Weet je, ik ben nooit vies geweest van wat mannelijke aandacht. Het is vleiend om van iemand te horen dat je mooi en aantrekkelijk bent. Maar sinds ik in India ben heb ik een overload aan mannelijke aandacht over me heen gekregen. In het begin voel je je gevleid. Je weet dat ze voornamelijk op je af komen door je blanke huid, maar het is plezant om te horen dat je beautifull bent. Maar het is te ver aan het gaan. Waar ik ook kom komen ze als vliegen op stroop op me af. Het is hier niet de gewoonte dat ongetrouwde mannen en vrouwen openlijk tegen elkaar spreken. Maar de studenten weten dat wij uit een andere cultuur komen en dat er bij ons al wat meer toegelaten is. Elke ochtend wanneer ik sta te wachten op de bus, elke keer als ik met de fiets op weg ben naar SWATE en iedere keer ik een wandeling in het dorp maak is het weer van dat. Vooral de mannelijke studenten die op me af komen, aan mijn haar zitten, in de bus net iets te dicht tegen me leunen en zelfs openlijk aan me ruiken! Dat gaat me te ver. De afgelopen week heb ik me toch eens echt kwaad moeten maken. Één van hen dacht dat het oké was om eens aan mijn borsten te zitten. Maar het zal de laatste keer zijn dat hij dat probeert. Ik ben er openlijk tegen beginnen roepen, zodat het voor iedereen duidelijk was dat wat hij deed compleet ongepast was. En dat is de ergste straf die je hier iemand kunt geven: openlijke vernedering! Zijn vrienden schenen ook te begrijpen dat hij veel te ver was gegaan. Indische mannen zijn een soort apart. Het schoonheidsideaal ligt hier helemaal anders dan bij ons. Zo zijn alle mannen wat gezet en hebben ze een snor. Vanaf het moment dat er donshaar op hun bovenlip verschijnt laten ze het staan om hun mannelijkheid te bewijzen. Ook hebben ze allemaal een kam op zak. En wanneer er een mooie verschijning aan hen voorbij gaat beginnen ze allemaal hun haar te kammen. Ik heb gehoord van Christy dat ik iemand ben die succes zal hebben bij de mannen. Een voller figuur kunnen ze hier absoluut appreciëren. Ook ben ik goed voorzien van borst, wat weer een pluspunt is. De meeste Indische vrouwen zijn vrij plat op dat gebied. Wanneer ik buiten AREDS kom, draag ik uitsluitend mijn Indische kleren, die los zijn en alles bedekken wat bedekt moet zijn (schouders en benen). Begrijp me niet verkeerd. Soms zijn die mannen ook wel schattig. Met hun hondenogen, brede grijnzen en perfect gekamde haren. Maar ze moeten hun grenzen ( en die van mij) wel kennen.
Het werk in de PLAYWAYschool gaat snel vooruit. Op dit moment hebben we het zeer druk. Binnen een week is het schoolfeest en er wordt continue gerepeteerd voor het schooltoneel en de dansjes die we gaan brengen voor de ouders. Deze week hebben we eindelijk de kostuums allemaal in orde gekregen. De kinderen mochten hun eigen T-shirt beschilderen en met behulp van koord, verf en pauwveren zijn de kostuums echt een plaatje geworden. We repeteren nu met de kostuums aan zodat ze het wat gewoon geraken om er zich in te bewegen. Wel hebben we een spijtige beslissing moeten nemen. Één van de acteurs heeft blijkbaar smallpox. Hij zal gevloerd blijven tot na het schoolfeest. Op het laatste moment hebben we iemand anders ervoor moeten kiezen. Deze jongen moet nu op minder dan een week al die tekst nog uit zijn hoofd leren. Maar ik heb gemerkt dat dit één van de sterkste punten is van deze kinderen. Iets uit het hoofd leren. Justin vertaald hun tekst, zodat ze ook weten wat ze aan het zeggen zijn. Anders zeggen ze gewoon hun tekst op als een robot, dat komt niet zo mooi over. Maar we zijn eraan aan het werken. Het gaat echt fantastisch worden. Elke voormiddag test ik mijn spelletjes in de klassen. Ik heb van de leraressen gehoord dat de kinderen elke keer reikhalzend uitkijken naar het moment dat ik in hun klas kom. En dat is uiteraard leuk om horen. Het moeilijkste is toch het werken met de kleuters. Deze leeftijdsgroep is zeer visueel ingesteld en ik heb maar beperkte materialen tot mijn beschikking. Wel is de goede samenwerking met de leraressen een groot voordeel. Zij staan open voor mijn manier van werken en doen vol enthousiasme mee. Ik heb hen ook duidelijk uitgelegd dat ik een hulpmiddel aan het aanreiken ben. En dat het belangrijk is dat ze ook hun eigen input toevoegen aan het geheel. Binnenkort zal ik mijn feedbackformulieren loslaten op het leerkrachtenteam. Ik ben eens benieuwd wat daar zal uitkomen.
Elk vrij moment dat we met de studenten kunnen vinden besteden we aan uitstappen. En deze keer zijn we naar Trishy getrokken. Een relatief grote stad op twee uur rijden van AREDS, die bekend staat om zijn twee grote tempels. Één van deze staat op een grote rots/heuvel in het midden van de stad. Deze heeft dan ook de toepasselijke naam the rock. Maar we zijn begonnen met de andere tempel die iets verder van de stad ligt. Een gigantisch tempelcomplex met wel 20 kleinere tempels in ter ere van de god Rama. We hebben daar bijna twee uur in kunnen rondlopen. Ik ben hier ook gezegend door een olifant. Als je hem een munt in zijn slurf stak dan legde hij zijn slurf even op je hoofd. Iets zeer toeristisch, dat weer ik, maar dat wou ik toch heel graag eens doen. En wie kan er nog zeggen dat hij gezegend werd door een olifant? Onder de middag zijn we gaan eten in het heerlijke bananaleaf restaurant. Ze leggen hier letterlijk een bananenblad voor je neus en gieten hier zoveel rijst, currys, kip, geitenvlees, tandoori, naan, barota, als je kan opeten op. Heerlijk was dat! En dit voor een schamele 2 euro per persoon. Hierna trokken we richting the rock. Om boven te geraken moesten we eerst een serieuze klim doen. Dus wij, met een volle maag onder de hete namiddagzon, al die trappen op. Maar het is zeker de moeite waard. Daar boven zitten namelijk apen. Zeer verwende en ietwat agressieve apen wel. Ze komen op je af en als je durft iets te eten in je handen of rugzak te hebben , dan zullen ze het vinden. Deze tempel is ter ere van de olifantengod Ganesh. De Brahman (priester) heeft ons, tegen een prijsje, gezegend en wat meer uitleg gegeven over de tempel en de god Ganesh. De trappen afdalen was ook een uitdaging. De trappen waren zeer steil en zijn primitief uitgehakt in de rots. Je moest goed kijken waar je je voeten neerzette. Maar we zijn allemaal heelhuids beneden en weer thuis geraakt. Een zalige dag. Vlak na het schoolfeest van de PLAYWAYschool zijn we van plan om naar Madurai te trekken. Hier zullen we een viertal dagen verblijven. Kan ik ook eens bekomen van de zeer drukke afgelopen twee weken.
Ze hebben hier een speciale manier om te voorspellen of het zal gaan regenen. Eergisteren kwam ik op mijn kamer en zag ik een gigantische zwarte vlek op mijn deur en muur. Allemaal mieren die met hun eitjes op doortocht waren door mijn kamer. Christy vertelde me dat als de mieren dit doen, het waarschijnlijk de volgende dag zal regenen. Dat leek me heel onwaarschijnlijk aangezien de temperatuur hier het equivalent is van een oven. Maar de volgende dag effectief begon het ineens te stortregenen. Een dikke twee uur kwam de hemel naar beneden en spoelde de straten van Puliyur proper. Ik maakte me wel wat zorgen om de rioleringen die nogal snel volliepen. Maar ze hebben het overleefd. De mieren hadden dus gelijk. Tijdens zon plensbui valt het verkeer stil. De straten zijn leeg en overal zie je mensen schuilen. Ik reis hier nu regelmatig alleen. Ik ben gewend aan de bussen en weet mijn weg al door Puliyur en Karur. Ook mijn trippen naar de PLAYWAYschool blijven elke ochtend een avontuur.
Nog een paar leuke details van de afgelopen week:
- Mijn sari voor het schoolfeest is bijna klaar. Ik ben eens benieuwd naar het resultaat!
- Ik ben eens gaan zwemmen in de nabijgelegen rivier van Katalai. Zalig, maar dit moest wel met al mijn kleren aan.
- Ik heb mijn eerste Tamilmuziek gekregen van de leraressen van de PLAYWAYschool.
- Ik heb een waterbalonnengevecht gehouden met de kinderen uit het dorp. Plezant ze.
Een paar dingen die me echt irriteren:
- De overvloedige mannelijke aandacht die soms iets te ver over mijn grenzen komen.
- Het spuwen en rochelen van de mensen. No shame.
- De soms iets te fysieke aanpak van sommige van de leraressen op de PLAYWAYschool.
Toch mis ik hier soms kleine dingen die in België zo voor de hand liggend zijn: een stukje kaas, een glaasje wijn, propere straten, incognito over die straten kunnen wandelen, een warme douche, internet en elektriciteit die aan blijven, Ik denk dat mijn honeymoonfase bijna over is. Maar ik ben er klaar voor. India, wat je ook nog voor me in petto hebt, BRING IT ON!!!
Vandaag is het 8 Maart, wat gelijk staat aan de internationale vrouwendag. Voor AREDS één van de hoogtepunten van het jaar. Dit jaar zal het de 22ste keer zijn dat SWATE (Society for Women And Total Empowerment) een vrouwenmars organiseert door de straten van Karur. De voorbereidingen die hier aan voor zijn gekomen waren zeer uitputtend. Al de hele week was het op AREDS één en al bedrijvigheid. Alle leden van SWATE en AREDS zijn betrokken en zullen meelopen. De spandoeken en vlaggenstokken moesten gereed gemaakt worden, de hoofddoekjes moesten allemaal genaaid worden maar het grootste werk bestond uit het organiseren van de mars zelf. In het totaal zouden zon 2 à 3000 vrouwen meelopen in de mars. Deze zijn afkomstig uit meer dan 50 omliggende dorpen binnen het district Karur. De mars wordt opgedeeld in 5 themas en alle vrouwen dienen hun plaats te weten. Er moesten duidelijke afspraken gemaakt worden over de plaats van vertrek en aankomst. En vandaag was het dan zover. Wij, de zes buitenlandse studenten, zouden allemaal meelopen in de mars. Dit voornamelijk om AREDS te steunen maar ook omdat we aandachtstrekkers zijn. Ik maak er me geen illusies over. Soms worden we meegesleurd naar activiteiten puur en alleen om de aandacht van het publiek en de media te trekken. Af en toe is dit wat lastig, zo gebruikt worden als uithangbord, maar onze aanwezigheid kan soms een grote impact hebben. En we zijn hier tenslotte nog steeds om verandering teweeg te brengen. Christy bereidde ons in de auto voor op de pers. Ze raadde ons aan om te vermijden dat we ondervraagd werden. Mochten we toch niet kunnen ontsnappen moesten we de antwoorden zeer kort en bondig houden. Wij zijn studenten die een stage doen bij AREDS. Punt. Geen van ons heeft last gehad van de pers. Wel zijn we uitgebreid gefotografeerd. Maar dat gebeurd bijna altijd als we in een stad rondlopen. We vertrokken tegen half tien naar Karur waar de mars zou vertrekken tegen 11 uur. We zijn nu met zes studenten en we werden verspreid over de mars. Zoals ik al zei bestaat de mars uit vijf delen die symbool staan voor de vijf grote themas waar vandaag tegen geprotesteerd wordt: Zandmijnen (Door de zandontmijning van de laatste jaren is het natuurlijke evenwicht grondig verstoord. Veel landbouwers dragen hier de gevolgen van), recht voor vrouwen op landbezit (de meeste werkers op de velden zijn vrouwen maar zelf hebben ze geen recht op land), protest tegen de chantage van de elektriciteitsbedrijven, gelijke rechten voor vrouwen in het algemeen en het bannen van alcohol (De Indische overheid maakt de alcohol in Tamil Nadu zeer goedkoop. Veel mannen hebben een alcoholprobleem en mishandelen hun gezin onder invloed). Ik werd geplaatst in het alcoholprohibition gedeelte van de mars. Kon ik maar verwoorden wat ik vandaag allemaal gezien heb. 3000 vrouwen van alle leeftijden in saris met alle kleuren van de regenboog verzameld op de primitieve straten van Karur. De meeste van hen hadden zelfgemaakte spandoeken en vlaggen vast met de slogans van SWATE. Deze vlaggenstokken waren gemaakt van bananentakken! Om de themas te onderscheiden werden er autoriksjas met geluidsboxen tussen de vrouwen gezet waar luidkeels de slogans werden afgeroepen. De mars vertrok pas tegen half 12 en het zweet liep je van het lijf. Het is hier op het warmste moment van de dag ongeveer 37 graden. En bijna nergens schaduw om je te verbergen. Maar je bent niet alleen. Je staat daar te zweten met 3000 andere vrouwen en dat schept wel een band. Toen we eindelijk vertrokken was het een lawaai van jewelste. Overal moest het verkeer worden stil gelegd door de politievrouwen die de stoet begeleidden. Ik vond het symbolisch wel mooi dat het alleen politievrouwen waren die de mars begeleidden. Zeker als je weet wat deze vrouwen moeten doormaken. Van Christy heb ik gehoord dat deze vrouwen zeer vaak het slachtoffer worden van seksueel geweld. In de meeste gevallen zijn het hun eigen collegas die hen deze gruwel aandoen. Ergens protesteerden deze vrouwen dus met ons mee voor hun zeer harde en pijnlijke glazen plafon. Dus overal toeterende autos, roepende (en soms scheldende) mensen, loeiende koeien en geiten, Daar bovenop dan de slogans die luidkeels door alle 3000 vrouwen worden meegeroepen. Ik heb proberen mee te roepen maar de taal is nog steeds een struikelblok. Je werd snel meegesleept door de sfeer en het enthousiasme dat hier in de lucht hing, dus ik maar meebrullen (waarschijnlijk meer dan de helft fout) en die vrouwen maar lachen en me bedanken om mee te lopen. Allemaal komen ze op je af en wensen ze je een happy womensday . Wederom kwamen het gestaar en de eindeloze vragen al snel op me af, maar vandaag stoorde ik me er niet zo aan. Vandaag voelde ik me een deel van deze vrouwen. Ik kan me nog geen klein beetje voorstellen wat deze vrouwen al allemaal hebben meegemaakt in hun leven, maar ik vind het super dat ik vandaag een steentje heb kunnen bijdragen om hier in de toekomst verandering aan te brengen. De mars duurde ongeveer 2,5 uur. En na een tijd begon ik wel uit te zien naar het einde. Ik was zo rood als een kreeft en had precies gedoucht in mijn eigen zweet en stof. Verscheidene leden van AREDS liepen in mijn buurt en waren meer dan bereid om mijn vragen over de mars te beantwoorden. Een zeer leerrijke dag dus. De Internationale Vrouwendag bestaat al zon goede 100 jaar waarvan SWATE en AREDS al 22 jaar deze mars organiseren. De resultaten zijn er, ze komen pas op lange termijn (jaren) maar ze zijn er wel. Hier gaat het om het langzaam maar zeker opbouwen van een nieuwe mentaliteit. Want vooraleer er verandering kan komen, moet eerst het denken van de mensen veranderen. Deze vrouwen moeten eerst zelf geloven dat ze recht hebben op meer, voor ze kunnen hopen op meer. Aan het einde van de mars deed het cultural team van AREDS een voorstelling. Wat een ambiance! Daar midden in Karur begon dit team ineens op hun drums te slaan en te dansen op straat. Ook al was ik vermoeid, ik heb daar toch serieus staan meeshaken met de rest. Je kon gewoon niet stil blijven staan! Na de voorstelling was er nog een toespraak van Christy. Ineens was het stil. Iedereen hing aan haar lippen. Zij is de geest van verandering. Al heel haar leven vecht zij voor de rechten van vrouwen binnen Tamil Nadu. Ik voelde me zo vereerd dat ik deel kon uitmaken van dit speciale moment. Hierna gingen de vrouwen elk hun eigen weg. Samy en Christy hadden nog een verassing voor de studenten. We werden getrakteerd op een heerlijke maaltijd in één van de hotels van Karur. We werden in een goed geaircode ruimte gezet en verwend met de heerlijkste spijzen. Daar konden we ook eens klinken op het goede verloop van de mars en op het succes ervan. Ik kon zien dat Christy gelukkig was. En dat was heel mooi om zien, ze heeft hier namelijk zoveel energie en werk ingestoken. Toen was het tijd om terug naar huis te gaan. Ik denk dat ik heel goed ga slapen vannacht.
Afgelopen Zondag werd ik samen met de Vlaamse studenten ook uitgenodigd door Radjaseeger en zijn vrouw Lakshmi. Zij zijn beide stafleden van AREDS en hadden ons bij hun thuis in Pouliur uitgenodigd. We besloten om te wandelen en dat was een kleine vergissing. We hebben er ongeveer 1,5 uur over gedaan! Maar eens we bij hen waren werden we zalig ontvangen. Ze hebben twee dochters, Anushia en Swasia, die 18 en 12 jaar oud zijn. Dit is echt een prachtig gezin. Radjaseeger en Lakshmi hebben een gearrangeerd huwelijk maar hebben ongelooflijke chance gehad. Je kan onmiddellijk zien dat ze elkaar echt graag zien en ze adoreren hun dochters. Deze worden opgevoed met de spirit van AREDS. Allebei zijn ze niet op hun mondje gevallen en hebben ze ambities om universitaire studies te doen. Dit met de volledige steun van hun beide ouders. De meisjes waren gefascineerd door mijn blanke handen en vroegen of ze ze mochten versieren met henna. Uiteraard had ik daar geen probleem mee. Wat een prachtige handen heb ik nu. Ongelooflijk dat ze met henna zon gedetailleerde kunstwerken op je handen kunnen zetten. Dit zal er ongeveer tien dagen opblijven. Het was een zalige dag en ik ging met een licht hart naar huis.
Afgelopen Dinsdag ben ik ook een eerste keer gaan shoppen in Karur. Tijdens één van de weinige vrije momenten die we met de studenten hadden. Naast noodzakelijke benodigdheden (toiletpapier, shampoo, koekjes) heb ik ook een paar schitterende smaragdgroene oorbellen en twee zilveren enkelbandjes gekocht. Ik wou ook een teenring kopen maar deze zijn blijkbaar alleen toegelaten aan getrouwde vrouwen. Toen ik de volgende dag op de PLAYWAYschool verscheen waren de leraressen zeer tevreden. Ik begin meer en meer op een Indische te lijken. Ze hebben Woensdag ook mijn maten genomen voor mijn eerste sari. Zij gaan er een voor me maken tegen het schoolfeest. Dan dragen ze allemaal dezelfde sari. Mijn project op de school verloopt goed. Één van de leraressen liet me weten dat ze de spelletjes van vorige week al had gebruikt in haar lessen. Schitterend! Dit wil zeggen dat ze bereid zijn om deze nieuwe manier van werken te accepteren. Mijn favoriete moment van de dag zijn de repetities voor het Engelse schooltoneel. Mijn acteurs zijn zalig! Ze hebben hier zeer expressieve gezichten en totaal geen gene om zich volledig in hun rol in te leven. Volgende week beginnen we aan het maken van de kostuums. Dat gaat nog een uitdaging worden door de beperkte middelen en tijd, maar met wat organisatie zal het wel lukken.
Nog een paar dingen van de afgelopen dagen:
- Ik heb mijn nachtkleed gekregen van het SWATE naaiatelier. Ze maken deze hier zeer groot en ik ben nog steeds op zoek naar het Russisch circus dat er ergens in moet zitten.
- Ik heb een pot Nutella gevonden in de winkel in Karur!!!!!
- Ik heb vriendschap gesloten met de spinnen in mijn kamer. Sinds ik gemerkt heb dat er veel muggenlijken in hun webben hangen, heb ik deze diertjes in mijn hart gesloten.
- Er is een nest puppys geboren in het dorp en ze zijn werkelijk uberschattig!
- Ik ben op een heerlijke fruitmarkt in Karur geweest waar ik de lekkerste druiven ter wereld heb gevonden.
- De kinderen van de PLAYWAYschool zijn verzot van het liedje If you re happy and you know it
- Ik voor de eerste keer kennis heb gemaakt met Korianderrijst, HEERLIJK!
Een paar dingen die mijn mond doen openvallen:
- Er hangen hier plastic zakken in de bomen. Bij navraag ben ik erachter gekomen dat hier de placentas van de dieren in worden gestoken. Ze hangen deze in de bomen om te vermijden dat de honden eraan zitten.
-Ik wou mijn afval ergens kwijt en kreeg van Ambiga lucifers. Het is hier de gewoonte om je afval op te branden in de tuin. Dit moet wel s morgens vroeg gebeuren.
- Een man die zijn vrouw publiek een mep verkocht waar je in de westerse wereld nooit mee weg zou komen. Je voelt je zeer machteloos maar wij mogen hier echt niet tussen komen. Een echte schande!
- Mannen die hand in hand lopen. Vrienden nemen elkaar hier soms heel intiem vast. Aan de ene kant mag je publiek geen emoties tonen, maar aan de anderen kant heb je dit dan weer!
Wat een week, wat een land en wat een avontuur. De scherpe kantjes van India worden met de dag duidelijker maar worden wel verzacht door de mensen en hun prachtige cultuur.
Al sinds de eerste nacht dat ik hier ben aangekomen, heeft er me iets dwars gezeten. Nu niet zozeer dwars, maar wel zeker wakker gehouden. De mysterieuze geluiden die de Indische nachten met zich meebrengen. Het is hier nooit stil. Overdag is de omgeving gevuld met de geluiden van koeien, autos, geiten, spelende kinderen, eenden, kippen, varkens, fietsbellen, televisies, tractors, Je zou dan verwachten dat vanaf de avond valt, het geluid wat zou minderen. Reken er maar niet teveel op. S nachts is er hier evenveel leven (en lawaai) als overdag. Maar deze geluiden zijn niet altijd even gemakkelijk te herkennen. En ik, nieuwsgierig als ik ben, wil perse weten wat elk geluid is. Er zijn er drie die me veel tijd hebben gekost, maar ik heb ze eindelijk geïdentificeerd. Het eerste geluid was een soort van vogel die fluit. Maar die fluit is een combinatie van een grom en een snurkend iets. Ik dacht dat het een varken was of iets uit dezelfde familie. Tot ik op een morgen oog in oog stond met de vogel. Een piepklein roodzwart vogeltje dat het geluid maakt van een varken! Ongelooflijk gewoon. Het tweede geluid was een soort van tikkend geluid dat me deed denken aan een smederij. Alsof er iemand onder mijn raam met een hamer op een aambeeld aan het slaan was. En ik bleek er niet teveel naast te zitten. De buurman scherpt zijn mes op een steen. Dit door erop te slaan. Waarom de buurman de nood voelt om dit te beginnen doen om vijf uur in de ochtend, blijft wel nog een raadsel. En dan het derde geluid. Dat verdomde geluid dat me elke nacht en overdag zo ongelooflijk stoort, dat hou je niet voor mogelijk. Het begon de eerste nacht dat ik hier was. In het midden van de nacht begon het. Een geluid dat doet denken aan een zwaaiende, verroeste schommel. Een luid krakend en piepend geluid dat al het haar op mijn armen recht overeind doet staan. En ik maar zoeken naar de bron. Maar nergens in de buurt kon ik een schommel of iets dergelijks vinden dat dit vreemde geluid kon verklaren. En dan op een dag loop ik er letterlijk tegen. We waren een wandelingetje aan het doen door het dorp en we passeerden een ganzenhoeder en zijn troep ganzen. Het was het gekwaak van die ganzen! Die stomme vogels hebben me al nachten uit mijn slaap gehouden. Ik hoopte dat eens ik wist wat het geluid was, ik ermee zou kunnen leven op de een of andere manier. Goh laten we zeggen dat ik er nog niet volledig ben. Gelukkig zijn er nog een heel aantal andere geluiden die de schommelganzen (mijn naam voor hen) wat naar de achtergrond dringen. Vorig weekend begon er in het midden van de nacht ineens luide Tamil muziek te spelen. De volgende ochtend legden ze me uit dat dit de gewoonte is wanneer er iemand is overleden. Dan spelen ze vanaf het moment van zijn sterven tot aan het moment dat zijn lichaam wordt verplaats (drie dagen later!) zijn favoriete muziek. Dus de volgende drie dagen was het precies feest in het dorp. Hier rouwen ze op een speciale manier. Men gelooft hier in reïncarnatie, een volgend leven waar je de kans krijgt om de fouten uit het vorige leven goed te maken. Dus aan de ene kant rouwen ze om het verlies van een leven en aan de andere kant vieren ze het begin van een volgend leven. De feestactiviteiten werden wel even verstoord door een ruzie. Van op het terras konden we het horen en zien. De familie en schoonfamilie van de man die overleden was waren heftig ruzie aan het maken over zijn bezittingen. Dat is dan toch een factor die in veel culturen terug komt. Ruzie maken om geld en bezittingen. Terwijl men elkaar zou moeten steunen bij dit verlies, zijn ze ruzie aan het maken om materiële zaken.
Zondag hadden we een leuke dag voor de boeg. Vandaag ging de tekenwedstrijd van de student movements van AREDS door. Dit in het trainingscentrum van AREDS dat op 45 minuten fietsen van Katalai ligt. De deelnemers bestonden uit kinderen uit de dorpen waar de jeugdmeetingen doorgaan. Ik had dus de meeste deelnemers al eens ontmoet. Het materiaal werd voorzien door AREDS. De kinderen hadden anderhalf uur om een tekening te maken rond één van de vier opgegeven themas: Kinderrechten, vervuilende fabrieken, wat wil ik veranderen aan de toekomst en mijn mogelijkheden. Op deze manier zijn ze op een leuke manier bezig rond deze themas. De winnaar zal gekozen worden door de dorpelingen zelf. Na de wedstrijd worden de tekeningen opgehangen en mogen de mensen van buiten naar binnen om te komen kijken en beoordelen. De tekening met de meeste sterren wint. Ik zelf heb ook een tekening gemaakt maar ik heb er niet zoveel van gebakken. Mijn tekening verging in het niets bij de tekeningen van de kinderen. Ongelooflijk gewoon! Er zitten hier echte talenten bijeen. De dag werd besloten met een paar spelletjes. Ik kan echt geen nee zeggen hé. En die kinderen weten dat al volgens mij. Akka please, please show us a game! En dan met zon koddig gezichtje erbij. Ik smolt gewoon.
Het was blijkbaar een week vol wedstrijden. Ook op de PLAYWAYschool was dit het geval. Er was deze week een schrijfwedstrijd en een memoriewedstrijd. Bij de schrijfwedstrijd moeten de kinderen een Tamil en Engelse tekst zo mooi mogelijk overschrijven. Voor de memoriewedstrijd dienen ze een tekst uit het hoofd te leren en dan voor te dragen voor de hele school. Hier was ik geen voorstander van. De meeste jonge kinderen hebben geen idee waar ze het over hebben en rammelen als een robot de tekst af. Maar ze zijn oh zo schattig! Sommige van die kinderen zou ik gewoon willen inpakken en opeten! Zo ongelooflijk cute gewoon! Mijn eigen project op de school verloopt goed. Zowel de kinderen als de leerkrachten reageren zeer enthousiast op mijn educatieve spelletjes en de nieuwe methodieken die ik introduceer. In de namiddag oefenen we dan voor het toneeltje voor het schoolfeest. We wisselen toneel af met knutselworkshops waarbij ze dan hun eigen kostuums in elkaar steken. De materialen waar we over beschikken zijn wel zeer beperkt. Maar ze zijn creatief genoeg en gebruiken zoveel mogelijk natuurlijke elementen (pauwveren, bananenblaren, pannstof, bloemen, ) Ik geloof dat ons toneeltje een groot succes gaat zijn. Het verhaal zal worden voorgelezen in het Tamil maar de dialogen gebeuren in het Engels. Op deze manier kunnen de ouders het verhaal volgen en trainen de kinderen hun Engelse uitspraak.
De volgende week gaat het zeer druk worden. Op Donderdag 8 maart is het wereld vrouwendag. Op deze dag gaat er een grote optocht door in Karur rond de rechten van de vrouw. Alle studenten en leden van AREDS gaan hierin mee lopen. En de voorbereidingen zijn hier volop aan de gang. Hiernaast ben ik drie dagen op de PLAYWAYschool en tijdens de weekends op de theaterschool. Ik zal mijn agenda goed moeten bijhouden wil ik niets uit het oog verliezen.
Nog een paar details van de afgelopen week:
- Ik heb mijn bus naar de PLAYWAYschool voor een eerste keer gemist. Gelukkig wou Raja me naar de school rijden.
- Ik heb voor de eerste keer geld afgehaald in Pouliur. Alles werkt perfect.
- Ik heb twee armbanden cadeau gekregen van Lakshmi!!!!
- Ik begin meer en meer een fan te worden van de Tamil films
- De temperatuur kruipt hier elke dag wat meer naar omhoog en je hebt een permanente laag zweet en stof op je huid.
- Ik heb zo een dikke laag eelt op mijn voeten dat ik mijn schoenen bijna niet meer hoef aan te doen
Wat irriteert me wat in India:
- Mannen die op de openbare weg even hun behoefte beginnen te doen. Geen schaamte!
- Vrouwen die me porren en betasten in de bus. Nieuwsgierigheid begrijp ik, maar er zijn grenzen hé
- Die verdomde schommelganzen die me uit mijn slaap houden
Het was weer een zalige week. Ik begin meer en meer het gevoel te krijgen dat ik hier mijn plaats vind. Een echte Indiër zal ik nooit worden, maar ik ben op weg naar een Twilight zone tussen twee werelden. Nog één laatste ding, ik heb deze week een grapje uitgehaald met mijn staargroupies in Pouliur. Wanneer ik naar de PLAYWAYschool ga moet ik s ochtends altijd 45 minuten wachten in Pouliur. En de mensen maar staren en wijzen en subtiel dichterbij komen, alhoewel subtiel??? Gisteren was ik weer aan het wachten en werd ik het gestaar even echt beu. Dus legde ik mijn hoofd in mijn nek en begon boven me naar een bepaald punt te kijken met een zeer verbaasde blik. In een mum van tijd zag ik dat al mijn groupies ook naar boven stonden te kijken, duidelijk op zoek naar het geheimzinnige object naar wat ik aan het kijken was. HILARISCH!!!!!
Dikke kussen mensen! En tot binnen een week xxx lana
Het is me weer een week geweest! Ik geloof dat ik hier s avonds nog nooit in mijn bed ben gekropen, zonder te beseffen dat ik die dag weer eens iets nieuws heb gezien.
Laat ik eerst beginnen met het doorbreken van een paar Indische clichébeelden. Zo denken de meeste westerlingen dat wanneer een koe/os zich hier op straat neerzet, het hele verkeer stilvalt en de mensen geduldig zullen wachten tot dat beest zelf beslist om weer recht te staan. Zo is het echt niet. Vier dagen geleden zat ik achterop de brommer bij Sundhil, op weg naar één van de jeugdvergaderingen in één van de omliggende dorpen. En jawel, ineens maakt er zich daar midden op de weg, een koe het zich gemakkelijk. Ik dacht dat we zouden stoppen en moeten wachten. Niets is minder waar. Onmiddellijk schoot er drie man op dat beest af en begonnen ze hem te duwen, te porren en te slaan om hem weer recht te krijgen. Ondertussen begint elke auto/brommer/fiets die moet wachten ook nog eens fanatiek op zijn toeter te duwen. Wat een chaos, wat een lawaai! Het verbaasd me dat die koe daar niet ter plaatse een hartaanval kreeg. Het is zeker waar dat de er een groot respect voor de dieren is, dit omdat de mensen zich bewust zijn van hun waarde. Een koe of een geit betekend een ware schat voor een doorsnee Indisch gezin. Het is ook één van de meest gebruikte ruilmiddelen op de boerenmarkten. Maar om het verkeer voor hen stil te leggen, nee zover gaan ze niet. Nog een grappig detail: De hoorns van de koeien zijn geverfd in de meest bizarre kleuren! Ze doen dit om twee redenen. Enerzijds om hun eigen koeien te kunnen onderscheiden van anderen en anderzijds heeft het ook een spirituele betekenis. Probeer het je voor te stellen. Een witte koe met knalblauwe of knaloranje horens. Hilarisch gewoon!
Een mindere ervaring deze week was mijn eerste bezoek aan de dokter. En laat ik jullie onmiddellijk gerust stellen, er is niets met me aan de hand. Ik moest mijn tweede spuit krijgen voor Japanse enfylitis of zo. En er was een probleem met de naald. Voor een nieuwe naald moesten we helemaal naar Karur. Dus op een avond, tegen acht uur vertrokken we. Raya, de chauffeur van AREDS bracht me. Ergens in het midden van Karur stopt hij de wagen en stappen we uit. Hij loods me door een wirwar van straatjes en stapt uiteindelijk binnen in een gebouw waarvan je bij ons nooit of te nimmer zou durven denken dat dit een medisch centrum is. Christy is blijkbaar bevriend met de hoofddokteres daar, vandaar de keuze voor deze plaats. We zetten ons neer in een volle wachtzaal. Door mijn huidskleur en connectie met AREDS ben ik zeer snel aan de beurt. Het voelt ongemakkelijk om al deze mensen voor te gaan, simpelweg door mijn voorkomen. Maar de dokteres verzekerd me dat het niet lang zal duren en dat het dus niet zoveel kwaad kan. We stappen door de deur die de wachtzaal scheidt van de dokters en het volgende moment hoor ik een vrouw schreeuwen. In de gang staan vier vrouwen, waarvan er één overduidelijk zwanger is en aan het bevallen is. De andere vrouwen staan rond haar en ondersteunen haar. De dokteres trekt me mee achter een gordijn. Daar staat een ijzeren tafel met twee voetsteunen. Zo een tafel waar vrouwen dus op bevallen. Blijkbaar was dit een centrum dat gespecialiseerd was in bevallingen. Maar zo verschrikkelijk primitief! Het stonk daar en ik zag de beesten gewoon over de grond kruipen! Moester er hier vrouwen bevallen? Het leek me te absurd voor woorden. De dokteres verteld me dat ik op de tafel moet gaan liggen. Een zeer vreemde en onaangename ervaring. Je ligt daar op een zeer primitieve bevallingstafel, met je broek op je enkels terwijl er in de aansluitende ruimte een vrouw aan het schreeuwen is vanwege haar bevalling. Ik was blij dat ik daar weg was. Dit zijn delen van India die hard aankomen bij mij. Aan de andere kant bevallen er in dat centrum dagelijks vrouwen en komen veel kinderen er gezond ter wereld. Deze mensen hebben echt leren roeien met de spanen die ze hebben.
Sinds één week ben ik officieel aan de slag op de PLAYWAYschool. Mijn agenda houdt hier twee specifieke projecten in:
1. Schrijven en regiseren van het schooltoneel voor het schoolfeest. We gaan het sprookje van de dansende lelies gebruiken. Het zal een toneeltje vol muziek en dans zijn.
2. Introduceren van een Play systeem. Het plan is om elk van de leraressen en hun klas eenmaal per week een uur bij mij te hebben. Dan zal ik educatieve spelletjes introduceren. Op deze manier kan ik zien welke methodieken het meest werken bij welke leeftijdsgroep. En kan ik de leraressen wat leren over het spelend leren. Tegen de zomervakantie, die begint hier op 20 april, hoop ik voldoende informatie te hebben. Tijdens de vakantie kan ik deze dan bundelen en bij aanvang van het nieuwe schooljaar, 1 juni, kunnen we deze dan introduceren binnen de lessen.
Naast mijn werk op de PLAYWAYschool ben ik ook ingeschakeld als animator op de theaterschool tijdens de weekends. Ook hier hopen ze dat ik een aantal niewe methodieken kan introduceren. Ook de voorbereidingen voor het zomerkamp van AREDS, dat doorgaat met de kinderen van de theaterschool, zullen de volgende weken van start gaan. Het is ook de bedoeling dat ik meega met dit kamp. Ik kijk er al naar uit! Ook de maandelijkse jeugdmeetingen zal ik blijven bijwonen. Dit meer om een informatieve reden. Ik wil graag leren van deze kinderen en de vrijwilligers die hen begeleiden. Voor het moment ziet mijn weekplanning er dus als volgt uit:
Maandag: Playway
Dinsdag: AREDS
Woensdag: Playway
Donderdag: AREDS
Vrijdag: Playway
Zaterdag en Zondag : theaterschool
Op Dinsdag en Woensdag verwerk ik de gegevens van de dag ervoor.
Mijn reis naar de school is ook een waar avontuur. Ik heb het nu al een aantal keer gedaan, maar wennen is toch moeilijk. Ik vertrek per fiets vanuit AREDS om half zeven. Ik fiets naar de mainroad, stal mijn fiets en wacht op de bus richting Pouliur. Rond dit tijdstip zitten alle bussen echt stampvol. Hier is een bus pas vol wanneer er niemand nog kan bewegen. De regel is ook dat vrouwen in het voorste deel van de bus zitten en de mannen in het achterste deel. Dit is wel niet steeds mogelijk door de grote aantallen die er op de bus zitten. Elke bus heeft ook twee televisietoestellen waarop de hele tijd Tamil films aan het spelen zijn. Hoe bizar is dit land toch! Er is geen geld voor een deftig opruimsysteem voor de straten, maar wel geld voor in iedere bus twee televisietoestellen te plaatsen! Bart vertelde me dat deze toestellen geschonken zijn door de overheid. Tja... wat kan ik nog meer zeggen hé. In Pouliur moet ik wachten tot 08.15. Dan zet ik me gezellig aan de kant van de weg met een koffietje uit één van de vele kraampjes die je hier kan vinden. Een koffie kost 8 roepie (0.12 euro). Mijn bushalte is dezelfde als die van de collegebus richting Coimbatore. Veel studenten stappen op me af en knopen een gesprek met me aan. Voor hen is dit de uitgelezen kans om hun engels eens te oefenen. De meesten van hen studeren Polytechnics. En daar kan je later in India heel veel kanten mee uit. Om 08.15 neem ik de bus naar Pothurampatti. Hier moet ik een uur op zitten. En wederom zit die bus elke keer weer stampvol! Ik heb zelfs al half uit de bus gehangen, me vast houdend aan het portier! Gelukkig dat een paar mannen mijn ongemak zagen en me hielpen om aan boord te blijven. Het is ook al eens gebeurd dat de bus ineens stilvalt. Dan stapt iedereen uit en beginnen ze te prutsen aan de bus. Stel het je voor, dertig man (minstens) die allemaal commentaar aan het geven zijn op wat er aan de hand zou kunnen zijn. En dan heb je ook nog eens het continue staren. Mensen die aan me voelen of een gesprek trachten te starten. Soms zou je hier echt onzichtbaar willen zijn. Met veel geluk ben ik op de school tegen twintig na negen. De terugweg is een stuk aangenamer, doordat de bussen niet zo vol zijn. Ik ben s avonds terug op AREDS tegen zes uur ongeveer. Lange dagen, maar het is het absoluut waard. Deze kinderen zijn zo knotsgek, dat hou je niet voor mogelijk. Tijdens de toneellessen lach ik me kapot. De gezichten die ze hier kunnen trekken, of de tuimelingen die ze kunnen maken
Deze week heb ik de kinderen van mijn buurt ook eens ten volle leren kennen. Tijana, één van de andere studentes, geeft wekelijks bijles in het dorp. Ze nodigde me uit om afgelopen Zondag eens mee te gaan. Het duurt zon twee uurtjes en gaat door in het huis van de lerares Irene. Toen ik deze vrouw bezig zag heb ik toch een paar keer moeten slikken. Ze slaat op de kinderen met een stok, roept en scheld op hen en ik heb het gevoel dat deze bijlessen niet zoveel waard zijn. Ik hoorde van Christy dat dit geen project van AREDS is en dat ze hier eigenlijk wat tegen zijn. De kinderen die hier aan meedoen, moeten betalen voor een povere kwaliteit. Tijana heeft zich hiervoor opgegeven om Irene een plezier te doen. Ik denk niet dat ik opnieuw mee zal gaan. Maar ik heb hierdoor wel de kinderen van Renganathapuram eens beter leren kennen. Nu kan ik s avonds buiten komen en zelf spelletjes met hen spelen. Maar ik zal niet meer meegaan naar Irene.
Wat heb ik deze week nog gezien:
- Mijn eerste slang! En die zat op het WC van de PLAYWAYschool!
- Een gezin met vier kinderen die allemaal op één brommertje pasten!
- De oogst van de rijstvelden is begonnen. Overal zijn er mensen aan het werk en dragen ze s avonds de oogst op hun hoofd naar huis.
- Een huwelijk! Ik heb het gezien langs buiten. Het was daar precies kerstmis. Overal lichtjes in alle mogelijke kleuren.
- Een dansritueel ter ere van de godin Parvatti. Dit gebeurd om het begin van de oogst in te wijden.
Wat mij lichtjes begint te irriteren aan India:
- Het constante gestaar van de mensen
- Het internet en elektriciteit dat echt onmogelijk begint te worden
- De insecten! Overal zitten ze en komen ze tevoorschijn op de meest onmogelijke momenten.
Ik ben moe, mijn lichaam doet pijn maar ik kruip hier s avonds gelukkig in mijn bed. Ik kan het soms nog niet geloven dat ik hier werkelijk ben. Het is hier een omgekeerde wereld. In België droomde ik van India. En nu hier in India droom ik van België maar doe ik mijn ogen open in India! Zalig, toch?
Een leerrijke week, dat is wel het minste dat ik kan stellen van de afgelopen acht dagen. Sammy heeft zijn woord absoluut gehouden. Ik heb kennis gemaakt met alle youthprojects van AREDS. AREDS zelf heeft 5 grote projecten/doelgroepen: Women, Health, All Labour Union, PDM en DRAWL (Dalit). PDM houdt alle projecten met de jeugd in.
Sammy vind het belangrijk dat ik zoveel mogelijk bij de mensen thuis en op het werkveld aanwezig ben om een zo volledig mogelijk beeld te krijgen van de doelgroep waar ik mee zal gaan werken. Te beginnen met een bezoek aan de PLAYWAYschool. Vorige week Maandag ben ik vertrokken om hier een week te verblijven. De school ligt op een uur van AREDS dus zal ik ook s avonds op de school blijven samen met Justin, de directeur. Dit was een harde ervaring, en dat bedoel ik ook letterlijk hé! De kamer die ik toegewezen kreeg was zeer primitief. Geen stromend water of enige vorm van meubilair. Ik moest het me gemakkelijk maken op de betonnen vloer. Vier (slapeloze) nachten later had ik blauwe plekken over heel mijn lichaam, en om het helemaal compleet te maken ben ik ook nog eens op gegeten door de muggen en andere insecten waar ik de namen niet eens van ken. Maar het was een schitterende week. Hoe afschuwelijk de nachten waren, zo zalig waren de dagen. Al mijn energie haalde ik uit mijn ontmoetingen met de kinderen en hun leerkrachten. De PLAYWAYschool huist 276 kinderen tussen de 3 en 12 jaar oud en een team van 12 leerkrachten. Naar Indische normen is dit een kleine school. De doelgroep voor deze school zijn kinderen uit de Dalit kaste en uit de arme landbouwersgezinnen. En ze zijn ongelooflijk, deze kinderen. Zo ongelooflijk dankbaar voor alles dat hen aangeboden wordt. Met een simpele vingertruc of spelletje , kunnen ze zich een hele dag amuseren. Ik ben uiteraard de attractie van de dag. Met 50 staan ze rond me. Akka, what is your name? What is your sisters name? What is your brothers name? Ze willen de namen van al mijn familieleden weten, en dat zijn er toch heel wat
Een dag op de PLAYWAYSCHOOL gaat als volgt:
07.15 - 09.15 De bus doet zijn ronde om de kinderen op te halen. Ongeveer de helft van de kinderen komt met de bus naar school.
09.30 Ochtendgebed en eerbetoon aan India
09.45 - 10.45 Les
09.45 - 10.00 Pauze
10.00 - 12.45 Les
12.45 - 13.45 Middagpauze: De kinderen eten op de speelplaats. Ik eet samen met de leraressen. Iedereen zet zijn eten in het midden. Alles wordt met elkaar gedeeld.
13.45 - 15.45 Les
16.00 - 18.00 Bus vertrekt om de kinderen weer thuis te gaan afzetten.
Ik vond het belangrijk om zoveel mogelijk mee te draaien met het dagelijkse verloop van een dag op deze school. Ik ging dus mee met de bus, observeerde in de klassen, at s middags met de leraressen en speelde met de kinderen onder de pauze. Opmerkelijk is dat alle leerkrachten vrouwen zijn. In India is het de regel dat kinderen tot en met 10 jaar les krijgen van vrouwen. Zij zijn als het ware de vervangende moederfiguren. Het leerkrachtenteam van de PLAYWAYschool is een zeer opmerkelijke groep vrouwen met diverse achtergronden en verhalen. Elk van hen wordt gedreven door de gedachte aan gelijkheid. Zij hopen dat de volgende generatie er één zal zijn waar vrouwen en mannen, dalit en non-dalit gelijk behandeld worden. Want zij komen nog van een generatie waar dit NIET het geval is. Weer één van de vele contradicties die deze cultuur rijk is. Overdag leren deze vrouwen aan de kinderen over gelijkheid van rechten en handelingen, maar wanneer ze s avonds naar huis gaan komen ze zelf terecht in hun onderdrukte positie. Deze vrouwen hebben twee fulltimejobs. Leerkracht en huisvrouw. Wanneer ze na hun werk op de school thuis komen, begint hun dag nog maar pas. Niet alle verhalen zijn even schrijnend. Zo heb je Sri Devri. Zij heeft gestudeerd tot haar 19 jaar, werd uitgehuwelijkt maar heeft een goede relatie met haar echtgenoot. Zo mag ze werken op de school en kan ze af en toe naar de meetingen van SWATE. Een volledig gelijkwaardige positie heeft ze niet, maar ze is naar eigen zeggen zeer tevreden met haar leven. Aan de andere kant heb je dan het verhaal van Aanendi. Zij is 22 jaar, Dalit en sinds drie weken uitgehuwelijkt aan een man die ze nog nooit heeft ontmoet. Na haar huwelijk zal ze verhuizen naar het huis van haar echtgenoot en stoppen met werken. Ik heb haar bezig gezien in de klas. Ze is ongelooflijk goed! De kinderen zijn gek van haar. Het zou een verlies voor haar en de kinderen zijn. Zelf heeft ze er geen probleem mee om te stoppen met werken. Ze is blij met haar verloving en zal haar ouders en familie eren met dit huwelijk. Haar beste vriendin is Katika, ook een leerkracht op de PLAYWAYschool. Zij is 19 en woont alleen met haar moeder die al 12 jaar weduwe is. Zij heeft gezworen dat ze alleen zal trouwen uit liefde. Vreemd om deze twee jonge vrouwen naast elkaar te zien. Ik kijk er absoluut naar uit om samen te kunnen werken met deze vrouwen en hun achtergrond te leren begrijpen. Na mijn observaties in de klassen heb ik een aantal dingen opgemerkt. Zo is het leerniveau van deze kinderen vrij hoog, al hun lessen zijn in het Engels en wordt er veel aandacht besteedt aan India en haar geschiedenis. Ze noemen het misschien wel een PLAYWAYschool, maar er is hier wel sprake van een traditioneel schoolsysteem. Het spelend leren is hier nog niet echt aanwezig. Wanneer ik een aantal educatieve spelletjes introduceer aan de kinderen en de leraressen, reageren ze zeer enthousiast. Wie weet kan ik hier een project van maken ? Mijn favoriete moment van de dag zijn de busritten. Op deze manier krijg ik de kans om wat meer van de omgeving te zien en ook eens te zien waar deze kinderen allemaal vandaan komen. Het is wel wat krap in de bus. Waar wij 50 kinderen in een bus steken, steken ze er hier 120 in één bus. Een geluk dat de ramen wat open staan. Tijdens de rit leren de kinderen me wat Tamil. Dan wijzen ze naar iets en zeggen me het woord voor. (Aadu: geit , pashu: koe , Varum: huis , )
s avonds was het zeer stil op de school. Er is zeer weinig elektriciteit en ze zijn er spaarzaam mee. Ik krijg kaarsen van Justin en zet me buiten op het portaal. Wanneer de buren me opmerken komen ze bij me zitten. Ze spreken Tamil, maar we kunnen communiceren via gebaren en wat gebrekkig Engels. Ze nemen me mee naar hun huis/hut. Daar krijg ik eten, juwelen, water en nog van alles aangeboden. Alleen wanneer ze oorbellen ter grootte van een stretch door mijn oor trachten te duwen, moet ik ze tegen houden. Ook de leraressen nemen me de volgende dagen onder handen. Ze vlechten mijn haren, steken er bloemen in, geven me een rood bolletje op mijn voorhoofd en nemen mijn maten. Tegen het schoolfeest willen ze een sari voor me maken. Ik kijk er al naar uit. Vrijdagavond nemen Justin en ik de bus naar Katalai. Vandaar is het nog een goeie drie kilometer wandelen naar het hoofdkantoor van AREDS. Hoe geweldig ik de school ook vond, ik ben toch blij om terug te zijn. Ik slaap die nacht als een roos.
De volgende dag gaan mijn kennismakingen gewoon verder. Tegen tien uur wordt ik verwacht op de school of theater. Deze ligt op een half uurtje fietsen van AREDS. Nu ik mijn eigen stalen ros heb, ben ik weer mobiel hé. De fietstochten zijn trouwens ook een waar genot. De landschappen zijn adembenemend, maar je moet je mond wel dicht houden. Anders heb je al een maaltijd aan vliegen en stof achter de kiezen voor je goed en wel aangekomen bent. De doelgroep van de school of theater zijn kinderen van 11 tot 14 jaar uit de omliggende dorpen. Al spelend komen ze hier leren over AREDS , haar projecten en haar missie en visie. Ze vinden het belangrijk dat de kinderen zo vroeg mogelijk kennis maken met AREDS en haar mogelijkheden. Om de zoveel tijd doen ze toneelvoorstellingen. De kinderen genieten ten volle. Deze school is wel alleen open tijdens de weekends. Ook hier komen de kinderen al snel op me af. Show us a game! Vragen ze me. En wederom heb ik de tijd van mijn leven met deze knotsgekke kinderen. Wel moet ik toegeven dat het niet aan te raden is om een hele namiddag tikkertje te spelen in 34 graden Celsius. Het zweet loopt je hier van het lijf. Maar de voldoening die je eruit haalt maakt zeer veel goed. De kinderen worden hier begeleidt door vrijwilligers van het cultural team van AREDS. Sundhil stelt me voor aan Sathia en het cultural team. Ze nodigen me uit om de volgende dag hen te vergezellen op één van hun voorstellingen. Ik ben zeer benieuwd
De volgende dag moet ik om 17uur klaar staan. Sundhil pikt me op en brengt me naar het trainingscentrum van AREDS. Daar laden we de instrumenten en kostuums op en kunnen we vertrekken naar een dorpje in het volgende district. Het is een autorit van ongeveer twee uur. Tijdens de rit merk ik wat een hechte groep dit cultural team is. Ze bestaat uit vier vrouwen en vier mannen. De hele rit zeveren, zingen, onnozel doen, elkaar plagen, plezant om te zien. Binnen deze groep is iedereen gelijk. Ook leer ik dat dit niet hun dagdagelijkse job is. Ze doen dit volledig op vrijwillige basis. Hun motivatie? Ze willen er werkelijk alles aan doen om de volgende generatie te sparen van de spot en discriminatie waar de meesten van hen in het verleden zoveel mee te maken hebben gehad. En dat is in mijn ogen één van de sterkste motivaties die er bestaat. We komen tegen 19uur aan in het dorpje. We worden ontvangen door vader Phillip, de priester van het dorp. Hij legt me uit dat die avond het feest van St. Anthony gevierd wordt. Ik hoor overal muziek, zie overal kleuren en dansende mensen. Wat een zicht! Wat een mensenmassa! Ik merk dat de mannen van het cultural team in mijn buurt blijven. Wat wel nodig blijkt te zijn. In deze uithoek hebben ze nog nooit iemand met mijn huidskleur gezien. De mensen komen op me af als vliegen op stroop. Een paar studenten beginnen met me te praten en proberen me zover te krijgen mee te gaan dansen. Sundhil plaats me echter naast de priester en maant me aan om tijdens de show bij hem te blijven. Dan begint het. Wat een show! Zingend, dansend, toneelspelend werkt het cultural team rond de themas van AREDS. Via deze voorstellingen tracht AREDS haar boodschap verder te verspreiden over de districten. Je kan ze eigenlijk vergelijken met de Vieze gasten van Gent. Werken rond mondiale themas via muziek en toneel. Echt indrukwekkend om te zien. Het is een show vol kleur en symboliek. Themas zoals vrouwendiscriminatie, alcoholmisbruik en de onderdrukking van Dalit komen aan bod. Aan het einde van de show is het opvallend dat veel mannen verdwenen zijn. Voornamelijk de vrouwen en kinderen zijn blijven kijken. Sundhil legt me uit dat dit regelmatig het geval is. Mijn beeld van deze man is ook helemaal anders. Hij was de drummer van dienst. En wat een schitterende drummer is hij. Ik ontmoete hem voor de eerste keer tijdens een teamvergadering van AREDS. Daar leek hij zeer serieus. Maar dat is een echt feestbeest! Hoe fout een eerste indruk wel niet kan zijn hé. Op de terugrit naar AREDS vallen mijn ogen dicht. Het is half drie wanneer ik eindelijk weer in mijn bedje lig.
Maandag wordt ik verwacht op de dorpsmeetingen. Maandelijks komen de kinderen uit de dorpen samen en overlopen ze onder begeleiding van Sathia en Sundhil de gebeurtenissen binnen het dorp. Op deze manier leren ze op jonge leeftijd om zich te organiseren en betrokken te zijn bij het dorpsgebeuren. Ze engageren zich en kunnen dan op latere leeftijd een verschil maken. Ik merk dat er veel hoop/druk ligt op deze generatie. Dat er verandering mogelijk gemaakt zou kunnen worden. De volgende dagen zal ik de dorpsmeetingen blijven bijwonen. Hierna zal ik samen met Sammy de mogelijkheden overlopen. Ik heb een aantal ideeën om te verwerken binnen de jeugdprogrammas van AREDS. Ik kreeg de vraag om het schooltoneel van de PLAWASCHOOL in elkaar te steken. Het schoolfeest gaat door op 22 maart en ze willen een sociaal gerelateerd toneeltje doen voor de ouders. Het lijkt me wel leuk! Ik ben erachter gekomen dat ik per bus zelf op de PLAYWAYschool kan geraken. Ik fiets naar de busstop en ga dan zo naar de school. Het is een kwestie van leren en gewoon worden. Nu ik ook mijn Indische kleren van SWATE heb gekregen , loop ik al wat minder in de kijker.
Nog een paar leuke weetjes van de afgelopen week:
- Ik heb mijn eigen fiets gekregen! Een grappig maar zeer stevig geval.
- Ik heb nu zelf twee Indische outfits. Deze kleren zitten zeer gemakkelijk.
- Ik heb voor de eerste keer mijn eigen kleren gewassen. Dat gebeurd aan de waterpomp en op de wassteen. Het is een ware krachttraining. Ik ga hier met armspieren naar huis gaan!
- Ik heb mijn eerste pauw gezien, de nationale vogel van India
- Ik mag sinds twee dagen alleen door het dorp wandelen.
- Ik meer en meer begin te wennen aan het plaatselijke voedsel. Vooral de bananen zijn superlekker!
Wat een week en wat een verslag ;--) India blijft me verbazen. Elke dag zie ik en leer ik iets nieuws. Alleen spijtig dat het me maar niet wilt lukken om wat fotos online te zetten. Ik doe mijn best!
Halleluja, ik ben weer online . Het heeft me wel wat moeite gekost en het gaat echt wel heel traag, maar hier ben ik weer. Nu aangekomen aan dag zes in India. Ik ben er zeker van dat ik me deze reis voor de rest van mijn leven zal herineren. Maar laat ik beginnen bij het begin. Woensdag 01/02/2012 ben ik dus in het ijskoude Belgie op het vliegtuig gestapt. Na een licht turbulente vlucht kwam ik uiteindelijk met 10 minuten vertraging aan in Chennai. Plaatselijke tijd 00.30 met een aangename temperatuur van 26 graden. Al mijn bagage heeft de reis overleefd, een eerste check op mijn lijstje Een keer buiten de luchthaven begint mijn eerste gevecht met de taxichauffeurs. Ze vliegen met tien op je af en trachten je al trekkend in hun auto te krijgen. En als ik trekken zeg, bedoel ik ook letterlijk trekken. Ik heb het advies van Indira opgevolgd en ben rechtreeks naar 'Fast Track Taxi' gelopen. Eens de andere chauffeurs merkten dat ik bezet was, richtten ze hun pijlen op de volgende hulpeloze toeristen. Tegen twee uur stond ik aan Sharmila's appartement. Haar heb ik leren kennen via Indira, het zijn zussen. Met een warme glimlach en een eerste lekkere tas Chai kon ik die avond eindelijk in mijn bed kruipen. De volgende ochtend en dag kon ik goed uitrusten. Dit deed ik met een lekkere kop koffie op het terras van Sharmila's appartement dat op de zevende verdieping ligt en me dus een zicht gunt van bijna heel Chennai. Ik zie zelf de zee! De temperatuur wordt getemperd door een zeebriesje. Tegen 15uur is Sharmila terug van haar werk en kunnen we wat kletsen. Zij belt voor mij naar AREDS en we maken de laatste afspraken voor de volgende morgen in Karur.
Mijn bus naar Karur vertrekt om 22h. Het is aan de andere kant van Chennai dus ik vertrek al om half negen. Het is trouwseizoen waardoor alle taxi's bezet zijn. Ik neem dan maar een autoriksja. Kleine gele mobilletjes waar je mee door het verkeer zigzagt. Ik heb een voorstel voor de mensen van disneyworld. Een voorstel voor een nieuwe rollercoaster genaamd 'The Indian Ride': Kleine gele karretjes zonder veiligheidsgordels. Deze vlammen dan aan een hoge snelheid over de straten, glippen langs bussen en doen de meest baanbrekende toeren om je zo snel mogelijk op je bestemming te krijgen. Hiernaast valt het karretje dan ook nog eens om de zoveel tijd stil waarnaar er honden en mannen in je karretje aan je komen voelen en ruiken. De meest indrukwekkende en angstaanjagende rit van mijn leven. Mijn gedachten gingen als volgt: Nee, niet doen. Daar past ge toch nooit... Nee Wacht! Amai das gelukt? Wat gaat hij doen? Helaba, neen nee dat kan niet, nee niet doen! De adrenaline pompt door heel je lijf. Na een helse 70 minuten kom ik aan in Koyambedu, de busstand van de KPN travels. Ik heb de bus gevonden en kan weer eventjes gerust zijn. Ik hou wel mijn dikke Ierlandpull aan. De mannenogen plakken in de bus letterlijk aan me. Gelukkig zit ik naast een vrouw die het blijkbaar op zich heeft genomen mij wat te beschermen. Wanneer de mannen achter me wat te opdringerig worden draait ze zich fel om en maakt een scherpe opmerking in het Tamil. Wat het was weet ik niet, maar de mannen zwijgen wel de rest van de rit. De busrit is een slaaploze. Dit door mijn oncomfortabele stoel, maar ook door de prachtige beelden en landschappen die we passeren op de weg naar Karur. Ik kijk mijn ogen uit!
Vrijdagochtend 06.30 Ik schiet wakker. Heb ik dan toch wat kunnen slapen op de bus? Ik kijk uit het raam en wat een schok. Het stedelijke uitzicht heeft plaats gemaakt voor eindeloze rijstvlaktes, palmbomen, geiten, marktjes, zandweggetjes,... Bovendien komt de zon net op. Een kleurenpallet dat onbetaalbaar is verschijnd voor me. We rijden Karur in en stoppen op één van de weinige stenen wegen. Ik stap uit en onmiddelijk ben ik omsingeld door taxichauffeurs. Ik heb hier nu echt niet de energie voor. Dan komt een man op me af: Lana? My name is Raja, welcome to AREDS. Yes. De andere taxichauffeurs druipen af! Na drie kwartier in de auto komen we aan in rengathapuram. Het dorp waar ik de volgende 5 maanden zal verblijven. Het is echt veel landelijker dan ik dacht. Het is gelegen tussen de palmbomen en de rijstvlaktes. Mr. sammy, oprichter van AREDS verwelkomt me. Hij raadt me aan de eerste dagen vooral te rusten en te lezen en leren over AREDS. Een aantal dingen die ik de afgelopen dagen over mijn nieuwe woonplaats heb geleerd: - Minstens zeven à acht keer per dag valt de electriciteit uit. 'S avonds tussen negen en tien is er nooit electriciteit. - De kokkin Ambiga vind het VERSCHRIKKELIJK als je haar wilt helpen in de keuken. - Ze hebben hier heerlijke zoete koffie die gemaakt wordt van volle buffelmelk. - Hier drie keer per dag gegeten wordt (9u, 13u en 20h) en dat er altijd rijst op tafel staat. - Je hoeft je niet te schamen om met je handen te eten - Er een grote Gekko in de badkamer zit die graag kijkt wanneer je je wast. Ik heb hem Servaas genoemd - Er weinig tot geen stromend water is. Je wast je aan de emmer. Soms (!) werkt de douche. - Je 's avonds zo moe bent dat je zeer gemakkelijk je jetlag kan overwinnen (+ 4,5 uur) - Ik mijn eigen mobiele nummer heb gekregen +91 9789218313 - Ik een nieuwe beste vriend heb: Airconditioning!
De afgelopen drie dagen ben ik voornamelijk binnen moeten blijven. De dorpelingen hoorden al gauw van mijn komst en hadden zich blijkbaar verzameld voor de poort om een glimp van me op te vangen. De drie andere vlaamse studenten (Tiana, Virginie en Bart) zijn ze gewend en introduceren me aan de gewoontes en mensen van AREDS. Ook zij moesten de eerste week binnen blijven. Ik ben er lekker toch in geslaagd om eergisteren even met Bart mee naar buiten te glippen. Sammy liet het toe aangezien het donker was en de meeste dorpelingen al binnen waren. We stapten naar het plaatselijke winkeltje voor sigaretten. Desondanks het tijdstip en de schemer waren we toch in een mum van tijd omringd door kinderen. Akka (zus), roepen ze , Akka what's your name? Allemaal willen ze mijn hand vasthouden, mijn kleren en haar aanraken. Hartverwarmend. Ook vandaag mocht ik even naar buiten. Op de fiets kon ik mee met Tiana die naar een vergadering van SWATE (Society for Women And Total Empowerment) moest. Een prachtige fietstocht van 20 minuten. Zij hebben daar een naaiatelier. Sammy en de andere Vlamingen raadden me aan om wat kleren te laten maken. Niet omdat mijn kleren perse allemaal ongepast zijn, maar om een gebaar van respect naar hun cultuur te doen. Zaterdag zullen mijn kleren klaar zijn! Morgen vertek ik naar de PLAYWAYschool. Dit voor observatie en kennismaking. Justin, de directeur, heb ik al ontmoet. Praktisch moeten er nog een heel aantal afspraken gemaakt worden. De school ligt namelijk vrij ver van AREDS. Ik zou eventueel drie dagen per week inwonen op de school. We zien wel wat de toekomst brengt.
Tot zover mijn eerste bericht! Heel veel warmte en groeten uit het prachtige Karur. Jullie horen me weer binnen een dikke week!
Ja mensen, dit is mijn laatse bericht vanuit Belgie. Morgen spring ik op het vliegtuig en stap ik af in India. De zenuwen gieren letterlijk door mijn lijf. Het ene moment ben ik kalm en rustig. Ik besef dat alle voorbereidingen gedaan zijn en dat ik me nergens nog zorgen om dien te maken. Het volgende moment schiet me iets te binnen dat ik vergeten ben en wordt de paniek me weer volledig de baas. En dan beginnen de 'wat als' vragen. Wat als mijn vliegtuig vertraging heeft? Wat als ik niet op mijn bestemming geraak? Wat als mensen me daar helemaal niet mogen? En ze blijven maar komen. Ik weet dat ik niet zo mag denken, maar soms is het gewoon sterker dan jezelf. Ik durf te wedden dat één keer ik daar goed en wel ben aangekomen, ik me zal realiseren hoe onozel het wel was om zo te panikeren.
One small step for India, a huge step for Lana Lievens
Eindelijk is het dan zover! Binnenkort vertrek ik naar India, het land van duizend en één nachten. Het land waar ik al zolang van droom om naar toe te trekken. Mijn vertrekdatum staat nu vast op 1 Februari 2012. Op deze woensdagochtend zal ik ontwaken in het druilerige gekende België en 's avonds in mijn bed kruipen in India. Het lijkt zo surealistisch. Alsof het niet echt met mij aan het gebeuren is. Vier maanden gelden nam ik de impulsieve beslissing om een poging te doen om mijn stage in India te laten doorgaan. Naarmate de tijd vorderde werd ik steeds vast beslotener om dit te doen slagen en nu binnen acht nachten vertrek ik gewoon!! En ik ga geen gewone reis ondernemen , nee meneer. Niet alleen zal ik daar verblijven, ik krijg ook de unieke kans om de bevolking en hun cultuur van dichtbij te leren kennen. Dit dankzij mijn stage bij de NGO AREDS gelegen in het district Tamil Nadu. Zij geloven dat wil je met de plaatselijke bevolking werken, dan dien je ze van dichtbij te leren kennen. Ik ben zo verschrikkelijk nieuwsgierig, opgewonden, angstig...
En het is geen gemakkelijke weg geweest om hier te geraken. Alleen al de nachtmerrie die ik heb moeten doorstaan om aan mijn visum te geraken. In het totaal ben ik vier keer helemaal naar Brussel moeten gaan, om een aanvraag, betaling, registratie en uiteindelijk afhaling van mijn visum op orde te krijgen. Voor mij elke keer een reis van circa 2,5 uur om daar te geraken, een uur wachten tot het eindelijk mijn beurt is om dan uiteindelijk op 10 minuten tijd te horen te krijgen dat ik binnen een week nog een mag terug komen. Ik zie mezelf als een verdraagzaam en geduldig mens (meestal) maar hier zijn mijn stoppen toch serieus op proef gesteld. Maar het is gelukt en dat is het belangrijkste hé. Toch kan ik het niet laten om af en toe te denken dat ik daar met opzet een beetje geblokkeerd werd. Ik verbeeld het me waarschijnlijk, maar dit is een gevoel waar ik maar moeilijk van af geraak.
Voor mij heeft deze stage een dubbele betekenis. Het is altijd al mijn droom geweest om naar India te gaan. Om het land eens te zien en ten volle te ervaren. Mijn ervaring met reizen heeft me geleerd dat je als toerist vaak geen al te realistisch beeld van het land en de cultuur te zien krijgt. Dit zal bij mij niet het geval zijn! Ik ga bij de mensen thuis gaan wonen, me hen werken, met hen praten , hen echt leren kennen. Dit is een gegeven dat me zowel met vreugde als met angst vervuld. En deze twee emoties zijn eigenlijk nog bijlange na niet alles wat er zich nu binnen me afspeelt. Ik heb last van een overload aan verschillende emoties. En ze wisselen zich af aan het tempo van een dolgeslagen rollercoaster. Het ene moment kan ik niet wachten om te vertrekken en overspoel ik gewoon van de vreugde. Het volgende moment voel ik me helemaal koud worden bij de gedachte aan het onbekende en de gevaren die het voor me kan inhouden. Angst voor het onbekende hoort er bij. Ieder normaal mens zou hier last van hebben. Maar ook angst voor het achterlaten van alles wat ik ken. Mijn familie, vrienden, cultuur en manier van leven. Laten we hopen dat ik me zal kunnen aanpassen aan het magische India. Velen hebben me al verteld dat ik daar een serieuze opdoffer zal krijgen. Dat ik een naïeve kijk heb op wat er me daar te wachten staat. Dit kan noch erkennen, noch ontkennen. Om de simpele rede dat ik het niet weet. Ik heb er echt geen idee van wat er me daar te wachten staat. Tuurlijk, ik ben voorbereid. Ik heb boeken, artikels, het internet en ervaringsdeskundigen geraadpleegd om het eerste tipje van de sluier van India op te lichten. Maar dit is zeker niet voldoende. Een wijs iemand zei me India moet je niet kennen, maar ervaren. En dat is precies wat ik daar van plan ben.
De tweede en zeker niet onbelangrijke rede voor mijn reis, is uiteraard mijn stage. Ik mag niet vergeten dat ik een stage ga doen met als doel voor ogen het halen van mijn postgraduaat. Ik mag mijn reflecties, stagerapporten en stageopdracht zeker niet uit het oog verliezen. Ik wil ergens ook echt een bijdrage gaan leveren, hoe klein deze ook zal blijken. Daar weg kunnen gaan met het gevoel dat ik iets gedaan heb, dat op lange termijn een soort van invloed zal hebben op het leven van de mensen daar. Wederom een zeer naïeve gedachte waarschijnlijk. Maar een zeer bekend spreekwoord zegt Vele kleine dingen, maken één groot iets.
En zo beginnen we. Mijn eerste bericht op mijn persoonlijke blog. Best spannend. Vandaag is het 22 November 2012. Binnen een dikke twee maanden is het zover. Ik laat het regenachtige en koude België achter me en vertrek naar het magische India. Want dat is het beeld dat ik er nu van heb. India, het land van de pofbroeken (YES), de chicken Tandouri, de Taj Mahal, de Ganges, het derde oog op je voorhoofd, de schitterende kleuren,... en ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan. Pure magie in mijn ogen. Ik mag wel niet uit het oog verliezen dat ik naar daar trek in functie van mijn studies. We reizen om te leren. Vandaag eindelijk bevestiging gekregen van AREDS en het VIC. De organisaties waarvoor ik daar zal werken. Het VIC is een internationale kinderrechtenorganisatie. AREDS is hier een dochteronderneming van. Zij richten zich voornamelijk op de Dalits, of de kastenlozen, in India. Specifiek werken ze met vrouwen en kinderen. Ik weet nog niet precies wat inhoudelijk mijn opdracht zal zijn. Daarvoor ga ik volgende week op gesprek met het VIC. In tussentijd is er nog zoveel waar ik aan dien te denken. Ik moet mijn paspoort laten vernieuwen, een visum aanvragen, vliegtuigticket boeken, stagecontracten in orde brengen, gezondheid regelen, kot in Gent verhuren, verblijf in India regelen, mijn reisportfolio opmaken, schoolpapers indienen, informatie verzamelen over India,... En ga zo maar door. In eerste instantie dacht ik dat twee maanden me nog ruim de tijd gaf om alles op mijn gemak in orde te brengen. Niets is minder waar! Ik val om van het werk. Ik probeer alles een plaats te geven in mijn hoofd, vooral toch maar niets te vergeten en gefocust blijven op het einddoel. Naast dit alles moet ik er me ook langzaam op gaan voorbereiden dat ik effectief weg ben in Februari. Mijn familie, vrienden en alle mensen waarom ik geef. Ik zal ze vijf maanden moeten missen. Nog een puntje op mijn checklist: LEREN SKYPEN! Soms vervloek ik echt mijn onhandigheid met computers. Ieder ander had al lang uitgevogeld hoe (en waar!?) de camera van haar laptop werkt. Ik val blijkbaar buiten deze categorie. Ik hoop wel vurig dat ik nog wat sneeuw te zien krijg voor ik vertrek. I'm dreaming of a white christmas! De volgende twee maanden gaan niet gemakkelijk worden. Ik tel de dagen af tot mijn vetrek. Nu kan ik niet wachten tot het zover is, maar naarmate de datum dichterbij zal komen zal ook mijn angst en onzekerheid toenemen. Dat weet ik nu al. Ik kan me voorbereiden op deze mentale strijd met mezelf. Het is de zure appel waar ik door moet. Een geluk dat ik omringd wordt door mensen die me kunnen helpen. Ik ga hen hard nodig hebben, niet dat ik dit onmiddelijk zal gaan toegeven. Ik moet er voor mezelf achter komen waarop ik zal steunen eens ik in India zit. Steunen op de gedachten aan hen thuis is één ding, maar ik vraag me af: Zal het wel voldoende zijn? Heeft een meisje van 22 jaar niet iets meer nodig? Vele beslommeringen die me waarschijnlijk de komende weken zullen bezig houden. Maar ondertussen, tel ik af!
We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen. Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.
U kan dit zelf helemaal aanpassen. Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'. Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.
Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt. Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Druk vervolgens op 'Toevoegen'. U kan nu de titel en het bericht ingeven.
Om een bericht te verwijderen, zoals dit bericht (dit bericht hoeft hier niet op te blijven staan), klikt u in plaats van op 'Toevoegen' op 'Wijzigen'. Vervolgens klikt u op de knop 'Verwijderen' die achter dit bericht staat (achter de titel 'Proficiat!'). Nog even bevestigen dat u dit bericht wenst te verwijderen en het bericht is verwijderd. U kan dit op dezelfde manier in de toekomst berichten wijzigen of verwijderen.
Er zijn nog een hele reeks extra mogelijkheden en functionaliteiten die u kan gebruiken voor uw blog. Log in op http://www.bloggen.be/ en geef uw gebruikersnaam en wachtwoord op. Klik vervolgens op 'Instellingen'. Daar kan u een hele reeks zaken aanpassen, extra functies toevoegen, enz.
WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.
WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!
Zijn vrienden schenen ook te begrijpen dat hij veel te ver was gegaan. Indische mannen zijn een soort apart. Het schoonheidsideaal ligt hier helemaal anders dan bij ons. Zo zijn alle mannen wat gezet en hebben ze een snor. Vanaf het moment dat er donshaar op hun bovenlip verschijnt laten ze het staan om hun mannelijkheid te bewijzen. Ook hebben ze allemaal een kam op zak. En wanneer er een mooie verschijning aan hen voorbij gaat beginnen ze allemaal hun haar te kammen. 
Ik heb gehoord van Christy dat ik iemand ben die succes zal hebben bij de mannen. Een voller figuur kunnen ze hier absoluut appreciëren. Ook ben ik goed voorzien van borst, wat weer een pluspunt is. De meeste Indische vrouwen zijn vrij plat op dat gebied. Wanneer ik buiten AREDS kom, draag ik uitsluitend mijn Indische kleren, die los zijn en alles bedekken wat bedekt moet zijn (schouders en benen). Begrijp me niet verkeerd. Soms zijn die mannen ook wel schattig. Met hun hondenogen, brede grijnzen en perfect gekamde haren. Maar ze moeten hun grenzen ( en die van mij) wel kennen. 
Maar ik heb gemerkt dat dit één van de sterkste punten is van deze kinderen. Iets uit het hoofd leren. Justin vertaald hun tekst, zodat ze ook weten wat ze aan het zeggen zijn. Anders zeggen ze gewoon hun tekst op als een robot, dat komt niet zo mooi over. Maar we zijn eraan aan het werken. Het gaat echt fantastisch worden. Elke voormiddag test ik mijn spelletjes in de klassen. Ik heb van de leraressen gehoord dat de kinderen elke keer reikhalzend uitkijken naar het moment dat ik in hun klas kom. En dat is uiteraard leuk om horen. Het moeilijkste is toch het werken met de kleuters. Deze leeftijdsgroep is zeer visueel ingesteld en ik heb maar beperkte materialen tot mijn beschikking. Wel is de goede samenwerking met de leraressen een groot voordeel. Zij staan open voor mijn manier van werken en doen vol enthousiasme mee. Ik heb hen ook duidelijk uitgelegd dat ik een hulpmiddel aan het aanreiken ben. En dat het belangrijk is dat ze ook hun eigen input toevoegen aan het geheel. Binnenkort zal ik mijn feedbackformulieren loslaten op het leerkrachtenteam. Ik ben eens benieuwd wat daar zal uitkomen. 
Maar je bent niet alleen. Je staat daar te zweten met 3000 andere vrouwen en dat schept wel een band. Toen we eindelijk vertrokken was het een lawaai van jewelste. Overal moest het verkeer worden stil gelegd door de politievrouwen die de stoet begeleidden. Ik vond het symbolisch wel mooi dat het alleen politievrouwen waren die de mars begeleidden. Zeker als je weet wat deze vrouwen moeten doormaken. Van Christy heb ik gehoord dat deze vrouwen zeer vaak het slachtoffer worden van seksueel geweld. In de meeste gevallen zijn het hun eigen collegas die hen deze gruwel aandoen. Ergens protesteerden deze vrouwen dus met ons mee voor hun zeer harde en pijnlijke glazen plafon. Dus overal toeterende autos, roepende (en soms scheldende) mensen, loeiende koeien en geiten,
Daar bovenop dan de slogans die luidkeels door alle 3000 vrouwen worden meegeroepen. Ik heb proberen mee te roepen maar de taal is nog steeds een struikelblok. Je werd snel meegesleept door de sfeer en het enthousiasme dat hier in de lucht hing, dus ik maar meebrullen (waarschijnlijk meer dan de helft fout) en die vrouwen maar lachen en me bedanken om mee te lopen. Allemaal komen ze op je af en wensen ze je een happy womensday . Wederom kwamen het gestaar en de eindeloze vragen al snel op me af, maar vandaag stoorde ik me er niet zo aan. Vandaag voelde ik me een deel van deze vrouwen. Ik kan me nog geen klein beetje voorstellen wat deze vrouwen al allemaal hebben meegemaakt in hun leven, maar ik vind het super dat ik vandaag een steentje heb kunnen bijdragen om hier in de toekomst verandering aan te brengen. De mars duurde ongeveer 2,5 uur. En na een tijd begon ik wel uit te zien naar het einde. Ik was zo rood als een kreeft en had precies gedoucht in mijn eigen zweet en stof. Verscheidene leden van AREDS liepen in mijn buurt en waren meer dan bereid om mijn vragen over de mars te beantwoorden. Een zeer leerrijke dag dus. De Internationale Vrouwendag bestaat al zon goede 100 jaar waarvan SWATE en AREDS al 22 jaar deze mars organiseren. De resultaten zijn er, ze komen pas op lange termijn (jaren) maar ze zijn er wel. Hier gaat het om het langzaam maar zeker opbouwen van een nieuwe mentaliteit. Want vooraleer er verandering kan komen, moet eerst het denken van de mensen veranderen. Deze vrouwen moeten eerst zelf geloven dat ze recht hebben op meer, voor ze kunnen hopen op meer. Aan het einde van de mars deed het cultural team van AREDS een voorstelling. Wat een ambiance! Daar midden in Karur begon dit team ineens op hun drums te slaan en te dansen op straat. Ook al was ik vermoeid, ik heb daar toch serieus staan meeshaken met de rest. Je kon gewoon niet stil blijven staan! Na de voorstelling was er nog een toespraak van Christy. Ineens was het stil. Iedereen hing aan haar lippen. Zij is de geest van verandering. Al heel haar leven vecht zij voor de rechten van vrouwen binnen Tamil Nadu. Ik voelde me zo vereerd dat ik deel kon uitmaken van dit speciale moment. Hierna gingen de vrouwen elk hun eigen weg. Samy en Christy hadden nog een verassing voor de studenten. We werden getrakteerd op een heerlijke maaltijd in één van de hotels van Karur. We werden in een goed geaircode ruimte gezet en verwend met de heerlijkste spijzen. Daar konden we ook eens klinken op het goede verloop van de mars en op het succes ervan. Ik kon zien dat Christy gelukkig was. En dat was heel mooi om zien, ze heeft hier namelijk zoveel energie en werk ingestoken. Toen was het tijd om terug naar huis te gaan. Ik denk dat ik heel goed ga slapen vannacht. 
Ze hebben twee dochters, Anushia en Swasia, die 18 en 12 jaar oud zijn. Dit is echt een prachtig gezin. Radjaseeger en Lakshmi hebben een gearrangeerd huwelijk maar hebben ongelooflijke chance gehad. Je kan onmiddellijk zien dat ze elkaar echt graag zien en ze adoreren hun dochters. Deze worden opgevoed met de spirit van AREDS. Allebei zijn ze niet op hun mondje gevallen en hebben ze ambities om universitaire studies te doen. Dit met de volledige steun van hun beide ouders. De meisjes waren gefascineerd door mijn blanke handen en vroegen of ze ze mochten versieren met henna. Uiteraard had ik daar geen probleem mee. Wat een prachtige handen heb ik nu. Ongelooflijk dat ze met henna zon gedetailleerde kunstwerken op je handen kunnen zetten. Dit zal er ongeveer tien dagen opblijven. Het was een zalige dag en ik ging met een licht hart naar huis. 
