Lieve blog-lezers,
Ik ben triest.
Ik ben triest want ik ben mijn naam helemaal kwijt. Ik zal vertellen hoe dat is gekomen. Ik zat vanmorgen op de vensterbank met mn benen over de rand gezwiept, te praten met de zon. De zon vindt het leuk als ik met haar praat, ze gaat er altijd van stralen en ik ga er van lachen.
Toen ons gesprek ten einde was, zei ik dag zon en zij zei niks (zoals de niks tussen twee liedjes op een CD in, precies zon niks was het). Ik wachtte even, want soms kan het zijn dat de woorden van de zon door een wolk worden tegengehouden en even later dan toch verschijnen De ene niks volgde de andere op. Toen opeens riep de zon verbaasd je bent je naam vergeten!. Ze had gelijk, ik had het zelf nog niet gemerkt. Ik gooide mn benen over het raam weer naar binnen, zei dat ze even moest wachten en liep naar mijn slaapkamer, naar de kast naast mijn bed. Elke avond voor het slapengaan maken wij clowns onze naam even schoon en leggen die dan veilig weg tot de volgende ochtend zodat we altijd heel neutraal en zonder hersenspinsels kunnen slapen en de dag nadien met een gezuiverde naam kunnen starten. Ik leg de mijne altijd in de bovenste la van mijn slaapkamerkast. Maar toen ik vanmorgen in dat schuifje keek was het leeg, helemaal leeg!
De hele kamer heb ik binnenstebuiten gekeerd maar mijn naam was weg. Het is inmiddels valavond en nog steeds ben ik naamloos. Een clown zonder naam is als, tja dat is als lekkere chocoladewafels zonder chocolade of als koude warme appeltaart. Ik heb meteen via facebook een oproep gedaan, in de hoop zo mijn naam terug te vinden. Er zijn nu tenminste een heel aantal clowns met wie ik mijn verdriet mag delen. Ik ben nog steeds triest maar ook al wat blij, want van delen word ik blij
-x-
