Gearrangeerde huwelijken. Een concept dat hier zeer goed gekend is. 85% van alle Indische huwelijken werd gearrangeerd door de families van de bruid en bruidegom. Onlangs ben ik getuige mogen zijn van het gearrangeerd huwelijk van één van de leraressen van de PLAYWAYschool. Aananthi is 22 en komt uit de Dalit kaste. Ze is één van de meest gemotiveerde en gepassioneerde leraressen van de school. Wanneer zij bezig is met de kinderen zie je hoe zowel de kinderen als zijzelf intens genieten van het moment. Het is gewoon een plezier om naar te kijken. Ik wist vanaf het begin dat ik aan de slag ging op de school dat zij verloofd was. En dat ze na haar huwelijk zou stoppen met werken. Haar toekomstige echtgenoot heeft liever niet dat ze werkt. En afgelopen Zondag, 8 april, was het dan zover. Het huwelijk zou plaatsvinden om negen uur s ochtends. Ik was helemaal opgetut in een nieuwe sari, mijn haar in een vlecht en juwelen rond mijn nek en in mijn haar. Ik moet eerlijk zijn, ik zag er op en top Indisch uit. Aanenthi had me gevraagd om de andere studenten ook mee te nemen. Dus zijn we er met zijn vijven naartoe getrokken. Het huwelijk vond plaats in een plaatselijke tempel op een goed uur rijden van AREDS. We waren iets te vroeg en besloten om eerst eens een kijkje te gaan nemen bij de kersverse bruid. Ze zag er schitterend uit. Hier wordt niet getrouwd in het wit. Wit is hier een rouwkleur. Hier gaat het erom om de bruid er zo koninklijk mogelijk uit te laten zien. Een schitterende sari in scharlaken rood en goud, de prachtigste juwelen waar ze van kop tot teen mee volhing, wit poeder op haar gezicht om haar huid minder donker te laten lijken en haar voeten en handen versierd met ware henna kunstwerken. Ze was echt een plaatje. De overige leraressen van de PLAYWAYschool waren ook present. Onze bruid was duidelijk zenuwachtig. Maar wat ik het liefste wou weten is hoe ze stond tegenover dit huwelijk. Was ze hier werkelijk gelukkig mee? Ze had haar bruidegom al een paar keer ontmoet en hij zag er wel sympathiek uit. Ik vroeg het eens na bij de andere leraressen. Zij vertelden me dat Aananthi zelf volledig achter het huwelijk stond. Niet alleen maakte ze haar familie hier gelukkig mee en zou ze hen met dit huwelijk eren, maar ze had haar toekomstige echtgenoot ook graag. Wij westerlingen hebben een beetje een vertekend beeld van de gearrangeerde huwelijken. Wij stellen ons jonge meisjes voor die tegen hun zin uitgehuwelijkt worden op jonge leeftijd aan een man die ze nog nooit ontmoet hebben. Dit komt voor, maar de echte procedure verloopt meestal anders. Wanneer een meisje de huwbare leeftijd heeft bereikt (20-22j) beslist de familie dat het tijd wordt om haar uit te huwelijken. Er wordt gezocht naar een geschikte kandidaat binnen de eigen kaste en een gelijkaardige financiële achtergrond. Potentiële kandidaten worden uitgenodigd bij het meisje thuis. Terwijl de man en zijn ouders in gesprek zijn met haar ouders komt het meisje heel even binnen. Zij serveert de thee en houdt haar ogen naar de grond gericht. Op dit moment krijgen de man en zijn ouders even de kans om haar te bekijken en te keuren. Wanneer beide families akkoord zijn en de man het meisje goedkeurt, wordt er een huwelijksprijs afgesproken. De familie van de bruid dient een bruidsschat te betalen aan de bruidegom. Ook de kosten van het huwelijk zelf worden uitgebreid besproken. Na het huwelijk zal het meisje intrekken bij de familie van haar echtgenoot. Wanneer ze nog studeert of al werkt zal haar echtgenoot beslissen of ze dit mag/kan verder zetten na het huwelijk. Hier bestaan geen cijfers voor. Elk koppel is anders. Sommige mannen vinden het geen probleem dat hun vrouw de tweede kostwinner is voor het gezin, maar andere vinden dit niet kunnen. In het geval van Aananthi heeft hij liever dat ze niet meer werkt en een huisvrouw wordt. Voor het huwelijk ontmoeten de jongen en het meisje elkaar nog een drietal keer. Dit elke keer in de aanwezigheid van familieleden. Het zal pas na het huwelijk zijn dat het koppel elkaar echt leert kennen. Iedereen trouwt hier ook als maagd. Zowel het meisje als de man. Aangezien hier ook geen seksuele voorlichting bestaat, zijn het meestal de ouders of andere familieleden die het meisje voorbereiden op de huwelijksnacht. Spijtig genoeg komt het ook voor dat het meisje haar huwelijksnacht ingaat, totaal onvoorbereid op wat haar te wachten staat. De mannen leren hier over seks door middel van porno. En ik heb dit uit een betrouwbare bron. Laten we hopen voor Aananthi dat haar echtgenoot voorzichtig zal zijn en respect heeft voor het feit dat dit allemaal nogal eng voor haar is. Het komt ook voor dat de eerste weken na het huwelijk er niets gebeurd in de slaapkamer. Sommige koppels leren elkaar liever eerst wat beter kennen. Maar dit komt zeer weinig voor. Ook wordt er verwacht dat het eerste kind binnen het eerste jaar na het huwelijk geboren zal worden. De huwelijksceremonie zelf duurt ongeveer twee uur. De priester zegent eerst de bruid en bruidegom, hierna de ouders. Het huwelijk wordt echt voltrokken wanneer de bruidegom een gouden ketting rond de hals hangt van zijn bruid. Hierna nemen ze elkaars hand vast en bind de priester er een rood koord rond waarna ze samen zeven keer rond het heilige vuur wandelen. Hierna zijn ze officieel man en vrouw. Voor mij, als kind van het westen, was het niet gemakkelijk om dit huwelijk ten volle te begrijpen. Trouwen met een man die je amper kent, het zou niets voor mij zijn. De families zullen er wel voor zorgen dat de match op elkaar afgestemd is, maar het is toch niet hetzelfde. Aan de andere kant, wie zijn wij om dit systeem in vraag te stellen? Wij komen uit een land waar liefdeshuwelijken dominant zijn maar wel hand in hand gaan met echtscheidingen. Kan er dan geoordeeld worden welk systeem het beste is? Na de ceremonie was het de beurt aan de gasten om het kersverse koppel te zegenen en hen een huwelijksgeschenk te geven. Met het aantal mensen die aanwezig waren op dit huwelijk heeft dit toch een hele tijd geduurd. Wij , de studenten, hadden samen gelegd voor een cadeau. Als huwelijkscadeau worden er voornamelijk spullen voor hun nieuwe thuis gegeven. Keukenspullen, meubels, een bed, Na de overhandiging van het cadeau is het etenstijd. Eten is een heel belangrijk element binnen Indische feesten. Zo moet er altijd op de uitnodiging staan of er wel of niet eten voorzien is. 99% van de tijd is dit zeker het geval. Men vind het onbeleefd als er geen eten voorzien is. Ik heb me daar te barsten gegeten, letterlijk. Mijn bananenblad werd steeds maar bijgevuld met briani, naan, rijst, currys, Podum jongens, podum is podum. Een heel handig woord dat je best snel leert eens je in India bent. Het betekend GENOEG. Na het eten kreeg ik de kans om Aananthi nog even apart te krijgen. Het zou de laatste keer zijn dat ik haar zou zien. Een emotioneel moment dus. Ik kon het niet laten en stelde de vraag die op mijn lippen brandde: Ben je gelukkig? Ja. Volmondig ja, zei ze me. En ik geloofde haar. Het hele huwelijk mocht ze niet lachen en moest ze haar ogen op de grond gericht houden, maar nu straalde ze volledig. Ze leek echt heel gelukkig en dat is voor mij het belangrijkste. Na een laatste knuffel was het tijd om terug naar AREDS te gaan. Ik zal haar echt missen
Nu de examens op de PLAYWAYschool begonnen zijn heb ik eens wat tijd voor mezelf. De drie Vlaamse studenten vertrekken op 20 April terug naar België. We wouden perse nog een uitstap samen doen. Onze keuze viel op Mahabalipuram, de stad die bekend staat voor zijn beelden. In de trotter staat deze stad in de top 10 te bezoeken plaatsen van Zuid-India. We zouden vertrekken op 12 April en terugkeren op 15 April. Even leek onze trip wel in het water te vallen. De dag voor we zouden vertrekken was er een lichte aardbeving. Ik had het niet eens door dat het een aardbeving was. Misschien komt dit doordat ik op dat moment een middagdutje aan het doen was in de slaapmat. Maar die avond hoorden we op het nieuws dat er een zeebeving was geweest die voornamelijk Indonesië en de kustgebieden van India getroffen had. In niet minder dan 28 landen was er een tsunami alarm afgekondigd. Nu wil het toeval dat Mahabalipuram aan de zee ligt. Er was dus twijfel of we al dan niet konden vertrekken. De ochtend van ons vertrek bleek het tsunamigevaar al bijna verdwenen te zijn en besloten we het er maar op te wagen. Onze trein vertrok die avond om negen uur vanuit Karur naar Chennai en vandaar moesten we nog een bus nemen. Eens de trein vertrokken was begonnen de problemen echter. Ons ticket bleek niet bevestigd te zijn waardoor we geen plaats hadden. We konden kiezen: Of we zouden ons in general class zetten of we moesten afstappen in Trichy en van daar een bus naar Chennai pakken. De general class op een Indische trein is een ware hel. 20 man die in een coupé voor 8 man geduwd worden, en dat een hele nacht. We besloten wijselijk om voor de tweede optie te gaan. Tegen kwart na tien waren we in Trichy. Daar namen we een riksja naar het busstation en zochten we een bus naar Chennai. We hebben geluk gehad want we hebben tegen een heel schappelijke prijs een goede slaapbus met airconditioning gevonden. Om half vijf kwamen we aan in Chennai en moesten we een klein uurtje wachten op onze bus naar Mahabalipuram. Tegen half zeven waren we eindelijk op onze bestemming. Nu moesten we nog op zoek naar ons hotel. We hadden een zalig klein hotelletje gevonden dat op het strand lag. De Indische zee, EINDELIJK! Ik heb hier zolang op gewacht. Wat een prachtig zicht. We hadden een gezamenlijk terras met op het strand. Mahabalipuram is een toeristische stad. Het liep daar vol met voornamelijk franse toeristen van middelbare leeftijd. Een voordeel aan het toeristische is de uitgebreide keuze aan westerse restaurants. Na drie maanden heb ik nog eens een slaatje kunnen eten, echte zwarte koffie kunnen drinken, eens genieten van een koud pintje, een lekker stukje gegrilde vis met frietjes kunnen eten, Ik heb geweigerd om ook maar iets met rijst te eten gedurende de periode dat we daar waren. Het was misschien niet zoals bij ons, maar het kwam toch dicht in de buurt. Nadeel aan de deze toeristische plek zijn de eindeloze verkopers die je op straat de hele tijd vastklampen. You buy madam, I make you good price. Very pretty for pretty lady. Ze kunnen nogal een stukje vleien eens ze je iets willen aansmeren. Zoals ik al eerder zei is deze stad voornamelijk gekend om zijn sculpturen. Hele straten vol winkels met steenwerkers. Beeldjes van alle goden, kama sutra afbeeldingen, dieren, Ik heb twee beeldjes gekocht: Eentje van Ganesch, de god van de rechtvaardigheid, wijsheid en vrede. En ook een van de godin Saravatha. Geloof het of niet, maar zij is de godin van de sociaal werkers! Van de goede werken en menslievendheid. Ik moest gewoon een beeldje van haar hebben. Maar het is onvoorspelbaar hoeveel die Indiërs durven vragen. Vanaf het moment ze een wit gezicht zien verdubbeld hun prijs. Als toerist moet je het spel meespelen. Je mag nooit toegeven van de eerste keer. Je moet rekenen dat ze je minstens de helft teveel aanrekenen. Als ze niet akkoord gaan, stap je gewoon weg. Ik garandeer je dat ze je achterna lopen en toch toegeven aan de prijs waar jij je aan vasthoudt. En meestal zijn ze nog tevreden met de prijs, wat waarschijnlijk wel betekend dat we nog steeds teveel betalen. Naast winkelen hebben we ook cultureel veel gedaan: Het krokodillenpark, Arjunas penace, de wandeling langs de vijf grotten, de shoretemple, Allemaal rotsafbeeldingen waar de verhalen van de goden in afgebeeld staan. Tempels ter ere van Shiva, Brahma en Visjnoe. Een wandeling op een berg met op de top een vuurtoren waar je een schitterend beeld had op de hele stad en de zee. En tussentijds terrasjes doen en eens lekker de toerist uithangen. Ook eens een frissen duik in de zee doen. Wat een zaligheid. Hoge golven, fris water maar wel veel pottenkijkers. Wij, in onze badpakken, vielen nogal op. Eens ik in het water was werd ik de hele tijd aangesproken door mannen. Where you from? You very beautiful. You want some fun? Mensenliefde mannen, geef het toch op! Ik wil gewoon een frisse duik doen. Een echt nachtleven hebben ze hier niet. De meeste restaurants en hotels sluiten hun deuren om elf uur. Wij hebben ons wat koud bier gekocht en ons op het strand gezet. Een prachtige avond onder de sterrenhemel. Ik heb echt intens genoten van de twee dagen die we hier door hebben gebracht. Onze terugreis verliep gelukkig heel wat vlotter dan de heenreis. Deze keer waren onze treintickets wel bevestigd en hadden we elk een slaapplaats op de trein. Wel moesten we twee uur wachten op onze trein. Ik heb dan maar een dutje gedaan op de grond van het station. Een keer op de trein, geïnstalleerd op onze slaapbank, kreeg de slaap ons al gauw te pakken. De volgende ochtend kwamen we om half zeven aan in Karur. Gelukkig kwam Rasjoe, een van de chauffeurs van AREDS, ons halen aan het station. Moesten we tenminste de bus niet meer nemen naar Katalai. We hebben die namiddag de definitie van Zondag rustdag waargemaakt. We hebben allemaal als een blok geslapen.
Nu begint het werk weer. De voorbereidingen voor het zomerkamp van de theaterschool gaan beginnen en ik moet mijn spelletjesboeken in elkaar beginnen steken. Ook de vorming voor de leraressen van de PLAYWAYschool gaat binnenkort door. Ook de jeugdmeetingen gaan binnenkort weer van start. Na mijn korte, maar zeer leuke vakantie, ben ik klaar om er weer volledig in te vliegen. De temperatuur is onhoudbaar geworden. Overdag is het hier nu gemiddeld tussen de 40 en 46 graden. Rond het middaguur kan je niks doen. De elektriciteit valt meer en meer en voor langere periodes uit. Dus ook de airconditioning ligt hier het grootste deel van de dag uit. Het zweet loopt van je lijf. Wanneer je je arm laat rusten op je benen, ontstaan er onmiddellijk zweetplasjes. De stroompannes beginnen een echt probleem te worden. De overheid van Tamil Nadu probeert nog steeds haar bevolking zover te krijgen om het plaatsen van de nieuwe nucleaire kerncentrale goed te keuren. Om deze rede chanteren ze de mensen eindelijk met deze stroompannes. Schandalig gewoon! Ik slaap s nachts niet meer in mijn kamer, maar op het dak van AREDS op mijn stromatje. Dankzij de wind kan je daar nog het beste slapen. Pas wel op voor de muggen. Insmeren is de boodschap of je wordt levend opgegeten.
Morgen moet ik afscheid gaan nemen van de kinderen van de PLAYWAYschool. Ik zal hen een maand moeten missen. Evenals de leraressen. Hen zal ik volgende week nog eens zien tijdens de vorming, maar hierna zal ik hen ook een tijdje moeten missen. Wel ben ik al door een paar van de leraressen uitgenodigd bij hen thuis tijdens de zomervakantie. Ik kijk er al naar uit!
Warme (zweterige) groeten uit India België! X Lana
