het was augustus 2003, ik zal die tijd nooit meer vergeten, op de één of andere manier was ik zwaar gevallen in het leven, ik was éénentwintig en had geen familie, vrienden, werk of lief meer. in het begin had ik het zo moeilijk, ik herinner me nog goed dat ik wel vaker al wenend en schreeuwend op men knieën zat te bidden tot God voor maar een beetje geluk te mogen hebben; wat toen nog niet veel het geval was geweest. Maar na een drie tal weken begon ik er boven op te komen en begon uit mezelf te lezen en schrijven, iets wat ik sinds men twaalfde al niet meer deed omdat ik de stoere wou uithangen en ik in een totaal verkeerd milieu terechtkwam.
Maar stap voor stap vond ik mezelf terug en las veel over filosofie, theosofie en spirituele zaken. Dat zat al van jongs af aan in me, toen las ik ook al boeken over vampiers en geesten. Maar uiteindelijk lig ik op een moment in men bed naar het plafond te staren...
en dan plots... een diepe flits... een (in)zicht dat zich diep in mij drukte en vooral veel indruk maakte, elk zicht heb ik opgeschilderd of getekent en nu na zeven jaar zitten ze nog als nieuw in men hoofd. en ik weet nog altijd niet van allemaal wat ze betekenen maar ze hebben mij hoop gegeven om door te gaan en daar ben ik nu toch blij om want nu in 2010 heb ik terug wat contact met een deel van de familie en heb een nieuwe vriendenkring opgebouwd, ik ben terug gelukkig, Men gebeden zijn verhoord.
Ik wil het ook niet graag een God noemen maar eerder een universele kracht die me geholpen heeft, en ik hoop dat vele mensen van dat geluk mogen proeven. Voila nu weet je wat van mij, ik zou zeggen lees men gedichten eens.
