|
Ik ben deze blog begonnen omdat ik ten einde raad ben. Maar ik zal mij eerst even voorstellen:
koen meuwis, 25j, samenwonend, kindje van 6 maanden(Lou)...Een super gezinnetje eigenlijk.
5 jaar geleden begon opeens mijn"ziekte". Welke weet ik nog steeds niet:
- ik werd heel snel moe, zowel bij sporten als gewone dagelijkse activiteiten,
- ik werd regelmatig ziek, de ene keelontsteking of griep na de andere,
- ik vergat heel snel dingen,
-
Mijn lichaam geraakte uitgeput en ik kon niet meer. Ik kwam jankend bij de dokter aan en zei dat ik moe en uitgeput was. Dus het eerste wat de dokter zei: "depressie". Hij negeerde de lichamelijke klachten en stak het op een depressie! In de 4 jaar erna ging het met ups en downs maar de vermoeidheidsklachten bleven, ik werd nog steeds regelmatig ziek, ik moest het sporten opgeven omdat ik er iedere keer te fel van uitgeput raakte en anders niet meer kon gaan werken,... In die 4 jaar ben ik van dokter, naar psycholoog, naar psychiater, naar dokter...gestuurd.
Nu het laatste jaar is een heel zwaar jaar geweest! Ik ben sinds 15/09/2009 in ziekteverlof. Ik kon niet meer gaan werken omdat ik heel zwaar uitgeput was lichamelijk, ik kreeg enorme rugpijn, last van diarree en geen normale stoelgang meer en ook minstens 3a4X/dag moeten gaan, ik kon niets meer doen zonder moe te worden, ik kreeg last van hyperventilatie en paniekaanvallen,...In november 2009 zat ik er lichamelijk helemaal onder door maar de psychiater zag dit als psychisch omdat ik weende. Maar wie weent er niet als je lichamelijk niet meer kan?!
Dus hij stuurde mij door naar een psychiatrisch ziekenhuis in St-Truiden, Sancta Maria. Dit doe ik dus NOOIT meer! Daar werd ik letterlijk gek, niet door de patienten maar door het personeel. Er werd weer niet gekeken naar de lichamelijke klachten en ik ging maar verder achteruit. Na 3maanden ben ik er zelf weg gegaan. Maar daarmee stond ik weer niks verder en ging ik maar verder achteruit.
Dan ben ik naar alternatieve therapie beginnen zoeken: ik heb NEI gevolgt, bij een sofrologe begonnen, bij een dokter gespecialiseerd in homeopathie...Niets hielp! Nu 3weken terug waren we op vakantie in Frankrijk en vanaf de 1e dag dat ik daaraan kwam was ik kapot, overal pijn, pijn in mijn buik, opgeblazen buik alsof ik 6 maanden zwanger was, ongelofelijk moe zijn...Na 2 dagen zijn we daar terug vertrokken, ik kon niet meer. Ben dan bij thuiskomst 's avonds direct naar spoed gegaan. Toen ben ik onderzocht geweest en bleek dat ik ziekte van Crohn heb. Ze vertelde dat die vermoeidheid er alleen niet bijhoorde bij het klachtenpatroon, maar ik mocht toch naat huis. Wel in die 2 weken dat ik terug thuis was ging ik maar verderachteruit qua vermoeidheid. Dus 4 dagen geleden ben ik terug gekomen naar het ziekenhuis. Nu zeggen de dokters dat ze niks kunnen vinden in het bloed en verdere onderzoeken nutteloos zijn. Kun je je dat voorstellen?! Nu overmorgen doen ze een hersenscan, maar alleen om mij gerust te stellen. Hij weet voor 99% dat er toch niets gaat uitkomen.
Normaal had ik 11 oktober een afspraak in het CVS centrum in pellenberg, maar zowel mijn huisarts als de dokter hier zeggen dat ik daar niet meer binnen geraak omdat ik de ziekte van Crohn heb.
Voor de mensen die zouden reageren op mijn Blog, vertel mij AUB niet dat ik wat meer geduld moet hebben met de medicatie die moet aanslaan voor Crohn, want daar heeft deze vermoeidheid niets mee te maken. Ik voel mij iedere dag verder en verder achteruit gaan qua vermoeidheid. Ik ben STIKOP! Momenteel is het vermoeiend om te praten met iemand, van mijn bed tot het toilet en ik heb hartkloppingen,... Als er iemand is die ook maar een tip kan geven of een dokter kan aanraden...Het is pijnlijk om niet meer met mijn kindje te kunne bezig zijn omdat het mij iedere keer nog meer uitput, niet meer met mijn hond te kunne gaan wandelen, niets meer met mijn vrouw te kunne doen...Ik ben 25j...is dit mijn toekomst? Wat is mijn toekomst als ik niet eens weet wat ik heb... Ik ben echt ten einde raad...
|
