Eindelijk ben ik weer online! Het heeft nogal lang geduurd tegen dat het weer mogelijk was. Zes dagen geleden heeft het hier serieus gestormd. Het was uiteraard niet de eerste keer dat dit voorkwam, maar deze keer was het anders. Het begon rond 18h en heeft doorgeraasd tot de volgende morgen. Deze storm heeft ook verschrikkelijk veel schade aangebracht. Ik heb geluk gehad. De gebouwen van AREDS zijn stevig en wel voorzien voor zon weer. Maar de rest van het dorp en de omliggende streken hebben minder geluk gehad. De nacht van de storm had ik het niet echt door. Voor mij was het gewoon een ongewoon koele nacht met veel licht en lawaai van het onweer. Ik geniet altijd van een goede storm dus voor mij ging de nacht vlot voorbij. Er was wel geen elektriciteit, maar ik vermoede dat deze wel zou terugkeren de volgende morgen, zoals bijna altijd het geval is. Toen ik echter wakker werd merkte ik onmiddellijk de stilte in mijn kamer op. Mijn airconditioning werkte niet. Die dag drong de echte impact van de storm pas tot me door. Ik moest bij het SWATE kantoor zijn voor een vergadering in de morgen. Tijdens mijn fietstocht kon ik de ravage goed overzien. Ontwortelde bomen, beschadigde huizen, elektriciteitspalen op de grond, mensen die hun kuddes trachtten te herenigen, Er kwam maar geen einde aan. Eens bij SWATE wachtte me een volgende onaangename verassing. De hele tuin was verwoest. Een boom was op het afdak gewaaid en had deze grotendeels doen instorten. De vergadering werd afgelast. Die dag moesten we opruimen. Bomen aan de kant slepen, op de brandstapel gooien, puin aan de kant vegen, iedereen in het hele dorp was bezig. Mooi om te zien hoe iedereen naar buiten kwam om elkaar te helpen. Tijdens zon momenten merk je pas echt hoe hecht deze gemeenschappen wel niet zijn. Ik heb vooral geholpen op de school of theater. De schade viel gelukkig goed mee. Wat ontwortelde bomen maar de gebouwen zijn gelukkig onbeschadigd gebleven. Verscheidene kinderen die lid zijn van de theaterschool waren ook afgekomen om te helpen. De school zou het volgende weekend namelijk weer geopend worden en niemand zag het zitten om dit uit te stellen. Zowel de kinderen, ikzelf als de vrijwilligers kijken er halsreikend naar uit. Maar de opening zal gelukkig gewoon doorgaan zoals gepland.
Buiten het onweer en vooral de schade die ze achtergelaten heeft, was het echter weer een super week. Het zomerkamp werd succesvol afgerond. Wat een sfeer, wat een op en top zotte bende kinderen is me dat toch. De ochtend van de vierde dag was het tijd voor wat yoga oefeningen. Die kinderen zijn echt superlenig. Zonder enig probleem leggen ze hun voeten in hun nek of draaien ze hun ruggengraat op manieren dat voor een normaal mens echt niet zou mogelijk mogen zijn. Uiteraard wilden ze dat ik ook meedeed. Mensenliefd, wat een gedoe. Ik geloof dat de kinderen en de vrijwilligers meer plezier hebben gehad in het observeren van mijn halsbrekende toeren, dan in enig van de andere oefeningen. Ze probeerden me wel zo goed als mogelijk te helpen, maar mijn ruggengraat heeft nu eenmaal een eigen wil. Als ze zegt ik buig NIET op die manier, dan zal ze dat carément ook niet doen. Het zorgde wel voor een paar hilarische momenten. Ik geloof dat we in plaats van yoga, aan lachtherapie hebben gedaan. Volgend mij trouwens een stuk gezonder dan die sadistische yoga oefeningen. Op de ochtend van de laatste dag was er wederom iets speciaals voorzien. De kinderen die meededen aan dit kamp zijn afkomstig uit 14 omliggende dorpen. Per dorp waren er tussen de 5 en 10 kinderen aanwezig. Op deze laatste morgen kregen ze de opdracht om hun dorp zo goed mogelijk na te bouwen. Ze konden hierbij gebruik maken van alle materialen die ze konden vinden. Dit zou plaatsvinden in de grote hal van het trainingscentrum. Er werd begonnen met het bouwen van de Mainroad, een grote stenen rijbaan die alle dorpen min of meer met elkaar verbind. Hierna begon elk dorp voor zichzelf. Ik moest spijtig genoeg weg om de keukenploeg een handje toe te steken. Er waren die ochtend twee mensen weg gevallen door een familiale toestand. Hierdoor kwam de keukenploeg handen tekort om voor al die kinderen te koken. Voor mij dus de ideale gelegenheid om mijn Indische keukenkwaliteiten eens wat bij te schaven. Het is altijd een plezante boel bij die vrouwen. Ik versta er meestal geen snars van, maar de sfeer is altijd top. Gelach en gegiechel en af en toe eens een Engelse zin of een zot gezicht in mijn richting. Ik geloof dat ik een dik uur weg ben geweest uit de hal. Toen ik terugkeerde was ik stomverbaasd. Het was alsof ik naar een miniatuurversie van het Indische landschap aan het kijken was. Die kinderen zijn zo verschrikkelijk creatief en precies te werk gegaan, dat hou je niet voor mogelijk. Elke bocht van hun zandweggetjes, de rijstvelden, de tempels, alles was gewoon aanwezig. Ze hadden gebruik gemaakt van alle mogelijke materialen die ze rond hen hebben kunnen vinden. Zand, takken, stenen, bladeren, gebroken rietjes, stukjes papier, Ik zal binnenkort de fotos online proberen te zetten. Dit moeten jullie met jullie eigen ogen kunnen zien om ten volle te beseffen hoe extraordinair dit wel niet was. Het kamp werd afgesloten met de gebruikelijke ceremonies en dansfestiviteiten. De kinderen hadden samen met de leden van het Cultural team een traditionele Indische dans in elkaar gestoken. En een anderen groep had onder mijn begeleiding en die van Thamilselvan een toneelstukje rond kinderrechten in elkaar gestoken. Deze werden nu opgevoerd in de aanwezigheid van de ouders en de leden van AREDS. Een namiddag vol muziek, dans en plezier dus om dit schitterende zomerkamp af te sluiten.
Nog een paar Indische avonturen van de afgelopen week:
- Ik heb mijn eerste solo kookavontuur gehad. Samy had me geleerd om Indische kipsambar klaar te maken. Hij vroeg me of ik de uitdaging zag zitten om dit eens alleen te maken. Voor mij allemaal goed, ik had maar één voor waarde: De kip moest wel al dood zijn. (Dat is hier namelijk niet altijd het geval)
- Ik ben mee geweest op promotietour voor de PLAYWAYschool. Dit houdt een busje met spandoeken, luidsprekers en heel veel lawaai in. Samen met Justin en de leraressen van de school ben ik door bijna 20 dorpen gereden. In elk dorp en ook tijdens de tussenritten werd er luidkeels reclame gemaakt via de krakende luidsprekers. In de dorpen zelf stapten we uit en deelden we dan flyers uit. Mensen die vragen hadden konden ook bij ons terecht. Het was een plezante dag. In verschillende dorpen woonden kinderen van de PLAYWAYschool. Eens ze me in het oog kregen, stormden ze op me af en trokken me mee naar hun huis. Trots als pauwen lieten ze me dan hun huis, tuin, familie en dorp zien. Veel ven hen vroegen me ook of ik in Juni zou terugkeren naar de school. Mijn hart breekt nu al een beetje als ik denk aan het afscheid van deze kinderen dat steeds dichter bij komt.
- Er was een huwelijk in het dorp. Een hele nacht en de volgende dag muziek. Dit terwijl een stoet waarbij de toekomstige bruid getoond werd door het hele dorp trok.
Een absoluut dieptepunt in mijn Indische avontuur:
Ik had nooit gedacht dat ik het hier zou meemaken. Ik ben ondertussen al gewend aan het geweld dat ik soms te zien krijg op de straten. Maar wat ik eergisteren zag, heeft mij zo gechoqueerd
De Indische cultuur is grotendeels gebaseerd op het kastensysteem. De meeste westerlingen gaan ervan uit dat er slechts 4 kasten bestaan. De werkelijkheid is dat er meer dan 3000 kasten bestaan in India. Een sociaal opdelingssysteem, meestal gekoppeld aan een dorp, beroep of financiële achtergrond. Één van de belangrijkste dingen is dat er zeker niet buiten de eigen kaste wordt getrouwd. Eergisteren wandelde ik door Minur, een nabij gelegen dorpje. Voor de tempel was er nogal wat commotie gaande. Een jong koppeltje (18-20j) stond op het punt van bestraft te worden. Beide kwamen uit een verschillende kaste, en toch hadden ze blijkbaar stiekem een soort van relatie gehad. De families waren hier achter gekomen. De jongen werd een paar keer in zijn maag en gezicht geslagen. Maar het meisje werd met stenen bekogeld! Het duurden misschien een minuut maar het leek een uur. Rani, een studente bij AREDS, legde me de situatie uit. Het meisje was besmeurd en zou hoogs waarschijnlijk verbannen worden uit haar dorp en familie. Voor de jongens liggen de zaken hier anders. Hem zal het vergeven worden. Rani trok me mee en weg van deze middeleeuwse wanpraktijken. Zou het dan toch kloppen? Kan schoonheid alleen maar gepaard gaan met geweld? Hoe kan een land dat me op zoveel manieren betoverd, dan toch zo een gruwels toelaten? Ik zal het nooit ten volle begrijpen. Iemand zei me ooit dat ik niet moest proberen om India te begrijpen. Ik moest India aanvaarden. Wel sorry, maar dit is één ding dat ik weiger te begrijpen noch te aanvaarden. Ik hoop dat de situatie voor het meisje zal bijdraaien, maar ik vrees er wat voor
