Het is bijna zover. Binnen een dikke week moet ik afscheid nemen van AREDS en de mensen met wie ik de laatste vijf maanden liefde en leed gedeeld heb. Ik weet niet zeker of ik nog eens de tijd zal hebben om mijn blog te updaten dus het is heel goed mogelijk dat dit mijn laatste bericht is.

Het is niet omdat mijn stage op zijn einde loopt, dat de afgelopen week minder boeiend is geweest. Ik heb wederom de kans gekregen om met een nieuw aspect van AREDS kennis te maken. De afgelopen week heb ik deelgenomen aan de kinderrechtenrally’s. We gingen van school naar school. Er werd begonnen met een korte introductie over AREDS en haar missie en visie. De kinderen hadden zelf spandoeken gemaakt die werden toegevoegd aan de slogans en spandoeken die AREDS hadden voorzien. Hierna gingen we de straat op. We wandelden het hele dorp door, terwijl de kinderen luidkeels de slogans scandeerden. De belangrijkste boodschap die ze wilden meegeven aan de mensen was hun recht op educatie. Ongeveer 75% van de kinderen in Tamil Nadu gaat naar school tot 14 à 15 jaar. Hierna stopt ongeveer de helft en beginnen ze te werken. De PLAYWAYschool waar ik gewerkt heb is een privéschool. En van wat ik gezien heb, kan ik eerlijk zeggen dat dit degelijk onderwijs is. Maar mijn bezoeken aan de staatsscholen, waar de meeste rally’s gehouden werden, heeft mij zacht uitgedrukt met verstomming doen staan. De leraressen van de staatsscholen krijgen ongeveer het 15dubbele qua loon in vergelijking met de leraressen van de PLAYWAYschool. En toch had ik de indruk dat hun onderwijsniveau en manier van lesgeven echt niet kwaliteitvol is. Ik vroeg ernaar bij Samy, Christy en Senthill. alle drie zeiden me dat de staatsscholen misschien wel de goedkoopste scholen voor de kinderen zijn, maar dat het onderwijs dat de kinderen aangeboden krijgen echt pover is. Wat een ironie! De leraars die echte kwaliteit leveren worden amper betaald, maar diegene die er met hun klak naar gooien die worden royaal betaald? Lijkt me niet echt eerlijk. Anderzijds heb ik wel weer wat bijgeleerd over het systeem dat India en Tamil Nadu draaiende houdt. Bij één rally was blijkbaar ook een reporter van het regionaal nieuwsblad aanwezig. De volgende ochtend kreeg ik de krant onder ogen met een grote close-up foto van mezelf tussen al die kinderen en hun spandoeken. Ik maakte me hier wat zorgen om. Normaal gesproken proberen wij de studenten zoveel mogelijk weg te blijven van de media aandacht. Het zou ons verblijf, visum of zelfs AREDS kunnen schaden. Ik heb één verhaal gehoord over een student die hier stage deedt een aantal jaar terug. Hij was ook gefotografeerd tijdens een van de rally’s. Een week na de rally kreeg hij bericht van de overheid dat zijn visum was ingetrokken en dat hij 48 uur had om het land te verlaten. Ik wilde dus echt niet dat dit mij ook zou overkomen. Maar Senthill verzekerde me dat ik geen redenen had om me zorgen te maken. Het was een positief artikel zonder enige opmerking naar de overheid toe. Ik was de fotograaf van dienst tijdens één van de rally’s. Dit bleek een rally van meer dat 200 kinderen te zijn. Ik heb die rally mogen op en af lopen alsof het een marathon was. Het zweet liep in straaltjes over mijn lijf. Ook werd ik op een bepaald moment achtervolgd door een hond. Die beesten hebben de neiging om lopende mensen te achtervolgen. Even een bangelijk moment dus. Ik heb hier ondertussen geleerd dat de enige manier om een blaffende hond stil te krijgen, is om twee keer zo hard terug te blaffen en zeker geen angst te tonen. Blaffen kan ik ondertussen als de beste.

Mijn moeder en stiefvader zijn intussen ook op bezoek geweest. Het was zo vreemd om hen ineens in deze omgeving te zien. Maar ik was zo blij om hen terug te zien. Afstand nemen van alles wat je kent leert je ook om de dingen wat meer te gaan appreciëren. Ik geloof dat dit in het geval van mijn familie en vrienden zeker het geval is geweest. Eindelijk kon ik ook eens echt tonen waar ik gezeten heb al die tijd. Foto’s en plomberingen kunnen je wel een bepaald beeld geven maar kunnen nooit ten volle de sfeer weergeven van een land of cultuur. De ochtend na hun aankomst heb ik hen voor één dag eens meegenomen naar de PLAYWAYschool. Dit hield in dat ze exact hetzelfde traject dienden af te leggen dat ik zoveel heb moeten doen. Dus opstaan om half zes, ontbijten en dan vertrekken. We hadden de eerste bus vanuit het dorp gemist dus we moesten liften met de trucks naar de mainroad. Ook weer een ervaring. Dan namen we om 7 uur de bus naar Pulliyur waar we 45 minuten moesten wachten op de volgende bus. We hebben ons in één van de plaatselijke winkeltjes geïnstalleerd met water en wat koekjes. De laatste busrit viel heel goed mee. We hadden bijvoorbeeld zitplaats. Dat is heel uitzonderlijk. Vooral in die bus en rond dat tijdstip. Daar moesten we een klein uurtje inzitten. Gaf hen de kans om eens goed rond te kijken want we reden door een aantal mooie landelijke dorpjes. Eens we aan de school waren aangekomen kon het avontuur beginnen. De leraressen hadden reikhalzend uitgekeken naar deze ontmoeting. Justin heette hen van harte welkom op de school en ik heb hen toen een uitgebreide rondleiding gegeven. Mijn moeder was wat moe en deed even een dutje in de kamer waar ik altijd gelogeerd heb. En net zoals ik moest ze het zich dus gemakkelijk maken op de grond. We hadden een heerlijke lunch bestaande uit barotta, omeletten en chickensambar. Radjaseekar en Justin hielden ons gezelschap. Tegen half drie moesten we spijtig genoeg alweer vertrekken want we werden tegen half 5 verwacht op SWATE voor een voorstelling van het cultural team. Er was ook een vrij grote groep uit Papoea New Guinea voor een exposure van een week. Een geluk want hierdoor kon het cultural team optreden voor een grote groep. Ik geloof wel dat ze onder de indruk waren. Achteraf kregen we een lekker kopje thee en een gebakje. Tegen de avond was ik pompaf. De volgende morgen vertrokken ze alweer. Het waren twee korte maar zeer leerrijke dagen. En binnen een week komt mijn moeder terug met mijn twee oudste zussen. Die gaan niet geloven wat ze hier te zien gaan krijgen. Volgende week is de theaterschool ook open en kunnen ze deze eens bezichtigen.

De komende dagen ga ik me moeten focussen op het afmaken van mijn werk. En op de aller-moeilijkste taak van allemaal: afscheid nemen. Ik krijg alweer tranen in mijn ogen als ik hieraan denk. Ik heb het werk en de stageplaats bij AREDS altijd beschouwd als zowel een zege als een vloek. Enerzijds is het een zege omdat je als student de unieke kans krijgt om met verschillende mensen, doelgroepen en facetten van de Indische bevolking kennis te maken. Anderzijds is het een ware vloek dat je vroeg of laat afscheid zult moeten nemen van deze mensen. Ik weet dat ik hen, deze ervaring, deze organisatie nooit zal vergeten. Ik heb hier zoveel bijgeleerd. Niet alleen over de organisatie en India, maar ook over mezelf. Ik heb geleerd om mezelf toe te laten om fouten te maken. Mijn eigen denkwereld te verbreden en open te staan voor alles.

Nog een aantal leuke dingen van deze week:

- Ik heb mijn eindevaluatie gekregen en die was zeer positief.

- Mijn speelboek is klaar om gepubliceerd te worden. Staatsscholen hebben blijkbaar laten weten dat ook zij hier interesse naar hebben.

- Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik tijdens mijn verblijf in India 14 kilo verloren ben.

Een minder element voor de komende week… Ik moet mijn kamer beginnen opruimen en mijn koffers beginnen pakken. En dat gaat wat tijd, zweet en tranen met zich meebrengen. Wees daar maar zeker van!

Het is een lange reis geweest. En ze is nog niet ten einde. Eens mijn moeder en zussen hier zijn, vertrekken we richting Kerala. Dan krijg ik nog een tiental dagen de kans om eens lekker de toerist uit te hangen. Ik heb zoveel gezien, meegemaakt en dankzij deze blog de kans gekregen om dit met jullie te delen. Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn blog. Om interesse te tonen in de beslommeringen en belevenissen van een jonge westerse vrouw die haar kans eens heeft gewaagd in India. En die nu, wonder boven wonder, nog leeft. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben.

Veel van jullie zal ik terugzien in België. Laten we hopen dat ik wat zon met me meeneem naar het grillige België. Veel liefs en bedankt xxx Lana