Eindelijk is het dan zover! Binnenkort vertrek ik naar India, het land van duizend en één nachten. Het land waar ik al zolang van droom om naar toe te trekken. Mijn vertrekdatum staat nu vast op 1 Februari 2012. Op deze woensdagochtend zal ik ontwaken in het druilerige gekende België en 's avonds in mijn bed kruipen in India. Het lijkt zo surealistisch. Alsof het niet echt met mij aan het gebeuren is. Vier maanden gelden nam ik de impulsieve beslissing om een poging te doen om mijn stage in India te laten doorgaan. Naarmate de tijd vorderde werd ik steeds vast beslotener om dit te doen slagen en nu binnen acht nachten vertrek ik gewoon!! En ik ga geen gewone  reis ondernemen , nee meneer. Niet alleen zal ik daar verblijven, ik krijg ook de unieke kans om de bevolking en hun cultuur van dichtbij te leren kennen. Dit dankzij mijn stage bij de NGO AREDS gelegen in het district Tamil Nadu. Zij geloven dat wil je met de plaatselijke bevolking werken, dan dien je ze van dichtbij te leren kennen. Ik ben zo verschrikkelijk nieuwsgierig, opgewonden, angstig...

En het is geen gemakkelijke weg geweest om hier te geraken. Alleen al de nachtmerrie die ik heb moeten doorstaan om aan mijn visum te geraken. In het totaal ben ik vier keer helemaal naar Brussel moeten gaan, om een aanvraag, betaling, registratie en uiteindelijk afhaling van mijn visum op orde te krijgen. Voor mij elke keer een reis van circa 2,5 uur om daar te geraken, een uur wachten tot het eindelijk mijn beurt is om dan uiteindelijk op 10 minuten tijd te horen te krijgen dat ik binnen een week nog een mag terug komen. Ik zie mezelf als een verdraagzaam en geduldig mens (meestal) maar hier zijn mijn stoppen toch serieus op proef gesteld. Maar het is gelukt en dat is het belangrijkste hé. Toch kan ik het niet laten om af en toe te denken dat ik daar met opzet een beetje geblokkeerd werd. Ik verbeeld het me waarschijnlijk, maar dit is een gevoel waar ik maar moeilijk van af geraak.

Voor mij heeft deze stage een dubbele betekenis. Het is altijd al mijn droom geweest om naar India te gaan. Om het land eens te zien en ten volle te ervaren. Mijn ervaring met reizen heeft me geleerd dat je als toerist vaak geen al te realistisch beeld van het land en de cultuur te zien krijgt. Dit zal bij mij niet het geval zijn! Ik ga bij de mensen thuis gaan wonen, me hen werken, met hen praten , hen echt leren kennen. Dit is een gegeven dat me zowel met vreugde als met angst vervuld. En deze twee emoties zijn eigenlijk nog bijlange na niet alles wat er zich nu binnen me afspeelt. Ik heb last van een overload aan verschillende emoties. En ze wisselen zich af aan het tempo van een dolgeslagen rollercoaster. Het ene moment kan ik niet wachten om te vertrekken en overspoel ik gewoon van de vreugde. Het volgende moment voel ik me helemaal koud worden bij de gedachte aan het onbekende en de gevaren die het voor me kan inhouden.  Angst voor het onbekende hoort er bij. Ieder normaal mens zou hier last van hebben. Maar ook angst voor het achterlaten van alles wat ik ken. Mijn familie, vrienden, cultuur en manier van leven. Laten we hopen dat ik me zal kunnen aanpassen aan het magische India. Velen hebben me al verteld dat ik daar een serieuze opdoffer zal krijgen. Dat ik een naïeve kijk heb op wat er me daar te wachten staat. Dit kan noch erkennen, noch ontkennen. Om de simpele rede dat ik het niet weet. Ik heb er echt geen idee van wat er me daar te wachten staat. Tuurlijk, ik ben voorbereid. Ik heb boeken, artikels, het internet en ervaringsdeskundigen geraadpleegd om het eerste tipje van de sluier van India op te lichten. Maar dit is zeker niet voldoende. Een wijs iemand zei me ‘India moet je niet kennen, maar ervaren’. En dat is precies wat ik daar van plan ben.

De tweede en zeker niet onbelangrijke rede voor mijn reis, is uiteraard mijn stage. Ik mag niet vergeten dat ik een stage ga doen met als doel voor ogen het halen van mijn postgraduaat. Ik mag mijn reflecties, stagerapporten en stageopdracht zeker niet uit het oog verliezen. Ik wil ergens ook echt een bijdrage gaan leveren, hoe klein deze ook zal blijken. Daar weg kunnen gaan met het gevoel dat ik iets gedaan heb, dat op lange termijn een soort van invloed zal hebben op het leven van de mensen daar. Wederom een zeer naïeve gedachte waarschijnlijk. Maar een zeer bekend spreekwoord zegt ‘Vele kleine dingen, maken één groot iets’.