Halleluja, ik ben weer online . Het heeft me wel wat moeite gekost en het gaat echt wel heel traag, maar hier ben ik weer. Nu aangekomen aan dag zes in India. Ik ben er zeker van dat ik me deze reis voor de rest van mijn leven zal herineren. Maar laat ik beginnen bij het begin. Woensdag 01/02/2012 ben ik dus in het ijskoude Belgie op het vliegtuig gestapt. Na een licht turbulente vlucht kwam ik uiteindelijk met 10 minuten vertraging aan in Chennai. Plaatselijke tijd 00.30 met een aangename temperatuur van 26 graden. Al mijn bagage heeft de reis overleefd, een eerste check op mijn lijstje Een keer buiten de luchthaven begint mijn eerste gevecht met de taxichauffeurs. Ze vliegen met tien op je af en trachten je al trekkend in hun auto te krijgen. En als ik trekken zeg, bedoel ik ook letterlijk trekken. Ik heb het advies van Indira opgevolgd en ben rechtreeks naar 'Fast Track Taxi' gelopen. Eens de andere chauffeurs merkten dat ik bezet was, richtten ze hun pijlen op de volgende hulpeloze toeristen. Tegen twee uur stond ik aan Sharmila's appartement. Haar heb ik leren kennen via Indira, het zijn zussen. Met een warme glimlach en een eerste lekkere tas Chai kon ik die avond eindelijk in mijn bed kruipen. De volgende ochtend en dag kon ik goed uitrusten. Dit deed ik met een lekkere kop koffie op het terras van Sharmila's appartement dat op de zevende verdieping ligt en me dus een zicht gunt van bijna heel Chennai. Ik zie zelf de zee! De temperatuur wordt getemperd door een zeebriesje. Tegen 15uur is Sharmila terug van haar werk en kunnen we wat kletsen. Zij belt voor mij naar AREDS en we maken de laatste afspraken voor de volgende morgen in Karur.
Mijn bus naar Karur vertrekt om 22h. Het is aan de andere kant van Chennai dus ik vertrek al om half negen. Het is trouwseizoen waardoor alle taxi's bezet zijn. Ik neem dan maar een autoriksja. Kleine gele mobilletjes waar je mee door het verkeer zigzagt. Ik heb een voorstel voor de mensen van disneyworld. Een voorstel voor een nieuwe rollercoaster genaamd 'The Indian Ride': Kleine gele karretjes zonder veiligheidsgordels. Deze vlammen dan aan een hoge snelheid over de straten, glippen langs bussen en doen de meest baanbrekende toeren om je zo snel mogelijk op je bestemming te krijgen. Hiernaast valt het karretje dan ook nog eens om de zoveel tijd stil waarnaar er honden en mannen in je karretje aan je komen voelen en ruiken. De meest indrukwekkende en angstaanjagende rit van mijn leven. Mijn gedachten gingen als volgt: Nee, niet doen. Daar past ge toch nooit... Nee Wacht! Amai das gelukt? Wat gaat hij doen? Helaba, neen nee dat kan niet, nee niet doen! De adrenaline pompt door heel je lijf. Na een helse 70 minuten kom ik aan in Koyambedu, de busstand van de KPN travels. Ik heb de bus gevonden en kan weer eventjes gerust zijn. Ik hou wel mijn dikke Ierlandpull aan. De mannenogen plakken in de bus letterlijk aan me. Gelukkig zit ik naast een vrouw die het blijkbaar op zich heeft genomen mij wat te beschermen. Wanneer de mannen achter me wat te opdringerig worden draait ze zich fel om en maakt een scherpe opmerking in het Tamil. Wat het was weet ik niet, maar de mannen zwijgen wel de rest van de rit. De busrit is een slaaploze. Dit door mijn oncomfortabele stoel, maar ook door de prachtige beelden en landschappen die we passeren op de weg naar Karur. Ik kijk mijn ogen uit!
Vrijdagochtend 06.30 Ik schiet wakker. Heb ik dan toch wat kunnen slapen op de bus? Ik kijk uit het raam en wat een schok. Het stedelijke uitzicht heeft plaats gemaakt voor eindeloze rijstvlaktes, palmbomen, geiten, marktjes, zandweggetjes,... Bovendien komt de zon net op. Een kleurenpallet dat onbetaalbaar is verschijnd voor me. We rijden Karur in en stoppen op één van de weinige stenen wegen. Ik stap uit en onmiddelijk ben ik omsingeld door taxichauffeurs. Ik heb hier nu echt niet de energie voor. Dan komt een man op me af: Lana? My name is Raja, welcome to AREDS. Yes. De andere taxichauffeurs druipen af! Na drie kwartier in de auto komen we aan in rengathapuram. Het dorp waar ik de volgende 5 maanden zal verblijven. Het is echt veel landelijker dan ik dacht. Het is gelegen tussen de palmbomen en de rijstvlaktes. Mr. sammy, oprichter van AREDS verwelkomt me. Hij raadt me aan de eerste dagen vooral te rusten en te lezen en leren over AREDS. Een aantal dingen die ik de afgelopen dagen over mijn nieuwe woonplaats heb geleerd: - Minstens zeven à acht keer per dag valt de electriciteit uit. 'S avonds tussen negen en tien is er nooit electriciteit. - De kokkin Ambiga vind het VERSCHRIKKELIJK als je haar wilt helpen in de keuken. - Ze hebben hier heerlijke zoete koffie die gemaakt wordt van volle buffelmelk. - Hier drie keer per dag gegeten wordt (9u, 13u en 20h) en dat er altijd rijst op tafel staat. - Je hoeft je niet te schamen om met je handen te eten - Er een grote Gekko in de badkamer zit die graag kijkt wanneer je je wast. Ik heb hem Servaas genoemd - Er weinig tot geen stromend water is. Je wast je aan de emmer. Soms (!) werkt de douche. - Je 's avonds zo moe bent dat je zeer gemakkelijk je jetlag kan overwinnen (+ 4,5 uur) - Ik mijn eigen mobiele nummer heb gekregen +91 9789218313 - Ik een nieuwe beste vriend heb: Airconditioning!
De afgelopen drie dagen ben ik voornamelijk binnen moeten blijven. De dorpelingen hoorden al gauw van mijn komst en hadden zich blijkbaar verzameld voor de poort om een glimp van me op te vangen. De drie andere vlaamse studenten (Tiana, Virginie en Bart) zijn ze gewend en introduceren me aan de gewoontes en mensen van AREDS. Ook zij moesten de eerste week binnen blijven. Ik ben er lekker toch in geslaagd om eergisteren even met Bart mee naar buiten te glippen. Sammy liet het toe aangezien het donker was en de meeste dorpelingen al binnen waren. We stapten naar het plaatselijke winkeltje voor sigaretten. Desondanks het tijdstip en de schemer waren we toch in een mum van tijd omringd door kinderen. Akka (zus), roepen ze , Akka what's your name? Allemaal willen ze mijn hand vasthouden, mijn kleren en haar aanraken. Hartverwarmend. Ook vandaag mocht ik even naar buiten. Op de fiets kon ik mee met Tiana die naar een vergadering van SWATE (Society for Women And Total Empowerment) moest. Een prachtige fietstocht van 20 minuten. Zij hebben daar een naaiatelier. Sammy en de andere Vlamingen raadden me aan om wat kleren te laten maken. Niet omdat mijn kleren perse allemaal ongepast zijn, maar om een gebaar van respect naar hun cultuur te doen. Zaterdag zullen mijn kleren klaar zijn! Morgen vertek ik naar de PLAYWAYschool. Dit voor observatie en kennismaking. Justin, de directeur, heb ik al ontmoet. Praktisch moeten er nog een heel aantal afspraken gemaakt worden. De school ligt namelijk vrij ver van AREDS. Ik zou eventueel drie dagen per week inwonen op de school. We zien wel wat de toekomst brengt.
Tot zover mijn eerste bericht! Heel veel warmte en groeten uit het prachtige Karur. Jullie horen me weer binnen een dikke week!
. Het heeft me wel wat moeite gekost en het gaat echt wel heel traag, maar hier ben ik weer. Nu aangekomen aan dag zes in India. Ik ben er zeker van dat ik me deze reis voor de rest van mijn leven zal herineren. Maar laat ik beginnen bij het begin. Woensdag 01/02/2012 ben ik dus in het ijskoude Belgie op het vliegtuig gestapt. Na een licht turbulente vlucht kwam ik uiteindelijk met 10 minuten vertraging aan in Chennai. Plaatselijke tijd 00.30 met een aangename temperatuur van 26 graden. Al mijn bagage heeft de reis overleefd, een eerste check op mijn lijstje 
Een keer buiten de luchthaven begint mijn eerste gevecht met de taxichauffeurs. Ze vliegen met tien op je af en trachten je al trekkend in hun auto te krijgen. En als ik trekken zeg, bedoel ik ook letterlijk trekken. Ik heb het advies van Indira opgevolgd en ben rechtreeks naar 'Fast Track Taxi' gelopen. Eens de andere chauffeurs merkten dat ik bezet was, richtten ze hun pijlen op de volgende hulpeloze toeristen. Tegen twee uur stond ik aan Sharmila's appartement. Haar heb ik leren kennen via Indira, het zijn zussen. Met een warme glimlach en een eerste lekkere tas Chai kon ik die avond eindelijk in mijn bed kruipen. De volgende ochtend en dag kon ik goed uitrusten. Dit deed ik met een lekkere kop koffie op het terras van Sharmila's appartement dat op de zevende verdieping ligt en me dus een zicht gunt van bijna heel Chennai. Ik zie zelf de zee! De temperatuur wordt getemperd door een zeebriesje. Tegen 15uur is Sharmila terug van haar werk en kunnen we wat kletsen. Zij belt voor mij naar AREDS en we maken de laatste afspraken voor de volgende morgen in Karur. 
De busrit is een slaaploze. Dit door mijn oncomfortabele stoel, maar ook door de prachtige beelden en landschappen die we passeren op de weg naar Karur. Ik kijk mijn ogen uit! 
