt dicht bij Ica, een van de twee stadjes die het hardst getroffen zijn door de aardbeving. Eerst stonden we een beetje sceptisch tegenover het voorstel van Cosi om tot daar te gaan. Ook onze stage begeleidsters keken maar een beetje raar toen we over onze plannen begonnen. Maar het feit dat er voor Cosi geen vuiltje aan de lucht was en ze ons daarbovenop ook nog prachtig weer, landschap hotel en zwembad beloofde heeft ons toch overtuigd: na die eerste zware maand stage klonk dat als muziek in onze oren! Zaterdagmorgend, half drie vertrokken we gepakt en gezakt (tis te zeggen: wij al iets minder dan de anderen: we hadden juist onze bikini ingepakt en dat bleek later gezien toch iets te koud voor ‘snachts) richting woestijn, met als eindpunt onze oase: het dorpje Huacachina. Toen we om acht uur aankwamen, konden we Cosi wel vermoorden: geen straaltje zon te bespeuren, twas denken we even koud als in Lima. Bij het zwembad aangekomen begon de warmte stillaan op te komen, na een uurtje konden we dan toch onze bagage uitpakken (= bikini-time!!). Later op de dag vertrokken we op tocht door de woestijn. Ons hotel had drie open Jeeps met inclusief drie stoere chaufeurs. Aan honderd per uur vlogen we over de zandbergen: twee uur rollercoaster-plezier! Tussen het ‘gehop’ door stopten we een aantal keer om te sandboarden, wat voor ons Lot verbazingwekkend vlotjes verliep: na een paar minuten stond ze al recht op haar plank (misschien moeten we frankrijk maar al verwittigen dat er een nieuwe snowboardbabe op komst is). Bij onze laatste stop konden we genieten van de zonsondergang. Ook al hebben we er hier in Peru al een paar gezien, we verschieten er nog steeds van hoe snel dat wel gaat! Met een coctail aan de hand een beetje luierikken aan het zwembad en een namiddagje woestijnplezier: voor ons een perfecte combinatie!!!

Ademas Huaraz! Man, dat was geweldig! Vorig weekend vertrokken we naar de andere kant van het land: de Andes in. Na een busrit waar we na acht uur redelijk ‘geshaked’ uitkwamen, ariveerden we op 3500m hoogte. Dat konden we na enkele stappen al aan de lijve gewaar worden:  moe van een paar trapjes, weinig lucht in de longen, hoofdpijn en ons hart aan tweehonderd per uur: welcome to Huaraz. Normaal gezien nemen de mensen eerst een rustdagje om aan de hoogte gewend te raken, maar dat stond niet in onze belgische woordenboek: we vertrokken dezelfde dag nog naar de watervallen. Na een korte klim begonnen we aan onze eerste rapel: gewapend met touw en helm gingen we de stroming tegemoet.  De gids had ons op voorhand verwittigd zeker een droog topje mee te nemen: het zou anders wel eens koud kunnen worden. Beneden aangekomen konden we wel op zijn gezicht slaan: het was al wollen-truien-weer en dan moesten nog eens DOOR het water afdalen: we kunnen u verzekeren: freezing-koud: daar stonden we dan met ons extra droog topje: bedankt voor de hint! Na vijf afdalingen, vertrokken we richting hostel. Daar aangekomen werd onze nachtmerie werkelijkheid: natuurlijk was voor de laatste doucher het warm water op! Hyperventilatie!

De volgende dag begonnen we aan ons tweede avontuur: ijsbergklimmen. De bus reed ons top op 5000m hoogte en vandaaruit trokken we vol goede moed de bergen in. Wat we de dag daarvoor al eens hadden meegemaakt kwam terug: maar dan 1000 keer erger, allé, tis te zeggen: de een heeft er al wat meer last van als de ander. Boven aangekomen stonden de ijsbergen te schitteren in de zon. We begonnen aan onze eerste klim: in een woord, zoals de Eddy het zou zeggen: geweldig. Na die eerste klim begon het meeste volk al terug naar beneden te gaan, het begon immers koud te worden en lichtjes te onweren. Maar dat was buiten de Belgen gerekend: ook de tweede, veel hoger klim stond immers nog op het menu.

Maandag trokken we richting Lagoon 69, we hadden immers van de andere meisjes de tip gekregen dat dat zeker de moeite was. Maar voor we dat schoons tezienkregen stond ons een lange en hoge beklimming te wachten. We verzekeren jullie: elke stap was telkens weer een klein beetje sterven. Die dag hebben we onze pere gezien! Maar, zoals iedereen ons al beloofde, was het eindpunt dat allemaal waard: een prachtig meer, gevuld met helderblauw ijswater uit de bergen. De foto’s spreken boekdelen!

Na deze lastige, maar geweldige en prachtige trip, trokken we moe maar voldaan huiswaarts, onze kindjes en hun ouders zaten immers op ons pedagogisch advies te wachten.

Voor de rest gaat het leven in Lima zijn (on)gewone gangetje. Stage doen, eten maken, kleren wassen, af en toe eens opruimen, naar de winkel gaan en..... niet te vergeten: maken dat we geen enkel feestje gemist hebben, of beter: dat geen enkel feestje ons gemist heeft. Want draai of keer het zoals je wilt: wij Belgen trekken de partys hier meestal op gang: we verwijzen jullie weer door naar de foto’s.

Op de stageplaatsen gaat het in ups en downs.  Een klein resuméke:

Lot:

Iedereen denkt dat wij hier enkel uitgaan en reisjes maken, maar er wordt ook nog gewerkt ze!

De stageplaats is toch wat anders uitgevallen dan ik in het begin gedacht had. De laatste 2 weken ben ik alleen naar de stage geweest, want Cathy was naar België voor het trouwfeest van haar broer.  We mogen op de stageplaats eigenlijk nog niet veel zelf doen, we observeren vooral eigenlijk. Als we meewerken aan een bepaalde sessie dan volgen wij de rest en mogen we eigenlijk niet echt heel veel inbreng leveren. Ook de manier van werken vraagt van mij nog altijd een grote aanpassing. Geregeld kom ik toe op de stage (omdat ik een afspraak heb met iemand) maar dan komt er niemand en dan mag je een paar uur wachten. Dat zijn wij in België toch echt niet gewoon é! Als je al 10 min te laat bent ergens, voel je je al schuldig.

Wat wel positief is, is dat we de mogelijkheid hebben om heel interessante casussen te volgen. Casussen die bij ons af en toe voorkomen, zijn hier dagelijkse kost.  Normaal gezien zal de drukte na het congres, die Copsi organiseert, veel verminderen. Van dan af zullen we ook de mogelijkheid hebben om naar Chocas te trekken, om daar te kunnen werken met de armere bevolking. Ik denk dat dat voor ons meer voldoening zal geven!

 Cat en ik zijn nu aan het kijken om een paar sessies zelf op te stellen! Zo zullen we meer het gevoel krijgen dat we echt met iets bezig zijn denk ik.

Nu, het congres zal waarschijnlijk ook wel de moeite zijn! Het is een internationaal congres. Zelf ben ik nog nooit één bijgewoond, dus dat wordt wel spannend.

Op onze site staan ook een paar foto’s van mijn stageplaats.

Sofie:

Viña is voor mij (en Sofia) nog steeds de place to be! Iedereen vertelt me dat het spaans al goed begint te vlotten, maar zelf vind ik het vaak nog erg frustrerend: correct weergeven wat je denkt is al één zaak, als je het dan nog eens in een vreemde taal moet doen!

Sinds kort geef ik op mijn eentje ‘tallers’: dat zijn sessies die je met een bepaalde groep over een bepaald onderwerp doet. De sessies met de adolescenten zijn van klas tot klas verschillend. Sommige klassen zijn hemel: alle kinderen werken er zalig mee, zijn lief, hebben ons graag,... Andere klassen daarentegen... Zo heb ik een klas van 40 pubers die niets zeggen, althans toch niet tegen ons. Voor de rest zitten ze wat onder elkaar te babbelen en interesseert het hen geen f***. Ook het feit dat wij erg veel taalfouten maken vinden ze super hilarisch. We proberen ons dan vaak op te peppen met: hoe waren we zelf? Maar het blijft toch erg frustrerend als er, na alweer een verandering, aanpassingen,... van onze kant uit, nog steeds geen respons komt.

Voor de rest zijn er nog altijd mijn tallers met de Sofia en volgende week beginnen we met een taller over seksualidad, samen met nog 5 andere studenten van ‘de Lima’ (zoals ze hier onze unif noemen).

Verder zijn de casussen elke keer opnieuw weer even slikken: wat een problemen! Bij de volwassenen doen we weinig of geen interventies, maar bij de kindjes begint dat stillaan wel te komen: af en toe eens iets vragen, zeggen, een stukje van een orientatiegesprek  geven, een testje doen ... Vandaag (maandag) hebben ik en Sofia, voor de eerste keer, een volledig gesprek gedaan: op maandag komen er altijd drie meisjes langs die thuis heel veel problemen hebben. We volgen deze gesprekken al een aantal weken en vanaf vandaag gaan we ze overnemen. Volgende week begin ik (dit keer helemaal alleen) met een totaalpakket: ik krijg een kindje met gedragsproblemen waar ik de volledige diagnostiek en behandeling/ orientatie bij zal doen: wel spannend!