* Bergoglio’s boek “Pope Francis: Politics and Society” : Communisten zijn Christenen, het weigeren van de Communie aan Overspeligen is een Farizese praktijk, en “Geen Oorlog is Gerechtvaardigd” (1/9/2017)

Dames en heren, “Paus” Franciscus heeft terug toegeslagen, en wanneer hij er een boeltje van maakt, is het serieus. Zoals we reeds gemeld hebben staat er een boek met de titel “Pape Francois: Politique et Societe” op de boekenrekken. Het werk is een onuitgegeven dialoog tussen de Franse agnosticus Dominique Wolton en de Jezuïtische praatvaar Jorge Bergoglio. Naast deze openbaring die als een bom inslaat krijgen we ook te horen dat Bergoglio 6 maanden therapie heeft gevolgd bij een Joodse psychoanalist in 1979.

Er staan verrassende zaken in:

De paus gaf toe zeer beïnvloed te zijn geweest door een communistische activiste, Esther Ballestrino de Careaga, die een beweging van moeders stichtte die de dood van hun kinderen door het regime in Argentinië aan de kaak stelden.

“Ze leerde mij te denken aan de politieke realiteit, […] Ik heb zoveel te danken aan deze vrouw,” zei Bergoglio. “Men zei mij eens: ‘Maar je bent een Communist!’ Nee, de Communisten zijn de Christenen. Het zijn de anderen die onze vlag hebben gestolen!” (Claire Giangrave, “Ik ging op raadpleging bij een Psychoanalist”, Crux, Sep. 1, 2017)

Dit spreekt voor zich en weerspiegelt zijn eerdere gevoelens dat “vele Marxisten goede mensen zijn”.

Hij heeft het ook over het onderwerp van oorlog. Hij lijkt de ernstig immorele dwaling van Pacifisme te onderschrijven wanneer hij zegt: Vandaag moeten we het concept van een “gerechtvaardigde oorlog” opnieuw belichten. We hebben geleerd in de politieke filosofie dat om jezelf te beschermen je oorlog mag voeren en het als rechtvaardig beschouwen. Maar kan het gedefinieerd worden als een “gerechtvaardigde oorlog”? Het enige rechtvaardige is vrede… ik gebruik niet graag de term “gerechtvaardigde oorlog”. We horen mensen zeggen: “Ik voer oorlog omdat ik geen andere middelen heb om mij te verdedigen.” Maar er is geen oorlog gerechtvaardigd. Het enige rechtvaardige is vrede.”

Dit klinkt goed en het zal hem het applaus van de wereld opleveren, maar wat Bergoglio hier doet is ernstig verkeerd en niet zo verstandig. We moeten het wiel niet heruitvinden. We kunnen het gewoon opzoeken, omdat de Katholieke leer over oorlog is duidelijk en grondig uitgewerkt. In de Katholieke Encyclopedie van 1912 en in het Katholiek handboek over moraliteit. Priesters John McHugh en Charles Callan geven een verhandeling over oorlog.

1376. Oorlog wordt gedefinieerd als een conflictsituatie tussen twee of meer soevereine naties die door strijdkrachten wordt gevoerd.
(a) Het is een conflictsituatie en verschilt dus van voorbijgaande conflicten, zoals veldslagen, schermutselingen, campagnes. De vijand in oorlog is niet alleen diegene tegen wie men daadwerkelijk vecht, maar al diegenen die zich bij hen voegen, zoals raadgevers, bondgenoten enz.
(b) Oorlog is tussen soevereine naties en verschilt dus van burgeroorlog, opruiing, rellen, duels. Bovendien wordt oorlog gevoerd door natie tegen natie, niet tegen bepaalde individuen of groepen van individuen binnen een natie.
(c) Het wordt gevoerd door strijdkrachten dat voortkomt uit een  handelsoorlog, rivaliteit in paraatheid voor oorlog, embargo, blokkade, schending van diplomatieke betrekkingen, enz.

1377. Er zijn twee soorten oorlog: rechtvaardig of onrechtvaardig.
(a) Oorlog is alleen rechtvaardig wanneer ze gevoerd wordt omwille een rechtvaardige oorzaak (bijvoorbeeld de onafhankelijkheid van de natie);
(b) Het is onrechtvaardig wanneer ze wordt gevoerd voor een verkeerde oorzaak (bijvoorbeeld de slavernij van een natie).

1378. Een gerechtvaardigde oorlog is aanvallend of verdedigend.
(a) Een aanvallende oorlog is een aanval op een vijand omdat een natie werd getroffen of om een recht af te dwingen (bijvoorbeeld een invasie van het grondgebied van de vijand om een ​​vergoeding te verkrijgen voor de door hem toegebrachte schade);
(b) Een defensieve oorlog is verzet tegen onrechtvaardige aanvallen of bedreiging door een vijand (bijv. oorlog gevoerd tegen de indringer van het land).

1379. Een gerechtvaardigde oorlog wordt in twee opzichten defensief genoemd.
(a) In strikte zin is het defensief wanneer de natie wiens rechten ten onrechte worden aangevallen geen vijandelijkheden in gang zet, dat wil zeggen de oorlog niet verklaart of begint.
(b) In minder strikte zin is het defensief wanneer de natie ten onrechte aangevallen de oorlog verklaart of de eerste klap slaat. Dus als de onschuldige natie wist dat de vijand in het geheim oorlog aan het voorbereiden was tegen zijn onafhankelijkheid, was het in verdediging ook al verklaarde de natie de oorlog.

1380. Oorlog is niet tegen Gods Wet.
(a) Onder de natuurwet zegende Melchisedek Abraham die terugkeerde van de overwinning over de vier koningen (Genesis 14:18-20).
(b) Volgens de geschreven wet heeft God vele malen opdracht gegeven of goedkeuring gegeven voor oorlog, zoals te zien is in Exodus en andere Bijbelboeken.
(c) Onder het Nieuwe Verbond erkende Johannes de Doper de wettigheid van het beroep van soldaat (Lukas 3:14), een honderdman werd geprezen door Christus (Matteüs 8:10), Handelingen 10:2 spreekt van Cornelius, de officier als een religieus man, en de H. Paulus looft krijgers van het Oude Testament zoals Gideon, Barak, Samson, enz. (Hebreeën 11:32-34). Onze Heer gebruikte zelf fysieke kracht tegen boosdoeners (Johannes 2:14 en volgende).

Bergoglio’s bewering dat er geen oorlog ooit gerechtvaardigd is omdat “het enige rechtvaardige vrede is” is gewoon dwaas. De man weet niet waarover hij het heeft. Zijn gedachte lijkt zijn oorsprong te vinden in de slogans uit de hippie periode in plaats van de gezonde filosofie en Katholieke theologie. En omdat hij beweert het hoofd van de Katholieke Kerk te zijn, is dit een probleem.

Bergoglio heeft nog meer pseudo-theologie:

Er zijn zonden van de Kerkleiders die een gebrek hebben aan intelligentie en toelaten dat ze gemanipuleerd worden. Maar de Kerk is niet bisschoppen, pausen en priesters. De Kerk is het volk. En Vaticaan II zei: “Het volk van God, als geheel, dwalen niet.”

Dit is een ontkenning van de hiërarchische natuur van de Kerk. En de Katholieke leer is duidelijk hierover in het Concilie van Trente – canon 6 over Wijdingen :

Als iemand zegt: dat er in de Katholieke Kerk geen hiërarchie is door goddelijke verordening ingesteld, die uit bisschoppen, priesters en (1 Op de dag vóór de zitting werd het woord “andere” (“aliis”) voor “dienaren” (“ministris”) verwijderd) dienaren bestaat, hij zij verdoemd.

Dat de bewering “dat de macht door God werd gegeven aan de Kerk, dat het aan de priesters zou kunnen overgebracht worden die bedienaren zijn voor de redding van zielen” moet begrepen worden dat de macht van de kerkelijke bediening en regel afkomstig is van de GEMEENSCHAP van de gelovigen aan de priesters, is een ketterij. (Paus Pius VI, Pauselijke Bul Auctorem Fidei, n. 2)

Wij leren en verklaren derhalve: De roomse Kerk bezit naar de inzetting van de Heer de voorrang van het gewone gezag over alle andere kerken. Dit gezag van de rechtsbevoegdheid van de Bisschop van Rome, dat werkelijk bisschoppelijk van aard is, is onmiddellijk. Tegenover dit gezag zijn herders en gelovigen van elke ritus en rang, zowel als enkeling als in hun gemeenschap, tot de plicht van hiërarchische ondergeschiktheid en ware gehoorzaamheid gehouden, niet alleen in zaken van geloof en zeden, maar ook waar het de ordening en de regering betreft van de over het ganse rond der aarde verbreide Kerk. Door het bewaren van deze eenheid met de Bisschop van Rome in de gemeenschap en in het belijden van hetzelfde geloof is zo de Kerk van Christus een kudde onder een opperste herder. – Eerste Vaticaans Concilie – Pastor Aeternus, hoofdstuk 3

Ten derde geloof ik ook vast dat de Kerk, bewaarder en lerares van het geopenbaarde woord, door de ware en historische Christus zelf, toen Hij bij ons verbleef, rechtstreeks en dadelijk gesticht is geworden en dat dezelfde Kerk gegrondvest werd op Petrus, de prins van de apostolische hiërarchie en op zijn opvolgers doorheen alle tijden. – H. Paus Pius X, Sacrorum Antistitum, DS 2145

Het is dus duidelijk dat de ontkenning van Bergoglio - dat de Katholieke Kerk essentieel hierarchisch is - een ketterij.

Natuurlijk heeft Bergoglio ook iets te zeggen over moraliteit:

Hoe kunnen wij, Katholieken moraliteit leren? Je kunt het niet leren met geboden zoals: “Je kan dit niet, je mag dat niet, moet dit doen, mag niet dat doen…”. Moraliteit is een gevolg van de ontmoeting met Jezus Christus. Het is een gevolg van een ontmoeting met een ideaal, of met God, of met zichzelf, maar met het betere deel dan van zichzelf. Moraliteit is altijd een gevolg… er is een groot gevaar voor verkondigers, dat van in middelmatigheid te vervallen. Het alleen veroordelen van moraliteit onder de gordel.”

O wat is de zever van deze idioot ondraaglijk! Je kunt geen moraliteit met geboden (en verboden) leren? Echt? Wat heeft OLHeer hierover gezegd hierover?

Toen hij zijn weg vervolgde, kwam er iemand naar hem toe die voor hem op zijn knieën viel en vroeg: “Goede meester, wat moet ik doen om deel te krijgen aan het eeuwige leven?” Jezus antwoordde: “Waarom noemt u mij goed? Niemand is goed, behalve God. U kent de geboden: pleeg geen moord, pleeg geen overspel, steel niet, leg geen vals getuigenis af, bedrieg niemand, toon eerbied voor uw vader en moeder.” – Markus 10:17-19

De H. Apostel Johannes, ook gekend als de Geliefde Leerling, wist ook een paar dingen over Katholieke moraliteit en onderwees: Dat wij Gods kinderen liefhebben weten we doordat we God liefhebben en zijn geboden naleven. Want God liefhebben houdt in dat we ons aan zijn geboden houden. Zijn geboden zijn geen zware last. - 1 Johannes 5:2-3

En niet te vergeten het feit dat elke Katholieke Catechismus moraliteit onderwijst door de 10 Geboden uit te leggen. Maar natuurlijk voor Bergoglio is dat juist het verschrikkelijk strenge verleden, waarvoor hij is gekomen om ons te bevrijden.

Nee, moraliteit is niet het gevolg van een ontmoeting. De katholieke encyclopedie definieert het als "menselijk gedrag voor zover het vrijelijk ondergeschikt is aan het ideaal van wat juist en passend is". Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het niet uit ons geloof zou moeten voortvloeien (hoewel geloof trouwens ook geen ontmoeting is); het is gewoon om te zeggen dat het "gevolg van een ontmoeting" niet is wat het in wezen is.

In het gesprek spreekt Bergoglio ook over zijn duivelse exhortatie Amoris Laetitia en het nooit eindigend drama over het al dan niet toelaten van de onberouwvolle publieke overspeligen om de “Heilige Communie” te ontvangen:

Over het onderwerp van gewonde gezinnen, zeg ik in het 8ste hoofdstuk dat er vier criteria zijn: het verwelkomen, het vergezellen, het onderscheid tussen omstandigheden, en het integreren. En dat is geen strenge norm. Dat opent een weg, een pad van communicatie. Ik kreeg de vraag: “Maar kunnen we de communie geven aan de gescheidenen? “ Mijn antwoord is: “Spreek dan met de echtgescheiden man, spreek met de echtgescheiden vrouw, verwelkom ze, vergezel hen, integreer hen, en onderscheid!” Helaas, zijn wij priesters gewoon aan strenge normen. Aan vastgelegde normen. En dit “vergezellen op de weg, het integreren, het onderscheid maken, het spreken van het goede” is moeilijk voor ons. Maar mijn bewering is exact datgene. Wat er in werkelijkheid gebeurt is dat we mensen horen zeggen: “Ze kunnen de communie niet ontvangen,” “ze kunnen dit of dat niet” – de verleiding van de Kerk is het. Maar nee, nee en nee! Deze types van verboden, dit zijn de zaken die we vinden in Jezus’ drama met de Farizeeën. Hetzelfde! De groten van de Kerk zijn degenen die een visie hebben dat dit overstijgt, degenen die begrijpen – de missionarissen.

Het is hier zeer duidelijk dat Bergoglio degenen die nog zouden twijfelen van antwoord dient. Zijn overspeligen verboden om de sacramenten te ontvangen? “Nee, nee, en nee!” is zijn antwoord.