23-06-2012 om 14:15 geschreven door Lana  

Drie weken. Nog drie weken en mijn stage hier bij AREDS zit erop. Ik kan het bijna niet geloven hoe snel de tijd voorbij gevlogen is. Ik herinner me nog zo goed de ochtend dat ik wakker werd in België en besefte dat ik die avond zou slapen in India. Een ijskoude februariochtend waarmee het grillige België afscheid van me nam voor een half jaar. En nu, vier en een halve maand later, zit het er bijna op. Het afscheid komt met elke tik van de klok dichterbij. Maar momenteel geniet ik nog van elk moment.

Het werk is er niet minder druk op geworden. Deze week is de PLAYWAYschool heropend. De eerste schooldag was er één om nooit te vergeten. Eigenlijk zag ik niet zoveel verschil met een Belgische eerste schooldag. Kinderen die elkaar na een lange periode terugzien, kleuters die een eerste maal van hun ouders gescheiden worden (met al het drama, geween, gekrijs en genante momenten die hiermee gepaard gaan), leerkrachten die de klassen opdelen en hun kinderen introduceren aan de schoolregels, ouders die aan de poort nog even hun kinderen in het oog houden en nog zoveel meer. Er zijn kleine verschillen die een Indische schooldag onderscheiden van één van bij ons. Alles verloopt hier een stuk chaotischer. Aan het begin van de dag wist geen van de leerkrachten reeds in welke klas ze zouden gaan staan dat jaar. De inschrijvingen zijn ook nog niet volledig. Justin vertelde me dat de inschrijvingen nog zullen doorgaan tot en met half Juli. Gedurende de week werden er ook verscheidene kinderen uitgeschreven. Dus de klassen waren en zijn nog lang niet volledig. Wat het wel wat moeilijk maakt om je klasgenoten en je leraressen te leren kennen. Ook de schoolboeken, opgegeven door de overheid, zijn pas op deze eerste dag aangekomen. Alleen wanneer de kinderen het geld komen afgeven in het bureau, kunnen ze hun boeken ontvangen. Veel ouders hebben al moeite om het schoolgeld voor het eerste trimester te betalen, laat staan dat ze daar boven op nog eens het geld kunnen ophoesten voor schoolboeken. Het bewijst weer eens met hoe weinig veel van deze mensen het moeten doen. Je kan het ook zien aan de schooluniformpjes van de kinderen. Veel ouders kopen één uniform dat hun kind voor zes jaar dient te dragen. De kleuters lopen dus rond met uniforms die veel te groot zijn en de oudste kinderen hun kleren zijn wat te klein. Niet dat het hun erg stoort. Het zorgt wel voor een paar leuke en grappige beelden. Veel kinderen kwamen op me af en gaven me een dikke knuffel. Wat een warmte, ik voelde me geweldig. Studies hebben aangetoond dat als je minstens 10 knuffels per dag krijgt, je een gelukkiger en gezonder mens wordt. Ik ben deze week als één van de vrolijkste en gezondste mensen ter wereld ‘s avonds in mijn bed gekropen. De eerste drie dagen hadden de meeste leraressen het te druk met het in orde brengen van hun lijsten, collecteren van geld en ouders naar de juiste plaats te sturen. Veel klassen en kinderen werden dus het grootste deel van de dag aan hun lot overgelaten. Ik liep dus van klas naar klas om telkens een uur spelletjes te spelen met hen. Dan hadden ze wat afleiding tijdens deze eerste chaotische dagen. Resultaat: Veel vreugde gepaard met een gigantische vermoeidheid tegen het einde van de schooldagen.

En rusten tijdens de weekends? Nee, ik dacht het niet. ACTS (AREDS Children Theater School) is heropend. Van 9 tot 16h konden de kinderen weer terecht in de theaterschool. Het is het begin van een nieuw jaar, dus veel nieuwe kinderen kwamen deelnemen. Het zwembad was weer gevuld dus plezier alom. Deze dagen zijn als volgt ingedeeld: Informatie over AREDS, spelletjes, les rond kinderrechten, spelletjes, zwembad, lunch, kinderrechtenlied en we eindigen de dag wederom met spelletjes. Na het zwembad was ik dood en doodop. Toen ik deze ochtend wakker werd, kon ik elke spier in mijn lichaam voelen. Een heerlijk gevoel vreemd genoeg. Het geeft me het gevoel dat ik ten volle leef en dat is zalig. Vandaag werden er vooral toneel en dansoefeningen gedaan. Binnenkort wordt het 30-jarige bestaan van AREDS gevierd. De kinderen zijn nu al bezig om hun toneel en dans voor die viering in elkaar te steken. De oefeningen werden afgewisseld met mijn spelletjes en een paar uur heerlijk plonzen in het zwembad. Spijtig genoeg zal ik niet meer in India zijn wanneer deze viering plaatsvindt, maar ik kan tenminste toch aanwezig zijn op de voorbereidingen.

Na al het plezier dat ik deze week heb gehad deze week, was er toch een moment dat wat minder was deze week. Vanochtend was ik op weg naar de theaterschool. De banden van mijn fiets zijn plat dus ik moest wandelen. Wanneer ik wandel wordt ik vaak opgepikt door langsrijdende vrachtwagens of brommers. Altijd leuk en ik heb tot nu toe nog nooit problemen gehad. Deze ochtend werd ik opgepikt door een kerel die zijn handen echt niet kon thuishouden. Wrijven over mijn benen, mijn handen vastnemen, proberen mijn borsten aan te raken,… op een bepaald moment heb ik echt hem moeten dwingen om te stoppen zodat ik kon afstappen. Gelukkig was ik op dat moment niet ver meer van mijn bestemming. Ik wist niet hoe snel ik weg kon geraken van die kerel. Wat een creep!

Ook wat beter nieuws gelukkig. Justin, de directeur van de PLAYWAYSCHOOL en ondertussen een goede vriend van mij, gaat zich verloven. Zijn familie heeft hem laten weten dat ze een meisje voor hem hebben gevonden. Dit weekend is hij naar het huis van zijn oudste broer gegaan voor de officiële ontmoeting met haar en zijn toekomstige schoonfamilie. Wanneer beide partijen akkoord gaan, dan zullen de voorbereidingen voor het huwelijk beginnen. In eerste instantie was ik verbaasd toen ik het nieuws hoorde. Justin is vrijdenkend en had me al een paar keer gezegd dat hij open stond voor de meer progressievere denkwijze van de ‘Westerse wereld’. Maar als het neer komt op een huwelijk, dan zal hij toch luisteren naar zijn familie. Dit bewijst nog maar eens hoe sterk de invloed van zowel familie als cultuur wel niet is op deze mensen. Ik hoop echt dat ze een vriendelijk en verstandig iemand is die hem gelukkig kan maken. Hij zei me wel dat als ze hem niet beviel, hij zou weigeren. Maar ik vraag me af in hoeverre hij dit echt meent. Hij heeft dus drie uur om de beslissing te nemen. De beslissing over met wie hij de rest van zijn leven zal doorbrengen. Ik voel me gezegend dat ik nooit die beslissing op zo een korte tijd zal moeten nemen.

Een nieuwe week, een nieuw verslag. Het is nu niet meer lang. Maar ik ga van elk moment intens en met heel mijn hart en ziel genieten.

Groetjes België! X Lana

10-06-2012 om 14:41 geschreven door Lana  

Eindelijk ben ik weer online! Het heeft nogal lang geduurd tegen dat het weer mogelijk was. Zes dagen geleden heeft het hier serieus gestormd. Het was uiteraard niet de eerste keer dat dit voorkwam, maar deze keer was het anders. Het begon rond 18h en heeft doorgeraasd tot de volgende morgen. Deze storm heeft ook verschrikkelijk veel schade aangebracht. Ik heb geluk gehad. De gebouwen van AREDS zijn stevig en wel voorzien voor zo’n weer. Maar de rest van het dorp en de omliggende streken hebben minder geluk gehad. De nacht van de storm had ik het niet echt door. Voor mij was het gewoon een ongewoon koele nacht met veel licht en lawaai van het onweer. Ik geniet altijd van een goede storm dus voor mij ging de nacht vlot voorbij. Er was wel geen elektriciteit, maar ik vermoede dat deze wel zou terugkeren de volgende morgen, zoals bijna altijd het geval is. Toen ik echter wakker werd merkte ik onmiddellijk de stilte in mijn kamer op. Mijn airconditioning werkte niet. Die dag drong de echte impact van de storm pas tot me door. Ik moest bij het SWATE kantoor zijn voor een vergadering in de morgen. Tijdens mijn fietstocht kon ik de ravage goed overzien. Ontwortelde bomen, beschadigde huizen, elektriciteitspalen op de grond, mensen die hun kuddes trachtten te herenigen,… Er kwam maar geen einde aan. Eens bij SWATE wachtte me een volgende onaangename verassing. De hele tuin was verwoest. Een boom was op het afdak gewaaid en had deze grotendeels doen instorten. De vergadering werd afgelast. Die dag moesten we opruimen. Bomen aan de kant slepen, op de brandstapel gooien, puin aan de kant vegen,… iedereen in het hele dorp was bezig. Mooi om te zien hoe iedereen naar buiten kwam om elkaar te helpen. Tijdens zo’n momenten merk je pas echt hoe hecht deze gemeenschappen wel niet zijn. Ik heb vooral geholpen op de school of theater. De schade viel gelukkig goed mee. Wat ontwortelde bomen maar de gebouwen zijn gelukkig onbeschadigd gebleven. Verscheidene kinderen die lid zijn van de theaterschool waren ook afgekomen om te helpen. De school zou het volgende weekend namelijk weer geopend worden en niemand zag het zitten om dit uit te stellen. Zowel de kinderen, ikzelf als de vrijwilligers kijken er halsreikend naar uit. Maar de opening zal gelukkig gewoon doorgaan zoals gepland.

Buiten het onweer en vooral de schade die ze achtergelaten heeft, was het echter weer een super week. Het zomerkamp werd succesvol afgerond. Wat een sfeer, wat een op en top zotte bende kinderen is me dat toch. De ochtend van de vierde dag was het tijd voor wat yoga oefeningen. Die kinderen zijn echt superlenig. Zonder enig probleem leggen ze hun voeten in hun nek of draaien ze hun ruggengraat op manieren dat voor een normaal mens echt niet zou mogelijk mogen zijn. Uiteraard wilden ze dat ik ook meedeed. Mensenliefd, wat een gedoe. Ik geloof dat de kinderen en de vrijwilligers meer plezier hebben gehad in het observeren van mijn halsbrekende toeren, dan in enig van de andere oefeningen. Ze probeerden me wel zo goed als mogelijk te helpen, maar mijn ruggengraat heeft nu eenmaal een eigen wil. Als ze zegt ’ik buig NIET op die manier’, dan zal ze dat carément ook niet doen. Het zorgde wel voor een paar hilarische momenten. Ik geloof dat we in plaats van yoga, aan lachtherapie hebben gedaan. Volgend mij trouwens een stuk gezonder dan die sadistische yoga oefeningen. Op de ochtend van de laatste dag was er wederom iets speciaals voorzien. De kinderen die meededen aan dit kamp zijn afkomstig uit 14 omliggende dorpen. Per dorp waren er tussen de 5 en 10 kinderen aanwezig. Op deze laatste morgen kregen ze de opdracht om hun dorp zo goed mogelijk na te bouwen. Ze konden hierbij gebruik maken van alle materialen die ze konden vinden. Dit zou plaatsvinden in de grote hal van het trainingscentrum. Er werd begonnen met het bouwen van de ‘Mainroad’, een grote stenen rijbaan die alle dorpen min of meer met elkaar verbind. Hierna begon elk dorp voor zichzelf. Ik moest spijtig genoeg weg om de keukenploeg een handje toe te steken. Er waren die ochtend twee mensen weg gevallen door een familiale toestand. Hierdoor kwam de keukenploeg handen tekort om voor al die kinderen te koken. Voor mij dus de ideale gelegenheid om mijn Indische keukenkwaliteiten eens wat bij te schaven. Het is altijd een plezante boel bij die vrouwen. Ik versta er meestal geen snars van, maar de sfeer is altijd top. Gelach en gegiechel en af en toe eens een Engelse zin of een zot gezicht in mijn richting. Ik geloof dat ik een dik uur weg ben geweest uit de hal. Toen ik terugkeerde was ik stomverbaasd. Het was alsof ik naar een miniatuurversie van het Indische landschap aan het kijken was. Die kinderen zijn zo verschrikkelijk creatief en precies te werk gegaan, dat hou je niet voor mogelijk. Elke bocht van hun zandweggetjes, de rijstvelden, de tempels,… alles was gewoon aanwezig. Ze hadden gebruik gemaakt van alle mogelijke materialen die ze rond hen hebben kunnen vinden. Zand, takken, stenen, bladeren, gebroken rietjes, stukjes papier,… Ik zal binnenkort de foto’s online proberen te zetten. Dit moeten jullie met jullie eigen ogen kunnen zien om ten volle te beseffen hoe extraordinair dit wel niet was. Het kamp werd afgesloten met de gebruikelijke ceremonies en dansfestiviteiten. De kinderen hadden samen met de leden van het Cultural team een traditionele Indische dans in elkaar gestoken. En een anderen groep had onder mijn begeleiding en die van Thamilselvan een toneelstukje rond kinderrechten in elkaar gestoken. Deze werden nu opgevoerd in de aanwezigheid van de ouders en de leden van AREDS. Een namiddag vol muziek, dans en plezier dus om dit schitterende zomerkamp af te sluiten.

Nog een paar Indische avonturen van de afgelopen week:

- Ik heb mijn eerste solo kookavontuur gehad. Samy had me geleerd om Indische kipsambar klaar te maken. Hij vroeg me of ik de uitdaging zag zitten om dit eens alleen te maken. Voor mij allemaal goed, ik had maar één voor waarde: De kip moest wel al dood zijn. (Dat is hier namelijk niet altijd het geval)

- Ik ben mee geweest op promotietour voor de PLAYWAYschool. Dit houdt een busje met spandoeken, luidsprekers en heel veel lawaai in. Samen met Justin en de leraressen van de school ben ik door bijna 20 dorpen gereden. In elk dorp en ook tijdens de tussenritten werd er luidkeels reclame gemaakt via de krakende luidsprekers. In de dorpen zelf stapten we uit en deelden we dan flyers uit. Mensen die vragen hadden konden ook bij ons terecht. Het was een plezante dag. In verschillende dorpen woonden kinderen van de PLAYWAYschool. Eens ze me in het oog kregen, stormden ze op me af en trokken me mee naar hun huis. Trots als pauwen lieten ze me dan hun huis, tuin, familie en dorp zien. Veel ven hen vroegen me ook of ik in Juni zou terugkeren naar de school. Mijn hart breekt nu al een beetje als ik denk aan het afscheid van deze kinderen dat steeds dichter bij komt.

- Er was een huwelijk in het dorp. Een hele nacht en de volgende dag muziek. Dit terwijl een stoet waarbij de toekomstige bruid getoond werd door het hele dorp trok.

Een absoluut dieptepunt in mijn Indische avontuur:

Ik had nooit gedacht dat ik het hier zou meemaken. Ik ben ondertussen al gewend aan het geweld dat ik soms te zien krijg op de straten. Maar wat ik eergisteren zag, heeft mij zo gechoqueerd…

De Indische cultuur is grotendeels gebaseerd op het kastensysteem. De meeste westerlingen gaan ervan uit dat er slechts 4 kasten bestaan. De werkelijkheid is dat er meer dan 3000 kasten bestaan in India. Een sociaal opdelingssysteem, meestal gekoppeld aan een dorp, beroep of financiële achtergrond. Één van de belangrijkste dingen is dat er zeker niet buiten de eigen kaste wordt getrouwd. Eergisteren wandelde ik door Minur, een nabij gelegen dorpje. Voor de tempel was er nogal wat commotie gaande. Een jong koppeltje (18-20j) stond op het punt van bestraft te worden. Beide kwamen uit een verschillende kaste, en toch hadden ze blijkbaar stiekem een soort van relatie gehad. De families waren hier achter gekomen. De jongen werd een paar keer in zijn maag en gezicht geslagen. Maar het meisje werd met stenen bekogeld! Het duurden misschien een minuut maar het leek een uur. Rani, een studente bij AREDS, legde me de situatie uit. Het meisje was besmeurd en zou hoogs waarschijnlijk verbannen worden uit haar dorp en familie. Voor de jongens liggen de zaken hier anders. Hem zal het vergeven worden. Rani trok me mee en weg van deze middeleeuwse wanpraktijken. Zou het dan toch kloppen? Kan schoonheid alleen maar gepaard gaan met geweld? Hoe kan een land dat me op zoveel manieren betoverd, dan toch zo een gruwels toelaten? Ik zal het nooit ten volle begrijpen. Iemand zei me ooit dat ik niet moest proberen om India te begrijpen. Ik moest India aanvaarden. Wel sorry, maar dit is één ding dat ik weiger te begrijpen noch te aanvaarden. Ik hoop dat de situatie voor het meisje zal bijdraaien, maar ik vrees er wat voor…

31-05-2012 om 13:47 geschreven door Lana  

Wat een ongelooflijke zalige, vermoeiende week heb ik achter de rug. Ik heb mijn trip naar Pondichérry wel moeten afzeggen, maar het was het dubbel en dik waard. Woensdag werd ik verwacht op de school of theater. Vandaag was het de eerste jeugdvergadering sinds het begin van de vakantie en het einde van de schoolexamens. Zo een 50 tal kinderen uit 12 dorpen waren aanwezig. In de voormiddag werd het gewoonlijke programma gevolgd. Informatie over AREDS en haar projecten, afgewisseld met spelletjes en liedjes van mij. Maar waar al de kinderen en ikzelf reikhalzend naar uit keken was het zwembad. De school of theater heeft een zwembad, maar dat staat bijna het hele jaar leeg. Tijdens de zomer wordt het echter gevuld en vandaag was het zover. Om 12u30 gaf Sundhill ons groen licht en mochten we erin. Ongelooflijk groot is het niet, maar wat een zaligheid om eens lekker te kunnen plonzen in een koel zwembad onder de kokosnoten. Ik waande me even in de Club Med. Alleen zou ik in de Club Med wel niet met al mijn kleren aan moeten zwemmen. Maar ik moet het deftig houden en meer dan mijn knieën en armen mag ik hier echt niet ontbloten. Veel maakt het niet uit. Eens je uit het water komt, ben je toch binnen het half uur droog. Ik geloof dat we er bijna 2 uur non stop hebben ingezeten. De leden van het cultural team bleven aan de rand en hielden de kinderen in de gaten. De meesten van hen kunnen namelijk niet zwemmen. Om half drie was het etenstijd. Pas toen ik uit het water kwam besefte ik hoe hongerig ik wel niet was. Met mijn druipende kleren zette ik me tussen de kinderen en viel aan op de citroenrijst. in de namiddag ging werden er voornamelijk plannen gemaakt voor het zomerkamp dat de volgende week van start zou gaan. Ik was verantwoordelijk voor de ontspanning tijdens het zomerkamp. Sundhill vroeg me om wat activiteiten te organiseren rond kinderrechten. Gemakkelijk zal het niet zijn. Veel spelletjes zijn gebaseerd op het starten van een dialoog. Maar door het taalprobleem is dit voor mij niet gemakkelijk. Maar ik heb er een oplossing voor gevonden. Één van de meest gebruikte lijfspreuken van AREDS is dat eenheid macht is. Wanneer de mensen bewust worden, zich gaan organiseren en samenwerken is er onnoemelijk veel mogelijk. Ik besloot dus een aantal spelen rond teamwork, samenwerking en teambuilding te doen. Het belangrijkste is uiteraard dat de kinderen zich amuseren.

Die Zaterdag werden ik , Franck en Justin verwacht bij Rasi’s huis. Zij is één van de leraressen van de PLAYWAYschool. Mei is de maand van de festivals. Overal in de dorpen worden vieringen gedaan om de godin Moudra te eren. Zij is de beschermgodin van het volk van Tamil Nadu. deze festivals duren drie dagen. De eerste dag draait rond vasten. Mensen eten heel sober en zijn de hele dag bezig met de voorbereidingen voor de tweede dag. Deze dag is namelijk de belangrijkste. Vandaag gaan iedereen naar de tempel en brengen ze hun offer aan de godin. Wij waren aanwezig op deze tweede dag van de viering van het dorp van Rasi. Na een helse busrit en een flinke wandeling arriveerden we aan haar huis. Daar werden we hartelijk ontvangen met een lekkere kop koffie en een paar plaatselijke zoetigheden. Het hele gezin van Rasi was er: haar ouders, schoonouders, broer en twee zussen, hun kinderen, haar buren,… Er was daar nogal veel volk. Opmerkelijk aan dit gezin is de samenhorigheid die onder hen is. Rasi en haar echtgenoot komen uit gezinnen die gestudeerd hebben. Veel van hen zijn leerkracht of hebben een educatieve job. Ook zijn de meeste huwelijken binnen dit gezin liefdeshuwelijken. Echte liefdeshuwelijken deze keer. Rasi’s broer bijvoorbeeld heeft een jaar geleden zijn toen 18-jarige bruid gekidnapt en is met haar getrouwd. Ze komt uit een andere kaste, dus een huwelijk tussen hen was totaal uit den boze. Haar ouders hebben haar na het huwelijk verbannen. Gelukkig vind ze veel steun en warmte bij het gezin van Rasi en haar kersverse echtgenoot die haar letterlijk aanbidt. Allemaal superaardig en uiterst nieuwsgierig naar die twee vreemde vogels met hun blanke huid. Met het klein beetje Engels dat ze kennen proberen ze gesprekken met ons aan te knopen, onze huid eens aan te raken, aan ons haar te ruiken. Allemaal nogal intimiderend, maar we zijn het wel gewend ondertussen. Eens we met iedereen kennis hadden gemaakt, was het tijd om naar de tempel te vertrekken. Het lag op een goede 5 kilometer van het dorp. Er waren 5 brommers en scooters beschikbaar voor 16 mensen. Allemaal gezellig samen op de brommer dus. Ik geniet altijd ongelooflijk van de ritten op de brommers door het Indische landschap. De wind door je haar, de geiten en koeien die onverwacht voor je wielen springen. Het is altijd een belevenis. Hoe dichter we bij de tempel kwamen, hoe meer volk we tegen kwamen. Eens aan de tempel was het een drukte van jewelste. Overal hele gezinnen die eten, kippen, geiten en wierrook met zich meezeulen. Voor de tempel was de grond besmeurd met bloed en veren. Honderden kippen en geiten werden hier geslacht. Niet het meest smakelijke zicht, maar het is een belangrijk deel van hun cultuur. Binnen de tempel waren de muren gevuld met rijst, briami, bananen en andere spijzen. Vandaag gaat het om het offeren van eten. Ze doen dit zodat de godin Moudra weet dat hun jaar goed en rijk is geweest. En dat ze hen zal zegenen met een nog betere oogst voor het komende jaar. Deze mensen hebben al zo weinig, maar vandaag werden daar voedselvoorraden neergelegd die honderden mensen zou kunnen voeden. Het is en blijft een vreemde cultuur. Ook werden grote stenen potten met wierrook neergezet voor het reinigingsritueel. Mensen stappen door een dikke rookwolk terwijl ze bloemen op de grond gooien. Na de rituelen konden de mensen een bezoek brengen aan de gigantische markt die opgesteld was rond de tempel. Een Indische markt is een combinatie van kleuren en geuren die je stoutste dromen overtreffen. Stapels felgekleurde zoetigheden die als tempels opgebouwd staan, speelgoed, juwelen, kruiden die in gigantische zakken opgesteld staan en een exotische geur verspreiden, een circus met apen en papegaaien,… Je kan het zo zot niet verzinnen of het was aanwezig op deze markt. Rasi stond erop om me een halsketting te kopen met een afbeelding van Moudra en Ganesh. Ze zei me dat het me zou beschermen en geluk zou brengen. Na een rondwandeling door de markt kregen we een typisch Indisch drankje aangeboden. Ik ben de naam vergeten maar het is een combinatie van water, limoen, suiker en een soort van siroop. Heel zoet maar verkoelend tijdens deze warmste dagen van het jaar. Hierna keerden we terug naar Rasi’s dorp. Haar echtgenoot heeft een boerderij en ze stonden erop om ons hier een rondleiding door te geven. Bij hun kokosnootbomen kregen we een verse kokosnoot aangeboden. Eerste kappen ze het bovenste stukje ervan af zodat we het sap kunnen opdrinken en daarna snijden ze het vruchtvlees los. Heerlijk! De rondleiding bracht ons ook naar de gigantische waterput die ze hebben. Een put van ongeveer 5 meter op 5 die wel 20 meter diep was. Voor mijn ogen sprongen kinderen van nog geen 10 jaar oud in deze put. Zij nemen het touw en de emmer met zich mee zodat er water uit de put gehaald kan worden. Hierna klimmen ze als hagedissen op een muur weer naar boven. Tegen drie uur was het feestmaal klaar. Mottonbriami, naan, chickensambar, yoghurtrice,… een variëteit aan eten die hier zeer zeldzaam is. Meestal zijn de maaltijden hier een heel stuk soberder. Maar vandaag werd alles uit de kast gehaald. Ik heb me letterlijk ziek gegeten. Ik ben even moeten gaan liggen na het eten. Maar gelukkig namen Rasi en haar gezin het op als een compliment. Het was ook overheerlijk. We namen de bus terug naar AREDS tegen 17u. De avondvieringen zijn alleen voor de dorpelingen bestemd. De derde dag wordt er opgeruimd en nog eenmaal ode gebracht aan de godin Moudra. Deze keer gebeurd het in gezinsverband en bidden ze voor geluk voor hun familie en vrienden. Wat een dag. Ik ben zo vereerd dat ik als Westerling dit eens heb mogen meemaken.

Zondag moest ik wat rust nemen want de volgende dag zou het zomerkamp van AREDS van start gaan. Samy, Christy en ik werden tegen 11 uur aan het trainingscentrum verwacht. Samy en Christy waren aanwezig voor de officiële opening van het kamp. Nadat deze formaliteit achter de rug was keerden zij terug. Ik bleef achter en zou ’s avonds pas teruggaan. Zomerkampen hier zijn compleet anders dan diegene die we kennen in België. Bij ons draait het om de kinderen een fijne tijd te bezorgen. Sport, spel en plezier staan bij ons centraal. Hier ligt het een beetje anders. Dit zomerkamp draait lessen. De kinderen krijgen wiskunde, Engelse les, Tamil les en social classes. Dit wordt dan afgewisseld met infomomenten rond kinderrechten en AREDS. Ik kreeg anderhalf uur per dag voor spel en plezier. Tijdens dit moment hoefden deze kinderen voor één keer eens niet te denken aan school of overleven of hun thuissituatie. We konden hen eens gewoon kinderen laten zijn. Want dat is iets dat hier spijtig genoeg te weinig aanwezig is. Die kinderlijke onschuld. Veel van hen worden al op zeer jonge leftijd geconfronteerd met problemen waar zij zich eigenlijk nog geen zorgen om zouden hoeven te maken. Ze worden opgezadeld met een verantwoordelijkheid die vaak te hoog is. Tijdens dit kamp vallen deze zorgen eens even van hen af. Hier kunnen ze eens gewoon kind zijn. Het was ongelooflijk plezant. Die kinderen zijn zo vol van energie en gretig naar nieuwe spelletjes. Ik heb me rot geamuseerd. De tweede dag van het kamp zouden we in de namiddag een bezoek brengen aan de HIV trein in Karur. Dit is een door de overheid gesponsord project. Een trein die volledig ingekleed is rond het thema HIV. Je loopt van compartiment tot compartiment en maakt kennis met de wereld van HIV en de preventie hiertegen. Ik was uiterst onder de indruk. Ik had er geen idee van dat HIV zo een groot probleem was in India. Maar waar ik het meest van versteld stond was de trein zelf. Echt leuk gedaan, heel informatief maar toch leuk voor de kinderen. De trein rijdt van station naar station en blijft meestal een viertal dagen ter plaatse. Die avond rook ik mijn kussen en viel in een diepe coma tot de volgende ochtend. Ik sta op het punt om aan dag drie van het kamp te beginnen. Weer een dag vol plezier. Vandaag gaan we naar de rivier om te gaan zwemmen.

Ik ben aan het einde van mijn verslag voor deze week gekomen. Ik heb veel gedeeld, maar toch blijf ik met het gevoel zitten dat er nog zoveel dingen zijn die ik vergeet te vertellen. Ik wou dat jullie eens voor één dag in staat zouden kunnen zijn om een dag in India door mijn ogen te zien. Om het volledige beeld eens te krijgen. Spijtig genoeg moeten jullie het doen met slechts mijn woorden. Ik blijf mijn best doen om ook jullie te laten meegenieten van India.

Groetjes België! X Lana

16-05-2012 om 08:04 geschreven door Lana  

India zit vol verassingen. Uit mijn vorige verslagen is dit al meer dan eens duidelijk gebleken. De verassingen variëren van alledaagse kleine dingen tot de meest zotte dingen die je je kan voorstellen. Probeer je de volgende situatie eens in te beelden. Je ligt lekker in je bedje, het is half 8 in de morgen en zowel je wekker als de honden die zich buiten je raam bevinden laten je luidkeels weten dat het tijd is om op te staan. Je rekt je uit, opent je deur…en staat oog in oog met een geit! Is er iemand die dit al eens heeft meegemaakt? Want dit was bij mij het geval een paar dagen geleden. die geit was erin geslaagd om in AREDS binnen te dringen en zelfs binnen het slaapgedeelte te geraken. Ik dacht echt dat ik nog aan het dromen was. Het gebeurd ook niet elke dag dat ik zo vroeg in de morgen al geconfronteerd wordt met een geit. Dat beest schrok blijkbaar net zo erg van mij als ik van haar. Bewijst nog maar eens dat ik er 's ochtends nogal 'fluffy' uitzie. Dat beest moet gedacht hebben dat ik de godin Kali was met de woeste rode haren  die het leven uit alles en iedereen zuigt. Ze moest zich echter geen zorgen maken, ik was al tevreden geweest met een kop koffie.Na een paar tellen sloeg het op de vlucht. Het enige probleem was dat ze zich blijkbaar niet meer kon herineren hoe ze binnen was geraakt. Franck en ik hebben haar in een hoek moeten drijven en dan zo naar buiten gejaagd. Een geluk dat het ontbijt die morgen bestond uit Bombay toast. Ik kon het wel gebruiken na zoveel commotie, zo vroeg in de morgen.

Het is en blijft hier zeer druk. Nu de zomervakantie aangebroken is, heb ik een aantal taken die op het programma staan. De voorbereidingen voor het zomerkamp dat volgende week van start gaat en het schrijven van mijn spelletjesboek voor de PLAYWAYschool. Ik verdeel mijn tijd tussen het op en neer fietsten van AREDS naar het trainingscentrum (45 minuten) en werken op mijn computer. Wel heb ik mijn trip naar Pondicherry moeten afzeggen. Doordat de datum van de voorbereidingen om de zoveel tijd aangepast wordt en ik meestal één van de laatste ben die hier iets van weet , is het voor mij zeer moeilijk om een degelijke planning op te stellen. Gisteren kwam ik erachter dat ik absoluut aanwezig dien te zijn deze week. Ik zag mijn toeristisch uitstapje in rook opgaan. Ik probeer mijn fietstochten te bewaren voor ‘s morgens en ‘s avonds. De temperatuur zal hier de volgende twee weken haar absolute hoogtepunt bereiken. Gemiddeld is het hier nu tussen de 42 en 47 graden overdag. ‘s nachts moeten we het stellen met een povere 35 à 37 graden. Fietsen tussen 10 en 18h is gewoon zelfmoord. Tegen dat je je bestemming hebt bereikt ben je verdronken in je eigen zweet. Gelukkig worden deze ovenmomenten af en toe eens afgewisseld met een stevig onweer. Die zijn de laatste tijd ook een stuk talrijker geworden. Maar een Indisch onweer is niet te vergelijken met diegene die we gewend zijn in Europa. Donderslagen die de grond doen beven, regen die met sloten uit de lucht valt en rukwinden die heerlijk verkoelend zijn. Als het onweert moet alles van de grond want het water durft wel eens je kamer binnen te lopen. Ook mag je niet door de tuin lopen. Die is gevuld met kokosnootbomen. De wind zorgt ervoor dat deze zowel hun vruchten als takken kwijt geraken. Als je zo een kokosnoot op je hoofd krijgt, van die hoogte, dan loop je risico er met een schedelbreuk vanaf te komen. Als je geluk hebt tenminste. Dus voor iemand als ik die geboren is onder de wet van Murphy, is het beter om op zo'n momenten de tuin te mijden. De elektriciteit valt ook bijna automatisch uit bij onweer. Het is te gevaarlijk. Maar ik ben gek op die onweren. De kracht die daar van uit gaat, de heerlijke verkoeling die ze met zich meebrengen en dan de oorverdovende stilte die ze met zich meebrengen eens ze bijna over zijn. Dit zijn de unieke momenten waarop het eens echt stil is. Zowel de dieren, het verkeer als de mensen… Alles is ondergedompeld in een zalige stilte. Op deze momenten vind ik het heerlijk om op het terras van AREDS te gaan staan en gewoon te genieten van de geur en stilte die in de lucht hangt. Mei is ook het seizoen van de festivals. Overal in de dorpen wordt er gefeest en ode gebracht aan de goden. Ikzelf ben uitgenodigd voor zo’n dorpsviering door één van de leraressen van de PLAYWAYschool. Komende Zaterdag is het zover. Ik ben wel eens benieuwd. Justin zal me vergezellen en hopelijk ook wat meer kunnen vertellen over de context waarbinnen deze feestelijkheden zich afspelen. Voorlopig weet ik alleen dat ik feestelijk gekleed dien te zijn en dat er veel eten zal zijn. Mij hoor je dus nog niet klagen. Ik laat bij mijn volgende verslag wel weten hoe het geweest is. Het is hier weer een stuk aangenamer nu Samy en Christy zijn teruggekeerd uit België. Gedaan met alleen eten en worstelende gesprekken trachten te voeren met de staf. Ook Justin is hier nu bijna elke dag. Dat maakt het voor mij allemaal een stuk aangenamer. Christy had ook een verassing voor me mee: Belgische pralines! Man man man, ik heb daarvan genoten! Wat een zaligheid om eens Belgische chocolade te eten. De Indische zoetigheden zijn lekker maar net als al de rest van India net iets te. Alles is hier net iets te pikant, iets te zoet, iets te vuil… Om na drie maanden eens een lekkere praline en een zalige kop Indische koffie te drinken, dat was net het opkikkertje dat ik nodig had. Het lijkt onnozel dat zoiets kleins zo een groot effect kan hebben. Maar als India me één ding geleed heeft, dan is het wel respect hebben voor de kleine dingen in het leven. Gezellig koken met christy, een sigaretje roken met Samy terwijl we discussiëren over literatuu en filmsr en wat zeveren met Justin… Meer heb ik echt niet nodig. Het voelt bijna als thuis.

Vriendschappen bestaan er in vele maten en soorten. Ze zijn cultuuroverschrijdend en kunnen overal ter wereld ontstaan. Dat heb ik hier al een paar keer duidelijk gemerkt. Maar de Indische mannen hebben wel een hele speciale manier om hun vriendschap te uiten. Al sinds de eerste dag dat ik hier ben aangekomen is dat iets dat me onmiddellijk is opgevallen. Vrienden lopen hier hand in hand rond. Houden elkaar vast zoals je bij ons in het Westen je geliefde zou vastpakken. Hand in elkaars broekszakken, in elkaar gevlochten vingers, een hand om elkaars middel… Ik heb hier al de meest zotte dingen gezien. Maar onlangs kreeg ik ook eens de kans om te zien hoe die vrienden met elkaar dansen. Ik was met het Cultural team uitgenodigd op een dorpsfeest. We zouden hier maar een klein uurtje blijven. Toen we aankwamen stond er muziek op en zag ik dat er een aantal mannen volop aan het shaken waren. Ooit al eens in een homobar geweest? Zo dansen die mannen hier met elkaar. Tegen elkaar, handen onder elkaars T-shirt, zeer provocerende bewegingen naar en met elkaar. Ik stond aan de grond genageld . Ongelooflijk dat deze oh zo preutse cultuur dan ook deze kant heeft. Opvallend wel dat alleen mannen in het openbaar dansen. Toen ze mij in het oog kregen, probeerden ze me zover te krijgen om mee te dansen. Ik heb vriendelijk geweigerd. Als ik met hen meegedaan had, was ik er waarschijnlijk zwanger uit gekomen.

Weer een week vol verassingen en nieuwe ontdekkingen. Laten we hopen dat ik morgen niet wakker wordt met een koe of varken voor mijn deur…

Groetjes Belgie

08-05-2012 om 13:51 geschreven door Lana  

Vorige week was het niet gemakkelijk. Mensen die mijn vorige verslag lazen kunnen daar wel over meespreken. Ik had gehoopt om het deze week wat luchtiger te houden. Eens een beetje stoom af te blazen door wat tijd voor mezelf te nemen. Maar dit is India. En in India bestaat er voor Westerlingen, zoals mezelf, niet zoiets als stoom af blazen. Nee, India vind telkens weer een manier om je wereld op zijn kop te zetten. Sommigen zien het als een vloek anderen als een zege. Ik ben er nog niet volledig uit aan welke kant ik sta.  Ik heb ook niet echt tijd om stil te staan. Deze week stond er heel wat op het programma: De vorming voor de leerkrachten, de interviews, de voorbereidingen voor het zomerkamp van de theaterschool en de carrièredag op SWATE. Allereerst was er de vorming op Maandag. Justin, Samy en de leraressen hadden me gevraagd om een soort van training in elkaar te steken rond het creëren en spelen van educatieve spelletjes. Het doel van mijn project is tenslotte om een eerste stap te zetten naar de PLAYWAYmethode. Ik heb ervaring in het geven van trainingen. Gedurende mijn stage vorig jaar bij het Wereldcentrum te Gent heb ik ook een vorming rond ontwikkelingseducatie in elkaar gestoken en een aantal keer begeleid. Maar toen waren de omstandigheden volledig anders. Toen wist ik wie mijn doelgroep was, wat hun verwachtingen waren en wat het doel van de vorming was. Hier ben ik daar volledig zelf moeten zien achter te komen. Dat is iets dat je vrij snel leert hier in India. Als je iets wilt of nodig hebt, moet je ernaar vragen. Niet één keer, maar verschillende keren. Subtiele hints zijn een verspilde moeite. Ga op hen af, vraag hun aandacht en stel je vraag linea directa. Ook zullen ze in het begin eerst wat proberen om je af te wimpelen. Niet omdat ze onbeleefd zijn, net het omgekeerde. Indiërs willen je niet beledigen door je een antwoord te geven dat je niet bevalt. Ze gaan er dus alles aan doen om je het antwoord te geven dat je wilt horen. En als ze dat niet kunnen geven, dan zullen ze een smoesje verzinnen om niet direct te hoeven antwoorden. Charmant, zul je denken, maar het is vrij vermoeiend. Zeker wanneer je bepaalde informatie nodig hebt om iets te laten werken. Het in elkaar steken van de vorming was een uitdaging die ik niet uit de weg wilde gaan. De afgelopen weken heb ik dus zowel Justin als het leerkrachtenteam een beetje gestalkt met mijn vragen. In mijn verdediging, ik heb uiteindelijk wel het grootste deel van de informatie die ik nodig had gekregen. Ik moest weten wat hun achtergrond was met educatieve spelletjes. Hadden ze hier als eens een vorming rond gehad? Hoeveel weten ze over de psychologie van het kind? Hoe zit een leerkrachtenopleiding hier in elkaar? Maar het is me uiteindelijk gelukt. Hierna waren er ook een aantal praktische zaken die dwars kwamen te liggen. In het Wereldcentrum wist ik welke materialen, hoeveel ruimte en hoeveel tijd ik tot mijn beschikking had. Maar India zou India niet zijn als er rond deze zaken niet om de 2 dagen een verandering optrad. Niet alleen is de datum van de vorming minstens 5 keer verschoven, maar ook de plaats waar het door zou gaan, de tijd die ik tot mijn beschikking had en het aantal mensen die zouden deelnemen. Op de dag zelf zijn er nog mensen bijgekomen die zich eerst niet hadden opgegeven. Leuk dat er zoveel geïnteresseerden zijn, maar het maakt mijn job er wel niet gemakkelijker op. De vorming zelf is echter goed verlopen. In de voormiddag was het voornamelijk informatief. Ik heb hen wat meer informatie gegeven over de psychologie van kinderen. Wat zijn de elementen die hen kenmerken? En hoe kunnen we deze gebruiken binnen het creëren van een spel? Hierna zijn we ons wat meer gaan verdiepen in het verschil tussen educatieve spelletjes en sociale spelletjes. Om de voormiddag af te sluiten hebben we de punten eens overlopen waarop we dienen te letten bij het creëren van een spel. Hierna was het hun beurt. Ik deelde hen op in groepen en gaf hen de opdracht om het nu eens zelf te proberen. Hier zijn heel verassende en plezante resultaten uit voort gekomen. En aan hun reactie te zien waren ze verbaasd over hun eigen kunnen. Na een lekkere lunch was het tijd voor een vorming rond fantasie en toneel. Een aantal oefeningen om deze vrouwen wat losser te maken. Leraressen hebben hier, net als in het Westen, een voorbeeldfunctie. Kinderen kijken en luisteren naar hen om het verschil te zien tussen goed en kwaad. Wat kan en niet kan. Hierom dienen de Indische leraressen een uitmuntende reputatie te hebben. Ze dienen serieus , nederig en onberispelijk te zijn. Ik heb hen proberen te introduceren aan een nieuwe uitspraak: ‘The children respect you for being a figure of morality, but they will love you if you are able to join them in a game. To join them for a moment in their World’. Tijdens dit laatste stuk hebben we dus een aantal oefeningen en spelletjes gedaan om de leraressen zich wat comfortabeler te laten voelen in het gebruiken en spelen van spelletjes. Het begon wat stroef maar we zijn spectaculair geëindigd. Wat een bende zotte wijven waren me dat! Eens ze een beetje over hun schaamte waren, zijn ze volledig los gegaan. Ik heb nog nooit zo hard moeten lachen. Ongelooflijk hoe speels deze vrouwen zijn. Dit bewijst dat in elke serieuze volwassene, er een ondeugend speels kind zit. Je moet het gewoon een duwtje geven om naar buiten te komen. Een geweldige manier om deze dag te eindigen. Ik hoop dat ze er iets aan hebben gehad. Twee dagen later zou ik terugkeren naar de school voor een feedbackmoment. Ik heb een feedbackformulier opgesteld. Dit konden ze anoniem invullen. Ik hoop dat ze op deze manier wat eerlijkere met me zullen durven zijn. Tot nu toe is alles altijd ’Great’ en ’Super’. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar waar is de opbouwende kritiek? Waar zijn mijn werkpunten? Geef me iets dat beter kon. Ik heb de formulieren terug gekregen, volledig beantwoord… in het TAMIL! Dat had ik moeten zien aankomen. Dus de komende week gaan ik en Justin ons hier eens over buigen om de antwoorden één voor één te vertalen en te verwerken. Maar ik ben tevreden. Ik heb een goed gevoel over deze vorming en ik hoop dat het een bijdrage kan leveren. Justin zei me dat het een zeer praktische vorming was, dat ik een goede spreker en begeleider was maar dat hij toch nog wat meer informatie had verwacht. Misschien had ik moeten vermelden dat al de informatie die ik kan verschaffen, vermeld zal staan in mijn spelletjesboeken? Ik hou er nu eenmaal van om tijdens een vorming meer praktisch te werk te gaan. Halleluja! Mijn eerste punt van kritiek! Ik ben eens benieuwd naar de resultaten van de feedback.

Het was fout van mij om te denken dat het deze week minder emotioneel zou zijn. Deze week ben ik immers begonnen aan de interviews met sommige van de leraressen van de PLAYWAYschool. Ik doe een bijkomende studie naar hun achtergrond. Ik moet toegeven dat dit een meer egoïstische beweegrede heeft. Ik ben gewoon echt nieuwsgierig naar deze vrouwen met wie ik nu al drie maanden samenwerk. Ik heb al een paar dingetjes opgevangen tijdens mijn gesprekken met hen. Maar via deze interviews hoop ik de volledige verhalen te horen. Is het niet meer dan normaal dat ik weet waar de vrouwen vandaan komen die verantwoordelijk zijn voor de educatie van de volgende generatie? Het is immers via hen dat AREDS probeert om een verandering te brengen. Uit wat voor een gezinnen komen ze? Wat waren hun dromen? Hoe voelen ze zich bij het leven dat ze vandaag de dag leiden? Wat is hun motivatie om op net deze school te werken? Justin was ook present tijdens de interviews. Hij zou optreden als tolk. Ik heb hier een lange tijd mijn twijfels over gehad. Zouden deze vrouwen zich wel op hun gemak voelen met een man erbij? Zouden ze bereid zijn om hun hele verhaal te doen wanneer hun baas erbij was? Allen verzekerden me echter dat ik me geen zorgen hoefde te maken. En daar hadden ze gelijk in. Tijdens al de interviews heb ik niet één keer het gevoel gehad dat ze iets achter hielden. Integendeel. Één vraag was genoeg om een waterval aan informatie te starten. Ik had er geen idee van hoezeer deze vrouwen nood hadden aan een vreemdeling die bereid was om naar hun levensverhaal te luisteren zonder een oordeel klaar te hebben. Het was duidelijk dat ze iemand nodig hadden om eens goed tegen te ventileren. Maar ik heb het zeer moeilijk gehad om objectief te blijven. Ik heb echt een paar keer mijn tranen moeten verbijten, mijn verbazing en soms woede moeten verbergen. Het laatste dat ik wil is dat deze vrouwen het gevoel hebben dat ik hen of hun cultuur veroordeel. Van de 12 leraressen zijn er 9 getrouwd. Van die negen hebben 2 van hen een liefdeshuwelijk. Al de rest werd gearrangeerd door de families. Dit was de informatie die ik van Justin kreeg. Daarom dat ik zo verbaasd was door de verhalen die ik hoorde. Het zijn voornamelijk de verhalen van de vrouwen met de liefdeshuwelijken die me zo hebben aangegrepen.

Allereerst was er Bharethi. Zij is 30 en heeft één zoon van 10 jaar oud. Van Justin had ik gehoord dat zij een liefdeshuwelijk had. Ik had dus verwacht dat wanneer ik haar vroeg naar haar huwelijk, ze een mooi romantisch verhaal zou vertellen. Tot mijn verbazing barstte ze in tranen uit. Het echte verhaal wens ik niemand toe. Bharethi was de tweede dochter van een leraar aan een staatsschool. Hij stond achter zijn drie dochters en hun studies. Bharethi’s droom was om sportlerares te worden. Eens ze 19 was vond haar vader dat ze oud genoeg was om te trouwen. Zijn voorwaarde was echter dat haar echtgenoot haar zou toestaan om na het huwelijk verder te studeren. En dus begon de zoektocht. Mogelijke mannen werden uitgenodigd. Op een dag kwam er een militair van 26 jaar oud op bezoek. Hij wierp één blik op Bharethi en was verliefd. Maar zij moest niets van hem weten en wees hem af. Haar vader stond achter haar beslissing en liet de man weten dat het niets zou worden. Een week later was Bharethi aan het wandelen en werd ze ineens in een auto getrokken. De militair had haar ontvoerd en bracht haar naar zijn basis. Daar kreeg hij van zijn oversten te horen dat dit ongepast was en dat hij het meisje onmiddellijk moest terugbrengen naar haar familie. Hij weigerde en dwong haar een week later tot een huwelijk. Na nog een week bracht hij haar terug naar huis. Haar ouders waren razend en overwogen om haar een scheiding toe te staan. Hindoeïstische huwelijken kunnen ontbonden worden, maar het is hoogst ongebruikelijk. Ook was de militair erin geslaagd om Bharethi tijdens die eerste week zwanger te krijgen. Dit en de reacties van hun omgeving dwong haar vader tot een moeilijk besluit: Zijn dochter moest getrouwd blijven met de militair. En deze maakte onmiddellijk een einde aan de studies van Bharethi. Zijn vrouw moest thuisblijven. Het eerste jaar van haar huwelijk weigerde Bharethi om onder één dak te leven met haar echtgenoot. Maar eens haar zoon geboren werd konden haar ouders niet anders dan haar terug te sturen naar de militair. Zes jaar geleden deed Bharethi een zelfmoordpoging. Goddank dat deze mislukte. Hierna greep haar vader in en haalde haar en haar zoon in huis. Hij zorgde ervoor dat ze haar leerkrachtenopleiding kon afmaken. Maar de militair greep weer in. Hij ontvoerde haar zoon en dwong haar op deze manier om terug naar huis te komen. Zij wilde enkel terugkomen als hij haar zou toestaan om te gaan werken. Nog een geluk dat die man een militair is. Hij is maar eens om de drie maanden thuis. Dan eist hij haar loon op en dat ze zich houdt aan haar huwelijkse verplichtingen. Wat een verhaal. Toen ik Justin vroeg waarom dit in vredesnaam een liefdeshuwelijk werd genoemd, zag ik aan zijn gezicht dat ook hij stomverbaasd was door dit verhaal. Alles wat niet gearrangeerd is wordt hier bestempeld als liefdeshuwelijk. Hoe Bharethi nog dagelijks de kracht vind om lachend naar school te komen is mij een raadsel. Haar zoon. Een simpel antwoord. De enige rede dat ze doorgaat is haar zoon. Ik heb het zo verschrikkelijk moeilijk gehad om mijn tranen in te houden tijdens dit verhaal.

Het tweede liefdeshuwelijk is dat van Djaenti. Zij is 28 en heeft drie dochters. Dit verhaal is een stuk minder erg dan het vorige maar toch ook geen vrolijk verhaal. Toen Djaenti 18 was werd ze verliefd op een man die haar ouders niet goedkeurden. Hij kwam uit een verkeerde familie en financiële achtergrond. Maar ze was jong en naïef. Ze besloten om samen weg te lopen en stiekem te trouwen. Door dit te doen heeft Djaenti een heel drastisch besluit genomen. Vanaf dat moment werd ze verbannen door haar familie en gemeenschap. In India is dit een heel belangrijk onderdeel van je leven. Bij ons ook eigenlijk. Maar Djaenti kon nooit meer terug naar het leven dat ze kende. Haar echtgenoot kreeg een beroerte 5 jaar geleden. Hierdoor was hij niet langer in staat om te werken of wat dan ook te doen . Djaenti is sindsdien alleen verantwoordelijk voor het vee dat ze hebben, de inkomsten van het gezin en de gezondheid van haar drie dochters. Om het plaatje af te maken probeert haar schoonbroer een groot deel van haar land en huis in te palmen. Ze moet alles alleen doen. Op hulp van haar eigen ouders of familie hoeft ze niet te rekenen. Deze hebben haar laten vallen. Cultuur is en blijft hier een groot punt. Breken of buiten de lijnen van deze cultuur gaan, wordt hier niet geaccepteerd. Zoals ik eerder al zei, aan emoties was er deze week geen gebrek. De overige verhalen waren er die gevuld waren met alcoholistische, gokverslaafde en agressieve echtgenoten. Maar er is één voordeel aan deze achtergronden. Al deze vrouwen, stuk voor stuk, werkt op de PLAYWAYschool met maar één gedachte in het hoofd. Ik laat dit niet gebeuren met deze kinderen. Deze generatie zal niet de pijn, spot en vernedering moeten doormaken waar ik ben doorgegaan. Na de gesprekken merkte ik dat ook Justin stil was geworden. Ook hij had vandaag een heel aantal nieuwe dingen geleerd over zijn leraressen.

Naast mijn werk op de PLAYWAYschool had ik ook verplichtingen op de theaterschool en SWATE. Binnen drie weken gaat het zomerkamp van start. Er werd me gevraagd om een aantal educatieve spelletjes rond de missie en visie van AREDS te organiseren. Het is dus nodig dat ik een aantal keer samen zit met de leden van cultural team. Dat ik een goed beeld heb van mijn mogelijkheden en wat er van mij verwacht word. Ik weet wel al dat het een zalige vier dagen gaan worden. Ook op SWATE werd ik verwacht. AREDS organiseerde een carrièredag. Een dag waarop de jongeren uit de omliggende dorpen de kans kregen om wat meer informatie te krijgen over de studie en werkmogelijkheden voor na hun middelbare school. Ik was lichtjes teleurgesteld over de dag. Er werd namelijk vooral een focus gelegd op werkmogelijkheden. Deze jongeren denken niet na over wat hen interesseert, zij denken na over wat voor job ze zullen doen. Hoe ze later zullen overleven. Toen ik met een aantal van hen sprak, werd me al heel snel duidelijk dat het enige belangrijke voor hen binnen hun toekomstkeuze, is hoeveel ze later zullen verdienen. Daar werd door de begeleiders van deze dag dus ook voornamelijk aandacht aan besteedt. Uiteraard moet ik naar deze dag kijken door de ogen van een Indiër. Hun cultuur en omgeving dwingt hen tot andere prioriteiten. Wij zoeken naar iets dat ons boeit en waar we in geloven. Zij zoeken naar iets dat hen later geld zal opleveren.

Het is weer een lange week geweest. Binnenkort ben ik echter van plan om eens echt wat stoom af te blazen. Franck, de Franse student, en ik gaan binnen 10 dagen een tweedaags bezoek brengen aan Pondicherry. Een oude Franse kolonie. Nog een lekker de toerist uithangen. Ik heb gehoord dat er daar verschillende leuke dingen te doen zijn. Zoals bijvoorbeeld eens een lekkere massage. Maar eerst moet ik mijn feedback nog vertalen, de voorbereidingen voor het zomerkamp afronden en me blijven concentreren op de spelletjesboeken die het grootste deel van mijn project vormen. Verveling is een woord dat hier langzaam aan uit mijn woordenboek aan het verdwijnen is. Gelukkig wordt het ook uitgebreid met een schat aan zalige, prachtige, adembenemende informatie uit het magische India. Bring me the magic Honey!

Groetjes Belgie

X Lana

30-04-2012 om 09:28 geschreven door Lana  

Deze titel is misschien wel wat ongepast voor mijn verslag van deze week. Maar ik probeer wat afstand te nemen van het geheel door middel van humor. Het was een emotionele zware week. Dit door verschillende factoren. Allereerst zijn de overige Vlaamse studenten terug naar België vertrokken. Ik heb een zalige periode met hen achter de rug. Zij hebben me echt door de eerste maanden geholpen. Bij hen kon ik ventileren, zeveren, lachen en vragen stellen. Nu zijn ze weg. Ik had niet gedacht dat het zo een verschil zou maken, maar dat doet het wel. Voor mij waren zij een stukje van thuis, mensen met wie ik in het Vlaams kon babbelen. Het lijkt iets onnozel maar het doet veel wanneer je aan de andere kant van de wereld toch nog steeds in je eigen taal kan communiceren met iemand. Ik ken hier ondertussen al een heleboel mensen, maar communicatie blijft een probleem. Hun Engels is nogal beperkt en de mensen met wie ik ten volle kan spreken zijn niet altijd beschikbaar. Er is uiteraard nog steeds Franck, de Franse student die blijft tot en met 23 Mei. We hebben binnenkort een trip gepland naar Ponthicherry om nog eens wat stoom af te blazen. Maar eens dat hij vertrekt ben ik hier de enige buitenlandse student. Begrijp me niet verkeerd, ik pas me wel aan. Ik heb nog steeds het leerkrachtenteam van de PLAYWAYschool en de staf van AREDS. Mijn familie komt me ook bezoeken ergens in Juni, dus echt lang zal ik hier niet alleen zitten.

Een tweede emotionele factor was de laatste schooldag op de PLAWAYschool. De zomervakantie is officieel begonnen. Ik zal deze kinderen pas terug zien op 3 Juni. Voor mij was dat wel wat moeilijk. Zeker de kinderen met wie ik zo nauw heb samengewerkt voor het Engelse toneelstukje op het schoolfeest. Sommige van hen zal ik nooit meer terugzien aangezien zij naar een nieuwe school gaan. Ze zijn te oud geworden voor de PLAYWAYSchool. Ik hoop echt dat wat de toekomst ook moge brengen voor deze kinderen, ze het zullen beleven met de waarden en normen die deze school hen heeft trachten mee te geven. Waarden als gelijkheid en respect. Dat zij een generatie zullen zijn die verandering kunnen brengen.

Drie dagen geleden was ik met de bus onderweg naar Karur voor een aantal boodschappen. Op een bepaald moment viel de bus stil en hoorde ik geroep buiten. Ik zat aan een raam en kon zien wat er buiten aan het gebeuren was. Een jonge vrouw lag op de grond, haar sari smerig en gescheurd, met een kind van misschien 3 à 4 jaar oud naast zich. Boven haar torende een man uit die met een lange stok op haar aan het inslaan was. En ik bedoel niet wat tikken hé, ik heb het over letterlijke zweepslagen die de vrouw deden schreeuwen en bloeden. Ik voelde me helemaal koud worden. Dit kon toch niet? Het was niet de eerste keer dat ik getuige was van fysiek geweld. Ik heb al gevechten gezien tussen mannen, vrouwen en mannen die op hun vrouwen aan het slaan waren. Maar nog nooit iets als dit. Elke keer dat ik zoiets zag probeerde ik me af te sluiten voor wat er gebeurde. Dan wende ik mijn gezicht af en zette mijn muziek op het hoogste volume. Maar deze keer ging het anders. Toen de man zijn stok ook liet neerkomen op het kind snapte er iets in mij. Genoeg. Ik ben recht gesprongen en heb me naar buiten gewurmd. Maar nog voor ik iets kon zeggen of doen werd ik vastgegrepen door Justin, een collega van mij op de school. Hij trok me naar achter en maande me aan om me niet te moeien. Op de achtergrond kon je de vrouw en het kind horen schreeuwen. Niemand die ook maar iets deed om hiertussen te komen. Niemand. Het enige dat ze deden was kijken. Sommige vrouwen schudden hun hoofden en wendden hun gezicht af. Ik zal deze cultuur nooit begrijpen, deze mensen en hun daden nooit ten volle begrijpen. Langzaam begint het tot me door te dringen en begint de Indische cultuur haar klauwen in me te zetten. Het is een dubbel gevoel. Enerzijds verzadig ik me aan haar schoonheid en anderzijds huiver ik bij haar gruwelijkheden. Soms vergelijk ik India met een heel geliefd kind. Het heeft zijn minder goede kanten, sommige zelf zo afstotelijk dat je ervan moet kokhalzen, maar toch heb je dit kind lief. Simpel om de rede dat je niet anders kan. Zo voel ik me over India. Haar scherpe kantjes worden ruimschoots gecompenseerd door haar schoonheid en de mensen die deze schoonheid voort brengen. Ik zal deze cultuur nooit kunnen accepteren, maar ik kan wel proberen om ze zoveel mogelijk te doorgronden. Maar ik ben deze rol als toeschouwer zo kots en kotsbeu! Ik zit verplicht vast in deze rol door mijn afkomst en mijn studentenstatuut. Het is belangrijk dat ik me op de achtergrond hou anders zou ik het wel eens heel lastig kunnen krijgen met de locale overheid en politie. Ze zijn al eens op controle geweest in AREDS. Toen moesten alle studenten zich verbergen. Maar hoe kunnen deze mensen dit toestaan? Daar werden een vrouw en kind tot moes geslagen door een dronken kerel! Kom daar toch tussen! Geef die keren een mep, zet je voor die vrouw of haal op zijn minst dat kind weg van deze situatie. Wat dan ook! Mensen godverdomme, doe IETS! Ik kan dit niet meer. Ik ben op dat moment gebroken. Het was de eerste keer dat ik me zo heb laten meeslepen. Ik kan niet langer machteloos aan de kant staan terwijl zo een onrecht zich voor mijn ogen afspeelt. Is het daarvoor dat ik naar hier ben gekomen? Om een beetje te staan toekijken? De frustratie, het verdriet, de woede, de machteloosheid en vooral het onbegrip die ik op dat moment voelde… Justin heeft me terug op de bus gezet, weg van het raam en vroeg me om mijn muziek in mijn oren te steken. Tranen stroomden over mijn wangen. Een aantal mensen zagen dit en trachtten om me te troosten. ‘Het is haar echtgenoot, hij moet haar straffen’, ‘morgen voelt ze het al niet meer’,… dachten ze nu echt dat zo’n commentaren me een beter gevoel zouden geven? Justin joeg ze weg. Op deze dag ben ik voor het eerst in mijn bed gekropen met een gevoel van absolute schaamte. Ik heb niets gedaan om die vrouw en haar kind te helpen. Het was de eerste keer dat ik India haatte.

Ik heb anderendaags een lang en goed gesprek gehad met Justin. Hij bleef maar herhalen dat het enige juiste dat ik kan doen in zo’n situatie is wegkijken. Mocht ik tussenbeide gekomen zijn dan zou ik me een helleboel problemen op de hals hebben gehaald. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor die vrouw en haar kind. Ik moet me blijven concentreren op het werk op de school. Het werk dat ik hier doe, de bijdrage die ik probeer te leveren zal via de volgende generatie zijn. Frustrerend wel om te weten dat ik het resultaat van mijn werk nooit te zien zal krijgen. Wie weet als ik terugkeer naar India binnen een tiental jaar, dat ik deze kinderen dan opnieuw ontmoet. Dat zou mooi zijn.

Om mijn week helemaal goed te maken, ben ik ook nog eens gebeten door een slang. Ik liep door de tuin van AREDS op weg naar mijn kamer. We lopen hier de hele tijd op onze blote voeten en met een broek tot de knieën. De slang lag blijkbaar voor mijn voeten want ineens voelde ik iets glibberig. Nog voor ik kon kijken wat het was, beet ze me. Ik kan u verzekeren, dat deed geen deugd! Ik heb dat beest zo hard mogelijk een mep op zijn kop gegeven, zodat hij loste. Hierna rende ik naar binnen en vroeg iemand van het healthteam om ernaar te kijken. Terwijl één van de vrouwen onmiddellijk aan de wonde begon te zuigen (om het gif eruit te krijgen) ging een ander in de tuin kijken wat voor een slang het was. Toen ze terugkeerde bleek het te gaan om een onschadelijke kleine slang. De wonde doet wel zeer, maar ik zal er niks aan overhouden. Wat een week. India heeft zich eens van haar andere kant aan me laten zien. Het is zelfs zover gekomen dat ik begon te twijfelen aan het werk dat ik hier aan het doen ben. Maar ik geloof dat dit wel één keer moest gebeuren. Het is ook een beetje een samenloop geweest van een aantal omstandigheden. De warmte die zorgt voor weinig slaap, het vertrek van de Vlaamse studenten, elke dag weer iets zien dat je met verstomming doet staan,… Het heeft zijn charme, maar deze week was ik er even blind voor. Deze week kon ik de charme van de overvolle bussen, de vervuilde straten, de constante hitte en de starende mensen niet zien. Ik geloof dat mijn honeymoonfase een beetje over is. In plaats van verrukt te zijn bij alles dat ik zie, begin ik meer en meer oog te hebben voor de donkere kant van India. Ik denk dat het leerkrachtenteam van AREDS doorhad dat ik het deze week wat moeilijk had. Ze hebben me vertroeteld tot en met. Die vrouwen zijn toch echte schatten. Volgende week begin ik aan mijn interviews met hen over hun achtergrond. Ik ben zeer nieuwsgierig. Ook de vorming over het maken van spelletjes gaat morgen door. Ik ben er wel wat zenuwachtig voor, maar ik geloof wel dat het goed zal gaan. Ik kijk uit naar wat rustigere dagen. Ik heb het nodig. India, hoe graag ik je ook zie, gun me wat ademruimte. Morgen beginnen we opnieuw met een propere lei. Morgen zal alles er wel wat beter uitzien. Dan zijn mijn batterijen weer opgeladen en kan ik alles wat je nog voor me in petto hebt weer aan!

Groetjes België - x Lana

25-04-2012 om 06:07 geschreven door Lana  

Gearrangeerde huwelijken. Een concept dat hier zeer goed gekend is. 85% van alle Indische huwelijken werd gearrangeerd door de families van de bruid en bruidegom. Onlangs ben ik getuige mogen zijn van het gearrangeerd huwelijk van één van de leraressen van de PLAYWAYschool. Aananthi is 22 en komt uit de Dalit kaste. Ze is één van de meest gemotiveerde en gepassioneerde leraressen van de school. Wanneer zij bezig is met de kinderen zie je hoe zowel de kinderen als zijzelf intens genieten van het moment. Het is gewoon een plezier om naar te kijken. Ik wist vanaf het begin dat ik aan de slag ging op de school dat zij verloofd was. En dat ze na haar huwelijk zou stoppen met werken. Haar toekomstige echtgenoot heeft liever niet dat ze werkt. En afgelopen Zondag, 8 april, was het dan zover. Het huwelijk zou plaatsvinden om negen uur ‘s ochtends. Ik was helemaal opgetut in een nieuwe sari, mijn haar in een vlecht en juwelen rond mijn nek en in mijn haar. Ik moet eerlijk zijn, ik zag er op en top Indisch uit. Aanenthi had me gevraagd om de andere studenten ook mee te nemen. Dus zijn we er met zijn vijven naartoe getrokken. Het huwelijk vond plaats in een plaatselijke tempel op een goed uur rijden van AREDS. We waren iets te vroeg en besloten om eerst eens een kijkje te gaan nemen bij de kersverse bruid. Ze zag er schitterend uit. Hier wordt niet getrouwd in het wit. Wit is hier een rouwkleur. Hier gaat het erom om de bruid er zo koninklijk mogelijk uit te laten zien. Een schitterende sari in scharlaken rood en goud, de prachtigste juwelen waar ze van kop tot teen mee volhing, wit poeder op haar gezicht om haar huid minder donker te laten lijken en haar voeten en handen versierd met ware henna kunstwerken. Ze was echt een plaatje. De overige leraressen van de PLAYWAYschool waren ook present. Onze bruid was duidelijk zenuwachtig. Maar wat ik het liefste wou weten is hoe ze stond tegenover dit huwelijk. Was ze hier werkelijk gelukkig mee? Ze had haar bruidegom al een paar keer ontmoet en hij zag er wel sympathiek uit. Ik vroeg het eens na bij de andere leraressen. Zij vertelden me dat Aananthi zelf volledig achter het huwelijk stond. Niet alleen maakte ze haar familie hier gelukkig mee en zou ze hen met dit huwelijk eren, maar ze had haar toekomstige echtgenoot ook graag. Wij westerlingen hebben een beetje een vertekend beeld van de gearrangeerde huwelijken. Wij stellen ons jonge meisjes voor die tegen hun zin uitgehuwelijkt worden op jonge leeftijd aan een man die ze nog nooit ontmoet hebben. Dit komt voor, maar de echte procedure verloopt meestal anders. Wanneer een meisje de huwbare leeftijd heeft bereikt (20-22j) beslist de familie dat het tijd wordt om haar uit te huwelijken. Er wordt gezocht naar een geschikte kandidaat binnen de eigen kaste en een gelijkaardige financiële achtergrond. Potentiële kandidaten worden uitgenodigd bij het meisje thuis. Terwijl de man en zijn ouders in gesprek zijn met haar ouders komt het meisje heel even binnen. Zij serveert de thee en houdt haar ogen naar de grond gericht. Op dit moment krijgen de man en zijn ouders even de kans om haar te bekijken en te keuren. Wanneer beide families akkoord zijn en de man het meisje goedkeurt, wordt er een huwelijksprijs afgesproken. De familie van de bruid dient een bruidsschat te betalen aan de bruidegom. Ook de kosten van het huwelijk zelf worden uitgebreid besproken. Na het huwelijk zal het meisje intrekken bij de familie van haar echtgenoot. Wanneer ze nog studeert of al werkt zal haar echtgenoot beslissen of ze dit mag/kan verder zetten na het huwelijk. Hier bestaan geen cijfers voor. Elk koppel is anders. Sommige mannen vinden het geen probleem dat hun vrouw de tweede kostwinner is voor het gezin, maar andere vinden dit niet kunnen. In het geval van Aananthi heeft hij liever dat ze niet meer werkt en een huisvrouw wordt. Voor het huwelijk ontmoeten de jongen en het meisje elkaar nog een drietal keer. Dit elke keer in de aanwezigheid van familieleden. Het zal pas na het huwelijk zijn dat het koppel elkaar echt leert kennen. Iedereen trouwt hier ook als maagd. Zowel het meisje als de man. Aangezien hier ook geen seksuele voorlichting bestaat, zijn het meestal de ouders of andere familieleden die het meisje voorbereiden op de huwelijksnacht. Spijtig genoeg komt het ook voor dat het meisje haar huwelijksnacht ingaat, totaal onvoorbereid op wat haar te wachten staat. De mannen leren hier over seks door middel van porno. En ik heb dit uit een betrouwbare bron. Laten we hopen voor Aananthi dat haar echtgenoot voorzichtig zal zijn en respect heeft voor het feit dat dit allemaal nogal eng voor haar is. Het komt ook voor dat de eerste weken na het huwelijk er niets gebeurd in de slaapkamer. Sommige koppels leren elkaar liever eerst wat beter kennen. Maar dit komt zeer weinig voor. Ook wordt er verwacht dat het eerste kind binnen het eerste jaar na het huwelijk geboren zal worden. De huwelijksceremonie zelf duurt ongeveer twee uur. De priester zegent eerst de bruid en bruidegom, hierna de ouders. Het huwelijk wordt echt voltrokken wanneer de bruidegom een gouden ketting rond de hals hangt van zijn bruid. Hierna nemen ze elkaars hand vast en bind de priester er een rood koord rond waarna ze samen zeven keer rond het heilige vuur wandelen. Hierna zijn ze officieel man en vrouw. Voor mij, als kind van het westen, was het niet gemakkelijk om dit huwelijk ten volle te begrijpen. Trouwen met een man die je amper kent, het zou niets voor mij zijn. De families zullen er wel voor zorgen dat de match op elkaar afgestemd is, maar het is toch niet hetzelfde. Aan de andere kant, wie zijn wij om dit systeem in vraag te stellen? Wij komen uit een land waar liefdeshuwelijken dominant zijn maar wel hand in hand gaan met echtscheidingen. Kan er dan geoordeeld worden welk systeem het beste is? Na de ceremonie was het de beurt aan de gasten om het kersverse koppel te zegenen en hen een huwelijksgeschenk te geven. Met het aantal mensen die aanwezig waren op dit huwelijk heeft dit toch een hele tijd geduurd. Wij , de studenten, hadden samen gelegd voor een cadeau. Als huwelijkscadeau worden er voornamelijk spullen voor hun nieuwe thuis gegeven. Keukenspullen, meubels, een bed,… Na de overhandiging van het cadeau is het etenstijd. Eten is een heel belangrijk element binnen Indische feesten. Zo moet er altijd op de uitnodiging staan of er wel of niet eten voorzien is. 99% van de tijd is dit zeker het geval. Men vind het onbeleefd als er geen eten voorzien is. Ik heb me daar te barsten gegeten, letterlijk. Mijn bananenblad werd steeds maar bijgevuld met briani, naan, rijst, curry’s,… Podum jongens, podum is podum. Een heel handig woord dat je best snel leert eens je in India bent. Het betekend GENOEG. Na het eten kreeg ik de kans om Aananthi nog even apart te krijgen. Het zou de laatste keer zijn dat ik haar zou zien. Een emotioneel moment dus. Ik kon het niet laten en stelde de vraag die op mijn lippen brandde: Ben je gelukkig? Ja. Volmondig ja, zei ze me. En ik geloofde haar. Het hele huwelijk mocht ze niet lachen en moest ze haar ogen op de grond gericht houden, maar nu straalde ze volledig. Ze leek echt heel gelukkig en dat is voor mij het belangrijkste. Na een laatste knuffel was het tijd om terug naar AREDS te gaan. Ik zal haar echt missen…

Nu de examens op de PLAYWAYschool begonnen zijn heb ik eens wat tijd voor mezelf. De drie Vlaamse studenten vertrekken op 20 April terug naar België. We wouden perse nog een uitstap samen doen. Onze keuze viel op Mahabalipuram, de stad die bekend staat voor zijn beelden. In de trotter staat deze stad in de top 10 te bezoeken plaatsen van Zuid-India. We zouden vertrekken op 12 April en terugkeren op 15 April. Even leek onze trip wel in het water te vallen. De dag voor we zouden vertrekken was er een lichte aardbeving. Ik had het niet eens door dat het een aardbeving was. Misschien komt dit doordat ik op dat moment een middagdutje aan het doen was in de slaapmat. Maar die avond hoorden we op het nieuws dat er een zeebeving was geweest die voornamelijk Indonesië en de kustgebieden van India getroffen had. In niet minder dan 28 landen was er een tsunami alarm afgekondigd. Nu wil het toeval dat Mahabalipuram aan de zee ligt. Er was dus twijfel of we al dan niet konden vertrekken. De ochtend van ons vertrek bleek het tsunamigevaar al bijna verdwenen te zijn en besloten we het er maar op te wagen. Onze trein vertrok die avond om negen uur vanuit Karur naar Chennai en vandaar moesten we nog een bus nemen. Eens de trein vertrokken was begonnen de problemen echter. Ons ticket bleek niet bevestigd te zijn waardoor we geen plaats hadden. We konden kiezen: Of we zouden ons in general class zetten of we moesten afstappen in Trichy en van daar een bus naar Chennai pakken. De general class op een Indische trein is een ware hel. 20 man die in een coupé voor 8 man geduwd worden, en dat een hele nacht. We besloten wijselijk om voor de tweede optie te gaan. Tegen kwart na tien waren we in Trichy. Daar namen we een riksja naar het busstation en zochten we een bus naar Chennai. We hebben geluk gehad want we hebben tegen een heel schappelijke prijs een goede slaapbus met airconditioning gevonden. Om half vijf kwamen we aan in Chennai en moesten we een klein uurtje wachten op onze bus naar Mahabalipuram. Tegen half zeven waren we eindelijk op onze bestemming. Nu moesten we nog op zoek naar ons hotel. We hadden een zalig klein hotelletje gevonden dat op het strand lag. De Indische zee, EINDELIJK! Ik heb hier zolang op gewacht. Wat een prachtig zicht. We hadden een gezamenlijk terras met op het strand. Mahabalipuram is een toeristische stad. Het liep daar vol met voornamelijk franse toeristen van middelbare leeftijd. Een voordeel aan het toeristische is de uitgebreide keuze aan westerse restaurants. Na drie maanden heb ik nog eens een slaatje kunnen eten, echte zwarte koffie kunnen drinken, eens genieten van een koud pintje, een lekker stukje gegrilde vis met frietjes kunnen eten,… Ik heb geweigerd om ook maar iets met rijst te eten gedurende de periode dat we daar waren. Het was misschien niet zoals bij ons, maar het kwam toch dicht in de buurt. Nadeel aan de deze toeristische plek zijn de eindeloze verkopers die je op straat de hele tijd vastklampen. You buy madam, I make you good price. Very pretty for pretty lady. Ze kunnen nogal een stukje vleien eens ze je iets willen aansmeren. Zoals ik al eerder zei is deze stad voornamelijk gekend om zijn sculpturen. Hele straten vol winkels met steenwerkers. Beeldjes van alle goden, kama sutra afbeeldingen, dieren,… Ik heb twee beeldjes gekocht: Eentje van Ganesch, de god van de rechtvaardigheid, wijsheid en vrede. En ook een van de godin Saravatha. Geloof het of niet, maar zij is de godin van de sociaal werkers! Van de goede werken en menslievendheid. Ik moest gewoon een beeldje van haar hebben. Maar het is onvoorspelbaar hoeveel die Indiërs durven vragen. Vanaf het moment ze een wit gezicht zien verdubbeld hun prijs. Als toerist moet je het spel meespelen. Je mag nooit toegeven van de eerste keer. Je moet rekenen dat ze je minstens de helft teveel aanrekenen. Als ze niet akkoord gaan, stap je gewoon weg. Ik garandeer je dat ze je achterna lopen en toch toegeven aan de prijs waar jij je aan vasthoudt. En meestal zijn ze nog tevreden met de prijs, wat waarschijnlijk wel betekend dat we nog steeds teveel betalen. Naast winkelen hebben we ook cultureel veel gedaan: Het krokodillenpark, Arjuna’s penace, de wandeling langs de vijf grotten, de shoretemple,… Allemaal rotsafbeeldingen waar de verhalen van de goden in afgebeeld staan. Tempels ter ere van Shiva, Brahma en Visjnoe. Een wandeling op een berg met op de top een vuurtoren waar je een schitterend beeld had op de hele stad en de zee. En tussentijds terrasjes doen en eens lekker de toerist uithangen. Ook eens een frissen duik in de zee doen. Wat een zaligheid. Hoge golven, fris water maar wel veel pottenkijkers. Wij, in onze badpakken, vielen nogal op. Eens ik in het water was werd ik de hele tijd aangesproken door mannen. Where you from? You very beautiful. You want some fun? Mensenliefde mannen, geef het toch op! Ik wil gewoon een frisse duik doen. Een echt nachtleven hebben ze hier niet. De meeste restaurants en hotels sluiten hun deuren om elf uur. Wij hebben ons wat koud bier gekocht en ons op het strand gezet. Een prachtige avond onder de sterrenhemel. Ik heb echt intens genoten van de twee dagen die we hier door hebben gebracht. Onze terugreis verliep gelukkig heel wat vlotter dan de heenreis. Deze keer waren onze treintickets wel bevestigd en hadden we elk een slaapplaats op de trein. Wel moesten we twee uur wachten op onze trein. Ik heb dan maar een dutje gedaan op de grond van het station. Een keer op de trein, geïnstalleerd op onze slaapbank, kreeg de slaap ons al gauw te pakken. De volgende ochtend kwamen we om half zeven aan in Karur. Gelukkig kwam Rasjoe, een van de chauffeurs van AREDS, ons halen aan het station. Moesten we tenminste de bus niet meer nemen naar Katalai. We hebben die namiddag de definitie van Zondag rustdag waargemaakt. We hebben allemaal als een blok geslapen.

Nu begint het werk weer. De voorbereidingen voor het zomerkamp van de theaterschool gaan beginnen en ik moet mijn spelletjesboeken in elkaar beginnen steken. Ook de vorming voor de leraressen van de PLAYWAYschool gaat binnenkort door. Ook de jeugdmeetingen gaan binnenkort weer van start. Na mijn korte, maar zeer leuke vakantie, ben ik klaar om er weer volledig in te vliegen. De temperatuur is onhoudbaar geworden. Overdag is het hier nu gemiddeld tussen de 40 en 46 graden. Rond het middaguur kan je niks doen. De elektriciteit valt meer en meer en voor langere periodes uit. Dus ook de airconditioning ligt hier het grootste deel van de dag uit. Het zweet loopt van je lijf. Wanneer je je arm laat rusten op je benen, ontstaan er onmiddellijk zweetplasjes. De stroompannes beginnen een echt probleem te worden. De overheid van Tamil Nadu probeert nog steeds haar bevolking zover te krijgen om het plaatsen van de nieuwe nucleaire kerncentrale goed te keuren. Om deze rede chanteren ze de mensen eindelijk met deze stroompannes. Schandalig gewoon! Ik slaap ‘s nachts niet meer in mijn kamer, maar op het dak van AREDS op mijn stromatje. Dankzij de wind kan je daar nog het beste slapen. Pas wel op voor de muggen. Insmeren is de boodschap of je wordt levend opgegeten.

Morgen moet ik afscheid gaan nemen van de kinderen van de PLAYWAYschool. Ik zal hen een maand moeten missen. Evenals de leraressen. Hen zal ik volgende week nog eens zien tijdens de vorming, maar hierna zal ik hen ook een tijdje moeten missen. Wel ben ik al door een paar van de leraressen uitgenodigd bij hen thuis tijdens de zomervakantie. Ik kijk er al naar uit!

Warme (zweterige) groeten uit India België! X Lana

17-04-2012 om 09:00 geschreven door Lana  

Weet je, elke morgen begint mijn dag met dezelfde gedachte die door mijn hoofd schiet. Het moment dat ik wakker wordt en mijn ogen nog niet open heb gedaan. Op dit moment komt het: Laat het geen droom zijn. Alsjeblieft, laat mijn verblijf in India geen droom zijn. En dan het heerlijke moment wanneer ik mijn ogen open en het eerste dat ik zie mijn groene muggennet rond mijn bed is. Ik ben hier echt! Wat een zaligheid, wat een ongelooflijk feit.

Het is hier nog steeds zeer druk. Nu de Annual day van de PLAYWAYschool achter de rug is, krijgen mijn educatieve spelletjes mijn volledige aandacht. Ik heb nog tot 10 April vooraleer de examens beginnen. Ik moet zoveel mogelijk gebruik maken van de tijd die ik heb op de school. Wel was het weer een zalige week! Er is een schooluitstap geweest. Een picknick. Vrijdagochtend (31/03) om kwart voor drie in de ochtend zijn we vertrokken. Maar laat ik beginnen bij het begin. In het totaal zouden zo’n 60tal kinderen ons vergezellen op deze uitstap. Ze werden allemaal de voorafgaande avond verwacht tegen 22h. Iedereen, de kinderen en de leerkrachten, zou blijven logeren op de school die nacht. Ik was precies op kamp. De kinderen lagen op de grond in hun klassen. Maar veel geslapen is er niet die nacht.  De kinderen waren te opgefokt om ook maar één oog dicht te doen. En maar giechelen, uit bed komen, rondsluipen,… Niet te doen. Ikzelf had me, samen met de leraressen, voorgenomen om die nacht wakker te blijven. Wij hadden de taak om te koken voor de picknick van de volgende dag. Ik heb van 23h tot 01.30 chapatti, doté, ougma zitten maken op de vloer van één van de klaslokalen. Dit bij het kaarslicht op een gamel gasvuurtje. Ik heb het al gezegd, ik was precies op kamp. Ik heb veel bijgeleerd over de Indische keuken. Een gezonde en zeer gevarieerde keuken mag ik wel zeggen. Iets dat ik zeker moet doorzetten eens ik terug in België ben. Tegen half twee begonnen we de kinderen te verzamelen. Allemaal samen tanden gaan poetsen, gezicht wassen en haren kammen. Tegen dat iedereen klaar was en in de bus zat, was het kwart voor drie. Probeer het je voor te stellen: 65 kinderen, 12 leerkrachten en 3 Vlaamse studenten. Allemaal in één bus! Die dingen zijn gemaakt voor maximum 60 man! En daar moesten we dan een rit van zes uur in doorbrengen. Ongemakkelijk is een woord dat hier een paar keer door mijn hoofd schoot. Zit je daar in de bus, tegen een raam gedrukt, met drie kinderen die op en tegen je aan het slapen zijn. Gelukkig was ik moe genoeg om ook even in slaap te vallen. Onze eerste stop was een tempel in een stadje dicht tegen Coimbatore. We kwamen hier aan tegen 08.30. Het is hier de gewoonte om voor het ontbijt eerst te bidden. Maar deze tempel was vrij nieuw en niet zo mooi. We hebben hier niet zoveel tijd doorgebracht. Na het gebed in de tempel hebben we het ons gemakkelijk gemaakt in de schaduw van een kokosnotenveld. Hier hadden we ons zelfgemaakte ontbijt. Een ietwat chaotische toestand om alle kinderen eten te geven en neer te zetten, maar we zijn er door geraakt. Hierna kropen we weer op de bus voor een uur. Onze volgende stop was een dam. Ik ken de naam van het stadje niet. We moesten een lange trap beklimmen en dan waren we er. Een gigantisch meer tussen de bergen. Indrukwekkend om zien. Ik verwachtte het monster van Loch Ness dat elk moment kon gaan opduiken. Dichtbij deze dam was een speeltuin. Daar konden de kinderen zich een tijdje amuseren. Maar die speeltuigen. Maar jongens toch… Elk speeltuig dat bij ons in België zou worden afgekeurd, stond hier. Ik heb daar toch met schrik in het hart staan toekijken. Sommige van die speeltuigen bogen echt wel diep door onder het gewicht van al die kinderen. En dan trokken ze er mij nog eens mee op! Schietgebedje,CHECK! Geen rede tot paniek echter, iedereen leefde nog toen we de speeltuin verlieten. Na weeral een busrit van 2 uur kwamen we aan bij de topbestemming van die dag. Een grote tempel tussen de bergen. Dat is trouwens nog zoiets vreemd. Het hele gebied is plat en dan ineens boem staat daar een berg. Geografisch is dit echt wel zeer vreemd. Volgens de legende zijn deze bergen onstaan uit de voetstappen van de god Shiva. Waar  zijn voeten de grond beroerden steeg een berg op. Op deze berg diende dan een tempel gebouwd te worden ter ere van hem. In de schaduw hiervan hebben we ons middageten gebruikt. Hierna was het tijd voor een avontuur. We begonnen aan een wandeling door, tussen en over de bergen en het woud. We moesten al onze zakken en lossen spullen achter laten in de bus. En de rede hiervoor werd ons al snel duidelijk. Het hele pad was bezaaid met apen. Ze kwamen van overal en grepen alles wat los zat. Mensenliefd wat een belevenis. Liep ik daar in een sari, met een stok in de handen om de apen op een afstand te houden. En de kinderen maar schreeuwen. Akka! Monkey! Akka, look out! Help! Hingen ze daar met zijn zessen aan de rokken van mijn sari. Sommigen van hen zaten bijna onder mijn rokken. Mijn aandacht ging echter meer uit naar de omgeving waar ik was. Ik was beland in het Junglebook. Ik liep door een woud met gigantische bomen, lianen, rotsen, kakelende riviertjes, exotische bloemen,… De enige die ik miste was Balou.  Na een schitterende en spannende wandeling kwamen we aan bij de watervallen van de tempel. En daar werd het me al snel duidelijk wat hier de gewoonte is. Om je te reinigen dien je een douche te nemen in deze waterval. Dus ben ik, met sari en al, in de waterval gaan staan. Wat een zalig en tegelijkertijd onbeschrijflijk gevoel. Stond ik daar met tien kinderen rond me een douche te nemen in een waterval in het midden van een immens woud in India. Moet ik hier nog aan toevoegen hoe geweldig deze dag was? Na een half uurtje was ik alweer droog. Één van de voordelen als het hier 42 graden is. De busreis terug was slopend. Zeer entertainend wel. Met alle leraressen en kinderen die in het gangpad staan te dansen en te zingen. Waar ze hier nog de energie voor hebben gevonden is me een raadsel. Totaal gebroken kwamen we die avond tegen half tien aan op de school. Tegen dan lag meer dan drie vierde van de bus in een soort van coma. Wij, de Vlaamse studenten, bleven die nacht op de PLAYWAYschool. We hebben geslapen op mijn absolute favoriete plaats. Op het dak onder een schitterende sterrenhemel.

De dag hiervoor was een zeer emotionele dag. Voor twee van de leraressen zou de picknick hun laatste dag op de PLAYWAYschool zijn. Aanandi trouwt op 08/04 en stopt na haar huwelijk met werken. En Sri Devi heeft een nieuwe positie op een staatsschool te pakken gekregen. De leraressen op de PLAYWAYschool verdienen tussen de 2200 en 2800 roepie (35 - 45 euro) per maand. Op een staatsschool verdien je als leerkracht tegen de 30000 roepie. Ik snap het dus wel dat ze graag een positie binnen deze scholen willen bemachtigen. Ter gelegenheid van hun afscheid werd er een theemoment georganiseerd. Tijdens dit moment werden herinneringen gedeeld en wensten de overige leraressen hen veel geluk. Iedereen zat daar in tranen, inclusief ikzelf. Het zijn momenten als deze die aantonen hoe sterk dit leerkrachtenteam is. Hoe klein het verschil hier is tussen collega en vriend. Ik voelde me vereerd om deel uit te mogen maken van dit moment. Ik ga die twee echt missen…

Het is niet alleen op de PLAYWAYschool een emotionele week geweest. Ik heb deze week iemand die me zeer dierbaar is verloren. Mijn grootvader is deze week overleden. Een klap die hard aankwam. Zeker nu ik hier zit. Aan de andere kant van de wereld, terwijl mijn familie en grootmoeder het zo moeilijk hebben. Ik heb het een plaats moeten geven, en snel. Ik heb het hier te druk om er teveel bij stil te staan. Echt rouwen kan ik nog niet. Ik denk dat het nog niet echt is doorgedrongen. Dat zal komen wanneer ik terug in België ben. En het is misschien ook beter zo. Jan Roels, ik zal je nooit vergeten. Je was als een grootvader voor me en bent een heerlijke verrijking van mijn leven geweest. Hiervoor zal ik je nooit voldoende kunnen bedanken. Ik zal je nooit vergeten.

Hier gaat het leven onverminderd verder. Elke dag gaat gepaard met nieuwe belevenissen, nieuwe verbazing, nieuwe verbijstering en een nog steeds omhoog kruipende temperatuur. Ik ben bijna halverwege en heb echt het gevoel dat de tijd hier vliegt.

Morgen komt weer een nieuwe dag. En ik ben er zeker van dat ook nu weer mijn eerste gedachte zal zijn: Laat het geen droom zijn, alsjeblieft…

Groetje Belgie!!! X lana

06-04-2012 om 21:43 geschreven door Lana  

Wat een ongelooflijke week heb ik achter de rug! Een week vol stress, spanning, vreugde, gekheid, chaos,… Twee grote gebeurtenissen stonden deze week op het jeugdprogramma van AREDS.
Donderdag 22 maart was het de Annual day van de PLAYWAYSCHOOL. De afgelopen vier weken hebben de kinderen, leerkrachten en ikzelf naar deze dag toegewerkt. Het was mijn taak om het Engelse toneelstuk te schrijven en ik elkaar te steken. Ik koos voor het sprookje van de dansende lelies uit de Efteling. Hier voegde ik dan Indische elementen aan toe en breidde het verhaal ietwat uit. Ook zat er een verborgen moraal in. We hebben de tijd genomen om over het verhaal en de achterliggende boodschap te praten met de kinderen. Zij hadden deze opmerkelijk snel door. Doordat we er ook zolang rond gewerkt hebben, hopen we dat het een effect zal hebben op lange termijn. Dat de echte waarde van het toneelstuk blijft hangen. In het totaal deden er 18 kinderen mee aan onze opvoering, allemaal uit de oudste klas. En op hen allemaal ben ik supertrots. Ongelooflijk wat deze kinderen hebben kunnen bereiken op zo een korte tijd. De overige kinderen hebben vaak staan kijken naar onze repetities en velen van hen vroegen me een aantal keer om het verhaal nog eens voor te lezen. Soms gaf ik toe, maar eigenlijk moesten deze kinderen werken aan hun eigen act voor het schoolfeest. Alle klassen hadden een dansje voorbereid. Op de dag van het schoolfeest zelf werd ik om negen uur op al op de school verwacht. Samen met de leraressen en Justin zaten we een laatste keer samen om het verloop van de dag nog eens door te nemen. De kinderen werden verwacht tegen 10 uur en de generale repetitie startten tegen 11 uur. Het podium was opgezet de vorige dag en ik heb toch een paar keer moeten slikken toen ik de krakkemikkige staat zag waar deze zich in bevond. Moesten daar 20 kinderen op dansen en springen? Maar achteraf gebleken heb ik me zorgen om niets gemaakt. Alles is netjes blijven rechtstaan. Ook was het afgewerkt met bloemen en zelfgemaakte versiering van de kinderen. Een echt plaatje. Om 13 uur was het tijd voor de lunch. Hierna moesten alle kinderen een verplicht dutje doen. Ik had er totaal geen probleem mee om hier ook aan mee te doen. Ondertussen werden de lichtjes opgehangen en de geluid- en lichtinstallatie in orde gebracht. Tegen de avond was het daar precies kerstmis! Tegen 15 uur was het tijd om de kinderen in hun kostuums te steken en hen te schminken. Desondanks de zeer beperkte middelen waar we over beschikten vond ik het bereikte resultaat ongelooflijk mooi. Hierna was het mijn beurt. Samen met de leraressen maakte ik me klaar. Ze hadden allemaal dezelfde sari en ook één voor mij voorzien. Een sari bestaat uit drie delen: een onderrok, een blouse (tot juist onder je borst) en de kleurrijke doek die rond je vastgespeld wordt. De eerste twee kreeg ik zonder probleem aan, maar toen het de beurt was aan de sari zelf, heb ik toch de hulp moeten inroepen van de leraressen. Het zit echt veel ingewikkelder in elkaar dan het op het eerste zicht lijkt. Zo’n sari is ongeveer drie meter lang dus je wordt er letterlijk in ingepakt. Hierna werden mijn haren ingevlochten en mijn handen versierd met henna. De leraressen hadden zelfs een ketting voor me gekocht! Toen ik klaar was zag ik er echt betoverend uit. Een sari zit ook veel comfortabeler dan ik dacht. De enige moeilijkheid die ze met zich meebrengt is het naar de WC gaan. Je moet al die stof tot je middel optillen, wil je niks vuilmaken. Maar het is me gelukt! Klokslag 17 uur waren we klaar om de ouders te ontvangen. Het was belangrijk dat we hen weg hielden van hun kinderen die in hun kostuums aan het wachten waren in de klassen. Anders zou er (nog meer) chaos ontstaan zijn. Ze werden ontvangen met een vleugje parfum en een rood stipje op hun voorhoofd. De kinderen waren verschrikkelijk opgewonden. Wat een lawaai als je in één van de klaslokalen binnen stapte. Ze stormen op je af om je hun kostuums te laten bewonderen. Akka, you like? Akka, I’m a prinses!! Hartverwarmend. Ik was vooral bezorgd om mijn acteurs en hun zenuwen. Verschillende keren kwamen ze op me af en begonnen ze nogmaals hun dansje of dialogen op te dreunen. Ik had het gevoel dat ze me echt niet wilden teleurstellen. Maar dat zou onmogelijk geweest zijn. Hoe de avond ook zou verlopen, ik was en ben nog steeds apetrots op hen. De show begon tegen 18 uur. Eerst was er een dankwoord voor de eregasten (Samy en Christy) en werden de prijzen voor de wedstrijden van de afgelopen weken uitgedeeld. En toen was het eindelijk aan ons. Wij waren halverwege de show aan de beurt. En ze hebben het werkelijk schitterend gedaan. Ik had tranen in mijn ogen aan het eind. Toen het over was kwamen ze ineens allemaal op me af voor een groepsknuffel. Een gevoel dat ik niet kan beschrijven. Machtig! Ook de rest van de show was een succes. De kinderen maakten geen tot zeer weinig fouten. Toen de show gedaan was wachtte me een verassing. Samy kroop op het podium en riep me bij zich. Toen werd ik voor de hele school geëerd. Dit doen ze door middel van een witte doek rond je hals te knopen. Een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant gloeide ik van de trots dat deze eer mij te beurt viel, maar aan de andere kant voelde het verkeerd aan. De leraressen hebben veel harder en langer dan mij gewerkt aan deze speciale dag. Zij verdienden deze eer nog meer dan ik. Ik probeerde hen dit uit te leggen maar ze legden me het zwijgen op. Het slagen van deze dag was meer dan voldoende als beloning. Deze vrouwen blijven me verbazen. Hierna begonnen de ouders naar huis te gaan. Wij (de leraressen en de leden van AREDS) bleven nog wat langer. Ons wachtte een heerlijk diner dat we verorberden in één van de klaslokalen. Ook had ik de gelegenheid om de echtgenoten van de leraressen eens te ontmoeten. Na alle verhalen die ik al gehoord heb, sommige minder mooi dan anderen, was het wat moeilijk voor mij om te glimlachen tegen sommige van die mannen. Maar ik had een ijzersterk pokerface. Ik was niet van plan om deze perfecte dag door hen te laten verpesten. Ik lag die avond tegen middernacht in mijn bed. Ik heb nog ongeveer een half uur nodig gehad om die sari uit te krijgen! Ik had mijn nachtrust nodig want de volgende dag zou er één zijn vol sport en dans.

Vrijdag 23 maart was het sportdag op AREDS. Alle kinderen die betrokken zijn bij het jeugdprogramma van AREDS waren welkom. Het begon om 09.30 aan de SWATE hall. Ik denk dat de voorbereidingen voor deze dag zeer vermoeiend moeten zijn geweest. Driehonderd kinderen op een leeftijd tussen de 10 en 16 jaar, allemaal opgewonden, die georganiseerd dienden te worden over de verschillende wedstrijden die plaatsvonden. Lopen, touwtrekken, stoelendans, waterflessen,… Het was een druk programma. Ook de stafleden van AREDS deden mee, net als ik dus. Wreed plezant om met een hoop volwassenen de stoelendans te doen ze! Niet te doen hoe competitief sommige mensen kunnen zijn. Wij gingen over lijken om te winnen. Onder de middag was er gekookt voor de kinderen. Gigantische potten kokosnootrijst en sambacurry werden neergezet. Dan moesten we een manier vinden om al die kinderen eten te geven. Wat een chaos!!! Ik heb me ook bij de vrijwilligers gezet om rijst op te scheppen. Een stresserend werkje moet ik toegeven. Ik werk nu al bijna 7 jaar op een Belgisch speelplein, maar zo’n situatie had ik nog nooit meegemaakt. Een situatie die in mijn ogen zeer chaotisch overkwam, maar voor de vrijwilligers net heel overzichtelijk was. Zij werkten alles netjes af. In de namiddag was het tijd voor de zing- en danswedstrijd. Verschillende groepjes kinderen hadden een sketch voorbereid. Hier werden dan punten aan gegeven. Opnieuw een mooie show. De jongeren hier hebben een stuk minder schaamte dan de westerse jongeren. Er stonden daar 4 tienerjongens (14-16j) te shaken met hun heupen zonder enig spoor van schaamte. Dat zie ik de pubers van bij ons toch niet onmiddellijk doen. Allez, niet nuchter voor een publiek tenminste. Achteraf werden de prijzen uitgedeeld. Iedereen kreeg een certificaat van AREDS voor hun deelname en de winnaars van de wedstrijden kregen een setje kookpotten en een pakje kleurpotloden mee naar huis. Ze koppelen hier wel het nuttige aan het plezante. De dag werd besloten met een gezamenlijk lied. Wat een dag! Het jeugdwerk hier staat werkelijk een stuk verder dan ik ooit had kunnen denken. Ik merk dit ook wanneer ik aanwezig ben op de jeugdmeetingen in de dorpen. Kinderen worden hier aangemoedigd om reeds op vroege leeftijd geëngageerd te zijn in het dorpsgebeuren en hun directe omgeving. En ze doen dit met veel enthousiasme onder de schitterende begeleiding van de vrijwilligers van het cultural team.

Op één van deze jeugdmeetingen is deze week iets minder aangenaam gebeurd. Ik ging met Sundhill mee naar Kovakulam, een vrij groot dorp op een half uurtje rijden van AREDS. De meeting ging door op de trappen van de dorpstempel. Aangezien we wat te vroeg waren werden we eerst uitgenodigd bij Radjstan, één van de vrijwilligers van het cultural team. Daar kregen we koffie en papaja. Om 17 uur werden we op de vergadering verwacht. Toen we aan de trappen aankwamen zag ik er een man op liggen. Hij leek diep in slaap. Tijdens de vergadering begon hij vreemde bewegingen te maken en op een bepaald moment viel hij ineens vol op me! En toen rook ik het. Die kerel was straalbezopen en lag daar zijn roes uit te slapen. Sundhill, die me redde, legde me uit dat dit vrij frequent voorkomt. Alcoholisme is hier een groot probleem onder de mannen. Hij werd wakker en vanaf hij mij in het oog kreeg wou hij me de hele tijd aanraken. Radjstan en Sundhill hebben die kerel echt van me af moeten trekken en hem met een stevige duw moeten wegjagen. En niet opgeven hé! Het was zeer ongemakkelijk. Ik probeerde spelletjes te spelen met de kinderen, maar moest de hele tijd over mijn schouder kijken om die dronkenlap in het oog te houden. De kinderen schenen het gedrag van die man compleet normaal te vinden. Dat vind ik nog één van de meest verontrustende dingen. Dit soort gedrag wordt hier als normaal ervaren.

Gisteren was er een grote betoging in Karur. Wederom werd er geprotesteerd tegen het plaatsen van een nucleaire kerncentrale. Ik wou graag mee, maar Christy stond het geen van de studenten toe. Gelukkig maar. Christy en een aantal andere leden van AREDS zijn gisteren gearresteerd. Ze hebben zes uur op het politiekantoor moeten doorbrengen. Tegen vier deze morgen was ze eindelijk thuis. De strijd die deze mensen voeren is niet gemakkelijk. En de politiek is al even corrupt als de politie. Hier wordt zeer veel onder de tafel over en weer geschoven. Schandalig!

Nog een paar leuke details van de afgelopen week:

- We zijn voor de eerste keer gaan zwemmen in de rivier. ZALIG!

- Ik begin (eindelijk) wat kleur te krijgen.

- Ik heb een stuk of 20 tekeningen gekregen van de kinderen op de PLAYWAYschool

Het werk is hier nog niet gedaan. Nu het toneelstuk ten einde is, zal mijn focus nu volledig op de educatieve spelletjes komen te liggen. Ik heb nog twee weken voor de examens beginnen. Ik moet er het meeste uithalen. Zodat ik zoveel mogelijk informatie heb om te verwerken in Mei. Ook de voorbereidingen voor het zomerkamp van AREDS zijn begonnen. Ik geloof dat dit een paar zeer leuke dagen zullen worden. Ik ga me hier niet vervelen, zoveel is zeker.

Dit was het dan voor deze week. Hopelijk genieten jullie evenveel van deze verhalen, als ik ervan geniet om ze te beleven.

Dikke kus België!!!

X Lana X

24-03-2012 om 18:59 geschreven door Lana