Al sinds de eerste nacht dat ik hier ben aangekomen, heeft er me iets dwars gezeten. Nu niet zozeer dwars, maar wel zeker wakker gehouden. De mysterieuze geluiden die de Indische nachten met zich meebrengen. Het is hier nooit stil. Overdag is de omgeving gevuld met de geluiden van koeien, auto’s, geiten, spelende kinderen, eenden, kippen, varkens, fietsbellen, televisies, tractors, … Je zou dan verwachten dat vanaf de avond valt, het geluid wat zou minderen. Reken er maar niet teveel op. ‘S nachts is er hier evenveel leven (en lawaai) als overdag. Maar deze geluiden zijn niet altijd even gemakkelijk te herkennen. En ik, nieuwsgierig als ik ben, wil perse weten wat elk geluid is. Er zijn er drie die me veel tijd hebben gekost, maar ik heb ze eindelijk geïdentificeerd. Het eerste geluid was een soort van vogel die fluit. Maar die fluit is een combinatie van een grom en een snurkend iets. Ik dacht dat het een varken was of iets uit dezelfde familie. Tot ik op een morgen oog in oog stond met de vogel. Een piepklein roodzwart vogeltje dat het geluid maakt van een varken! Ongelooflijk gewoon.  Het tweede geluid was een soort van tikkend geluid dat me deed denken aan een smederij. Alsof er iemand onder mijn raam met een hamer op een aambeeld aan het slaan was. En ik bleek er niet teveel naast te zitten. De buurman scherpt zijn mes op een steen. Dit door erop te slaan. Waarom de buurman de nood voelt om dit te beginnen doen om vijf uur in de ochtend, blijft wel nog een raadsel. En dan het derde geluid. Dat verdomde geluid dat me elke nacht en overdag zo ongelooflijk stoort, dat hou je niet voor mogelijk. Het begon de eerste nacht dat ik hier was. In het midden van de nacht begon het. Een geluid dat doet denken aan een zwaaiende, verroeste schommel. Een luid krakend en piepend geluid dat al het haar op mijn armen recht overeind doet staan. En ik maar zoeken naar de bron. Maar nergens in de buurt kon ik een schommel of iets dergelijks vinden dat dit vreemde geluid kon verklaren. En dan op een dag loop ik er letterlijk tegen. We waren een wandelingetje aan het doen door het dorp en we passeerden een ganzenhoeder en zijn troep ganzen. Het was het gekwaak van die ganzen! Die stomme vogels hebben me al nachten uit mijn slaap gehouden. Ik hoopte dat eens ik wist wat het geluid was, ik ermee zou kunnen leven op de een of andere manier. Goh… laten we zeggen dat ik er nog niet volledig ben. Gelukkig zijn er nog een heel aantal andere geluiden die de ‘schommelganzen’ (mijn naam voor hen) wat naar de achtergrond dringen. Vorig weekend begon er in het midden van de nacht ineens luide Tamil muziek te spelen. De volgende ochtend legden ze me uit dat dit de gewoonte is wanneer er iemand is overleden. Dan spelen ze vanaf het moment van zijn sterven tot aan het moment dat zijn lichaam wordt verplaats (drie dagen later!) zijn favoriete muziek. Dus de volgende drie dagen was het precies feest in het dorp. Hier rouwen ze op een speciale manier. Men gelooft hier in reïncarnatie, een volgend leven waar je de kans krijgt om de fouten uit het vorige leven goed te maken. Dus aan de ene kant rouwen ze om het verlies van een leven en aan de andere kant vieren ze het begin van een volgend leven. De feestactiviteiten werden wel even verstoord door een ruzie. Van op het terras konden we het horen en zien. De familie en schoonfamilie van de man die overleden was waren heftig ruzie aan het maken over zijn bezittingen. Dat is dan toch een factor die in veel culturen terug komt. Ruzie maken om geld en bezittingen. Terwijl men elkaar zou moeten steunen bij dit verlies, zijn ze ruzie aan het maken om materiële zaken.

Zondag hadden we een leuke dag voor de boeg. Vandaag ging de tekenwedstrijd van de student movements van AREDS door. Dit in het trainingscentrum van AREDS dat op 45 minuten fietsen van Katalai ligt. De deelnemers bestonden uit kinderen uit de dorpen waar de jeugdmeetingen doorgaan. Ik had dus de meeste deelnemers al eens ontmoet. Het materiaal werd voorzien door AREDS. De kinderen hadden anderhalf uur om een tekening te maken rond één van de vier opgegeven thema’s: Kinderrechten, vervuilende fabrieken, wat wil ik veranderen aan de toekomst en mijn mogelijkheden. Op deze manier zijn ze op een leuke manier bezig rond deze thema’s. De winnaar zal gekozen worden door de dorpelingen zelf. Na de wedstrijd worden de tekeningen opgehangen en mogen de mensen van buiten naar binnen om te komen kijken en beoordelen. De tekening met de meeste sterren wint. Ik zelf heb ook een tekening gemaakt maar ik heb er niet zoveel van gebakken. Mijn tekening verging in het niets bij de tekeningen van de kinderen. Ongelooflijk gewoon! Er zitten hier echte talenten bijeen. De dag werd besloten met een paar spelletjes. Ik kan echt geen nee zeggen hé. En die kinderen weten dat al volgens mij. Akka please, please show us a game! En dan met zo’n koddig gezichtje erbij. Ik smolt gewoon.

Het was blijkbaar een week vol wedstrijden. Ook op de PLAYWAYschool was dit het geval. Er was deze week een schrijfwedstrijd en een memoriewedstrijd. Bij de schrijfwedstrijd moeten de kinderen een Tamil en Engelse tekst zo mooi mogelijk overschrijven. Voor de memoriewedstrijd dienen ze een tekst uit het hoofd te leren en dan voor te dragen voor de hele school. Hier was ik geen voorstander van. De meeste jonge kinderen hebben geen idee waar ze het over hebben en rammelen als een robot de tekst af. Maar ze zijn oh zo schattig! Sommige van die kinderen zou ik gewoon willen inpakken en opeten! Zo ongelooflijk cute gewoon! Mijn eigen project op de school verloopt goed. Zowel de kinderen als de leerkrachten reageren zeer enthousiast op mijn educatieve spelletjes en de nieuwe methodieken die ik introduceer. In de namiddag oefenen we dan voor het toneeltje voor het schoolfeest. We wisselen toneel af met knutselworkshops waarbij ze dan hun eigen kostuums in elkaar steken. De materialen waar we over beschikken zijn wel zeer beperkt. Maar ze zijn creatief genoeg en gebruiken zoveel mogelijk natuurlijke elementen (pauwveren, bananenblaren, pannstof, bloemen,…) Ik geloof dat ons toneeltje een groot succes gaat zijn. Het verhaal zal worden voorgelezen in het Tamil maar de dialogen gebeuren in het Engels. Op deze manier kunnen de ouders het verhaal volgen en trainen de kinderen hun Engelse uitspraak.

De volgende week gaat het zeer druk worden. Op Donderdag 8 maart is het wereld vrouwendag. Op deze dag gaat er een grote optocht door in Karur rond de rechten van de vrouw. Alle studenten en leden van AREDS gaan hierin mee lopen. En de voorbereidingen zijn hier volop aan de gang. Hiernaast ben ik drie dagen op de PLAYWAYschool en tijdens de weekends op de theaterschool. Ik zal mijn agenda goed moeten bijhouden wil ik niets uit het oog verliezen.

Nog een paar details van de afgelopen week:

- Ik heb mijn bus naar de PLAYWAYschool voor een eerste keer gemist. Gelukkig wou Raja me naar de school rijden.

- Ik heb voor de eerste keer geld afgehaald in Pouliur. Alles werkt perfect.

- Ik heb twee armbanden cadeau gekregen van Lakshmi!!!!

- Ik begin meer en meer een fan te worden van de Tamil films

- De temperatuur kruipt hier elke dag wat meer naar omhoog en je hebt een permanente laag zweet en stof op je huid.

- Ik heb zo een dikke laag eelt op mijn voeten dat ik mijn schoenen bijna niet meer hoef aan te doen

Wat irriteert me wat in India:

- Mannen die op de openbare weg even hun behoefte beginnen te doen. Geen schaamte!

- Vrouwen die me porren en betasten in de bus. Nieuwsgierigheid begrijp ik, maar er zijn grenzen hé

- Die verdomde schommelganzen die me uit mijn slaap houden

Het was weer een zalige week. Ik begin meer en meer het gevoel te krijgen dat ik hier mijn plaats vind. Een echte Indiër zal ik nooit worden, maar ik ben op weg naar een Twilight zone tussen twee werelden. Nog één laatste ding, ik heb deze week een grapje uitgehaald met mijn staargroupies in Pouliur. Wanneer ik naar de PLAYWAYschool ga moet ik ‘s ochtends altijd 45 minuten wachten in Pouliur. En de mensen maar staren en wijzen en subtiel dichterbij komen, alhoewel subtiel??? Gisteren was ik weer aan het wachten en werd ik het gestaar even echt beu. Dus legde ik mijn hoofd in mijn nek en begon boven me naar een bepaald punt te kijken met een zeer verbaasde blik. In een mum van tijd zag ik dat al mijn groupies ook naar boven stonden te kijken, duidelijk op zoek naar het geheimzinnige object naar wat ik aan het kijken was. HILARISCH!!!!!

Dikke kussen mensen! En tot binnen een week xxx lana

03-03-2012 om 06:47 geschreven door Lana