17/11/2011

Hier dan eindelijk nog is een stukje over hoe het met mij gaat.

Ik geef nu les in een andere school, het internaat voor meisjes van 5 tot 11 jaar.

Engelse les, maar vooral gewoon bezig zijn met de kinderen. In deze school hadden ze me niet verwacht dus ik heb ook geen uurrooster ofzo. Ik ben op school van 9 tot 3 en in die tijd moet ik zelf maar zien wanneer ik les geef. Er is ook geen lokaal beschikbaar, dus veel middelen heb ik niet.

De grote vakantie in Colombia is tijdens de winter. Bij deze school heb ik dus nu al vakantie, dat is vrij vroeg dus ga ik nog ergens anders werken; in een kinderdagverblijf met kindjes van 3 tot  5 jaar.

Ik ging normaal gezien gisteren al met een leerkracht van mijn vroegere school naar de guarderia zodat ik weet welke bus ik moet pakken en hoe het daar allemaal zit. Zoals afgesproken stond ik om 2 uur op de afgesproken plaats en om 5 na twee belde ze me op dat ze nog op school was en dat we beter morgen zouden afspreken, typisch Colombia. Daar moet ik nog wat aan wennen.

We gaan hier ook vaak naar de cinema, maar voor 2 euro ofzo, en ik ben nog geen een keer op tijd in de zaal gekomen. Normaal gezien ga ik vandaag een kijkje nemen in het kinderdagverblijf, maar je weet maar nooit.

Ik ga hier maar een weekje werken, tot 25 november. Want 28 november ga ik voor het eerst op vakantie. 5 dagen naar de Amazone! AFS heeft deze trip gepland en dit is met alle vrijwilligers in Colombia die naar de jungle willen. Ik denk 4 Belgen en 20 Duitsers.

Als ik 2 december daarvan terug kom, heeft zowat heel Colombia vakantie. Daarna ga ik nog twee weken met mijn familie op vakantie, naar Santa Marta, de caribische kust. Eind december tot januari. Nieuwjaar zal in ieder geval heel anders worden dan mijn gewoonlijke koude nieuwjaar!

Kerstmis is denk ik een beetje hetzelfde, buiten het weer. Hier zijn ze daar heel hard mee bezig! Al de winkels hangen al vol met kerstversiering en veel mensen hebben al een kerstboom.

Na al de vakanties is het al januari en hoop ik dat mijn Spaans al flink vooruit is gegaan.

Ik ben nu Spaanse lessen aan het volgen. 20 uur in totaal, zit in het totaal pakket van AFS inbegrepen.

19/11/2011

Ik ben nu in mijn slaapkamer met mijn spiegel bedekt en een glas water op mijn nachtkastje. Ik begin gek te worden denk ik. :D We zijn deze avond naar de psychologe gegaan; Sandra, de tante van Sandra, Alexandra en ik. Blijkbaar hebben veel mensen van de familie last van ‘dingen zien’, of je het hallucinaties kunt noemen weet ik niet. Het gaat over rode ogen, doodskoppen, geesten, … We hebben zeker twee en een half uur bij de psychologe gezeten. In het begin luisterde ik nog en kon ik veel verstaan, maar na een uur kon ik me niet meer concentreren op het Spaans.

De psychologe vertelde over allemaal energieën en hoe ze zich ertegen kunnen beschermen. Ze had het zelfs ook over hekserij. Als ik dit verhaal zou horen stel ik mij een klein donker huis voor met een oude vrouw die op een heks lijkt, maar dit was totaal het tegenovergestelde.
De tips die ze gaf om je er tegen te beschermen is bidden, maar alleen als je zelf in god geloofd, s nachts de spiegel bedekken, want dat is de poort tot het hiernamaals, een glas water op je nachtkastje, je huis herinrichten met de juiste energie,…
Het rare is dat ik van veel mensen al verhalen heb gehoord over rare onverklaarbare dingen.

Vanavond ga ik uitproberen of ik beter slaap met deze voorzorgmaatregelen. :D  Ik ben benieuwd!

Wat een raar verhaal!

Ps: ik ben bezig met mijn foto’s op een site te zetten voor de mensen die geen facebook hebben of de uitgebreidere versie willen zien. Als het klaar is, zal ik de site geven.

19-11-2011 om 05:08 geschreven door Lies  

25/10/2011

In België had ik gevraagd om met kinderen van 0 tot 8 jaar te werken liefst, ik kreeg als project een school toegewezen met als functie Engelse lerares. Nergens stond de leeftijd van de kinderen bij, maar ik veronderstelde dat ze wel rekening zouden houden met mijn vraag. Dat was ook de enige ‘vereiste’ die ik had voor mijn plaatsing in Colombia.

Gisteren ging ik voor het eerst werken en kreeg ik te horen dat ik assistente was van een leerkracht en dat ik les moest geven aan ‘kinderen’ van 11 tot 18 jaar en op vrijdag zou ik met kleinere kinderen werken van 6 tot 11 jaar. Ik was er al niet zo blij mee, maar ik had me voorgenomen om eerst aftewachten hoe het gaat.

ik kwam samen met de leerkracht de klas binnen en mijn verwachtingen van een school in Colombia waar ze vrijwilligers nodig hebben waren totaal fout. De leerkracht moest een aantal keer roepen en wachten tot het ‘stil’ was. Er was iemand aan het slapen en een paar mensen waren met hun blackberry of iphone bezig en anderen waren zich aan het schminken.

Er wordt van mij verwacht dat ik samen met 5 leerlingen apart ga zitten om Engels te praten.

Aan kinderen van 11 kan je nog net vragen ‘wat is je lievelingskleur?’, ‘wat is je lievelingsdier?’,… maar aan ‘kinderen’ van 17 is dat al wat  moeilijker.

Ze kennen ook juist genoeg Engels om één woord te zeggen en als ze echt gemotiveerd zijn één zin. Het is dan ook moeilijk om een uur met vijf mensen te praten die niet echt gemotiveerd zijn. En al helemaal van mijn leeftijd.

Met de 18 jarige moest ik luistertesten afnemen. Per 3 komen ze bij mij met een dialoogje dat ze van buiten moesten leren. Één groep van de 6 kon het zonder boek. De leerkracht zegt dat ze niks doen voor school.

Dit is totaal niet wat ik wil. Ik heb vandaag met de directrice gesproken. En een mail gestuurd naar AFS. Zij zei ook dat ik inderdaad niks wist over de leeftijd en dat zij er ook van uit ging dat ik dan aan kleinere kinderen les moest geven.

Sandra en de AFS vrijwilligster in Bucaramanga gaan samen naar andere projecten zoeken. Super lief.

Wat me het meest stoort is dat ik me niet goed kan verdedigen in het Spaans, ik ben bang dat ze me niet begrijpen en dat ze denken dat ik een verwende Europeaan ben.

De directrice was niet zo blij met het nieuws. De school krijgt natuurlijk een goede reputatie als een er vrijwilligster werkt, maar ik heb haar proberen duidelijk te maken dat ik nooit wist aan welke leeftijd ik les moest geven, dat het een grote stap is om 6 maanden in een vreemd land te zijn, dat het veel geld kost, dat ik er lang naar heb uitgekeken om met kleine kinderen te werken, dat ik iets anders wil dan in België dus dat ik heel graag werk zou hebben waar ik me graag voor in zet.

Ze stelde me voor om te werken met kinderen van 11 tot 13 en soms met kinderen van 6 tot 11.

Het is een moeilijke beslissing die ik moet nemen. Langs de ene kant wil ik werk waar ik me gelukkig voel, maar langs de andere kant lijkt het zo raar om kieskeurig te zijn bij vrijwilligers werk.

Ik hoop dat er snel verandering komt, want nu heb ik geen zin om de dag te beginnen en dat is niet de mentaliteit die ik dacht te hebben in Colombia.

26-10-2011 om 03:13 geschreven door Lies  

18-10-2011

Ik ben vandaag mee gegaan naar het werk van Sandra; rechter.

Ze liet me zien hoe een rechtszaak er aan toe gaat. Ik kon verstaan dat het ging over alimentatie, maar dat is dan ook het enige. Dus nadat één dossier afgehandeld was ging ik met haar collega’s de stad bekijken en koffie drinken. Ze stelde mij ook voor aan iedereen en ik denk dat bijna niemand een blonde in real life heeft gezien. :D  Sommigen blijven maar kijken…

Ik moest vandaag heel hard lachen met Alexandra, ze stelde mij voor aan een vriendin en ik heb nog nooit iemand zo zien kijken naar mij. Ze vroeg zelfs om een foto met haar. Ik voelde me een alien. Het viel Alexandra ook op. :D

Op de terugweg naar huis van het ‘justitie paleis’ moesten we stoppen voor het rode licht, er kwam een jongen van 15 jaar schat ik met een korte broek, omhooggehouden door een touw, en t shirt.

Voor de auto’s deed hij vijf keer radslag in de regen en ging dan om geld vragen. Je zag dat hij het koud had en dat het pijn deed om constant met blote handen radslag te doen op straat.

 Je ziet hier vaker ‘acrobaten’ op straat, maar hier was ik toch even stil van.

20-10-2011

Ik ben naar mijn schooltje gegaan. Ik werd al gewaarschuwd dat waarschijnlijk de meerderheid van de kinderen nog nooit een Europeaan heeft gezien. Ze waren allemaal bezig met een soort van ceremonie als ik het goed begrepen heb. Allemaal samen in een zaal aan het zingen. Ik stond vanachter te kijken en zo gauw één iemand door had dat daar een blonde stond was de aandacht al snel op mij gevestigd. In het begin stoorde mij de aandacht nog niet zo, maar ik begin me er nu wel aan te ergeren. Overal waar ik ga word ik nagekeken.

De directrice liet me de school zien en ook de Engelse leerkrachte met wie ik de les ga geven.

Ik schudde iedereen een hand, maar de leerkrachte gaf me direct een knuffel en was heel enthousiast. De kinderen van de school zijn van 5 tot 18 jaar oud. Ook meteen de leeftijd aan wie ik moet lesgeven. Ik hoopte dat ik les moest geven aan kindjes van 5 jaar oud.

Samen met de Engelse leerkracht, van wie ik de naam niet meer weet, moet ik aan al die kinderen op de school les geven.

Maandag begin ik en vandaag heb ik al geleerd hoe ik de bus moet pakken. De bus hier is iets speciaal. Er zijn bushaltes, maar die zijn optioneel. Als je gewoon je hand opsteekt, eender waar, is het ook goed. Dit geldt ook voor het afstappen, gewoon bellen en dan stopt hij meteen.

Ook de verkeersregels zijn optioneel. Vooral in Bogota, hier valt het nog mee.

De Colombianen zeggen dat de regels meer adviezen zijn;  ‘je kan misschien beter in de rijvakken rijden en niet op de streep’, ‘over een witte doorlopende streep mag je eigenlijk niet rijden’,  ‘je kan misschien voor je eigen veiligheid je gordel dragen (als er een is)’. Iedereen doet dus wat hij zelf wil, vooral in Bogota.

Ik hoop dat alles snel ‘gewoon’ wordt en dat het hier een beetje als mijn thuis gaat voelen.

20-10-2011 om 23:55 geschreven door Lies  

Om 17 uur stonden de vrijwilligers van afs ons op te wachten op het vliegveld.

Buiten ons 4 Belgen waren er geen andere vrijwilligers meer aangekomen. We waren Italiaans gaan eten en daarna in bed, iedereen was nog in zijn Belgische ritme, met als gevolg dat we ook allemaal om half 6 s morgens wakker waren. We probeerden het nieuws al wat te begrijpen; drugs gevonden, studenten die massaal op straat komen, bom ontploft in mijn stad, iemand dood,… dagelijkse kost hier in Colombia.

Voor de rest die dag hadden we veel informatie over Colombia. Wat te doen en wat zeker niet te doen; niet met je fototoestel zwaaien, oppassen als je belt op straat, kijk uit welke taxi je neemt, zeg nee als ze je drugs willen verkopen,…

Gelukkig zeiden ze ook de positieve dingen van Colombia, een samenvatting: http://www.youtube.com/watch?v=0rOOFnrdEX8&feature=fvwrel

De volgende dag gingen we de stad verkennen. Al direct kennis gemaakt met het Colombia waar iedereen  bang voor is. Een vrouw was aan het rennen en schreeuwen op staat, blijkbaar overvallen.

We hebben veel van Bogota gezien, mooie stad, super groot!

Het ‘kamp’ was super leuk! Veel nieuwe mensen leren kennen en veel nieuwe dingen gezien.

Vrijdag moesten we allemaal naar ons gezin. Ik had dubbele gevoelens. Ik was heel benieuwd, maar ik wou niet weg van het vertrouwde Nederlands en al die leuke mensen.

Na 30 minuten op het vliegtuig kwam ik aan in Bucaramanga. De zon scheen, 25 graden.

Mijn ‘mama’, mijn ‘zus’ en het dochtertje van de cleaning lady kwamen me ophalen.

Het appartement waar ik in woon heeft 4 slaapkamers, 3 badkamers, 4 tv’s, 1 wii, 1 iphone, 1 blackberry en andere gsm’s.  

Mijn avond eten was doorbakken biefstuk, frietjes en rijst. De poetsvrouw en haar dochtertje die ook in het huis wonen aten apart in de waskamer. Als ik iets nodig had moest ik haar maar roepen.

Mijn gezin is op zich super aardig, maar dit is toch wennen.

Een zwart gat; voor de eerste keer heb ik tijd om iedereen thuis te missen, mijn Spaans is slecht, ik versta niemand, ik voel me echt alleen.

Zaterdag morgen is de poetsvrouw weg, op vakantie als ik het goed heb begrepen.

Ik ben naar ‘familie’ geweest, heel raar, iedereen probeert tegen mij te praten en ik doe mijn best om iets te verstaan, maar met weinig resultaat.

S avonds gaan we naar een van de super grote winkel centrums in de stad, het lijkt hier op Amerika.

Mijn ‘nichtjes’ zijn hier vaak, allemaal rond de leeftijd van 15. Voor we naar het winkel centrum gaan stijlen ze eerst hun haar. Ze zeggen me dat het fysieke heel belangrijk is in Colombia.

Je wordt hier ook ingedeeld in ‘lagen’, van nul tot zes. Zes is het rijkst, ik zit in zes.

Waar ben ik terecht gekomen. Het tegenovergestelde van wat ik wou.

Ik ben benieuwd naar mijn school. Woensdag ga ik daar naartoe. Als ik eenmaal Spaans kan ga ik de andere mensen in Colombia zoeken.

We zijn vandaag weer naar het winkel centrum gegaan. Als middageten heb ik een hamburger met frietjes gegeten. Al die tijd als iemand mij vroeg wat voor eten er in België was, pronkte ik met onze bekende frieten met mayonaise!! Blijkbaar hebben ze hier juist dezelfde.

Ik heb ook de drang als ik verliefde mensen zie die te slaan, maar dat zou mijn integratie in de cultuur tegen werken.

Overdag is het best leuk, maar s morgens en s avonds als ik tijd heb om na te denken wil ik echt naar huis. Ik weet dat het beter gaat zijn als ik eenmaal Spaans kan. Dan zal het allemaal op zijn plooi vallen.

Beetje bij beetje begin ik alles toch beter te begrijpen. Sandra, mijn mama, probeert mij daarbij te helpen. Als we eten of winkelen wijst ze alles aan met het Spaanse woord erbij. Ook mijn zus, Alexandra, en mijn nichten helpen mij goed. Laten we hopen dat ik het snel onder de knie krijg!

17-10-2011 om 03:51 geschreven door Lies  

11/10/11

De dag van het vertrek. 4 uur op staan, half 6 luchthaven, half 7 afscheid.  We gingen eerst van Brussel naar Madrid en van Madrid naar Bogota.

Madrid is een grote luchthaven, maar met twee uur er tussen zouden we onze weg wel vinden.

Het vliegtuig in Brussel had al meer dan een uur vertraging. We zouden om 8 uur vliegen, half 10 stegen we op. Twee uur vliegen naar Madrid…

Om half 12 zouden we moeten boarden voor de volgende vlucht, wij landden om twintig voor 12.

Op het vliegtuig riepen ze al de gates af, zodat we daar geen tijd aan moesten verliezen.

Eenmaal in Madrid moesten we ‘R’ volgen. Op het bordje stond da je er in een half uur kunt geraken als je gewoon rustig stapt.

Ons vliegtuig zou om 5 na 12 vertrekken dus we wisten al dat rustig stappen geen optie was.

We hebben gelopen door de vlieghaven naar de metro om zo naar onze terminal te geraken.

Ik wist al dat onze koffers er niet zouden bijzijn, ik denk niet dat het personeel zo heeft gelopen als ons.

we kwamen hijgend aan onze gate, we hadden het gehaald!!

Aan onze gate waarschuwde ze ons dat onze koffers er niet zouden bij zijn. We kregen de keuze om in een hotel te blijven of om de vlucht te pakken en hopen dat de koffer de volgende dag zou komen.

Het idee dat we nóg langer onderweg waren leek ons niets, maar in Colombia aan komen met alleen een lange broek en één reserve onderbroek deed ons toch nadenken.

We hebben toch maar de vlucht genomen, als we in Bogota aankomen moeten we aangeven dat onze koffers er niet zijn. Gelukkig heb ik een foto van mijn koffer… wel eentje waar Femke in zit. Hoe ga ik dat uitleggen in het Spaans….

Ik begin stil aan te beseffen waar ik aan begonnen ben.

Allemaal Colombianen rondom ons, samen met nog een paar Duitsers ben ik de enige blonde denk ik. Ik besef ook nu dat mijn Spaans nog niks is. Ik zal nog veel mogen oefenen.

Ik heb nu het gevoel dat ik gewoon naar huis wil en gemakkelijkere dromen ga nastreven, maar ik weet dat dat niet is wat ik écht wil.

Gelukkig zit ik naast een andere afs’er met een even nuchtere kijk als mij.

Maar echt motiveren kunnen we elkaar niet. :D

12-10-2011 om 16:25 geschreven door Lies  

10-10-2011 om 18:04 geschreven door Lies