Wat een ongelooflijke week heb ik achter de rug! Een week vol stress, spanning, vreugde, gekheid, chaos, Twee grote gebeurtenissen stonden deze week op het jeugdprogramma van AREDS. Donderdag 22 maart was het de Annual day van de PLAYWAYSCHOOL. De afgelopen vier weken hebben de kinderen, leerkrachten en ikzelf naar deze dag toegewerkt. Het was mijn taak om het Engelse toneelstuk te schrijven en ik elkaar te steken. Ik koos voor het sprookje van de dansende lelies uit de Efteling. Hier voegde ik dan Indische elementen aan toe en breidde het verhaal ietwat uit. Ook zat er een verborgen moraal in. We hebben de tijd genomen om over het verhaal en de achterliggende boodschap te praten met de kinderen. Zij hadden deze opmerkelijk snel door. Doordat we er ook zolang rond gewerkt hebben, hopen we dat het een effect zal hebben op lange termijn. Dat de echte waarde van het toneelstuk blijft hangen. In het totaal deden er 18 kinderen mee aan onze opvoering, allemaal uit de oudste klas. En op hen allemaal ben ik supertrots. Ongelooflijk wat deze kinderen hebben kunnen bereiken op zo een korte tijd. De overige kinderen hebben vaak staan kijken naar onze repetities en velen van hen vroegen me een aantal keer om het verhaal nog eens voor te lezen. Soms gaf ik toe, maar eigenlijk moesten deze kinderen werken aan hun eigen act voor het schoolfeest. Alle klassen hadden een dansje voorbereid. Op de dag van het schoolfeest zelf werd ik om negen uur op al op de school verwacht. Samen met de leraressen en Justin zaten we een laatste keer samen om het verloop van de dag nog eens door te nemen. De kinderen werden verwacht tegen 10 uur en de generale repetitie startten tegen 11 uur. Het podium was opgezet de vorige dag en ik heb toch een paar keer moeten slikken toen ik de krakkemikkige staat zag waar deze zich in bevond. Moesten daar 20 kinderen op dansen en springen? Maar achteraf gebleken heb ik me zorgen om niets gemaakt. Alles is netjes blijven rechtstaan. Ook was het afgewerkt met bloemen en zelfgemaakte versiering van de kinderen. Een echt plaatje. Om 13 uur was het tijd voor de lunch. Hierna moesten alle kinderen een verplicht dutje doen. Ik had er totaal geen probleem mee om hier ook aan mee te doen. Ondertussen werden de lichtjes opgehangen en de geluid- en lichtinstallatie in orde gebracht. Tegen de avond was het daar precies kerstmis! Tegen 15 uur was het tijd om de kinderen in hun kostuums te steken en hen te schminken. Desondanks de zeer beperkte middelen waar we over beschikten vond ik het bereikte resultaat ongelooflijk mooi. Hierna was het mijn beurt. Samen met de leraressen maakte ik me klaar. Ze hadden allemaal dezelfde sari en ook één voor mij voorzien. Een sari bestaat uit drie delen: een onderrok, een blouse (tot juist onder je borst) en de kleurrijke doek die rond je vastgespeld wordt. De eerste twee kreeg ik zonder probleem aan, maar toen het de beurt was aan de sari zelf, heb ik toch de hulp moeten inroepen van de leraressen. Het zit echt veel ingewikkelder in elkaar dan het op het eerste zicht lijkt. Zon sari is ongeveer drie meter lang dus je wordt er letterlijk in ingepakt. Hierna werden mijn haren ingevlochten en mijn handen versierd met henna. De leraressen hadden zelfs een ketting voor me gekocht! Toen ik klaar was zag ik er echt betoverend uit. Een sari zit ook veel comfortabeler dan ik dacht. De enige moeilijkheid die ze met zich meebrengt is het naar de WC gaan. Je moet al die stof tot je middel optillen, wil je niks vuilmaken. Maar het is me gelukt! Klokslag 17 uur waren we klaar om de ouders te ontvangen. Het was belangrijk dat we hen weg hielden van hun kinderen die in hun kostuums aan het wachten waren in de klassen. Anders zou er (nog meer) chaos ontstaan zijn. Ze werden ontvangen met een vleugje parfum en een rood stipje op hun voorhoofd. De kinderen waren verschrikkelijk opgewonden. Wat een lawaai als je in één van de klaslokalen binnen stapte. Ze stormen op je af om je hun kostuums te laten bewonderen. Akka, you like? Akka, Im a prinses!! Hartverwarmend. Ik was vooral bezorgd om mijn acteurs en hun zenuwen. Verschillende keren kwamen ze op me af en begonnen ze nogmaals hun dansje of dialogen op te dreunen. Ik had het gevoel dat ze me echt niet wilden teleurstellen. Maar dat zou onmogelijk geweest zijn. Hoe de avond ook zou verlopen, ik was en ben nog steeds apetrots op hen. De show begon tegen 18 uur. Eerst was er een dankwoord voor de eregasten (Samy en Christy) en werden de prijzen voor de wedstrijden van de afgelopen weken uitgedeeld. En toen was het eindelijk aan ons. Wij waren halverwege de show aan de beurt. En ze hebben het werkelijk schitterend gedaan. Ik had tranen in mijn ogen aan het eind. Toen het over was kwamen ze ineens allemaal op me af voor een groepsknuffel. Een gevoel dat ik niet kan beschrijven. Machtig! Ook de rest van de show was een succes. De kinderen maakten geen tot zeer weinig fouten. Toen de show gedaan was wachtte me een verassing. Samy kroop op het podium en riep me bij zich. Toen werd ik voor de hele school geëerd. Dit doen ze door middel van een witte doek rond je hals te knopen. Een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant gloeide ik van de trots dat deze eer mij te beurt viel, maar aan de andere kant voelde het verkeerd aan. De leraressen hebben veel harder en langer dan mij gewerkt aan deze speciale dag. Zij verdienden deze eer nog meer dan ik. Ik probeerde hen dit uit te leggen maar ze legden me het zwijgen op. Het slagen van deze dag was meer dan voldoende als beloning. Deze vrouwen blijven me verbazen. Hierna begonnen de ouders naar huis te gaan. Wij (de leraressen en de leden van AREDS) bleven nog wat langer. Ons wachtte een heerlijk diner dat we verorberden in één van de klaslokalen. Ook had ik de gelegenheid om de echtgenoten van de leraressen eens te ontmoeten. Na alle verhalen die ik al gehoord heb, sommige minder mooi dan anderen, was het wat moeilijk voor mij om te glimlachen tegen sommige van die mannen. Maar ik had een ijzersterk pokerface. Ik was niet van plan om deze perfecte dag door hen te laten verpesten. Ik lag die avond tegen middernacht in mijn bed. Ik heb nog ongeveer een half uur nodig gehad om die sari uit te krijgen! Ik had mijn nachtrust nodig want de volgende dag zou er één zijn vol sport en dans.
Vrijdag 23 maart was het sportdag op AREDS. Alle kinderen die betrokken zijn bij het jeugdprogramma van AREDS waren welkom. Het begon om 09.30 aan de SWATE hall. Ik denk dat de voorbereidingen voor deze dag zeer vermoeiend moeten zijn geweest. Driehonderd kinderen op een leeftijd tussen de 10 en 16 jaar, allemaal opgewonden, die georganiseerd dienden te worden over de verschillende wedstrijden die plaatsvonden. Lopen, touwtrekken, stoelendans, waterflessen, Het was een druk programma. Ook de stafleden van AREDS deden mee, net als ik dus. Wreed plezant om met een hoop volwassenen de stoelendans te doen ze! Niet te doen hoe competitief sommige mensen kunnen zijn. Wij gingen over lijken om te winnen. Onder de middag was er gekookt voor de kinderen. Gigantische potten kokosnootrijst en sambacurry werden neergezet. Dan moesten we een manier vinden om al die kinderen eten te geven. Wat een chaos!!! Ik heb me ook bij de vrijwilligers gezet om rijst op te scheppen. Een stresserend werkje moet ik toegeven. Ik werk nu al bijna 7 jaar op een Belgisch speelplein, maar zon situatie had ik nog nooit meegemaakt. Een situatie die in mijn ogen zeer chaotisch overkwam, maar voor de vrijwilligers net heel overzichtelijk was. Zij werkten alles netjes af. In de namiddag was het tijd voor de zing- en danswedstrijd. Verschillende groepjes kinderen hadden een sketch voorbereid. Hier werden dan punten aan gegeven. Opnieuw een mooie show. De jongeren hier hebben een stuk minder schaamte dan de westerse jongeren. Er stonden daar 4 tienerjongens (14-16j) te shaken met hun heupen zonder enig spoor van schaamte. Dat zie ik de pubers van bij ons toch niet onmiddellijk doen. Allez, niet nuchter voor een publiek tenminste. Achteraf werden de prijzen uitgedeeld. Iedereen kreeg een certificaat van AREDS voor hun deelname en de winnaars van de wedstrijden kregen een setje kookpotten en een pakje kleurpotloden mee naar huis. Ze koppelen hier wel het nuttige aan het plezante. De dag werd besloten met een gezamenlijk lied. Wat een dag! Het jeugdwerk hier staat werkelijk een stuk verder dan ik ooit had kunnen denken. Ik merk dit ook wanneer ik aanwezig ben op de jeugdmeetingen in de dorpen. Kinderen worden hier aangemoedigd om reeds op vroege leeftijd geëngageerd te zijn in het dorpsgebeuren en hun directe omgeving. En ze doen dit met veel enthousiasme onder de schitterende begeleiding van de vrijwilligers van het cultural team.
Op één van deze jeugdmeetingen is deze week iets minder aangenaam gebeurd. Ik ging met Sundhill mee naar Kovakulam, een vrij groot dorp op een half uurtje rijden van AREDS. De meeting ging door op de trappen van de dorpstempel. Aangezien we wat te vroeg waren werden we eerst uitgenodigd bij Radjstan, één van de vrijwilligers van het cultural team. Daar kregen we koffie en papaja. Om 17 uur werden we op de vergadering verwacht. Toen we aan de trappen aankwamen zag ik er een man op liggen. Hij leek diep in slaap. Tijdens de vergadering begon hij vreemde bewegingen te maken en op een bepaald moment viel hij ineens vol op me! En toen rook ik het. Die kerel was straalbezopen en lag daar zijn roes uit te slapen. Sundhill, die me redde, legde me uit dat dit vrij frequent voorkomt. Alcoholisme is hier een groot probleem onder de mannen. Hij werd wakker en vanaf hij mij in het oog kreeg wou hij me de hele tijd aanraken. Radjstan en Sundhill hebben die kerel echt van me af moeten trekken en hem met een stevige duw moeten wegjagen. En niet opgeven hé! Het was zeer ongemakkelijk. Ik probeerde spelletjes te spelen met de kinderen, maar moest de hele tijd over mijn schouder kijken om die dronkenlap in het oog te houden. De kinderen schenen het gedrag van die man compleet normaal te vinden. Dat vind ik nog één van de meest verontrustende dingen. Dit soort gedrag wordt hier als normaal ervaren.
Gisteren was er een grote betoging in Karur. Wederom werd er geprotesteerd tegen het plaatsen van een nucleaire kerncentrale. Ik wou graag mee, maar Christy stond het geen van de studenten toe. Gelukkig maar. Christy en een aantal andere leden van AREDS zijn gisteren gearresteerd. Ze hebben zes uur op het politiekantoor moeten doorbrengen. Tegen vier deze morgen was ze eindelijk thuis. De strijd die deze mensen voeren is niet gemakkelijk. En de politiek is al even corrupt als de politie. Hier wordt zeer veel onder de tafel over en weer geschoven. Schandalig!
Nog een paar leuke details van de afgelopen week:
- We zijn voor de eerste keer gaan zwemmen in de rivier. ZALIG!
- Ik begin (eindelijk) wat kleur te krijgen.
- Ik heb een stuk of 20 tekeningen gekregen van de kinderen op de PLAYWAYschool
Het werk is hier nog niet gedaan. Nu het toneelstuk ten einde is, zal mijn focus nu volledig op de educatieve spelletjes komen te liggen. Ik heb nog twee weken voor de examens beginnen. Ik moet er het meeste uithalen. Zodat ik zoveel mogelijk informatie heb om te verwerken in Mei. Ook de voorbereidingen voor het zomerkamp van AREDS zijn begonnen. Ik geloof dat dit een paar zeer leuke dagen zullen worden. Ik ga me hier niet vervelen, zoveel is zeker.
Dit was het dan voor deze week. Hopelijk genieten jullie evenveel van deze verhalen, als ik ervan geniet om ze te beleven.
