Vandaag is het 8 Maart, wat gelijk staat aan de internationale vrouwendag. Voor AREDS één van de hoogtepunten van het jaar. Dit jaar zal het de 22ste keer zijn dat SWATE (Society for Women And Total Empowerment) een vrouwenmars organiseert door de straten van Karur. De voorbereidingen die hier aan voor zijn gekomen waren zeer uitputtend. Al de hele week was het op AREDS één en al bedrijvigheid. Alle leden van SWATE en AREDS zijn betrokken en zullen meelopen. De spandoeken en vlaggenstokken moesten gereed gemaakt worden, de hoofddoekjes moesten allemaal genaaid worden maar het grootste werk bestond uit het organiseren van de mars zelf. In het totaal zouden zon 2 à 3000 vrouwen meelopen in de mars. Deze zijn afkomstig uit meer dan 50 omliggende dorpen binnen het district Karur. De mars wordt opgedeeld in 5 themas en alle vrouwen dienen hun plaats te weten. Er moesten duidelijke afspraken gemaakt worden over de plaats van vertrek en aankomst. En vandaag was het dan zover. Wij, de zes buitenlandse studenten, zouden allemaal meelopen in de mars. Dit voornamelijk om AREDS te steunen maar ook omdat we aandachtstrekkers zijn. Ik maak er me geen illusies over. Soms worden we meegesleurd naar activiteiten puur en alleen om de aandacht van het publiek en de media te trekken. Af en toe is dit wat lastig, zo gebruikt worden als uithangbord, maar onze aanwezigheid kan soms een grote impact hebben. En we zijn hier tenslotte nog steeds om verandering teweeg te brengen. Christy bereidde ons in de auto voor op de pers. Ze raadde ons aan om te vermijden dat we ondervraagd werden. Mochten we toch niet kunnen ontsnappen moesten we de antwoorden zeer kort en bondig houden. Wij zijn studenten die een stage doen bij AREDS. Punt. Geen van ons heeft last gehad van de pers. Wel zijn we uitgebreid gefotografeerd. Maar dat gebeurd bijna altijd als we in een stad rondlopen. We vertrokken tegen half tien naar Karur waar de mars zou vertrekken tegen 11 uur. We zijn nu met zes studenten en we werden verspreid over de mars. Zoals ik al zei bestaat de mars uit vijf delen die symbool staan voor de vijf grote themas waar vandaag tegen geprotesteerd wordt: Zandmijnen (Door de zandontmijning van de laatste jaren is het natuurlijke evenwicht grondig verstoord. Veel landbouwers dragen hier de gevolgen van), recht voor vrouwen op landbezit (de meeste werkers op de velden zijn vrouwen maar zelf hebben ze geen recht op land), protest tegen de chantage van de elektriciteitsbedrijven, gelijke rechten voor vrouwen in het algemeen en het bannen van alcohol (De Indische overheid maakt de alcohol in Tamil Nadu zeer goedkoop. Veel mannen hebben een alcoholprobleem en mishandelen hun gezin onder invloed). Ik werd geplaatst in het alcoholprohibition gedeelte van de mars. Kon ik maar verwoorden wat ik vandaag allemaal gezien heb. 3000 vrouwen van alle leeftijden in saris met alle kleuren van de regenboog verzameld op de primitieve straten van Karur. De meeste van hen hadden zelfgemaakte spandoeken en vlaggen vast met de slogans van SWATE. Deze vlaggenstokken waren gemaakt van bananentakken! Om de themas te onderscheiden werden er autoriksjas met geluidsboxen tussen de vrouwen gezet waar luidkeels de slogans werden afgeroepen. De mars vertrok pas tegen half 12 en het zweet liep je van het lijf. Het is hier op het warmste moment van de dag ongeveer 37 graden. En bijna nergens schaduw om je te verbergen. Maar je bent niet alleen. Je staat daar te zweten met 3000 andere vrouwen en dat schept wel een band. Toen we eindelijk vertrokken was het een lawaai van jewelste. Overal moest het verkeer worden stil gelegd door de politievrouwen die de stoet begeleidden. Ik vond het symbolisch wel mooi dat het alleen politievrouwen waren die de mars begeleidden. Zeker als je weet wat deze vrouwen moeten doormaken. Van Christy heb ik gehoord dat deze vrouwen zeer vaak het slachtoffer worden van seksueel geweld. In de meeste gevallen zijn het hun eigen collegas die hen deze gruwel aandoen. Ergens protesteerden deze vrouwen dus met ons mee voor hun zeer harde en pijnlijke glazen plafon. Dus overal toeterende autos, roepende (en soms scheldende) mensen, loeiende koeien en geiten, Daar bovenop dan de slogans die luidkeels door alle 3000 vrouwen worden meegeroepen. Ik heb proberen mee te roepen maar de taal is nog steeds een struikelblok. Je werd snel meegesleept door de sfeer en het enthousiasme dat hier in de lucht hing, dus ik maar meebrullen (waarschijnlijk meer dan de helft fout) en die vrouwen maar lachen en me bedanken om mee te lopen. Allemaal komen ze op je af en wensen ze je een happy womensday . Wederom kwamen het gestaar en de eindeloze vragen al snel op me af, maar vandaag stoorde ik me er niet zo aan. Vandaag voelde ik me een deel van deze vrouwen. Ik kan me nog geen klein beetje voorstellen wat deze vrouwen al allemaal hebben meegemaakt in hun leven, maar ik vind het super dat ik vandaag een steentje heb kunnen bijdragen om hier in de toekomst verandering aan te brengen. De mars duurde ongeveer 2,5 uur. En na een tijd begon ik wel uit te zien naar het einde. Ik was zo rood als een kreeft en had precies gedoucht in mijn eigen zweet en stof. Verscheidene leden van AREDS liepen in mijn buurt en waren meer dan bereid om mijn vragen over de mars te beantwoorden. Een zeer leerrijke dag dus. De Internationale Vrouwendag bestaat al zon goede 100 jaar waarvan SWATE en AREDS al 22 jaar deze mars organiseren. De resultaten zijn er, ze komen pas op lange termijn (jaren) maar ze zijn er wel. Hier gaat het om het langzaam maar zeker opbouwen van een nieuwe mentaliteit. Want vooraleer er verandering kan komen, moet eerst het denken van de mensen veranderen. Deze vrouwen moeten eerst zelf geloven dat ze recht hebben op meer, voor ze kunnen hopen op meer. Aan het einde van de mars deed het cultural team van AREDS een voorstelling. Wat een ambiance! Daar midden in Karur begon dit team ineens op hun drums te slaan en te dansen op straat. Ook al was ik vermoeid, ik heb daar toch serieus staan meeshaken met de rest. Je kon gewoon niet stil blijven staan! Na de voorstelling was er nog een toespraak van Christy. Ineens was het stil. Iedereen hing aan haar lippen. Zij is de geest van verandering. Al heel haar leven vecht zij voor de rechten van vrouwen binnen Tamil Nadu. Ik voelde me zo vereerd dat ik deel kon uitmaken van dit speciale moment. Hierna gingen de vrouwen elk hun eigen weg. Samy en Christy hadden nog een verassing voor de studenten. We werden getrakteerd op een heerlijke maaltijd in één van de hotels van Karur. We werden in een goed geaircode ruimte gezet en verwend met de heerlijkste spijzen. Daar konden we ook eens klinken op het goede verloop van de mars en op het succes ervan. Ik kon zien dat Christy gelukkig was. En dat was heel mooi om zien, ze heeft hier namelijk zoveel energie en werk ingestoken. Toen was het tijd om terug naar huis te gaan. Ik denk dat ik heel goed ga slapen vannacht.
Afgelopen Zondag werd ik samen met de Vlaamse studenten ook uitgenodigd door Radjaseeger en zijn vrouw Lakshmi. Zij zijn beide stafleden van AREDS en hadden ons bij hun thuis in Pouliur uitgenodigd. We besloten om te wandelen en dat was een kleine vergissing. We hebben er ongeveer 1,5 uur over gedaan! Maar eens we bij hen waren werden we zalig ontvangen. Ze hebben twee dochters, Anushia en Swasia, die 18 en 12 jaar oud zijn. Dit is echt een prachtig gezin. Radjaseeger en Lakshmi hebben een gearrangeerd huwelijk maar hebben ongelooflijke chance gehad. Je kan onmiddellijk zien dat ze elkaar echt graag zien en ze adoreren hun dochters. Deze worden opgevoed met de spirit van AREDS. Allebei zijn ze niet op hun mondje gevallen en hebben ze ambities om universitaire studies te doen. Dit met de volledige steun van hun beide ouders. De meisjes waren gefascineerd door mijn blanke handen en vroegen of ze ze mochten versieren met henna. Uiteraard had ik daar geen probleem mee. Wat een prachtige handen heb ik nu. Ongelooflijk dat ze met henna zon gedetailleerde kunstwerken op je handen kunnen zetten. Dit zal er ongeveer tien dagen opblijven. Het was een zalige dag en ik ging met een licht hart naar huis.
Afgelopen Dinsdag ben ik ook een eerste keer gaan shoppen in Karur. Tijdens één van de weinige vrije momenten die we met de studenten hadden. Naast noodzakelijke benodigdheden (toiletpapier, shampoo, koekjes) heb ik ook een paar schitterende smaragdgroene oorbellen en twee zilveren enkelbandjes gekocht. Ik wou ook een teenring kopen maar deze zijn blijkbaar alleen toegelaten aan getrouwde vrouwen. Toen ik de volgende dag op de PLAYWAYschool verscheen waren de leraressen zeer tevreden. Ik begin meer en meer op een Indische te lijken. Ze hebben Woensdag ook mijn maten genomen voor mijn eerste sari. Zij gaan er een voor me maken tegen het schoolfeest. Dan dragen ze allemaal dezelfde sari. Mijn project op de school verloopt goed. Één van de leraressen liet me weten dat ze de spelletjes van vorige week al had gebruikt in haar lessen. Schitterend! Dit wil zeggen dat ze bereid zijn om deze nieuwe manier van werken te accepteren. Mijn favoriete moment van de dag zijn de repetities voor het Engelse schooltoneel. Mijn acteurs zijn zalig! Ze hebben hier zeer expressieve gezichten en totaal geen gene om zich volledig in hun rol in te leven. Volgende week beginnen we aan het maken van de kostuums. Dat gaat nog een uitdaging worden door de beperkte middelen en tijd, maar met wat organisatie zal het wel lukken.
Nog een paar dingen van de afgelopen dagen:
- Ik heb mijn nachtkleed gekregen van het SWATE naaiatelier. Ze maken deze hier zeer groot en ik ben nog steeds op zoek naar het Russisch circus dat er ergens in moet zitten.
- Ik heb een pot Nutella gevonden in de winkel in Karur!!!!!
- Ik heb vriendschap gesloten met de spinnen in mijn kamer. Sinds ik gemerkt heb dat er veel muggenlijken in hun webben hangen, heb ik deze diertjes in mijn hart gesloten.
- Er is een nest puppys geboren in het dorp en ze zijn werkelijk uberschattig!
- Ik ben op een heerlijke fruitmarkt in Karur geweest waar ik de lekkerste druiven ter wereld heb gevonden.
- De kinderen van de PLAYWAYschool zijn verzot van het liedje If you re happy and you know it
- Ik voor de eerste keer kennis heb gemaakt met Korianderrijst, HEERLIJK!
Een paar dingen die mijn mond doen openvallen:
- Er hangen hier plastic zakken in de bomen. Bij navraag ben ik erachter gekomen dat hier de placentas van de dieren in worden gestoken. Ze hangen deze in de bomen om te vermijden dat de honden eraan zitten.
-Ik wou mijn afval ergens kwijt en kreeg van Ambiga lucifers. Het is hier de gewoonte om je afval op te branden in de tuin. Dit moet wel s morgens vroeg gebeuren.
- Een man die zijn vrouw publiek een mep verkocht waar je in de westerse wereld nooit mee weg zou komen. Je voelt je zeer machteloos maar wij mogen hier echt niet tussen komen. Een echte schande!
- Mannen die hand in hand lopen. Vrienden nemen elkaar hier soms heel intiem vast. Aan de ene kant mag je publiek geen emoties tonen, maar aan de anderen kant heb je dit dan weer!
Wat een week, wat een land en wat een avontuur. De scherpe kantjes van India worden met de dag duidelijker maar worden wel verzacht door de mensen en hun prachtige cultuur.
Maar je bent niet alleen. Je staat daar te zweten met 3000 andere vrouwen en dat schept wel een band. Toen we eindelijk vertrokken was het een lawaai van jewelste. Overal moest het verkeer worden stil gelegd door de politievrouwen die de stoet begeleidden. Ik vond het symbolisch wel mooi dat het alleen politievrouwen waren die de mars begeleidden. Zeker als je weet wat deze vrouwen moeten doormaken. Van Christy heb ik gehoord dat deze vrouwen zeer vaak het slachtoffer worden van seksueel geweld. In de meeste gevallen zijn het hun eigen collegas die hen deze gruwel aandoen. Ergens protesteerden deze vrouwen dus met ons mee voor hun zeer harde en pijnlijke glazen plafon. Dus overal toeterende autos, roepende (en soms scheldende) mensen, loeiende koeien en geiten,
Daar bovenop dan de slogans die luidkeels door alle 3000 vrouwen worden meegeroepen. Ik heb proberen mee te roepen maar de taal is nog steeds een struikelblok. Je werd snel meegesleept door de sfeer en het enthousiasme dat hier in de lucht hing, dus ik maar meebrullen (waarschijnlijk meer dan de helft fout) en die vrouwen maar lachen en me bedanken om mee te lopen. Allemaal komen ze op je af en wensen ze je een happy womensday . Wederom kwamen het gestaar en de eindeloze vragen al snel op me af, maar vandaag stoorde ik me er niet zo aan. Vandaag voelde ik me een deel van deze vrouwen. Ik kan me nog geen klein beetje voorstellen wat deze vrouwen al allemaal hebben meegemaakt in hun leven, maar ik vind het super dat ik vandaag een steentje heb kunnen bijdragen om hier in de toekomst verandering aan te brengen. De mars duurde ongeveer 2,5 uur. En na een tijd begon ik wel uit te zien naar het einde. Ik was zo rood als een kreeft en had precies gedoucht in mijn eigen zweet en stof. Verscheidene leden van AREDS liepen in mijn buurt en waren meer dan bereid om mijn vragen over de mars te beantwoorden. Een zeer leerrijke dag dus. De Internationale Vrouwendag bestaat al zon goede 100 jaar waarvan SWATE en AREDS al 22 jaar deze mars organiseren. De resultaten zijn er, ze komen pas op lange termijn (jaren) maar ze zijn er wel. Hier gaat het om het langzaam maar zeker opbouwen van een nieuwe mentaliteit. Want vooraleer er verandering kan komen, moet eerst het denken van de mensen veranderen. Deze vrouwen moeten eerst zelf geloven dat ze recht hebben op meer, voor ze kunnen hopen op meer. Aan het einde van de mars deed het cultural team van AREDS een voorstelling. Wat een ambiance! Daar midden in Karur begon dit team ineens op hun drums te slaan en te dansen op straat. Ook al was ik vermoeid, ik heb daar toch serieus staan meeshaken met de rest. Je kon gewoon niet stil blijven staan! Na de voorstelling was er nog een toespraak van Christy. Ineens was het stil. Iedereen hing aan haar lippen. Zij is de geest van verandering. Al heel haar leven vecht zij voor de rechten van vrouwen binnen Tamil Nadu. Ik voelde me zo vereerd dat ik deel kon uitmaken van dit speciale moment. Hierna gingen de vrouwen elk hun eigen weg. Samy en Christy hadden nog een verassing voor de studenten. We werden getrakteerd op een heerlijke maaltijd in één van de hotels van Karur. We werden in een goed geaircode ruimte gezet en verwend met de heerlijkste spijzen. Daar konden we ook eens klinken op het goede verloop van de mars en op het succes ervan. Ik kon zien dat Christy gelukkig was. En dat was heel mooi om zien, ze heeft hier namelijk zoveel energie en werk ingestoken. Toen was het tijd om terug naar huis te gaan. Ik denk dat ik heel goed ga slapen vannacht. 
Ze hebben twee dochters, Anushia en Swasia, die 18 en 12 jaar oud zijn. Dit is echt een prachtig gezin. Radjaseeger en Lakshmi hebben een gearrangeerd huwelijk maar hebben ongelooflijke chance gehad. Je kan onmiddellijk zien dat ze elkaar echt graag zien en ze adoreren hun dochters. Deze worden opgevoed met de spirit van AREDS. Allebei zijn ze niet op hun mondje gevallen en hebben ze ambities om universitaire studies te doen. Dit met de volledige steun van hun beide ouders. De meisjes waren gefascineerd door mijn blanke handen en vroegen of ze ze mochten versieren met henna. Uiteraard had ik daar geen probleem mee. Wat een prachtige handen heb ik nu. Ongelooflijk dat ze met henna zon gedetailleerde kunstwerken op je handen kunnen zetten. Dit zal er ongeveer tien dagen opblijven. Het was een zalige dag en ik ging met een licht hart naar huis. 
