Daden van liefde zijn altijd daden van vrede. Elke keer dat je je liefde met iemand deelt, zul je merken dat jij en hij of zij van vrede worden vervuld. Als er vrede heerst, is God aanwezig. Hij beroert ons leven en toont ons Zijn liefde door ons hart te vullen met vrede en vreugde.

Leid mij van de dood naar het leven,

van onwaarheid naar waarheid.

Leid mij van wanhoop naar hoop,

van vrees naar zekerheid.

Leid mij van haat naar liefde,

van oorlog naar vrede.

Laat vrede onze harten vullen,

onze wereld en ons universum.

Vrede, vrede, vrede.

Veel van onze tehuizen in de wereld heten ‘Geschenk van liefde’ of ‘Geschenk van vrede’ vanwege de dankbaarheid die we voelen voor Gods genade. Wij bieden die tehuizen aan als troostrijke plaatsen voor de armen, maar God is de enige die ons werk af kan maken, zoals zuster Dolores en broeder Geoff hier uitleggen:

‘Iedereen die naar Nirmal Hriday komt, heeft behoefte aan zowel lichamelijke als geestelijke genezing. Wij kunnen iemand aanraken, troosten en moed inspreken om lichamelijk te genezen, maar voor de geestelijke heling hebben we God nodig. Omdat we ons bewust zijn van onze sterke en zwakke punten, wenden we ons tot God. We dragen allemaal onze eigen pijn uit het verleden met ons mee, maar Hij kan alles genezen. Het is heel eenvoudig: we hoeven ons alleen maar tot Hem te wenden en Hij brengt ons innerlijke genezing, zodat we ons leven heiliger kunnen maken en God meer kunnen behagen.’

         ‘Als we iemand lichamelijk willen helpen en hem al onze zorg geven, als we dat werkelijk vol liefde doen, heeft dat ook een spiritueel effect. Bij lichamelijke genezing bepaalt men de ziekte en beslist men welk geneesmiddel daarvoor nodig is. Dat zijn logische, rationele stappen. Wat de spirituele kant ervan betreft, oordeel je niet en laat je gebeuren wat er gebeurt. Hoe liefdevoller je je tegenover die persoon gedraagt, des te groter is het spirituele effect, zowel voor hem als voor jou. Het is altijd beter om niets te verwachten. Laat God maar gewoon Zijn gang gaan, dan gebeurt er wel wat. Ik heb beslist gemerkt dat mensen hierdoor veranderen, dat ze zich meer bewust worden van Gods liefde voor hen. Ze zeggen het misschien niet, maar aan hun gedrag kun je duidelijk merken dat er vrede over hen is neergedaald. Veel gehandicapten doen zichzelf bijvoorbeeld behoorlijk kwaad, ze bonzen met hun hoofd tegen de muur en scheuren hun kleren en matras kapot. Maar als ze wat meer aandacht krijgen en vriendelijker worden behandeld, komt daar een duidelijke verbetering in. We weten nooit precies wat zich in hun binnenste afspeelt, maar we merken wel dat diep van binnen een zekere mate van genezing plaatsvindt.’

Deze spirituele genezing schijnt bij een groot aantal mensen met wie we werken plaats te vinden, zowel de genezers als de genezenen delen in Gods vrede. Sarah, een van onze vrijwilligers in een aidstehuis in de Verenigde Staten, vertelt ons iets over haar waarnemingen en gevoelens bij haar werk:

‘De mensen die in ons tehuis komen, weten dat ze hier zullen sterven. Ze vinden hier een heel vredig rustoord waar ze, als ze ook maar een greintje behoefte hebben om God te leren kennen, dat op elke manier die hen aanspreekt kunnen doen. Sommigen geloven bijvoorbeeld in reincarnatie en anderen weer niet. We voeren lange gesprekken over God en het leven in het hiernamaals, we wisselen onze ideeen over dit leven uit en ook over wat we van het volgende verwachten. Iedereen met wie ik praat, gelooft heel sterk in God. Soms gaan ze vlak voor hun dood over naar het geloof van de zusters en vragen of ze gedoopt mogen worden, maar at wordt ze nooit opgedrongen. Ik vind dat mijn werk hier de dingen in mijn eigen leven relativeert, in balans brengt. Op kantoor leef ik in de zogenaamde realiteit, maar toen ik een dag in de week als vrijwilliger bij de Missionaries of Charity ging werken, besefte ik dat dit de “realiteit” was en niet die andere. Dit tehuis is geen wereld van weelde en schoonheid, maar de mensen hier zijn echte menselijke wezens die opnieuw worden geboren omdat ze stervende zijn. De mensen in de stad zijn wel in leven, maar leven eigenlijk helemaal niet.

Door mijn werk in dit tehuis heb ik geleerd wat in het leven belangrijk is en ik weet nu dat er na dit leven een ander leven komt. Ik ken een heleboel mensen die door het leven gaan zonder ook maar een seconde over het hiernamaals te denken. Een ding dat God me heeft geleerd is dat Hij van iedereen houdt, dus wie ben ik dan om over een ander te oordelen? Als gevolg van mijn vrijwilligerswerk bij de zusters heeft mijn leven meer diepte gekregen, het is rijker geworden en er is een beter evenwicht tussen het materiele en het spirituele. Ik heb vrede gevonden.’

Zuster Dolores voegt hier haar ervaring met de vrede van God door haar werk met de stervenden aan toe:

‘Een heleboel mannen die naar een van onze aidstehuizen komen, zijn vervuld van wanhoop. Maar na de liefdevolle verzorging van onze zusters en de vrijwilligers daalt er vrede in hun hart. Dus komen ze, door naar ons tehuis te komen, werkelijk thuis. Velen zeggen: “Dit is de laatste plek waar ik zal wonen, mijn laatste verblijfplaats” maar dan zeg ik altijd: “Nee, dit is de op een na laatste. Hierna ga je naar je ware tehuis, waar je hemelse Vader op je wacht.” En velen kijken daarnaar uit.

Als ik bij iemand ben die zijn laatste momenten op deze wereld doormaakt en alles is vredig, denk ik er altijd aan dat we dit op een gegeven moment allemaal zullen meemaken. Ik verlang er ontzettend naar om zelf ook op zo’n mooie, vredige manier te mogen gaan. We zijn allemaal voorbestemd om weer naar God terug te keren, we komen van Hem en gaan naar Hem terug, dus door anderen in hun laatste ogenblikken bij te staan, helpen we ook onszelf.’

Zuster Theresina herinnert zich een man die in het tehuis in Londen op bezoek kwam en haar daarna een brief schreef:

‘Nadat hij bij ons was geweest, schreef hij ons dat hij wat hij bij ons had gevonden nergens anders kon kopen of vinden: spirituele vrede. Hij zei dat hij heel rijke tijden had meegemaakt en dat hij zich in die perioden het minst vredig had gevoeld.’

Door jezelf te vergeten, vind je jezelf

We hebben er recht op ons gelukkig en tevreden te voelen. Daar zijn we voor geschapen, we zijn geboren om gelukkig te worden, en dat ware geluk en die echte vrede vinden we alleen als we van God houden. God beminnen brengt vreugde en groot geluk. Veel mensen, vooral in het Westen, geloven dat geld gelukkig maakt. Volgens mij is het juist moeilijker om gelukkig te zijn als je rijk bent, want dan wordt het moeilijker om God te zien omdat je aan te veel andere dingen moet denken. Maar als God je dat geschenk van rijkdom heeft gegeven, gebruik het dan voor Zijn doeleinden: steun anderen, help de armen, schep banen, geef mensen werk. Verspil je rijkdom niet want het hebben van voldoende voedsel, een his, waardigheid, vrijheid, gezondheid en een opleiding zijn ook geschenken van God. Daarom moeten we degenen helpen die minder geboft hebben dan wij.

Jezus heeft gezegd: ‘Al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders, hebt gij voor Mij gedaan.’ Daarom ben ik alleen verdrietig als ik iets verkeerds heb gedaan, als ik Onze Heer op de een of andere manier gekwetst heb, bij voorbeeld door egoisme of gebrek aan liefde. Als we de armen pijn doen, en elkaar, doen we God pijn.

Alles komt van God en Hij kan ook alles weer wegnemen, dus deel je gaven uit aan anderen en ook jezelf. Het volgende gedicht is geschreven door een van onze bewoners in het aidshuis in San Francisco; het gaat over de vreugde van delen en vriendschap:

Als vriend geef ik er niet om, ik niet, hoezeer goeden of mensen me kwetsen en neerslaan. Zijn woorden zijn de sterren die ik volg, ik tel ze in stille bewondering. Als vriend verlang ik niet naar goud of een koninklijk geschenk om hem te behagen, maar zit ik naast hem en laat hem mijn hand vasthouden en dan denk ik: is rijkdom een schat aan munten? Als vriend verlang ik slechts naar licht: een witte, zuivere vlam die mij beschijnt terwijl ik met een bonzend hart in scheve letters een ode aan de schoonheid schrijf op zijn gezicht. Hoewel ik als zoeker ben geboren heb ik op aarde alleen dit geleerd en ik schenk je hier mijn kennis: goede raad valt vaak verkeerd. Hier en daar een waarheid kleeft nog in mijn geest, prik een blaar door, verbrand een brief, wat geweest is, is geweest. De jongeling zei: ‘Spreek over vriendschap’ dit was het antwoord van de profeet: je vriend is de vervulling van je behoeften, je akker waarin je liefde zaait en waarvan je met dankbaarheid oogst. Hij is je tafel en je haardvuur waar je je honger kunt stillen. Hij schenkt je vrede.

Wees op dit moment gelukkig, dat is genoeg. Dit moment is alles wat je nodig hebt, meer niet. Wees nu gelukkig en als je door je daden laat zien dat je anderen liefhebt, ook degenen die armer zijn dan jij, schenk je hun ook geluk. Er is niet veel voor nodig, een glimlach kan al genoeg zijn. De wereld zou een betere plaats zijn als iedereen vaker glimlachte. Glimlach dus, wees opgewekt, wees blij dat God van je houdt.

Hier volgt het gebed om vrede, geschreven door St-Franciscus van Assisi, dat we elke dag opzeggen. Het help ons onthouden dat we vrede in ons leven scheppen door ons met een open en zuiver hart aan anderen te geven:

Heer, maak mij een instrument van Uw vrede,

opdat ik waar haat is, liefde mag brengen

waar onrecht is, de geest van vergeving

waar tweedracht is, harmonie

waar dwaling is, waarheid

waar twijfel is, geloof

waar wanhoop is, hoop

waar schaduw is, licht

en waar verdriet is, vreugde.

Heer, geef dat ik liever troost dan getroost te worden

liever begrijp, dan te worden begrepen

en liever bemin, dan te worden bemind.

Want door zichzelf te vergeten, vindt men,

door te vergeven, ontvangt men vergiffenis

en door te sterven, ontwaakt men tot het eeuwige leven.