Het is me weer een week geweest! Ik geloof dat ik hier ‘s avonds nog nooit in mijn bed ben gekropen, zonder te beseffen dat ik die dag weer eens iets nieuws heb gezien.

Laat ik eerst beginnen met het doorbreken van een paar Indische clichébeelden. Zo denken de meeste westerlingen dat wanneer een koe/os zich hier op straat neerzet, het hele verkeer stilvalt en de mensen geduldig zullen wachten tot dat beest zelf beslist om weer recht te staan. Zo is het echt niet. Vier dagen geleden zat ik achterop de brommer bij Sundhil, op weg naar één van de jeugdvergaderingen in één van de omliggende dorpen. En jawel, ineens maakt er zich daar midden op de weg, een koe het zich gemakkelijk. Ik dacht dat we zouden stoppen en moeten wachten. Niets is minder waar. Onmiddellijk schoot er drie man op dat beest af en begonnen ze hem te duwen, te porren en te slaan om hem weer recht te krijgen. Ondertussen begint elke auto/brommer/fiets die moet wachten ook nog eens fanatiek op zijn toeter te duwen. Wat een chaos, wat een lawaai! Het verbaasd me dat die koe daar niet ter plaatse een hartaanval kreeg.  Het is zeker waar dat de er een groot respect voor de dieren is, dit omdat de mensen zich bewust zijn van hun waarde. Een koe of een geit betekend een ware schat voor een doorsnee Indisch gezin. Het is ook één van de meest gebruikte ruilmiddelen op de boerenmarkten. Maar om het verkeer voor hen stil te leggen, nee zover gaan ze niet. Nog een grappig detail: De hoorns van de koeien zijn geverfd in de meest bizarre kleuren! Ze doen dit om twee redenen. Enerzijds om hun eigen koeien te kunnen onderscheiden van anderen en anderzijds heeft het ook een spirituele betekenis. Probeer het je voor te stellen. Een witte koe met knalblauwe of knaloranje horens. Hilarisch gewoon!

Een mindere ervaring deze week was mijn eerste bezoek aan de dokter. En laat ik jullie onmiddellijk gerust stellen, er is niets met me aan de hand. Ik moest mijn tweede spuit krijgen voor Japanse enfylitis of zo. En er was een probleem met de naald. Voor een nieuwe naald moesten we helemaal naar Karur. Dus op een avond, tegen acht uur vertrokken we. Raya, de chauffeur van AREDS bracht me. Ergens in het midden van Karur stopt hij de wagen en stappen we uit. Hij loods me door een wirwar van straatjes en stapt uiteindelijk binnen in een gebouw waarvan je bij ons nooit of te nimmer zou durven denken dat dit een medisch centrum is. Christy is blijkbaar bevriend met de hoofddokteres daar, vandaar de keuze voor deze plaats. We zetten ons neer in een volle wachtzaal. Door mijn huidskleur en connectie met AREDS ben ik zeer snel aan de beurt. Het voelt ongemakkelijk om al deze mensen voor te gaan, simpelweg door mijn voorkomen. Maar de dokteres verzekerd me dat het niet lang zal duren en dat het dus niet zoveel kwaad kan. We stappen door de deur die de wachtzaal scheidt van de dokters en het volgende moment hoor ik een vrouw schreeuwen. In de gang staan vier vrouwen, waarvan er één overduidelijk zwanger is en aan het bevallen is. De andere vrouwen staan rond haar en ondersteunen haar. De dokteres trekt me mee achter een gordijn. Daar staat een ijzeren tafel met twee voetsteunen. Zo een tafel waar vrouwen dus op bevallen. Blijkbaar was dit een centrum dat gespecialiseerd was in bevallingen. Maar zo verschrikkelijk primitief! Het stonk daar en ik zag de beesten gewoon over de grond kruipen! Moester er hier vrouwen bevallen? Het leek me te absurd voor woorden. De dokteres verteld me dat ik op de tafel moet gaan liggen. Een zeer vreemde en onaangename ervaring. Je ligt daar op een zeer primitieve bevallingstafel, met je broek op je enkels terwijl er in de aansluitende ruimte een vrouw aan het schreeuwen is vanwege haar bevalling. Ik was blij dat ik daar weg was. Dit zijn delen van India die hard aankomen bij mij. Aan de andere kant bevallen er in dat centrum dagelijks vrouwen en komen veel kinderen er gezond ter wereld. Deze mensen hebben echt leren roeien met de spanen die ze hebben.

Sinds één week ben ik officieel aan de slag op de PLAYWAYschool. Mijn agenda houdt hier twee specifieke projecten in:

1. Schrijven en regiseren van het schooltoneel voor het schoolfeest. We gaan het sprookje van de dansende lelies gebruiken. Het zal een toneeltje vol muziek en dans zijn.

2. Introduceren van een Play systeem. Het plan is om elk van de leraressen en hun klas eenmaal per week een uur bij mij te hebben. Dan zal ik educatieve spelletjes introduceren. Op deze manier kan ik zien welke methodieken het meest werken bij welke leeftijdsgroep. En kan ik de leraressen wat leren over het spelend leren. Tegen de zomervakantie, die begint hier op 20 april, hoop ik voldoende informatie te hebben. Tijdens de vakantie kan ik deze dan bundelen en bij aanvang van het nieuwe schooljaar, 1 juni, kunnen we deze dan introduceren binnen de lessen.

Naast mijn werk op de PLAYWAYschool ben ik ook ingeschakeld als animator op de theaterschool tijdens de weekends. Ook hier hopen ze dat ik een aantal niewe methodieken kan introduceren. Ook de voorbereidingen voor het zomerkamp van AREDS, dat doorgaat met de kinderen van de theaterschool, zullen de volgende weken van start gaan. Het is ook de bedoeling dat ik meega met dit kamp. Ik kijk er al naar uit! Ook de maandelijkse jeugdmeetingen zal ik blijven bijwonen. Dit meer om een informatieve reden. Ik wil graag leren van deze kinderen en de vrijwilligers die hen begeleiden. Voor het moment ziet mijn weekplanning er dus als volgt uit:

Maandag: Playway

Dinsdag: AREDS

Woensdag: Playway

Donderdag: AREDS

Vrijdag: Playway

Zaterdag en Zondag : theaterschool

Op Dinsdag en Woensdag verwerk ik de gegevens van de dag ervoor.

Mijn reis naar de school is ook een waar avontuur. Ik heb het nu al een aantal keer gedaan, maar wennen is toch moeilijk. Ik vertrek per fiets vanuit AREDS om half zeven. Ik fiets naar de mainroad, stal mijn fiets en wacht op de bus richting Pouliur. Rond dit tijdstip zitten alle bussen echt stampvol. Hier is een bus pas vol wanneer er niemand nog kan bewegen. De regel is ook dat vrouwen in het voorste deel van de bus zitten en de mannen in het achterste deel. Dit is wel niet steeds mogelijk door de grote aantallen die er op de bus zitten. Elke bus heeft ook twee televisietoestellen waarop de hele tijd Tamil films aan het spelen zijn. Hoe bizar is dit land toch! Er is geen geld voor een deftig opruimsysteem voor de straten, maar wel geld voor in iedere bus twee televisietoestellen te plaatsen! Bart vertelde me dat deze toestellen geschonken zijn door de overheid. Tja... wat kan ik nog meer zeggen hé.  In Pouliur moet ik wachten tot 08.15. Dan zet ik me gezellig aan de kant van de weg met een koffietje uit één van de vele kraampjes die je hier kan vinden. Een koffie kost 8 roepie (0.12 euro). Mijn bushalte is dezelfde als die van de collegebus richting Coimbatore. Veel studenten stappen op me af en knopen een gesprek met me aan. Voor hen is dit de uitgelezen kans om hun engels eens te oefenen. De meesten van hen studeren Polytechnics. En daar kan je later in India heel veel kanten mee uit. Om 08.15 neem ik de bus naar Pothurampatti. Hier moet ik een uur op zitten. En wederom zit die bus elke keer weer stampvol! Ik heb zelfs al half uit de bus gehangen, me vast houdend aan het portier! Gelukkig dat een paar mannen mijn ongemak zagen en me hielpen om aan boord te blijven. Het is ook al eens gebeurd dat de bus ineens stilvalt. Dan stapt iedereen uit en beginnen ze te prutsen aan de bus. Stel het je voor, dertig man (minstens) die allemaal commentaar aan het geven zijn op wat er aan de hand zou kunnen zijn. En dan heb je ook nog eens het continue staren. Mensen die aan me voelen of een gesprek trachten te starten. Soms zou je hier echt onzichtbaar willen zijn. Met veel geluk ben ik op de school tegen twintig na negen. De terugweg is een stuk aangenamer, doordat de bussen niet zo vol zijn. Ik ben ‘s avonds terug op AREDS tegen zes uur ongeveer. Lange dagen, maar het is het absoluut waard. Deze kinderen zijn zo knotsgek, dat hou je niet voor mogelijk. Tijdens de toneellessen lach ik me kapot. De gezichten die ze hier kunnen trekken, of de tuimelingen die ze kunnen maken…

Deze week heb ik de kinderen van mijn buurt ook eens ten volle leren kennen. Tijana, één van de andere studentes, geeft wekelijks bijles in het dorp. Ze nodigde me uit om afgelopen Zondag eens mee te gaan. Het duurt zo’n twee uurtjes en gaat door in het huis van de lerares Irene. Toen ik deze vrouw bezig zag heb ik toch een paar keer moeten slikken. Ze slaat op de kinderen met een stok, roept en scheld op hen en ik heb het gevoel dat deze bijlessen niet zoveel waard zijn. Ik hoorde van Christy dat dit geen project van AREDS is en dat ze hier eigenlijk wat tegen zijn. De kinderen die hier aan meedoen, moeten betalen voor een povere kwaliteit. Tijana heeft zich hiervoor opgegeven om Irene een plezier te doen. Ik denk niet dat ik opnieuw mee zal gaan. Maar ik heb hierdoor wel de kinderen van Renganathapuram eens beter leren kennen. Nu kan ik ‘s avonds buiten komen en zelf spelletjes met hen spelen. Maar ik zal niet meer meegaan naar Irene.

Wat heb ik deze week nog gezien:

- Mijn eerste slang! En die zat op het WC van de PLAYWAYschool!

- Een gezin met vier kinderen die allemaal op één brommertje pasten!

- De oogst van de rijstvelden is begonnen. Overal zijn er mensen aan het werk en dragen ze ‘s avonds de oogst op hun hoofd naar huis.

- Een huwelijk! Ik heb het gezien langs buiten. Het was daar precies kerstmis. Overal lichtjes in alle mogelijke kleuren.

- Een dansritueel ter ere van de godin Parvatti. Dit gebeurd om het begin van de oogst in te wijden.

Wat mij lichtjes begint te irriteren aan India:

- Het constante gestaar van de mensen

- Het internet en elektriciteit dat echt onmogelijk begint te worden

- De insecten! Overal zitten ze en komen ze tevoorschijn op de meest onmogelijke momenten.

Ik ben moe, mijn lichaam doet pijn maar ik kruip hier ‘s avonds gelukkig in mijn bed. Ik kan het soms nog niet geloven dat ik hier werkelijk ben. Het is hier een omgekeerde wereld. In België droomde ik van India. En nu hier in India droom ik van België maar doe ik mijn ogen open in India! Zalig, toch?

Veel liefs en warme groeten!

Lana

22-02-2012 om 05:40 geschreven door Lana