Vol 12, 16/5/1917 - Effecten van de Uren van het Lijden

Ik bevond mij in mijn gebruikelijke staat, ik versmolt alles van mezelf in mijn lieve Jezus, en toen stortte ik alles van mezelf uit in de schepselen om heel Jezus aan iedereen te geven. En mijn lieve Jezus zei tegen mij: ‘Mijn dochter, elke keer dat het schepsel zich in Mij versmelt, geeft ze de invloed van Goddelijk Leven aan alle schepselen; en volgens hun eigen behoeften verkrijgen de schepselen hun effecten: zij die zwak zijn, voelen kracht; degenen die koppig zijn in zonde, ontvangen licht; degenen die lijden, ontvangen troost; en zo met al de rest.'

Toen bevond ik me buiten mezelf. Ik bevond me temidden van vele zielen - ze leken zielen en Heiligen te zijn die gezuiverd werden - die tegen me spraken en een persoon noemden die ik kende, die niet zo lang geleden was gestorven. En ze zeiden tegen mij: ‘Hij voelt zich gelukkig als hij ziet dat er geen ziel is die het Vagevuur binnengaat zonder het merkteken van de Uren van het Lijden te dragen. Omringd door de stoet van deze Uren en door hen geholpen, nemen de zielen een veilige plaats in. En er is geen ziel die naar de Hemel vliegt zonder vergezeld te zijn van deze Uren van het Lijden. Deze Uren laten een voortdurende dauw van de Hemel naar de aarde, het Vagevuur en zelfs de Hemel stromen.'

Toen ik dit hoorde, zei ik tegen mezelf: 'Misschien staat mijn geliefde Jezus toe, om Zijn gegeven woord te houden - dat Hij voor elk woord van de Uren van het Lijden een ziel zou geven - dat er geen geredde ziel is die niet profiteert van deze Uren.'

Daarna keerde ik terug in mezelf, en toen ik mijn lieve Jezus vond, vroeg ik Hem of dat waar was. En Hij: ‘Deze Uren zijn de orde van het Universum; zij brengen Hemel en aarde in harmonie en weerhouden Mij ervan de wereld te vernietigen. Ik voel dat mijn Bloed, mijn wonden, mijn Liefde en alles wat Ik deed, in omloop worden gebracht; en ze stromen over alles om alles te redden. Terwijl zielen deze Uren van het Lijden doen, voel Ik mijn Bloed, mijn wonden, mijn angsten om zielen te redden, in beweging worden gebracht, en Ik voel dat mijn eigen Leven wordt herhaald. Hoe zouden schepselen iets goeds kunnen verkrijgen als het niet door middel van deze Uren was? Waarom twijfel je? Dit ding is niet van jou, maar van mij. Je bent het uitgeputte en zwakke instrument geweest.’

De 24 uren van Jezus’ Lijden van Jezus – Uittreksel uit het 18^e uur

O, pijnlijke steken in Uw twee Harten! De soldaten merken het op en met slagen en duwen voorkomen ze dat Moeder en Zoon het laatste vaarwel uitwisselen. De kwelling van beiden is zodanig fel dat uw Moeder verstijfd blijft door de pijn en op het punt staat te sterven. De trouwe Johannes en de vrome vrouwen ondersteunen Haar, terwijl U weer onder het Kruis valt. Dan doet uw smartelijke Moeder met Haar ziel wat zij niet met Haar lichaam kan doen, omdat Zij wordt tegen gehouden: Zij komt in U, maakt de Wil van de Eeuwige Haar eigen, en verbindt zich met al uw pijnen, neemt Haar taak van Moeder op, kust U, herstelt U, kalmeert U, en giet de balsem van Haar smartelijke liefde in al uw wonden!

Mijn lijdende Jezus, ik verenig me met de doorboorde Mama. Ik maak al uw pijnen, en elke druppel van uw Bloed de mijne; in elke wond wil ik optreden als een mama voor U, en samen met Haar en met U bied ik eerherstel voor alle gevaarlijke ontmoetingen, en voor degenen die zichzelf blootstellen aan gelegenheden tot zonde, of, gedwongen door noodzaak om blootgesteld te zijn, verstrikt blijven in zonde.

…

Mijn Jezus, terwijl ik met U eerherstel bied, bid ik U om mij in uw armen te houden, maar zo stevig dat er geen pijn meer is dat U lijdt, waarin ik geen deel aan heb, om zo omgevormd te worden in hen en eerherstel te bieden voor het in de steek laten van alle schepselen. Mijn Jezus, overmand door vermoeidheid, loopt helemaal gebogen. U kunt nauwelijks lopen. Maar ik zie dat U stopt en probeert te kijken. Mijn Hart, wat is er? Waar zoekt U naar?

Ach, het is Veronica, die onbevreesd en moedig, met een doek je gezicht afdroogt, dat helemaal bedekt is met bloed, en U laat uw gezicht erop drukken als een teken van dankbaarheid. Mijn milde Jezus, ook ik wil U afdrogen, maar niet met een doek. Ik wil mij helemaal blootstellen om U te verlichten, ik wil in uw binnenste komen en U, O Jezus, hartslag na hartslag geven, adem na adem, genegenheid na genegenheid, verlangen na verlangen. Ik ben van plan om in Uw Heiligste Intelligentie te duiken, en al deze hartslagen, ademhalingen, genegenheden en verlangens te laten vloeien in de onmetelijkheid van uw Wil. Ik ben van plan ze te vermenigvuldigen tot in het oneindige.

Ik wil, O mijn Jezus, golven van hartslagen vormen, zodat geen enkele slechte hartslag weerklinkt in uw Hart, en al uw innerlijke bitterheid gesust wordt. Ik ben van plan golven van genegenheid en verlangens te vormen om alle kwade gevoelens en verlangens weg te werpen die je Hart misschien zelfs maar enigszins zouden verdriet doen. Nog meer zelfs, mijn Jezus, ik ben van plan golven van ademhaling en gedachten te vormen, om elke ademhaling of gedachte die U enigszins onaangenaam zou kunnen zijn, weg te werpen. Ik zal op mijn hoede zijn, O Jezus, zodat niets anders U kan kwellen, of meer bitterheid aan uw innerlijke pijnen kan toevoegen. O mijn Jezus, alstublieft, laat mijn hele innerlijk zwemmen in uw onmetelijkheid. Op die manier zal ik in staat zijn om genoeg liefde en goede wil te vinden, zodat er geen slechte liefde in uw innerlijk kan binnendringen, noch een slechte wil U kan mishagen.

O mijn Jezus, om er zeker van te zijn, smeek ik U om mijn gedachten te verzegelen met de Uwe, mijn wil met de Uwe, mijn verlangens met de Uwe, mijn genegenheden en hartslagen met de Uwe; zodat ze, verzegeld, geen ander leven dan het Uwe kunnen nemen. Ik vraag U nogmaals, O mijn Jezus, om mijn arm lichaam te accepteren dat ik zou willen verscheuren uit liefde voor U, in kleine stukjes om over elke wonde aan te brengen. Op die wonde, O Jezus, die U pijn geef van zovele godslasteringen, breng ik een klein stukje van mijn lichaam aan. Ik wil dat het voortdurend tot U zegt: “ik zegen U”. Op die wonde dat U zoveel pijn geeft van de vele ondankbaarheid, wil ik, O Jezus een deel van mijn lichaam aanbrengen, om mijn dankbaarheid aan U te bewijzen. Op die wonde, O Jezus, die U zoveel koelheid en gebrek aan liefde doet lijden, wil ik vele kleine stukjes van mijn vlees aanbrengen die voortdurend tot U zeggen: “ik houd van U, ik houd van U, ik houd van U!”

Op die wonde die U zoveel pijn bezorgt door de vele oneerbiedigheden van uw Allerheiligste Persoon, wil ik een deel van mijzelf aanbrengen, om U altijd te vertellen: “ik aanbid U, ik aanbid U, ik aanbid U!” O mijn Jezus, ik wil mezelf in alles verspreiden, en in die wonden die verbitterd zijn door de vele misvattingen, verlang ik dat de flarden van mijn lichaam U altijd zeggen: "Ik geloof - ik geloof in U, O mijn Jezus, mijn God, en ik geloof in uw heilige Kerk, en ik wil mijn leven geven om mijn Geloof in U te bewijzen! O mijn Jezus, ik stort mij in de onmetelijkheid van uw Wil en het tot mijn eigen wil makend, wil ik voor allen compensaties bieden en de zielen van allen insluiten in de kracht van uw Allerheiligste Wil.

O Jezus, ik heb nog steeds mijn bloed over, dat ik over uw wonden wil gieten als balsem en kalmerende zalf, om U te verlichten en U volledig te genezen. Ik wil, O Jezus, mijn gedachten doen vloeien in het hart van elke zondaar, om hem voortdurend te berispen, opdat hij U niet durft te beledigen. En ik bid tot U met de stem van uw Bloed, zodat iedereen zich overgeeft aan mijn arme gebeden. Op deze manier zal ik hen in uw Hart kunnen brengen! Ik vraag U nog een genade, O mijn Jezus: dat ik in alles wat ik zie, aanraak en hoor, ik U altijd kan zien, aanraken en naar U luisteren; en dat uw Heiligste Beeld en uw Heiligste Naam altijd ingeprent zijn in elk deeltje van mijn arme wezen.