Wat een ongelooflijke zalige, vermoeiende week heb ik achter de rug. Ik heb mijn trip naar Pondichérry wel moeten afzeggen, maar het was het dubbel en dik waard. Woensdag werd ik verwacht op de school of theater. Vandaag was het de eerste jeugdvergadering sinds het begin van de vakantie en het einde van de schoolexamens. Zo een 50 tal kinderen uit 12 dorpen waren aanwezig. In de voormiddag werd het gewoonlijke programma gevolgd. Informatie over AREDS en haar projecten, afgewisseld met spelletjes en liedjes van mij. Maar waar al de kinderen en ikzelf reikhalzend naar uit keken was het zwembad. De school of theater heeft een zwembad, maar dat staat bijna het hele jaar leeg. Tijdens de zomer wordt het echter gevuld en vandaag was het zover. Om 12u30 gaf Sundhill ons groen licht en mochten we erin. Ongelooflijk groot is het niet, maar wat een zaligheid om eens lekker te kunnen plonzen in een koel zwembad onder de kokosnoten. Ik waande me even in de Club Med. Alleen zou ik in de Club Med wel niet met al mijn kleren aan moeten zwemmen. Maar ik moet het deftig houden en meer dan mijn knieën en armen mag ik hier echt niet ontbloten. Veel maakt het niet uit. Eens je uit het water komt, ben je toch binnen het half uur droog. Ik geloof dat we er bijna 2 uur non stop hebben ingezeten. De leden van het cultural team bleven aan de rand en hielden de kinderen in de gaten. De meesten van hen kunnen namelijk niet zwemmen. Om half drie was het etenstijd. Pas toen ik uit het water kwam besefte ik hoe hongerig ik wel niet was. Met mijn druipende kleren zette ik me tussen de kinderen en viel aan op de citroenrijst. in de namiddag ging werden er voornamelijk plannen gemaakt voor het zomerkamp dat de volgende week van start zou gaan. Ik was verantwoordelijk voor de ontspanning tijdens het zomerkamp. Sundhill vroeg me om wat activiteiten te organiseren rond kinderrechten. Gemakkelijk zal het niet zijn. Veel spelletjes zijn gebaseerd op het starten van een dialoog. Maar door het taalprobleem is dit voor mij niet gemakkelijk. Maar ik heb er een oplossing voor gevonden. Één van de meest gebruikte lijfspreuken van AREDS is dat eenheid macht is. Wanneer de mensen bewust worden, zich gaan organiseren en samenwerken is er onnoemelijk veel mogelijk. Ik besloot dus een aantal spelen rond teamwork, samenwerking en teambuilding te doen. Het belangrijkste is uiteraard dat de kinderen zich amuseren.
Die Zaterdag werden ik , Franck en Justin verwacht bij Rasis huis. Zij is één van de leraressen van de PLAYWAYschool. Mei is de maand van de festivals. Overal in de dorpen worden vieringen gedaan om de godin Moudra te eren. Zij is de beschermgodin van het volk van Tamil Nadu. deze festivals duren drie dagen. De eerste dag draait rond vasten. Mensen eten heel sober en zijn de hele dag bezig met de voorbereidingen voor de tweede dag. Deze dag is namelijk de belangrijkste. Vandaag gaan iedereen naar de tempel en brengen ze hun offer aan de godin. Wij waren aanwezig op deze tweede dag van de viering van het dorp van Rasi. Na een helse busrit en een flinke wandeling arriveerden we aan haar huis. Daar werden we hartelijk ontvangen met een lekkere kop koffie en een paar plaatselijke zoetigheden. Het hele gezin van Rasi was er: haar ouders, schoonouders, broer en twee zussen, hun kinderen, haar buren, Er was daar nogal veel volk. Opmerkelijk aan dit gezin is de samenhorigheid die onder hen is. Rasi en haar echtgenoot komen uit gezinnen die gestudeerd hebben. Veel van hen zijn leerkracht of hebben een educatieve job. Ook zijn de meeste huwelijken binnen dit gezin liefdeshuwelijken. Echte liefdeshuwelijken deze keer. Rasis broer bijvoorbeeld heeft een jaar geleden zijn toen 18-jarige bruid gekidnapt en is met haar getrouwd. Ze komt uit een andere kaste, dus een huwelijk tussen hen was totaal uit den boze. Haar ouders hebben haar na het huwelijk verbannen. Gelukkig vind ze veel steun en warmte bij het gezin van Rasi en haar kersverse echtgenoot die haar letterlijk aanbidt. Allemaal superaardig en uiterst nieuwsgierig naar die twee vreemde vogels met hun blanke huid. Met het klein beetje Engels dat ze kennen proberen ze gesprekken met ons aan te knopen, onze huid eens aan te raken, aan ons haar te ruiken. Allemaal nogal intimiderend, maar we zijn het wel gewend ondertussen. Eens we met iedereen kennis hadden gemaakt, was het tijd om naar de tempel te vertrekken. Het lag op een goede 5 kilometer van het dorp. Er waren 5 brommers en scooters beschikbaar voor 16 mensen. Allemaal gezellig samen op de brommer dus. Ik geniet altijd ongelooflijk van de ritten op de brommers door het Indische landschap. De wind door je haar, de geiten en koeien die onverwacht voor je wielen springen. Het is altijd een belevenis. Hoe dichter we bij de tempel kwamen, hoe meer volk we tegen kwamen. Eens aan de tempel was het een drukte van jewelste. Overal hele gezinnen die eten, kippen, geiten en wierrook met zich meezeulen. Voor de tempel was de grond besmeurd met bloed en veren. Honderden kippen en geiten werden hier geslacht. Niet het meest smakelijke zicht, maar het is een belangrijk deel van hun cultuur. Binnen de tempel waren de muren gevuld met rijst, briami, bananen en andere spijzen. Vandaag gaat het om het offeren van eten. Ze doen dit zodat de godin Moudra weet dat hun jaar goed en rijk is geweest. En dat ze hen zal zegenen met een nog betere oogst voor het komende jaar. Deze mensen hebben al zo weinig, maar vandaag werden daar voedselvoorraden neergelegd die honderden mensen zou kunnen voeden. Het is en blijft een vreemde cultuur. Ook werden grote stenen potten met wierrook neergezet voor het reinigingsritueel. Mensen stappen door een dikke rookwolk terwijl ze bloemen op de grond gooien. Na de rituelen konden de mensen een bezoek brengen aan de gigantische markt die opgesteld was rond de tempel. Een Indische markt is een combinatie van kleuren en geuren die je stoutste dromen overtreffen. Stapels felgekleurde zoetigheden die als tempels opgebouwd staan, speelgoed, juwelen, kruiden die in gigantische zakken opgesteld staan en een exotische geur verspreiden, een circus met apen en papegaaien, Je kan het zo zot niet verzinnen of het was aanwezig op deze markt. Rasi stond erop om me een halsketting te kopen met een afbeelding van Moudra en Ganesh. Ze zei me dat het me zou beschermen en geluk zou brengen. Na een rondwandeling door de markt kregen we een typisch Indisch drankje aangeboden. Ik ben de naam vergeten maar het is een combinatie van water, limoen, suiker en een soort van siroop. Heel zoet maar verkoelend tijdens deze warmste dagen van het jaar. Hierna keerden we terug naar Rasis dorp. Haar echtgenoot heeft een boerderij en ze stonden erop om ons hier een rondleiding door te geven. Bij hun kokosnootbomen kregen we een verse kokosnoot aangeboden. Eerste kappen ze het bovenste stukje ervan af zodat we het sap kunnen opdrinken en daarna snijden ze het vruchtvlees los. Heerlijk! De rondleiding bracht ons ook naar de gigantische waterput die ze hebben. Een put van ongeveer 5 meter op 5 die wel 20 meter diep was. Voor mijn ogen sprongen kinderen van nog geen 10 jaar oud in deze put. Zij nemen het touw en de emmer met zich mee zodat er water uit de put gehaald kan worden. Hierna klimmen ze als hagedissen op een muur weer naar boven. Tegen drie uur was het feestmaal klaar. Mottonbriami, naan, chickensambar, yoghurtrice, een variëteit aan eten die hier zeer zeldzaam is. Meestal zijn de maaltijden hier een heel stuk soberder. Maar vandaag werd alles uit de kast gehaald. Ik heb me letterlijk ziek gegeten. Ik ben even moeten gaan liggen na het eten. Maar gelukkig namen Rasi en haar gezin het op als een compliment. Het was ook overheerlijk. We namen de bus terug naar AREDS tegen 17u. De avondvieringen zijn alleen voor de dorpelingen bestemd. De derde dag wordt er opgeruimd en nog eenmaal ode gebracht aan de godin Moudra. Deze keer gebeurd het in gezinsverband en bidden ze voor geluk voor hun familie en vrienden. Wat een dag. Ik ben zo vereerd dat ik als Westerling dit eens heb mogen meemaken.
Zondag moest ik wat rust nemen want de volgende dag zou het zomerkamp van AREDS van start gaan. Samy, Christy en ik werden tegen 11 uur aan het trainingscentrum verwacht. Samy en Christy waren aanwezig voor de officiële opening van het kamp. Nadat deze formaliteit achter de rug was keerden zij terug. Ik bleef achter en zou s avonds pas teruggaan. Zomerkampen hier zijn compleet anders dan diegene die we kennen in België. Bij ons draait het om de kinderen een fijne tijd te bezorgen. Sport, spel en plezier staan bij ons centraal. Hier ligt het een beetje anders. Dit zomerkamp draait lessen. De kinderen krijgen wiskunde, Engelse les, Tamil les en social classes. Dit wordt dan afgewisseld met infomomenten rond kinderrechten en AREDS. Ik kreeg anderhalf uur per dag voor spel en plezier. Tijdens dit moment hoefden deze kinderen voor één keer eens niet te denken aan school of overleven of hun thuissituatie. We konden hen eens gewoon kinderen laten zijn. Want dat is iets dat hier spijtig genoeg te weinig aanwezig is. Die kinderlijke onschuld. Veel van hen worden al op zeer jonge leftijd geconfronteerd met problemen waar zij zich eigenlijk nog geen zorgen om zouden hoeven te maken. Ze worden opgezadeld met een verantwoordelijkheid die vaak te hoog is. Tijdens dit kamp vallen deze zorgen eens even van hen af. Hier kunnen ze eens gewoon kind zijn. Het was ongelooflijk plezant. Die kinderen zijn zo vol van energie en gretig naar nieuwe spelletjes. Ik heb me rot geamuseerd. De tweede dag van het kamp zouden we in de namiddag een bezoek brengen aan de HIV trein in Karur. Dit is een door de overheid gesponsord project. Een trein die volledig ingekleed is rond het thema HIV. Je loopt van compartiment tot compartiment en maakt kennis met de wereld van HIV en de preventie hiertegen. Ik was uiterst onder de indruk. Ik had er geen idee van dat HIV zo een groot probleem was in India. Maar waar ik het meest van versteld stond was de trein zelf. Echt leuk gedaan, heel informatief maar toch leuk voor de kinderen. De trein rijdt van station naar station en blijft meestal een viertal dagen ter plaatse. Die avond rook ik mijn kussen en viel in een diepe coma tot de volgende ochtend. Ik sta op het punt om aan dag drie van het kamp te beginnen. Weer een dag vol plezier. Vandaag gaan we naar de rivier om te gaan zwemmen.
Ik ben aan het einde van mijn verslag voor deze week gekomen. Ik heb veel gedeeld, maar toch blijf ik met het gevoel zitten dat er nog zoveel dingen zijn die ik vergeet te vertellen. Ik wou dat jullie eens voor één dag in staat zouden kunnen zijn om een dag in India door mijn ogen te zien. Om het volledige beeld eens te krijgen. Spijtig genoeg moeten jullie het doen met slechts mijn woorden. Ik blijf mijn best doen om ook jullie te laten meegenieten van India.
